درمان بیماری پیرونی(پلاک فیبری)،نعوظ دردناک و مشکلات جنسی مقاربتی

جسم اسفنجی

Corpus spongiosum

اجسام غاری

Corpus covernosum

غشای سفید فیبروزی

(یا یافت نعوذی یا تونیکا آلبگوینا)

Tunica albuginea

پلاک فیبروزی

Fibrous plaque

بیماری پیرونی، به وضعیتی گفته می‌شود که در آن بافتهای فیبروزی (پلاک فیبروزی) بر روی آلت تناسلی تشکیل می‌شود. تشکیل این بافتها می‌تواند موجب تغییر شکل آلت (خم شدن یا کج شدن) آلت، درد در هنگام نعوظ و مشکل در مقاربت جنسی (دخول) شود. روش‌های درمانی مختلفی از جمله داروهای خوراکی، داروهای موضعی و تزریق برای درمان این بیماری وجود دارد. کشش آلت، الکتروتراپی، لیزر و جراحی از دیگر روش‌های درمانی هستند. در موارد نادری، این مشکل به طور کامل برطرف می‌شود اما اغلب مردان متوجه می‌شوند که بیماری آنها با گذشت زمان تغییری نمی‌کند و یا شدت می‌گیرد.

بسیاری از مردان، خمیدگی کوچکی در آلت خود دارند. اگر آلت شما همیشه به همین شکل بوده است، پس این موضوع برای شما کاملا طبیعی و عادی است. اما اگر آلت شما اخیرا تغییر شکل داده است، لازم است به پزشک مراجعه کنید. بیماری پیرونی بیشتر در افرادی دیده می‌شود که به دیابت، فشارخون بالا، چربی خون، بیماری‌های عضله قلب، بیماری دوپویترن (جمع شدگی انگشتان دست و پا) مبتلا هستند. این بیماری همچنین در افرادی که زیاد سیگار می‌کشند نیز بسیار شایع است. با مشاوره‌ی تخصصی در زمینه‌ی علل و تشخیص بیماری پیرونی، روش‌های درمانی مناسبی از جمله روشهای جراحی و غیر جراحی را برای درمان به بیماران خود توصیه می‌کند.جهت کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علت بروز بیماری پیرونی چیست؟
علت اصلی بروز این بیماری مشخص نیست اما پزشکان تصور می‌کنند که احتمالا آسیب رسیدن به آلت تناسلی (یکبار یا چندین بار) موجب خونریزی در بافت‌هایی می‌شود که در حالت عادی با خون در تماس نیستند. این موضوع موجب تحریک سیستم ایمنی بدن می‌شود و در این ناحیه، بافت فیبروزی تشکیل می‌شود. سایر فرضیه‌ها بر این اساس است که اختلالی در ژن‌های فرد وجود دارد که موجب ترشح کمتر هورمون‌های مردانه می‌شود. این موضوع بدین معناست که احتمالا این بیماری می‌تواند از طریق ژن‌ها به اعضای خانواده منتقل شود. همچنین احتمال دارد که نوزاد همراه با این اختلال به دنیا بیاید (پیرونی مادرزادی) اما این مشکل تا زمان بلوغ او شناسایی نشود.

علائم بیماری پیرونی چیست؟


اگر شما دچار بیماری پیرونی شوید، اولین نشانه‌ای که مشاهده می‌کنید، درد در هنگام نعوظ و احساس تورم و یا بافت فشرده در ناحیه‌ای از آلت تناسلی است. همچنین ممکن است آلت تناسلی شما شروع به کج شدن کند و قوس پیدا کند. این موضوع بیشتر در حالت نعوظ آلت نمایان است اما در موارد ممکن است در حالت عادی نیز قابل مشاهده باشد.  دوره‌ی درد در هنگام نعوظ معمولا بین 18 تا 24 ماه طول می‌کشد و با عنوان دوره‌ی التهابی شناخته می‌شود. بعد از این دوره، دوره‌ی  فیبروزی آغاز می‌شود که در آن، درد بیمار تسکین پیدا می‌کند اما بافت فیبروزی همچنان به رشد خود ادامه می‌دهد و انحراف آلت بیشتر می‌شود. در حدود نیمی از مردانی که به بیماری پیرونی مبتلا می‌شوند، دچار افسردگی نیز خواهند شد.

چه کسانی دچار بیماری پیرونی می‌شوند؟


تعداد واقعی مردانی که به این بیماری مبتلا هستند مشخص نیست چرا که برخی از این افراد از مراجعه به پزشک و صحبت درباره این مشکل احساس خجالت‌زدگی زیاد می‌کنند و از این کار منصرف می‌شوند.  اما تصور می‌شود که از هر 100 مرد بین 3 تا 9 نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند. این بیماری معمولا در سنین 50 سالگی بروز می‌کند. نوع مادرزادی این بیماری بسیار نادر است. تعداد بسیار کمی از نوجوانان نیز به این بیماری مبتلا می‌شوند.

بیماری پیرونی چگونه تشخیص داده می‌شود؟


توجه به علائمی مانند نعوظ دردناک و انحراف و کج شدن آلت تناسلی برای پزشک کافی است تا احتمال ابتلا به بیماری پیرونی را بدهد. پزشک معمولا می‌خواهد که میزان انحراف آلت در حالت نعوظ را بررسی کند. برای ارزیابی این موضوع از دو روش ممکن است استفاده شود:

  • توجه به عکس‌هایی که خود شما از آلت خود گرفته‌اید

استفاده از یک وکیوم (دستگاه مکش) یا تزریق در آلت در مطب برای تحریک حالت نعوظ و سپس اندازه‌گیری میزان انحراف آلت. این روش بسیار دقیق‌تر است.
پزشک سوالاتی از شما می‌پرسد تا ببیند این مشکل تا چه حد بر زندگی شما اثر گذاشته است.

آیا باید آزمایش یا تستی برای این بیماری بدهم؟


در اغلب موارد هیچ نیازی به انجام تست دیگری نیست اما در موارد خاصی ممکن است پزشک از شما بخواهد که تستی به نام سونوگرافی داپلر بدهید که در این تست، جریان خون در آلت بررسی می‌شود.

روش‌های درمان بیماری پیرونی چیست؟


ممکن است در صورت داشتن شرایط زیر، تصمیم بگیرید که هیچ اقدام درمانی انجام بدهید:

  • بیماری شما خفیف است و درد چندانی ایجاد نمی‌کند.
  • شما هیچ فعالیت جنسی ندارید.

این بیماری در مقاربت جنسی شما تاثیر چندانی نداشته و یا اصلا مشکلی ایجاد نکرده است.

روش‌های درمانی غیرجراحی مختلفی برای درمان بیماری پیرونی عرضه شده‌اند اما تاکنون تحقیقات انجام شده در این زمینه، تاثیر گذاری هیچ یک از این روش‌ها را تایید نکرده است.

کشش آلت


نام تخصصی این روش، تراکشن خارجی آلت است. در این روش بیمار از دستگاهی استفاده می‌کند که آلت تناسلی را می‌کشد. در برخی موارد این دستگاه موجب افزایش طول آلت  و کاهش انحراف آن شده است.

دستگاه‌های وکیوم (مکش)

روش عملکرد این دستگاه‌ها نیز مانند دستگاه کشش آلت است. این دستگاه‌ها در اطراف آلت، ایجاد نیروی مکش می‌کنند که این کار موجب کشیده شدن آلت می‌شود.

دارودرمانی

داروهای مختلفی برای درمان بیماری پیرونی ارائه شده‌اند، از جمله:

  • داروهای خوراکی: در گذشته برخی داروها در این زمینه آزمایش شده‌اند از جمله  پارا آمینبنزوات (para-aminobenzoate)، کلشیسین (colchicine)، پروپولیم (propoleum)، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، ویتامین E، تاموکسیفن (tamoxifen) و استیل- ال کارنیتین (acetyl-L carnitine).
  • داروهای موضعی (که به پوست آلت زده می‌شوند): داروی موضعی وارپامیل بدین منظور استفاده می‌شود که در برخی موارد، موفقیت نسبی در کاهش انحراف آلت و ضخامت بافت فیبروزی داشته است.
  • داروهای تزریقی (که در آلت تزریق می‌شود) در این زمینه داروهای مختلفی از جمله داروهای مختلفی از جمله وراپامیل، اینترفرون و ماده‌ای به نام کلستروییدی کلاژناز مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. نتایج مطالعات، در برخی موارد، کاهش درد و اندازه‌ی پلاک فیبروزی و کم شدن انحراف آلت بعد از تزریق را گزارش کرده‌اند.
  • جریان الکتریکی. اصطلاح تخصصی برای این روش، یونتوفروزیس است. داروی مخصوصی روی سطح آلت زده می‌شود و سپس جریان الکتریکی ضعیفی به آلت اعمال می‌شود علت استفاده از جریان الکتریکی، کمک به جذب دارو در لایه‌های عمقی آلت است، جایی که دارو بیشترین تاثیر را دارد.

    رادیوتراپی

    این روش درمانی معمولا برای از بین بردن تومورهای سرطانی به کار می‌رود. دقیقا به همان روشی که این کار مانع رشد سلول‌های سرطانی می‌شود، می‌تواند سلول‌های فیبروزی در آلت را نیز هدف قرار دهد.

جراحی برای درمان بیماری پیرونی

جراحی تنها روشی است که به طور قطع، اثر نتیجه‌بخش بر بیماری پیرونی دارد.  با این حال تنها در صورتی جراحی به شما پیشنهاد می‌شود که تغییرات ناشی از بیماری پیرونی متوقف شده باشند (بیماری در حال پیشروی نباشد). این روند معمولا 12 تا 18 ماه طول می‌کشد و انجام جراحی نیز بدن خطر نیست و احتمال کوتاه شدن آلت و بازگشت مجدد فیبروز و انحراف آلت وجود دارد. اگر پوست روی آلت شما کم باشد ممکن است برای پیشگیری از جمع شدن بیشتر پوست آلت نیاز به انجام عمل دیگری بعد از جراحی اولیه است. برخی از بیماران، وجود بخیه‌ها در زیر پوست آلت را حس می‌کنند. قبل زا انجام جراحی باید تمامی این موارد را در نظر بگیرید و سپس تصمیم‌گیری کنید.
روش‌های مختلفی برای انجام این جراحی وجود دارد:

  • شاکویو تراپی خارجی:  در این روش امواج صوتی با انرژی بالا که ارتعاش فیزیکی ایجاد می‌کنند،  بر روی بافت فیبروزی اعمال می‌شوند. این امواج توسط دستگاهی که خارج از آلت تناسلی قرار داده می‌شود، به ناحیه فیبروزی اعمال می‌شوند. ممکن است قبل از انجام این کار، بیحسی موضعی اعمال شود. این روش کاملا ایمن است اما نتایج و اثربخشی آن  کاملا مشخص نیست.
  • جراحی باز: در این روش پوست آلت کنار زده می‌شود و به صورت فیزیکی روی بافت آلت جراحی انجام می‌شود. برخی تکنیک‌های جراحی عبارتند از:
  • روش Nesbit  : در این روش مقداری از بافت آلت در جهت مخالف با بافت فیبروزی برداشته می‌شود. بدین صورت، آلت صاف می‌شود اما اندازه آن نیز کوتاه‌تر می‌شود.
  • روش خم کردن (Plication ):  در این روش به جای برداشتن بافت آلت، تنها بافت خمیده می‌شود.
  • برداشتن پلاک فیبروزی :   در این روش بافت فیبروزی برداشته می‌شود و گاهی یک میله پلاستیکی کوچک نیز در محل خمیدگی قرار داده می‌شود تا از کوتاه شدن و خمیده شدن مجدد جلوگیری شود.
  • جراحی لیزری :  برای از بین بردن پلاک فیبروزی از لیزر دی‌اکسید کربن استفاده می‌شود.

ّ

درمان ناباروی مردان با دارو،مشاوره جنسی و جراحی

ناباروری به معنای عدم توانایی باردار شدن یک زوج پس از یک سال داشتن رابطه‌ی جنسی منظم و محافظت نشده است. در حدود یک‌سوم از ناباروری‌ها به علت مشکلات زنان در باروری است و در یک‌سوم دیگر نیز مشکل باروری از مردان است. در موارد باقی‌مانده، هر دو نفر مشکل باروری دارند و یا علت ناباروری مشخص نیست. مرد برای آن که بتواند بارور باشد باید توانایی نعوظ  داشته باشد، تعداد اسپرم‌های او بالا باشند، میزان مایع منی کافی داشته باشد و اسپرم‌های او بارور و بالغ باشند. در صورتی که هر یک از این موارد اشکالی داشته باشد، ممکن است مرد نابارور شود.

ناباروری همیشه هم مشکل زنان نیست. 40 درصد از موارد ناباروری زوج‌ها به علت مشکلات زنان است، اما 40 درصد دیگر نیز به خاطر مشکلات باروری مردان است. 20 درصد باقی‌مانده به خاطر مشکلات هر دو طرف و یا عوامل ناشناخته است. زمانی که به این آمار نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که در مواردی که زوجین مشکل باروری دارند، مردان نیز لازم است به طور کامل تحت آزمایش قرار بگیرند. اگر در باردار شدن مشکل دارید، متخصصین باتجربه‌ی ما  علت اصلی ناباروری شما را تشخیص داده و بهترین و مناسبترین روش درمانی را به شما پیشنهاد می‌دهند.برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت جهت درمان مشکلات  باروری مردانه  با شماره تلفن‌های ما  تماس حاصل فرمایید.

چه عواملی سبب ناباروری در مردان می‌شود؟


علل ناباروری در مردان عبارتند از:

اختلالات اسپرم

اختلالات اسپرمی بر اثر عوامل متعددی ایجاد می‌شوند از جمله: نقص‌های ژنتیکی و مادرزادی، بیماری، قرارگیری در معرض مواد شیمیایی مضر و عادات غلط در زندگی. در بسیاری از موارد، علت اختلال اسپرمی بیمار، ناشناخته است.

انزال عقب‌گرد

انزال عقب‌گرد زمانی رخ می‌دهد که عضله‌ی دیواره‌ی مثانه به درستی عمل نمی‌کند و اسپرم‌ها به جای ا که به سمت جلو و مجرای خروجی آلت هدایت شوند، به سمت عقب و داخل مثانه فشار داده می‌شوند. در این موارد کیفیت اسپرم دچار مشکل می‌شود. انزال عقب‌گرد بر اثر عوامل مختلفی ایجاد می‌شود:

  • انجام جراحی در پایین مثانه یا پروستات
  • ابتلا به دیابت و ام اس
  • مشکلات طناب نخاعی و جراحی در این ناحیه
  • داروهایی مانند بلوکرهای آلفا که برای بزرگی پروستات  مصرف می‌شوند. داروهای آرام‌بخش، برخی داروهای ضدروانپریشی و داروهای فشار خون می‌توانند به طور موقتی موجب انزال عقبگرد شوند.
  • بالا رفتن سن

اختلالات ساختاری

هر گونه اختلال ساختاری که موجب آسیب رساندن یا مسدود کردن بیضه‌ها، لوله‌ها یا سایر ساختارهای تولیدمثل شود، بر باروری مرد اثر می‌گذارد:

  • اکتوپی بیضه (نهان بیضگی ) یا كريپتوركيديسم. این مشکل در نوزادان دیده می‌شود که بیضه‌ی آنها از داخل شکم به داخل کیسه بیضه نرفته است. بیضه نهان با اختلال در تولید اسپرم در ارتباط است.
  • هیپوسپادیس. هیپوسپادیس  یک اختلال مادرزادی است که در آن، دهانه خروجی ادرار در زیر آلت تناسلی قرار دارد. این حالت  در صورتی که با جراحی درمان نشود، موجب می‌شود که اسپرم‌ها نتوانند به دهانه رحم برسند.
  • انسداد در لوله‌های انتقال دهنده اسپرم: برخی از مردان از بدو تولد دچار مشکل انسداد لوله‌های انزال هستند که این موضوع بعد‌ها بر باروری آنها اثر می‌گذارد.

 

اختلالات هورمونی

کاهش سطح تستوسترون (به هر دلیلی که باشد) موجب کاهش تولید اسپرم می‌شود.

اختلالات ژنتیکی

برخی بیماری‌های ژنتیکی خاص می‌توانند موجب ناباروری شوند از جمله:

  • کیستیک فیبروزی: این بیماری موجب انسداد جزئی یا کامل لوله‌هایی می‌شود که اسپرم از آنها عبور می‌کند.
  • بیماری کلیه‌ی پلی کیستیک: این یک بیماری نسبتا شایع است که موجب تشکیل کیست‌های بزرگ روی کلیه و سایر ارگان‌ها شده و می‌تواند ایجاد ناباروری کند.
  • سندرم کلاین فلتر. این سندرم با دو کروموزوم x و یک کروموزوم Y شناخته می‌شود (حالت عادی، یک X و یک Y است). این بیماری موجب کاهش سطح تستوسترون و اختلالاتی در لوله‌های اسپرم می‌شود.
  • سندرم کارتاگنر:این بیماری نادر موجب نقص حرکتی اسپرم‌ها و همچنین عفونتهای شدید تنفسی و جابه‌جایی ارگان‌های بزرگ بدن می‌شود.

 

 

آیا اختلال نعوظ می‌تواند نشانه‌ی ناباروری در مردان باشد؟


ممکن است شخص تا زمانی که سعی می‌کند بچه‌دار شود، متوجه ناباروری خود نشود و هیچ علائمی نداشته باشد. اما در برخی موارد ممکن است علائم زیر وجود داشته باشند:

  • تغییر در رشد موها
  • تغییر در میل جنسی
  • داشتن بیضه‌های کوچک و سفت که احتمالا دردناک هستند یا متورم هستند یا برآمدگی در آنها هست.
  • مشکل در نعوظ و انزال

چه عواملی ناباروری در مردان را افزایش می‌دهد؟


اگر شما یکی از شرایط زیر را داشته باشید، بیشتر از سایر مردان در معرض خطر ناباروری مردانه هستید:

واریکوسل

واریکوسل بیضه  یک رگ بیش از حد بزرگ و چرخیده در طناب اسپرمی است که به بیضه‌ها متصل می‌شود. در حدود 15 درصد از کل مردان و 40 درصد از مردان نابارور، واریکوسل بیضه دارند. البته هنوز مشخص نیست که این مشکل تا چه حد و چگونه بر باروری فرد اثر دارد.

سن

بالا رفتن سن، تاثیر زیادی بر تعداد اسپرم‌ها و توانایی حرکت کردن سریع آن‌ها دارد. با بالا رفتن سن، کیفیت کلی اسپرم‌ها کاهش پیدا می‌کند.

بیماری‌های مقاربتی

ابتلای مکرر به کلامیدیا یا عفونت سوزاک از جمله بیماری‌های مقاربتی هستند که می‌توانند با ناباروری مردانه در ارتباط باشند. این عفونتها می‌توانند موجب تشکیل بافت زخم و انسداد لوله‌های انتقال اسپرم شوند.

عوامل مربوط به سبک زندگی

تقریبا هرگونه فشار فیزیکی یا روانی شدید می‌تواند به طور موقتی تعداد اسپرم‌ها را کاهش دهد. برخی از شرایطی که اغلب موجب کاهش تعداد اسپرم‌ها می‌شوند عبارتند از:

  • گرما دیدن بیش از حد بیضه‌ها.  گرم شدن بیش از حد بیضه‌ها مثلا در هنگام تب کردن، رفتن در سونا یا وان آب داغ می‌تواند به طور موقتی تعداد اسپرم‌ها را کاهش دهد.
  • سیگار کشیدن. کشیدن سیگار بر کیفیت اسپرم‌ها اثر دارد.
  • چاقی. چاقی بر عادل هورمونی اثر می‌گذارد و بنابراین تاثیر زیادی بر باروری نیز دارد.
  • دوچرخه‌سواری. دوچرخه‌سواری به مدت طولانی می‌تواند بر عملکرد نعوظ اثر داشته باشد. فشار ناشی از نشستن روی صندلی دوچرخه می‌تواند به رگ‌های خونی و ریشه‌های عصبی آلت تناسلی صدمه بزند.
  • فشارهای روانی. استرس بر ترشح برخی هورمون‌ها که در تولید اسپرم موثرند، اختلال ایجاد می‌کند. البته پزشکان مطمئن نیستند که استرس تاثیر چندان مهمی در ناباروری دارد یا خیر.

عوامل محیطی

ممکن است شخص به خاطر شغلش یا دلایل دیگر، به طور مولانی مدت در معرض مواد شیمیایی سمی (مانند علف‌کش‌ها و سموم دفع آفت) باشد که این مواد می‌توانند موجب تاثیر بر عملکرد بیضه‌ها یا تغییر ترشح هورمون‌ها شده و در نتیجه باعث کاهش تعداد اسپرمها شوند.

بیماریها

بیماری‌ها یا مشکلاتی که می‌توانند در باروری مردانه اثر بگذارند عبارتند از: آسیب‌دیدگی شدید یا جراحی‌های بزرگ، دیابت، ایدز، اختلال تیروئیدی، سندرم کوشینگ، حمله قلبی، نارسایی کلیه یا کبد و کم‌خونی مزمن. مصرف برخی داروها نیز در تولید اسپرم اختلال ایجاد می‌کند.

تشخیص آن چگونه است؟


برای تشخیص ناباروری مردانه، پزشک در ابتدا معاینات فیزیکی کلی را انجام می‌دهد و سپس سوالاتی از بیمار می‌پرسد. این سوالات در مورد عادات جنسی او، چگونگی رشد و شکلگیری حالات جنسی در دوران بلوغ، بیماری‌های مزمن،  داروهای مصرفی و جراحی‌های قبلی و هر چیزی دیگری است که ممکن است بر باروری اثر داشته باشد. تست‌هایی که برای بررسی باروری انجام می‌شوند عبارتند از:

  • تست ارزیابی اسپرم: این تست آزمایشگاهی برای ارزیابی تعداد و کیفیت اسپرم‌ها انجام می‌شود. برای نمونه‌گیری، مایع منی که از آلت خارج می‌شود، درون یک بطری استریل ریخته می‌شود.
  • سونوگرافی پروستات از طریق مقعد: این تست برای ارزیابی غده‌ی پروستات و همچنین بررسی وجود هر گونه انسداد در لوله‌های انتقال دهنده اسپرم انجام می‌شود.
  • سونوگرافی اسکروتال. این روش عکسبرداری برای تشخیص اختلالات در بیضه و کیسه بیضه‌ها انجام می‌شود.
  • نمونه‌گیری از بیضه. با استفاده از یک سوزن استریل قسمت بسیار کوچکی از بافت بیضه برداشته می‌شود و این بافت زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود.
  • تست آنتی‌بادی ضد اسپرم. این تست برای تشخیص آنتی‌بادی‌هایی به کار می‌رود که به اسپرم‌ها حمله می‌کنند.

 

جدیدترین درمان ناباروری مردان


درمان ناباروری مردانه به علت اصلی بروز ناباروری بستگی دارد. گاهش اوقات برای درمان بیمار باید از ترکیبی از چند روش درمانی استفاده شود. این روش‌ها عبارتند از:

آیا دارو تاثیری دارد؟

داروهای آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت‌های دستگاه تناسلی تجویز می‌شوند.

جایگزینی هورمون‌ها

از آنجایی که تغییرات هورمونی از علل شایع ناباروری مردانه است، بنابراین از روش هورمون درمانی برای رفع عدم تعادل هورمونی استفاده می‌شود تا شانس باروری فرد افزایش پیدا کند.

مشاوره چه کمکی می‌کند؟

انجام مشاوره برای رفع مشکلات مربوط به مقاربت جنسی و روابط بین دو فرد می‌تواند شانس باروری را افزایش دهد.

چه زمانی جراحی لازم می‌شود؟

در مورادی که لوله‌ی انتقال منی دچار انسداد شده باشد، برای بهبود حرکت اسپرم‌ها و همچنین برای جلوگیری از عقبگرد مایع منی مکن است لازم باشد که جراحی انجام شود.  برخی از جراحی‌های پرکاربرد برای بهبود باروری مردانه عبارتند از:

واریکوسلکتومی

واریکوسلکتومی جراحی است که برای درمان واریکوسل بیضه انجام می‌شود. واریکوسل بیضه، شایع‌ترین علت ناباروری در مردان است. رگ‌های اتساع یافته در بیضه بسته می‌شوند و به جای آن شریان‌های مجاور و رگ‌های لنفاوی مجاور، جای رگ بسته شده، عمل می‌کنند.

وازو-وازکتومی

در این روش، نتایج عمل وازکتومی قبلی بازگشت داده می‌شود. در روش وازکتومی مجرای وازدفران بریده شده یا مسدود می‌شود. در عمل وازو-وازکتومی جراح مجددا مجرای وازدفران را با بخیه ترمیم می‌کند تا اسپرم‌ها به راحتی از مجرا عبور کنند.

جراحی مجرای خروج منی

در این عمل جراحی، مجرای خروج منی باز می‌شود تا مایع منی به راحتی از آلت خارج شود.

خروج منی به روش تحریک الکتریکی

یک دستگاه الکتریکی در داخل مقعد قرار داده می‌شود به طوری که در مجاور غده پروستات قرار گیرد. سپس فرکانس‌های بالای انرژی برای تحریک پروستات تولید می‌شوند و موجب تحریک خروج مایع منی می‌شوند. ماده‌ی خارج شده جمع‌آوری می‌شود و سپس برای عمل IVF (لقاح مصنوعی) استفاده می‌شود.

تکنیک‌های بازیابی اسپرم‌ها

می‌توان با ایجاد برش کوچک در بیضه یا با کمک یک سوزن، مقداری از اسپرم را از درون اپیدیدیم یا بیضه بیرون کشید و از آن برای لقاح مصنوعی استفاده کرد.

نارسایی کلیه (کم کاری مزمن و ازکار افتادن)؛ علت، علائم، عوارض و درمان

بیماری مزمن کلیه، که نارسایی مزمن کلیه نیز نامیده می‌شود، کاهش تدریجی عملکرد کلیه را توصیف می‌کند. کلیه‌های شما ضایعات و مایعات اضافی را از بدن فیلتر می‌کنند که سپس از طریق ادرار خارج می‌شوند. هنگامی که بیماری مزمن کلیه به مرحله پیشرفته می‌رسد، مایعات، الکترولیت و ضایعات می‌توانند در بدن شما تجمع یابند و به سطح ناسالم برسند. در مراحل اولیه بیماری مزمن کلیه، ممکن است علائم یا نشانه‌های چندانی نداشته باشید. بیماری مزمن کلیه ممکن است تا زمانی که عملکرد کلیوی شما به طور قابل توجهی آسیب ببیند، بروز نیابد. درمان بیماری مزمن کلیه معمولا با کنترل علت اصلی آن، بر کاهش پیشرفت آسیب به کلیه متمرکز است. بیماری مزمن کلیه می‌تواند به مرحله آخر نارسایی کلیه ختم شود، که بدون فیلتر مصنوعی (دیالیز) و یا پیوند کلیه، کشنده خواهد بود.

بسیاری از مردم می‌ترسند که بفهمند بیماری کلیوی دارند زیرا تصور می‌کنند تمام بیماری‌های کلیوی منجر به دیالیز می‌شوند. در صورتی که، اکثر افراد مبتلا به بیماری کلیوی به دیالیز نیاز ندارند. اگر بیماری کلیوی دارید، می‌توانید به زندگی خودتان ادامه دهید، کار کنید، با دوستان و خانواده تان وقت بگذرانید، از لحاظ جسمی فعال باشید، و کارهایی را انجام دهید که از آن‌ها لذت می‌برید. نارسایی کلیه به این معنی است که کلیه‌های شما اکثر توانایی خود برای انجام وظیفه‌شان را از دست داده‌اند – و کمتر از 15 درصد از عملکرد کلیه طبیعی را دارا هستند. اگر دچار نارسایی کلیه هستید، به سرعت نیاز به درمان دارید تا سلامت خود را حفظ و قبل از شدید شدن بیماری، آن را درمان کنید. متخصص ارولوژی با تشخیص علت و عوامل تشدید کننده بیماری به بهبود هرچی سریع‌تر این بیماری کمک کرده و روش درمانی مناسب شرایط شما را پیشنهاد می‌دهند. برای دریافت مشاوره در خصوص درمان نارسایی کلیه یا جهت تعیین وقت ملاقات می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

دلایل


بیماری مزمن کلیه زمانی اتفاق می‌افتد که یک بیماری یا مشکل عملکرد کلیه را مختل کند و باعث شود آسیب کلیه طی چند ماه یا چند سال بدتر شود. بیماری‌ها و مشکلاتی که باعث بیماری مزمن کلیه می‌شوند عبارتند از:

  • دیابت نوع 1 یا نوع 2
  • فشار خون بالا
  • گلومرولونفریت، التهاب واحدهای فیلتر کردن کلیه (گلومرولی)
  • نفریت بینابینی، التهاب لوله‌های کلیه و ساختارهای اطراف
  • بیماری پلی کیستیک کلیه
  • انسداد طولانی مدت مجاری ادراری، ناشی از مشکلاتی مانند بزرگ شدن پروستات، سنگ کلیه و برخی از سرطان‌ها
  • ریفلاکس ادراری، که باعث بازگشت ادرار به کلیه‌ها می‌شود.
  • عفونت مکرر کلیه، که پیلونفریت نیز نامیده می‌شود.

علائم


اگر آسیب کلیه به آرامی رو به پیشرفت باشد، نشانه‌ها و علائم بیماری مزمن کلیه در طول زمان بروز می‌یابند. علائم و نشانه‌های بیماری کلیوی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • از دست دادن اشتها
  • خستگی و ضعف
  • مشکلات خواب
  • تغییر در میزان ادرار کردن
  • کاهش گیرایی ذهنی
  • کشیدگی و گرفتگی عضلات
  • تورم پا و مچ پا
  • خارش مداوم
  • درد قفسه سینه، اگر مایعات در اطراف پوشش قلب تجمع یابد.
  • تنگی نفس، اگر مایعات در ریه‌ها جمع شوند.
  • فشار خون بالا که کنترل آن دشوار است.

علائم و نشانه‌های بیماری کلیوی اغلب تعریف نشده هستند، به این معنی که ممکن است به علت بیماری‌های دیگر نیز ایجاد شوند. از آنجا که کلیه‌های شما بسیار سازگار هستند و می‌توانند عملکرد از دست رفته را جبران کنند، علائم و نشانه‌ها ممکن است بروز نیابند تا زمانی که آسیب برگشت ناپذیر رخ دهد.

عوامل خطر


عواملي كه ممكن است خطر ابتلا به بيماري مزمن كليوي را افزايش دهند عبارتند از:

  • دیابت
  • فشار خون بالا
  • بیماری قلبی عروقی
  • سیگار کشیدن
  • چاقی
  • سابقه خانوادگی بیماری کلیوی
  • ساختار غیر طبیعی کلیه
  • سن بالا

تشخیص


به عنوان اولین قدم در تشخیص بیماری کلیوی، پزشک شما در مورد سابقه شخصی و خانوادگی شما صحبت می‌کند. در میان سایر موارد، پزشک‌تان ممکن است در مورد وجود فشار خون بالا، مصرف داروهایی که ممکن است بر عملکرد کلیه تاثیر بگذارید، مشاهده تغییراتی در عادات ادراری و اینکه آیا اعضای خانواده مبتلا به بیماری کلیوی دارید، سوالاتی بپرسد. سپس، پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد، همچنین علائم مشکلات قلبی عروق شما را بررسی می‌کند، و یک آزمایش نورولوژیکی نیز انجام خواهد داد. برای تشخیص بیماری های کلیه، ممکن است به آزمایشات و روش‌های دیگری نیاز داشته باشید نظیر:

  • آزمایش خون: تست‌های عملکرد کلیه میزان مواد زائد مانند کراتینین و اوره در سطح خون شما را بررسی می‌کنند.
  • آزمایش‌های ادرار: تجزیه و تحلیل نمونه ای از ادرار شما می‌تواند ناهنجاری‌هایی را نشان دهد که به نارسایی مزمن کلیه منجر می‌شود و به شناسایی علت بیماری مزمن کلیه کمک نماید.
  • تست‌های تصویربرداری: برای اندازه گیری ساختار و اندازه کلیه‌ها، پزشک ممکن است از سونوگرافی استفاده کند. در برخی موارد ممکن است از سایر آزمایشات تصویربرداری استفاده شود.
  • برداشتن یک نمونه از بافت کلیه برای آزمایش: پزشک ممکن است بیوپسی کلیه را برای برداشتن نمونه‌ای از بافت کلیه توصیه کند. بیوپسی کلیه اغلب با بی‌حسی موضعی با استفاده از یک سوزن بلند و نازک که از طریق پوست به کلیه وارد می‌شود، انجام می‌گردد. نمونه بیوپسی برای آزمایش و کمک به تعیین علت مشکل کلیه به آزمایشگاه ارسال می‌شود.

درمان


بسته به علت اصلی، برخی از انواع بیماری کلیوی می‌توانند درمان شوند. اگر چه اغلب بیماری مزمن کلیه هیچ درمانی ندارد. درمان معمولا شامل اقداماتی است که برای کمک به کنترل علائم و نشانه‌ها، کاهش عوارض و کند کردن پیشرفت بیماری انجام می‌شود. اگر کلیه‌های شما شدیدا آسیب دیده باشند، ممکن است به درمان بیماری کلیوی مرحله پایانی نیاز باشد.

درمان علت

پزشک شما برای کاهش و یا کنترل علت بیماری کلیوی تلاش می‌کند. گزینه‌های درمانی بسته به علت متفاوت هستند. اما آسیب کلیه حتی اگر علت اصلی مانند فشار خون بالا تحت کنترل باشد، می‌تواند به بدتر شدن ادامه دهد.

درمان عوارض

عوارض بیماری کلیه می‌توانند کنترل شوند تا شما راحت‌تر باشید. درمان‌ها عبارتند از:

داروهای فشار خون بالا

افراد مبتلا به بیماری کلیوی ممکن است فشار خون بالا را تجربه کنند. پزشک شما ممکن است داروهایی برای کاهش فشار خون و حفظ عملکرد کلیه – داروهای مهار آنزیم تبدیل آنژیوتانسین(ACE) یا مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II – توصیه کند. داروهای فشار خون بالا می‌توانند در ابتدا عملکرد کلیه را کاهش داده و سطح الکترولیت را تغییر دهند، بنابراین ممکن است نیاز به آزمایش‌های خون مکرر برای نظارت بر وضعیت شما باشد. پزشک شما احتمالا یک قرص آب (دیورتیک) و یک رژیم کم نمک نیز توصیه خواهد کرد.

داروهای کاهش سطح کلسترول

پزشک شما ممکن است داروهایی به نام استاتین را برای کاهش کلسترول شما توصیه کنند. افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه اغلب سطوح بالای کلسترول بد را تجربه می‌کنند که می تواند خطر بیماری قلبی را افزایش دهد.

داروهای درمان کم خونی

در موارد خاص، پزشک ممکن است مکمل‌های هورمون اریتروپویتین را، گاها با اضافه کردن آهن، توصیه کند. مکمل‌های اریتروپویتین به تولید گلبول‌های قرمز بیشتر کمک می‌کنند که می‌تواند خستگی و ضعف ناشی از کم خونی را کاهش دهد.

داروهای رفع تورم

افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه مایعات را در بدن خود حفظ می‌کنند. این وضعیت می‌تواند به تورم در پاها و همچنین فشار خون بالا منجر شود. داروهایی به نام دیورتیک‌ها می‌توانند به حفظ تعادل مایعات در بدن شما کمک کنند.

داروهای محافظت از استخوان‌ها

پزشک شما ممکن است مکمل‌های کلسیم و ویتامین D را برای جلوگیری از ضعف استخوان‌ها و کاهش خطر شکستگی خود تجویز کند. همچنین ممکن است داروهایی به نام اتصال دهنده‌های فسفات برای کاهش میزان فسفات در خون‌تان به شما ارائه شود تا از آسیب رگ‌های خونی شما ناشی از تجمع کلسیم (آهکی شدن) محافظت گردد.

رژیم حاوی پروتئین کمتر

همانطور که بدن شما پروتئین را از مواد غذایی دریافت می‌کند، باعث تولید مواد زائدی می‌شود که کلیه‌ها باید آن‌ها را از خون شما فیلتر کنند. برای کاهش میزان کاری که کلیه‌های شما باید انجام دهند، پزشک ممکن است مصرف پروتئین کمتر را توصیه نماید. پزشک شما همچنین ممکن است از شما بخواهد به یک متخصص تغذیه مراجعه کنید که راه‌های کاهش مصرف پروتئین را به شما ارائه دهد، در حالی که همچنان یک رژیم غذایی سالم داشته باشید. پزشک شما ممکن است آزمایش‌های پیگیری را در فواصل منظم توصیه کند تا بررسی کند آیا بیماری کلیوی شما ثابت باقی مانده یا در حال پیشرفت است.

درمان بیماری کلیوی مرحله آخر

اگر کلیه‌های شما خودشان نمی‌توانند ضایعات و مایعات را از بدن دفع کنند و دچار نارسایی کامل کلیه یا رو به کامل هستید، شما در مرحله آخر بیماری کلیوی هستید. در این مرحله، نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارید.

دیالیز

زمانی که کلیه‌های شما دیگر نمی‌توانند کار تصفیه خون را انجام دهند، دیالیز به طور مصنوعی مواد زائد و مایع اضافی را از خون شما دفع می‌کند. در همودیالیز، یک دستگاه ضایعات و مایعات اضافی را از خون شما فیلتر می‌کند. در دیالیز صفاقی، یک لوله نازک (کاتتر) وارد شکم شما می‌شود و حفره شکم‌تان را با یک محلول دیالیز پر می‌کند، که مواد زائد و مایعات اضافی را جذب خواهد کرد. پس از یک دوره زمانی، محلول دیالیز از بدن شما تخلیه می‌شود که ضایعات را با خود حمل می‌کند.

پیوند کلیه

پیوند کلیه فرآیند جراحی قرار دادن یک کلیه سالم از یک اهدا کننده در بدن شما می‌باشد. کلیه‌های پیوند شده می‌توانند از اهداکنندگان متوفی یا زنده باشند. شما باید برای ادامه عمر خود دارو مصرف کنید تا بدن خود را از پس زدن اندام جدید بازدارید. برای پیوند کلیه، لازم نیست تحت دیالیز باشید. برای برخی از افرادی که دیالیز یا پیوند کلیه را انتخاب نکنند، گزینه سوم این است که نارسایی کلیوی را با اقدامات محافظه کارانه درمان کنند. با این حال، هنگامی که دچار نارسایی کامل کلیه می‌شوید، امید به زندگی عموما چند ماه بیشتر نخواهد بود.

علل ،علائم، تشخیص و درمان انواع بیماری های بیضه و درمان


بیضه‌ها حساس‌ترین نقطه بدن مردان محسوب می‌شوند به همین دلیل حتی تحریک کوچک این قسمت باعث ایجاد درد و ناراحتی می‌شود. اگر شما در هنگام انجام تمرینات ورزشی یا پس از اتمام آن دچار درد بیضه می‌شوید، در نظر گرفتن ورزش به عنوان علت اصلی درد کمی دشوار است. در اکثر موارد علل درد بیضه خطرناک نیست، اما اگر درد شدیدی را در بیضه خود احساس می‌کنید باید هر چه سریع‌تر به پزشک مراجعه نمایید زیرا درد بیضه می‌تواند علامت یک مشکل جدی باشد. در برخی موارد، انجام عمل جراحی ضرورت می‌یابد اما گاهی می‌توان با ایجاد تغییرات ساده در سبک زندگی این مشکل را رفع کرد.

معمولا بیماری‌های بیضه یک مشکل جدی تلقی می‌شوند و می‌توانند زندگی بیمار را تهدید کنند. همانگونه که می‌دانید سرطان بیضه، جدی‌ترین بیماری بیضه محسوب می‌شود. در صورتی که از درد بیضه برنج می‌برید یا متوجه تغییر در بیضه‌های خود شده‌اید مانند وجود توده یا هرگونه سفتی، باید به اورولوژیست مراجعه کنید. اگر از مراجعه به متخصص خجالت می‌کشید باید بدانید به تاخیر انداختن معاینه ارزش خطر کردن را ندارد. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بیماری‌های بیضه


بیماری‌های بیضه انواع مختلفی دارند.

سرطان بیضه

سرطان بیضه نیز همانند سایر سرطان‌ها زمانی بروز می‌کند که سلول‌های بیضه شروع به تکثیر نمایند و رفتار تخریب‌گرانه داشته باشند. این سلول‌ها به سرعت تکثیر می‌شوند و به سلول‌های اطراف که به آنها ارتباطی ندارند حمله می‌کنند. در سرطان بیضه، معمولا توده‌ یا گره‌های دردناکی در یک بیضه به وجود می‌آیند که رشد آنها کند است.

پیچ‌خوردگی بیضه

پیچ‌خوردگی بیضه معمولاً در یکی از بیضه‌ها رخ می‌دهد که این اتفاق به هیچ وجه خوب نیست. برخی از مردان مشکلاتی دارند که آنها را بیشتر مستعد پیچ‌خوردگی بیضه می‌کند. پیچ‌خوردگی بیضه یک وضعیت نادر اما اورژانسی است. پیچ‌خوردگی بیضه به مراقبت و توجه فوری پزشکی نیاز دارد. درمان این وضعیت فقط از طریق انجام عمل جراحی ممکن است. در صورتی که این مشکل فورا تشخیص داده و اصلاح شود، امکان حفظ عملکرد بیضه وجود دارد.

اپیدیدمیت

اپیدیدم یک لوله بلند و باریک است که در کنار بیضه قرار دارد. وظیفه اپیدیدم این است که پس از بالغ شدن اسپرم، آن را ذخیره کند. اپیدیدمیت زمانی رخ می‌دهد که اپیدیدم ملتهب یا عفونی شود. در برخی مواقع به علت عفونت ناشی از مقاربت جنسی، ملتهب می‌شود. در اکثر موارد، این وضعیت به علت آسیب دیدن اپیدیدم، ایجاد فشار داخلی پس از وازکتومی، یا بازگشت ادرار به درون لوله پس از بلند کردن اشیاء سنگین رخ می‌دهد. اپیدیدمیت می‌تواند باعث بروز علائم مختلفی از قبیل حساسیت خفیف، درد شدید بیضه، تورم و تب شود.

واریکوسل

واریکوسل به اتساع عروقی که روی بیضه قرار دارند گفته می‌شود و معمولا خطری برای بیمار ندارد. در برخی موارد، واریکوسل می‌تواند باعث اختلال در بارداری یا درد خفیف یا متوسط شود. اگر هنگام ایستادن یا نشستن متوجه برجستگی در بیضه خود شدید باید به پزشک مراجعه کنید و معاینه شوید.

هیدروسل

هیدروسل به معنای تجمع مایع در اطراف بیضه است که معمولا خطری برای بیمار ندارد. اما اگر مایع جمع شده، زیاد باشد می‌تواند منجر به درد یا فشار بر بیضه شود. اگرچه در برخی از مردان تجمع مایع پس از بروز آسیب رخ می‌دهد، در اکثر آنها علت اصلی تجمع مایع مشخص نیست و بیمار ضربه ندیده است.

علل درد بیضه


می‌توان علل بیماری‌های بیضه و درد بیضه از شایع تا نادر دسته‌بندی کرد، به عنوان مثال:

  •  سنگ کلیه
  •  عفونت بیضه یا اسکروتوم (اپیدیدمیت حاد)
  •  بیماری‌های مقاربتی (STDs)
  •  هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات یا بزرگی پروستات
  •  عفونت یک یا هر دو بیضه به علت حمله ویروس یا باکتری
  •  عفونت (ورم شدید بیضه)
  •  وجود تومور
  •  سرطان
  •  عفونت‌های گانگرن

علائم درد بیضه


علائم بیماری‌های بیضه که با درد بیضه همراه هستند عبارتند از:

  •  حساسیت بیضه
  •  تورم بیضه
  •  قرمزی بیضه

ممکن است علاوه بر علائم فوق، موارد زیر را نیز تجربه کنید:

  •  تب
  •  استفراغ
  •  ادرار دردناک

تشخیص درد بیضه


پزشک می‌تواند با انجام آزمایش و معاینه فیزیکی، علت درد بیضه شما یا کودکتان را تشخیص دهد. معاینه بیضه در حمام می‌توانند به تشخیص سرطان بیضه در مرحله ی اول کمک کند. تشخیص انواع بیماری‌های بیضه و درد بیضه به علت اصلی آن بستگی دارد. برخی از دلایل درد بیضه ‌باعث بیماری می‌شود، حال آنکه برخی دیگر باعث ناباروری، یا حتی مرگ می‌شوند. معمولا از آزمایش خون و آنالیز ادرار برای تشخیص علت درد بیضه استفاده می‌شود.

خود ارزیابی بیضه

تشخیص مشکلات بیضه براساس روش‌های زیر میسر است:

  •  پس از یک دوش آب داغ که اسکورتوم (پوست بیضه) شل شده است، به معاینه بیضه‌های خود بپردازید.
  •  به ترتیب بیضه‌های خود را بررسی کنید.
  •  انگشت شست خود را در قسمت جلوی بیضه و سایر انگشتان را پشت آن قرار دهید سپس با کمی فشار دادن پوست بیضه شروع به معاینه کنید.
  • با فشار دادن پوست می‌توانید اپیدیدم (لوله مخصوص حمل اسپرم) را احساس کنید که نرم است و شبیه یک بافت طناب مانند در قسمت فوقانی و پشت هر بیضه قرار دارد. این قسمت نسبت به لمس شدن حساس است و یک توده طبیعی است.
  •  اطراف این لوله را برای یافتن توده و برجستگی‌هایی که به اندازه دانه برنج یا نخود هستند را بررسی کنید.
  •  وجود هرگونه تورم، تغییر در اندازه، یا رنگ بیضه‌ها را بررسی کنید.

برای درمان درد بیضه باید به چه پزشکی مراجعه کنید؟


پزشک یا متخصص داخلی می‌تواند برخی از بیماری‌های ساده که باعث درد بیضه می‌شوند را درمان کند. اما با توجه به علت اصلی درد بیضه، گاهی باید متخصص وضعیت شما را بررسی و کنترل کند. متخصصانی که می‌توانند به شما کمک کنند عبارتند از:

  •  متخصص کلیه و مجاری ادراری
  •  جراح عمومی
  •  تومور شناس

درمان درد بیضه


درمان بیماری‌های بیضه و درد بیضه شامل موارد زیر است.

درمان پیچ‌خوردگی بیضه

درمان پیچ‌خوردگی بیضه از طریق روش‌های زیر انجام می‌شود:

  •  گاهی امکان رفع پیش‌خوردگی بیضه به صورت دستی وجود دارد، اما انجام عمل جراحی می‌تواند از بازگشت این وضعیت جلوگیری کند. جراحی پیچ‌خوردگی بیضه، ساده است و از تهاجم کمی برخوردار است. معمولا بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد و نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارد.
  •  پیچ‌خوردگی بیضه نیاز به جراحی فوری دارد. اگر بیمار ظرف مدت 4 تا 6 ساعت عمل شود امکان حفظ بیضه وجود دارد، اما اگر زمان انتظار طولانی‌تر شود احتمال بروز آسیب دائمی وجود خواهد داشت و ممکن است بر توانایی بیمار برای باروری تاثیر منفی بگذارد. جراح برای حفظ ذخیره خون، اقدام به رفع پیش‌خوردگی طناب بیضه‌ای می‌کند.

درمان اپیدیدمیت

در اکثر موارد می‌توان اپیدیدمیت را به روش‌های زیر درمان کرد:

  •  آنتی‌بیوتیک‌ها: مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان عفونت باکتریای یا التهاب اپیدیدم ضروری است. اگر عفونت ناشی از مقاربت جنسی عامل اصلی عفونت باکتریایی است، باید شریک جنسی شما نیز تحت درمان قرار بگیرد. داروهایی که پزشک تجویز می‌کند را به موقع مصرف کنید، اگر علائم شما قبل از اتمام داروها از بین رفت از قطع خودسرانه آنها خودداری کنید تا از برطرف شدن عفونت اطمینان حاصل کنید.
  •  جراحی: در صورتی که آبسه تشکیل شده باشد ممکن است انجام عمل جراحی برای تخلیه آن ضرورت یابد. در برخی موارد باید قسمتی یا کل اپیدیدم تحت عمل جراحی قرار گرفته و از بدن خارج شود. اگر اپیدیدمیت به علت اختلالات فیزیکی به وجود آمده باشد ممکن است پزشک انجام عمل جراحی را ضروری بداند.

درمان سرطان بیضه

سرطان، زندگی بیمار را تهدید می‌کند بنابراین باید فورا درمان شوند. درمان سرطان از طریق روش‌های زیر انجام می‌شود.

  •  شیمی‌درمانی: در این روش از برخی داروها برای درمان سرطان استفاده می‌شود. این داروها به صورت قرص‌های خوراکی موجود هستند، گاهی نیز به درون رگ یا عضله تزریق می‌شوند. برای درمان سرطان بیضه این داروها به درون رگ تزریق می‌شوند.
  •  پرتودرمانی: یک روش رایج برای درمان اکثر مشکلات مربوط به درد بیضه است که با استفاده از اشعه پرقدرت اشعه ایکس، پرتوهای الکترون یا ایزوتوپ‌های رادیواکتیو سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد و به درمان سرطان کمک می‌کند.
  •  عمل جراحی: رایج‌ترین درمان برای سرطان بیضه است که در این حالت یکی یا هر دو بیضه از بدن خارج می‌شوند. در برخی موارد، ممکن است پزشک بر بعضی از غدد لنفاوی شکم (غددی که با عفونت مبارزه می‌کنند) را نیز خارج کند.
  •  مشکلات مربوط به هیدروسل و واریکوسل نیز مانند سرطان بیضه، جراحی می‌شوند.

پیشگیری


هیچ روش ثابت شده‌ای برای درمان سرطان بیضه وجود ندارد، به همین دلیل تشخیص زودهنگام بیماری از اهمیت بالایی برخوردار است. متخصصان توصیه می‌کنند که مردان جوان هر ماه وضعیت بیضه‌های خود را بررسی کنند. هیچ توصیه‌ای برای درمان واریکوسل یا پیچ‌خوردگی بیضه‌ وجود ندارد. در برخی موارد می‌توان با رعایت روابط جنسی ایمن، خودداری از بلند کردن اجسام سنگین یا کشش بدن در حالی که مثانه پر است از بروز اپیدیدمیت جلوگیری کرد.

درمان مثانه عصبی(نوروژنیک) با دارو، ورزش و جراحی

مثانه عصبی در کودکان و بزرگسالان به معنی مشکل در کنترل مثانه است که در اثر مشکلات عصبی، مغزی یا نخاعی به وجود می‌آید. مثانه عصبی در افرادی ایجاد می‌شود که از بیماری‌های سکته مغزی، پارکینسون، ام اس، آسیب یا عفونت مغزی یا نخاعی، اسپنابیفیدا(مهره‌ی شکاف دار) یا مشکلات دیگر رنج می‌برند. همچنین، مثانه عصبی ممکن است در اثر دیابت به وجود آید یا یکی از عوارض جراحی اصلی لگن باشد.

 مثانه عصبی باعث ایجاد علائم مختلفی از جمله پر کاری و کم کاری مثانه می‌شود و مشکلی است که در اثر مشکلات عصبی، مغزی و نخاعی مانند بیماری پارکینسون، ام اس یا سکته مغزی ایجاد می‌گردد.

درمان مثانه عصبی برای جلوگیری از آسیب به کلیه در اثر مشکلات ادراری از اهمیت بسیاری برخوردار است. اگر مثانه عصبی درمان نشود، ممکن است فرد به بیماری کلیوی مبتلا شود. افراد مبتلا به بیماری کلیه به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز خواهند داشت.

پزشکان برای کمک به بازگشت عملکرد طبیعی مثانه، درمان با دارو و جراحی را برای بیماران مبتلا به مثانه عصبی توصیه می‌کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت جهت درمان بیماری مثانه عصبی (نوروژنیک) با ما تماس حاصل نمایید.

رابطه بین مثانه‌ی عصبی، مثانه‌ی پر کار و کم کارچیست؟


اصطلاح مثانه عصبی به این معنی است که اعصاب کنترل کننده‌ی مثانه، عضوی که ادرار را در خود ذخیره می‌کند، مشکل دارند. وجود مشکل در اعصاب کنترل کننده مثانه باعث پر کاری یا کم کاری مثانه و یا بی اختیاری می‌شود. مثانه‌ی برخی از افراد هم پر کار و هم کم کار است.

  • عضلات مثانه‌ی پر کار به بدن می‌گویند که بیش از حد طبیعی ادرار دفع کند. بدین معنی که فرد مرتب و پیش از اینکه مثانه پر شود، احساس نیاز به تخلیه ادرار دارد. اگر عضلات مثانه کاملا منقبض نشوند، باعث بی اختیاری ادرار یا ادرار ناخواسته می‌گردد. در بی اختیاری ادرار ممکن است ادرار به صورت قطره قطره یا به طور کامل تخلیه شود.
  • عضلات مثانه‌ی کم کار، مثانه را کامل تحت فشار قرار نمی‌دهند تا مثانه کامل تخلیه شود. در برخی مواقع مثانه به طور کامل تخلیه نمی‌شود. مثانه کم کار باعث بزرگ شدن یا انبساط مثانه می‌شود. همچنین مثانه کم کار باعث کاهش حساسیت اعصاب شده و باعث می‌شود که فرد از وجود این مشکل آگاه نشود.

 

دلیل بیماری مثانه عصبی چیست؟


برخی از مشکلات خاص باعث ایجاد اختلال در پیام‌های عصبی که بین مغز و عضلات کنترل کننده مثانه جابجا می‌شوند، می‌گردد. زمانی که این مسیرهای عصبی به درستی کار نکنند، عضلات مثانه منقبض نشده و مسیری که باید به طور طبیعی باز کنند را باز نمی‌کنند. در نتیجه مثانه نمی‌تواند ادرار را نگه داشته یا آن را به درستی تخلیه کند.

رایج‌ترین علت ایجاد مثانه عصبی، اختلالات سیستم عصبی است که عبارتند از:

  • بیماری آلزایمر
  • تومور مغزی یا نخاعی
  • اختلالات نخاعی مادرزادی
  • فلج مغزی
  • آنسفالیت
  • اختلالات یادگیری، مانند اختلال توجه ناشی از بیش فعالی
  • ام اس
  • بیماری پارکینسون
  • آسیب یا جراحی نخاعی
  • سکته مغزی.

دیگر علل ایجاد اختلالات یا آسیب اعصاب کنترل کننده‌ی مثانه عبارتند از:

  • تصادف یا ضربه
  • اختلالات نخاعی مادرزادی
  • بیماری‌هایی همچون سفلیس، زونا، دیابت و فلج اطفال
  • اختلال نعوظ
  • مسمومیت با فلزات سنگین
  • فتق دیسک یا تنگی مجرای کانال نخاعی
  • نوروپاتی عمومی
  • مصرف زیاد الکل برای مدت طولانی
  • برخی از جراحی‌های لگنی
  • تومورهای سیستم اعصاب مرکزی
  • کمبود ویتامین B12

 

آیا مثانه عصبی با سوزش ادرار همراه است؟


یکی از رایج‌ترین نشانه‌ی مثانه عصبی در میان افرادی که شرایط ابتلا به مثانه عصبی را دارند، عدم توانایی کنترل ادرار (بی اختیاری ادرار) است.

علائم دیگر مثانه عصبی عبارتند از:

  • جریان ضعیف ادرار یا ادرار قطره‌ای
  • عدم توانایی در تخلیه ادرار (احتباس ادرار)
  • نیاز فوری/ ضروری به تخلیه ادرار
  • فشار هنگام تخلیه ادرار
  • سوزش ادرار (یکی از علائم عفونت مجاری ادرار که در اثر نگه داشتن  ادرار ایجاد می‌شود)
  • تکرر ادرار (هشت مرتبه یا بیشتر در روز)

ممکن است برخی از افراد، مخصوصا افرادی که در اثر سکته مغزی، ام اس، یا زونا  به مثانه عصبی مبتلا شده‌اند، هم علائم مثانه پرکار و هم علائم مثانه کم کار را داشته باشند.

علائم مثانه پر کار عبارتند از:

علائم مثانه کم کار عبارتند از:

  • عدم توانایی تشخیص زمان پرشدن مثانه
  • عدم توانایی ادرار کردن
  • عدم توانایی در تخلیه کامل مثانه
  • احتباس ادرار
  • سوزش در هنگام پر شدن مثانه
  • چکه کردن ادرار در اثر سرریز شدن از مثانه‌ی پر.

عوارض مثانه عصبی


مثانه عصبی تاثیر جدی بر کیفیت زندگی می‌گذارد. به علاوه، مثانه عصبی می‌تواند باعث ایجاد عوارض جسمی شود که عبارتند از:

  • مشکلات پوستی، عفونت و زخم‌ بستر ناشی از بی اختیاری ادرار
  • عفونت مجاری ادراری در اثر عدم تخلیه به موقع ادرار
  • آسیب کلیه در اثر فشار ناشی از مثانه‌ی پر.

به دلیل احتمال ایجاد عوارض ذکر شده، هنگامی که فرد به وجود مثانه عصبی شک کرد، باید فورا به دنبال درمان باشد.

مثانه عصبی با چه آزمایش ویا تستی تشخیص داده می شود؟


برای تشخیص مثانه عصبی، پزشک یک معاینه جسمی انجام می‌دهد. پزشک سوابق پزشکی فرد را بررسی می‌کند. بهتر است اطلاعاتی در مورد هرگونه مشکل عصبی مربوطه و لیستی از داروهای مصرفی بیمار به پزشک داده شود.

علاوه بر این، ممکن است پزشک آزمایش‌هایی برای تشخیص بیماری تجویز کند. این آزمایش‌ها ممکن است آزمایشاتی از مثانه یا سیستم عصبی باشند. این آزمایش‌ها عبارتند از:

  • آزمایش ادرار (تجزیه شیمیایی ادرار که شامل کشت ادرار برای تشخیص عفونت یا وجود خون در ادرار می‌باشد.
  • دفترچه ثبت حالت‌های مثانه که فرد در آن زمان و نحوه‌ی کار در سرویس بهداشتی و قطرات احتمالی ادرار را ثبت می‌کند. این دفترچه به پزشک در درک علائم روزانه‌ کمک می‌کند.
  • تصویربرداری اولتراسوند از مثانه برای تشخیص اینکه آیا بعد از ادرار، مثانه کاملا تخلیه می‌شود یا خیر.
  • آزمایش ارودینامیک (بررسی عملکرد مثانه) برای اندازه گیری حجم مثانه، میزان پر شدن مثانه، نحوه‌ی خالی شدن مثانه و نحوه‌ی جریان ادرار.
  • سیستوسکوپی برای معاینه داخل مثانه و مجرای ادرار. سیستوسکوپی با استفاده از یک دوربین کوچک که به انتهای یک کاتتر متصل است انجام می‌شود.
  • تصویرهای دیگری مانند تصاویر رادیوگرافی، سی تی اسکن و ام آر آی برای بررسی دستگاه ادراری، ستون فقرات و مغز.

درمان مثانه عصبی


درمان مثانه عصبی از مدیریت علائم و تمرینات رفتاری تا دارو و جراحی متغیر است. درمان توصیه شده توسط دکتر به علت ، علائم و شدت مثانه‌ی عصبی در فرد بستگی دارد.

درمان غیر جراحی برای مثانه عصبی شامل موارد زیر است:

داروها

دارو به کنترل علائم کمک می‌کند. داروهای مصرفی عبارتند از: داروهای شل کننده مثانه، داروهای بهبود عملکرد اعصاب خاص، داروهای ضد صرع، استفاده از بوتاکس برای شل شدن مثانه یا دیگر داروها.

تکنیک‌های رفتاری

تکنیک‌های رفتاری مانند تمرینات ورزشی (حرکات ورزشی کگل) به تقویت کف لگن کمک می‌کنند، یا استفاده از یک دفترچه یادداشت روزانه و به تدریج آموزش به مثانه برای افزایش فواصل بین تخلیه مثانه.

سوند ادراری 

از سوند ادراری برای تخلیه مثانه استفاده می‌شود. برخی از افراد باید چندین مرتبه در روز از سوند ادراری استفاده کنند تا مثانه زیاد پر نشود. برخی دیگر نیاز به سوند ماندگار دارند که همیشه در بدن می‌ماند.

درمان با جراحی

در برخی موارد، مثانه عصبی به جراحی نیاز دارد. درمان با جراحی شامل مواردی است که عبارتند از:

  • افزایش حجم مثانه (سیستوپلاستی مثانه). در این روش، قسمتی از روده به دیواره مثانه افزوده شده و حجم مثانه برای ذخیره ادرار بیشتر می‌شود.
  • کاشت یک وسیله الکتریکی در نزدیکی اعصاب مثانه به منظور تحریک عضلات برای عملکرد طبیعی.
  • نصب یک اسفنکتر مصنوعی برای کمک به شل شدن مثانه و عبور ادرار.
  • جراحی اسلینگ برای محافظت از مثانه و در برخی موارد برای محافظت از دیگر ساختارهای مجاری ادرار.
  • انحراف ادرار، که یک منفذ ایجاد می‌کند تا ادرار در کیسه‌ای خارج از بدن جمع شود.
  • برداشت یا برش اسفنکتر، که در آن تمام عضله اسفنکتر یا بخشی از آن برداشته می‌شود تا مثانه بتواند شل شود.

 

گلومرولونفریت و ارتباط مستقیم با نارسایی کلیوی و توقف عملکرد کلیه

گلومرولونفریت (GN) به التهاب گلومرول‌ها گفته می‌شود، گلومرول به ساختارهای موجود در کلیه گفته می‌شود که از رگ‌های کوچک خونی ساخته شده‌اند. این رگ‌ها به تصفیه خون می‌پردازند و مایعات اضافی را دفع می‌‌کنند. اگر ‌گلومر شما آسیب دیده باشد، کلیه نمی‌تواند به خوبی کار کند و شما دچار نارسایی کلیه می‌شوید. گلومرولونفریت که گاهی نفریت نامیده می‌شود یک بیماری جدی است که می‌تواند زندگی بیمار را تهدید کند و به درمان فوری نیاز دارد. گلومرولونفریت می‌تواند، مزمن، یا ناگهانی، و مزمن، یا طولانی مدت باشد. معمولا این بیماری تحت عنوان بیماری برایت شناخته می‌شود.

در اکثر موارد، گلومرولونفریت یک بیماری موقتی است و به طور کامل درمان می‌شود. به عنوان مثال، گلومرولونفریت که توسط عفونت استرپتوکوکی ایجاد می‌شود، نمای کلی بیماری در دراز مدت بسیار خوب است و بیش از ۹۸ درصد از افراد تا ۵ سال بعد از درمان هیچ‌گونه علائمی ندارند. با این حال در سایر موارد گلومرولونفریت با گذر زمان به تدریج بدتر می‌شود و باعث آسیب دیدگی دائمی گلومرول و در نتیجه بیماری مزمن کلیوی می‌شود. در برخی موارد، بیماری تا مرحله آخر پیشرفت می‌کند. در این حالت تخصص ما با نمونه برداری از کلیه می‌تواند وضعیت احتمالی کلیه شما را پیش‌بینی کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره درمان بیماری گلومرولونفریت و یا جهت دریافت نوبت با ما تماس حاصل نمایید.

علل گلومرولونفریت چیست؟


علل این بیماری به حاد یا مزمن بودن آن بستگی دارد.

گلومرولونفریت حاد

گلومرولونفریت حاد می‌تواند در پی واکنش به یک نوع عفونت مانند عفونت استرپتوکوکی گلو یا آبسه دندان رخ دهد. این اختلال می‌تواند به علت مشکلات سیستم ایمنی در واکنش شدید به عفونت رخ دهد. این عارضه بدون نیاز به درمان برطرف می‌شود. در صورتی که بهبودی حاصل نشود برای جلوگیری از آسیب دیدن کلیه در بلند مدت باید بیمار فورا تحت درمان قرار بگیرد.

برخی بیماری‌ها در تحریک نفریت حاد نقش دارند که عبارتند از:

  • عفونت استروپتوکوکی گلو
  • لوپوس اریتماتوس سیستمیک که تحت عنوان لوپوس شناخته می‌شود.
  • سندروم گود پاسجر که یک بیماری نادر خود ایمنی است و آنتی بادی‌های بدن به ریه و کلیه حمله می‌کنند.
  • آمیلوئیدوز زمانی ایجاد می‌شود که پروتئین‌های غیرطبیعی اسیب رسان بدن در بافت‌ها و اعضا تولید شود.
  • گرانولوماتوز وگنر یک بیماری است که باعث التهاب عروق خونی می‌شود.
  • پلی ارتریت ندوزا که در این بیماری سلول‌ها به شریان‌ها حمله می‌کنند.

مصرف زیاد داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی مانند ایبوبروفن و ناپروکسن می‌تواند یکی از فاکتور‌های خطر باشد. بنابراین باید از مصرف خود سرانه طولانی مدت، و دز بالای داروها بدون اجازه پزشک خودداری کنید.

گلومرولونفریت مزمن

نوع مزمن این بیماری طی چندین سال پیشرفت می‌کند و فاقد هرگونه علائم است یا آنکه بیمار علائم کمی را تجربه می‌کند. این بیماری می‌تواند باعث آسیب دیدگی شدید کلیه شود و در نهایت منجر به نارسایی کامل کلیه گردد. همیشه علت دقیقی برای گلومرولونفریت مزمن وجود ندارد. گاهی اوقات یک بیماری ژنتیکی می‌تواند منجر یا گلومرولونفریت مزمن شود. نفریت ارثی در مردان جوان که بینایی و شنوایی آنها ضعیف است رخ می‌دهد. دلایل احتمالی دیگری برای نفریت وجود دارد که عبارتند از:

  • بیماری‌های خودایمنی
  • سابقه داشتن سرطان
  • قرار گرفتن در معرض برخی از حلال‌های هیدروکربن

به طور کلی ابتلا به نفریت حاد باعث می‌شود که بیمار در آینده مستعد نفریت مزمن باشد.

علائم و نشانه‌های گلومرولونفریت


علائم و نشانه‌های این بیماری به نوع و شدت آن بستگی دارد.

گلومرولونفریت حاد

علائم اولیه گلومرولونفریت حاد عبارتند از:

  • تورم صورت
  • کاهش دفع ادرار
  • وجود خون در ادرار که باعث تیره شدن رنگ ادرار می‌شود.
  • وجود مایع اضافی در ریه که باعث سرفه می‌شود.
  • بالا بودن فشار خون

گلومرولونفریت مزمن

گلومرولونفریت مزمن می‌تواند بدون هیچ‌گونه علائمی بروز کند. در برخی از موارد ممکن است پیشرفت علائم کند و شبیه نفریت حاد باشد. برخی از علائم گلومرولونفریت مزمن عبارتند از:

  • وجود خون یا پروتئین اضافی در ادرار که در آزمایش ادرار دیده می‌شود.
  • بالا بودن فشار خون
  • تورم صورت و قوزک پا
  • تکرر ادرار هنگام خواب
  • کف آلود و حباب دار بودن ادرار به علت وجود پروتئین اضافی
  • درد شکم
  • خونریزی مکرر از بینی

نارسایی کلیه

گاهی اوقات ممکن است گلومرولونفریت آنقدر پیشرفت کرده باشد که منجر به نارسایی کلیه شود. برخی از علائم نارسایی کلیه عبارتند از:

  • خستگی
  • از دست دادن اشتها
  • تهوع و استفراغ
  • پوسته پوسته شدن و خشکی پوست
  • گرفتگی عضلات در خواب

نحوه تشخیص گلومرولونفریت


آزمایش آنالیز ادرار اولین گام در تشخیص نفریت است. وجود خون و پروتئین در ادرار از مهم ترین علائم این بیماری است. انجام معاینات جسمانی روتین برای بررسی سایر مشکلات می‌تواند عاملی برای تشخیص گلومرولونفریت باشد.

برای تشخیص علائم بسیار مهم مربوط به سلامت کلیه انجام آزمایشات بیشتر ضروری است. این موارد عبارتند از:

  • میزان دفع کراتینین
  • سطح کلی پروتئین ادرار
  • غلظت ادرار
  • وزن مخصوص ادرار
  • وجود گلبول‌‌های قرمز در ادرار
  • فشار اسمزی ادرار

آزمایشات خون می‌تواند موارد زیر را نشان دهد:

آنمی که عبارت است از پائین بودن سطح گلبول‌های قرمز خون

غیر طبیعی یودن سطح آلبومین

 غیرطبیعی بودن سطح نیتروژن اوره خون

 بالا بودن سطح کراتینین

ممکن است پزشک انجام تست‌های ایمونولوژی را برای بررسی موارد زیر تجویز  کند:

  • آنتی بادی ضد غشای پایه گلومرولی
  • آنتی بادی‌های ضد سیتوپلاسم نوتروفیل
  • آنتی بادی‌های ضد هسته
  • سطح کمپلمان

نتایج این آزمایشات می‌تواند نشان دهد که آیا سیستم ایمنی باعث آسیب رساندن به کلیه بیمار می‌شود یا خیر. گاهی اوقات بیوپسی کلیه برای تایید تشخیص نفریت ضروری است. در این روش نمونه کوچکی از بافت کلیه توسط سوزن برداشته می‌شود. پزشک بزای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص شرایط بیمار انجام برخی از تست‌های عکسبرداری را تجویز می‌کند. این تست‌ها عبارتند از :

  • سی تی اسکن
  • سونوگرافی کلیه
  • عکسبرداری از کلیه
  • پیلوگرام داخل وریدی

درمان گلومرولونفریت چگونه است؟


درمان گلومرولونفریت به علت ایجاد کننده آن؛ علائم بیمار، و شدت علائم بستگی دارد . در مواردی که بیماری خفیف باشد نیازی به درمان نیست و معاینات دقیق و منظم بیمار کافی است. در مواردی که بیماری شدید است بیمار باید تحت درمان قرار بگیرد. در صورتی که بیمار مبتلا به گلومرلونفریت باشد باید توسط متخصص کلیه و جاری ادراری تحت درمان قرار بگیرد. پزشک در خصوص درمان و نکات مربوط به بیماری با بیمار مشورت می‌کند. درمان گلومرولونفریت عبارت است از:

تغییر رژیم غذایی

بیمار باید رژیم غذایی و میزان مصرف مایعات خود را تغییر دهد. پزشک به بیمار توصیه می‌کند که میزان مصرف مایعات، مصرف نمک و پروتئین را در رژیم غذایی خود محدود کند. در این حالت ممکن است پزشک، بیمار را به متخصص تغذیه ارجاع دهد و برای بررسی وضعیت بیماری انجام آزمایشات خون را به طور منظم درخواست کند.

داروها

در اکثر موارد به بیمار داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی داده می‌شود. زیرا تصور می‌شود که گلومرولونفریت به علت مشکلات مربوط به سیستم ایمنی، داروهای استروئیدی و داروهای قوی عامل بروز گلومرولونفریت است، بنابراین مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی می‌تواند به بیمار کمک کند.

  • داروهای بازدارنده آنزیم مبدل انژیوتانسبن میتوانند به کاهش سطح پروتئین موجود در ادرار کمک کند. در صورتی که فشار خون بالا باشد، این داروها می‌توانند به کاهش فشار کمک کنند.
  • باید با مصرف دارو، فشار خون را کاهش داد.
  • باید با مصرف دارو و بالا بودن سطح کلسترول خون را کاهش داد.
  • در صورت وجود کم خونی، باید اقدامات درمانی مناسب انجام شود.
  • در صورتی که بیمار مشکلات دیگری مانند دیابت داشته باشد باید تحت درمان قرار بگیرد.

تعویض پلاسما

تعویض پلاسما شبیه دیالیز است که از این روش بزای سرکوب سیستم ایمنی استفاده می‌شود. پلاسما بخش مایع خون است که حاوی آنتی بادی است. در تعویض پلاسما، پلاسمای بیمار خارج می‌شود و پلاسمای جدید به همراه سایر مایعات یا به همراه پلاسمای فرد دهنده که فاقد آنتی بادی است به بدن بیمار تزریق می‌شود. حذف آنتی بادی می‌تواند به کاهش آسیب دیدگی بافت‌های کلیه کمک کند.

دیالیز و پیوند کلیه

دیالیز کلیه و پیوند کلیه در مواردی که بیماری پیشرفت کرده است ضروری خواهد بود.

علت، علائم، تشخیص و درمان بی اختیاری ادرار در زنان

بی‌اختیاری ادرار، آزاد شدن تصادفی و بی اختیار ادرار است. این اتفاق ممکن است در زمانی که سرفه یا عطسه می‌کنید، می‌خندید یا به آهستگی می‌دوید، رخ بدهد. مثانه‌ی پر کار در زنان باعث نیاز اورژانسی به دستشویی می‌شود، اما این اتفاق در زمان درست رخ نمی‌دهد. مشکلات کنترل مثانه، بخصوص در میان سالمندان بسیار شایع است. این مشکلات باعث ایجاد معضلات جدی در سلامتی نمی‌شوند اما می‌تواند خجالت‌آور باشند.

اگر همیشه به دنبال نزدیک‌ترین دستشویی می‌گردید یا عطسه کردن را به دلیل ترس از ادرار کردن تصادفی متوقف می‌کنید، به احتمال زیاد از بی‌اختیاری ادرار رنج می‌برید. در کلینیک ما، پزشکان با دقت زیاد بیماری را در خانم‌ها تشخیص داده و روش‌های متعددی را پیشنهاد می‌دهند که درمان ایمن و مؤثری را به دنبال داشته و شانس زندگی بدون محدودیت را به آنها ارائه می‌کند. جهت دریافت اطلاعات و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

انواع


بی‌اختیاری ادرار در زنان شامل دو دسته‌ی کلی می‎شود. برخی از خانم‎ها، بخصوص خانم‌های مسن‌تر، به هر دو نوع بی‌اختیاری ادرار مبتلا هستند.

  • بی‌اختیاری استرسی زمانی رخ می‎دهد که شما عطسه یا سرفه می‎کنید، می‌خندید، آهسته می‌دوید یا دیگر کارهایی انجام می‌دهید که به مثانه‌ی شما فشار وارد می‌کند. این شایع‌ترین نوع در مسائل کنترل مثانه در بانوان است.
  • بی‌اختیاری اورژانسی زمانی رخ می‌دهد که نیاز شدید به رفتن به دستشویی دارید اما نمی‌توانید در زمان مناسب به دستشویی برسید. این اتفاق حتی می‌تواند زمانی بیفتد که مثانه‌ی شما مقدار کمی ادرار در خود دارد. برخی از خانم‌ها ممکن است در زمان نشت ادرار هیچ هشداری را متوجه نشوند. خانم‌های دیگری ممکن است در زمان نوشیدن آب یا شنیدن صدای آب جاری یا لمس آن، دچار نشت ادرار شوند. مثانه‌ی پر کار یک شکل از بی‌اختیاری اورژانسی است، اما همه‌ی افرادی که دارای مثانه‌ی پر کار هستند، دچار نشت ادرار نمی‌شوند.

دلایل


مسائل کنترل مثانه به دلایل زیر ایجاد می‌شوند:

  • عضلات ضعیف در مخزن پایینی ادرار
  • وجود مشکلات و آسیب‌هایی یا در مخزن ادرار و یا در عصب‌هایی که ادرار را کنترل می‌کنند.

بی‌اختیاری استرسی می‌تواند به دلیل زایمان، افزایش وزن یا دیگر شرایطی که عضلات کف لگن را می‌کشند، ایجاد شود. در صورتی که این عضلات نتوانند مثانه‌ی شما به خوبی پشتیبانی کنند، مثانه پایین آمده و در واژن هل داده می‌شود. شما نمی‌توانید عضلاتی که مجرای ادرار را می‌بندند، را سفت کنید. بنابراین ادرار به دلیل فشار اضافی وارد شده بر روی مثانه در زمانی که عطسه یا سرفه می‌کنید، می‌خندید، ورزش می‌کنید یا فعالیت‌های مشابه انجام می‌دهید، نشت می‌کند. بی‌اختیاری اورژانسی به دلیل عضلات مثانه‌ی پر کار ایجاد می‌شوند که ادرار را به خارج از مثانه هل می‌دهند. این حالت می‌تواند به دلیل تحریک مثانه، استرس اضافی یا شرایط مغزی مانند بیماری پارکینسون یا سکته ایجاد شود.

تشخیص بی‌اختیاری ادرار در زنان


پزشک درباره‌ی نوع و مقدار نوشیدنی‌های شما سؤال می‌کند. او همچنین درباره‌ی میزان ادرار کردن و نشت ادرار شما سؤالاتی را می‌پرسد. بهتر است از سه یا چهار روز قبل از ملاقات با پزشک، این موارد را در خود چک کنید. پزشک شما را معاینه می‌کند و ممکن است برخی آزمایشات ساده را برای یافتن علت مسئله‌ی شما انجام دهد. اگر پزشک گمان ببرد که ممکن است بیش از یک علت برای این مسئله وجود داشته باشد، ممکن است از شما بخواهد که آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • آزمایش ادرار
  • آزمایش خون
  • اندازه‌گیری PVR (باقیمانده‌ی رسوبی)
  • سونوگرافی لگن
  • آزمایش استرس
  • آزمایش تومور مغزی
  • سیستوگرام، آزمایش اشعه‌ی ایکس برای مشاهده‌ی مثانه
  • سیستوسکوپی

درمان بی‌اختیاری ادرار در زنان


درمان بی‌اختیاری ادرار در زنان برای هر فرد متفاوت می‌باشد. این درمان‌ها به نوع بی‌اختیاری شما و میزان تأثیر آن بر زندگیتان بستگی دارند. پس از اینکه پزشک علت بی‌اختیاری را متوجه شد، درمان شما شامل موارد زیر خواهد بود:

پساری‌ها

یک پساری بی‌اختیاری، حلقه‌ای سیلیکونی است با یک دستگیره که در واژن قرار داده می‌شود. هدف قرار دادن این وسیله، استقرار مجرای ادرار برای ا ز بین بردن تحرک و افزایش فشار مجاری ادرار در هنگام افزایش فشار داخل شکمی، می‌باشد. این روش، یک درمان ایمن و مؤثر محافظه‌کارانه می‌باشد.

ورزش مثانه

ورزش مثانه به هدف افزایش فاصله‌ی تخلیه و کاهش فوریت و بی‌اختیاری اورژانسی، انجام می‌گیرد. معمولاً سه مؤلفه در این ورزش مطرح هستند: آموزش بیمار، تخلیه‌ی برنامه‌ریزی شده و تقویت مثبت. تمرین مثانه باید در سطوح کوچک تحمل شود برای مثال، اگر بیمار هر نیم ساعت یک بار به دستشویی می‌رود، باید تلاش شود که این زمان (زمان نگه داشتن ادرار) در هر هفته ده دقیقه افزایش یابد، سپس 15 دقیقه در هر هفته، سپس 30 دقیقه و به همین شکل. به صورت ایده‌آل، بیمار باید قادر شود که سه تا چهار ساعت میان دستشویی رفتن‌های خود فاصله بیندازد.

ورزش کف لگن

درمان خط اول، تمرین عضلات کف لگن است که به سمت عضلات کگل هدایت شده و مکانیزم بسته شدن مجرای ادرار را تحت تأثیر قرار می‌دهد. موفقیت ورزش عضلات لگنی، با تمرین خاصی که توسط یک متخصص یا فیزیوتراپ داده می‌شود، بهبود می‎یابد. بهبود در پشتیبان‌های عضلانی ممکن است برای غلبه بر ضعف آناتومیکی که اساساً به بی‌اختیاری استرسی می‌انجامد، کافی می‌باشد.

دارو

داروهای ضد قارچی می توانند در درمان بی اختیار ادرار در زنان موثر باشد. گزینه‌های زیادی از داروهای کولینرژیک وجود دارند که می‌توان از میان آنها انتخاب کرد. یک داروی نسبتاً جدید دیگر، میرابگرون است که یک آگونیست β- آدرنوسپتور با فعالیت مکانیزمی است که از آنتی کولینرژیک‌ها مجزا می‌باشد. بنابراین، این دارو دارای عوارض جانبی کمتری بوده و به عنوان درمان خط دوم و در زمانی که بیمار تحمل آنتی کولینرژیک‌ها را ندارد، استفاده می‌شود. انتخاب درمان آنتی کولینرژیک باید با همایندی مرضی خاص بیمار انجام شود، چرا که کارایی هدف داروهای آنتی کولینرژیک مشابه می‌باشند.

درمان‌های خانگی

کارهایی هم هستند که می‌توانید برای رفع این مشکل در خانه انجام دهید. در بسیاری از موارد، این تغییرات در سبک زندگی، برای کنترل بی‌اختیاری ادرار، کافی هستند.

  • نوشیدن مایعات کافئین‌دار، مانند قهوه و چای را متوقف کنید. همچنین نوشیدن نوشابه‌های گازدار مانند سودا را ترک نمایید. بیش از یک لیوان نوشیدنی الکل‌دار در روز ننوشید.
  • از غذاهای حاوی فیبر بالا برای جلوگیری از یبوست، بهره ببرید.
  • سیگار نکشید. اگر برای ترک سیگار به کمک نیاز دارید، با پزشک خود درباره‌ی برنامه‌ها و داروهای ترک سیگار صحبت کنید. این موارد می‌توانند شانس ترک را در شما افزایش دهند.
  • در وزن مناسب بمانید.
  • در فواصل زمانی مشخص و منظم به دستشویی رفته و لباس‌هایی بپوشید که راحت می‌توانید آنها را تعویض کنید. مسیر رفتن به دستشویی را تا حد امکان ساده و واضح کنید.
  • علائم نشت ادرار در خود را به صورت روزانه پیگیری نمایید. این کار به شما و پزشکتان در یافتن بهترین راه حل، کمک می‌کند.

جراحی

در طول این عمل جراحی، یک نوار توری با استفاده از وسایل مخصوص زیر مجرای ادرار قرار داده می‌شود. این نوار از طرق زیر نصب می‌گردد:

  • با استفاده از عمل TVT. این عمل از طریق برش‌های کوچکی انجام می‌شود که بر روی پوست بالای استخوان رحم و در واژن ایجاد می‌گردند.
  • با استفاده از عمل TOT. در این عمل برش‌ها بر روی پوست کشاله‌ی ران و در واژن ایجاد می‎شوند.

میزان کشش نوار توری در زمان عمل جراحی تنظیم می‌شود. مثانه از طریق یک کاتتر پر می‎شود و با استفاده از یک آزمایش سرفه، کشش مناسب تنظیم می‌شود. این کشش باید به صورتی که باشد که برای جلوگیری از نشت ادرار، پشتیبانی فراهم کند.

کلیه درد: علائم، علت، درمان و پیشگیری

کلیه‌ درد که اصطلاحا به آن درد کلیوی هم می‌گویند اشاره به درد ناشی از بیماری یا آسیب به کلیه دارد. درد و ناراحتی کلیوی ممکن است به صورت دردی خفیف در ناحیه کمر یا قسمت فوقانی و جانبی شکم احساس شود. با این‌ حال گاها احساس ناراحتی در این نواحی به کلیه‌ها مربوط نمی‌شود. محل قرارگیری کلیه‌ها پشت شکم، زیر قفسه‌ سینه و در هر سمت ستون‌ فقرات می‌باشد. اغلب اوقات بیماران از احساس این همه درد کلیوی تعجب می‌کنند. بیشتر بیماری‌های مسبب کلیه‌ درد تنها یکی از کلیه‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهند. معمولا کلیه‌ درد با تب و مشکلات دستگاه ادراری همراه است.

کلیه‌ها از ارگان‌های مهم بدن به شمار می‌آیند، آنها مسئول وظایف بسیاری هستند و مواد زاید را از بدن به بیرون خارج می‌کنند. با این‌ حال ممکن است به دلایل مختلفی به کلیه درد دچار شوید. با استفاده از تجربیات فراگیر و فناوری‌های نوآورانه قادریم با تنظیم یک برنامه درمانی اختصاصی به رفع کلیه‌ درد بیماران کمک کنیم. متخصصان ما می‌توانند علت کلیه‌ درد و سایر نشانه‌های بیماری را تشخیص دهند. جهت کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره با متخصصین ما یا رزرو نوبت می‌توانید با  ما  تماس حاصل فرمایید.

دلایل


نوروپاتی دیابتی

دیابت بیماری است که اجازه مصرف گلوکز (قند خون) را به بدن نمی‌دهد. اگر گلوکز به جای دفع شدن در جریان خون باقی بماند ممکن است مثل یک سم عمل کند. آسیب کلیوی در اثر مصرف نشدن گلوکز خون را اصطلاحا نوروپاتی دیابتی می‌نامند. اگر سطح گلوکز خون را پایین نگه دارید، می‌توانید این بیماری را به تاخیر انداخته یا از آن پیشگیری کنید.

فشارخون بالا

فشارخون بالا ممکن است به عروق خونی و کوچک کلیه‌های بیمار آسیب وارد کند. عروق آسیب دیده آنطور که باید قادر به تصفیه مواد زاید خون نیستند. احتمالا پزشک داروی ضد فشارخون را برای بیمار تجویز می‌کند. ثابت شده برخی داروهای ضد فشارخون به‌نام بازدارنده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین و داروی مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین حتی بیش از سایر داروهای کاهش دهنده فشارخون قادرند از کلیه‌ها حفاظت کنند.

بیماری‌های گلومرولی

چندین نوع متفاوت بیماری‌های کلیوی مانند بیماری‌های خودایمن، بیماری‌های عفونتی، و بیماری‌های اسکلروتیک را با هم در یک گروه طبقه‌بندی می‌کنند. همانطورکه از نام آن پیداست، بیماری‌های گلومرولی به عروق خونی کوچک (گلومرول) داخل کلیه حمله می‌کنند. نفروپاتی غشایی، نفروپاتی ایمونوگلوبین آ و گلومرولواسکلروز سگمنتال از شایع‌ترین بیماری‌های گلومرولی محسوب می‌شوند. دیده شدن پروتئین و خون یا هر دو با هم در ادرار بیمار اغلب اولین نشانه‌های این بیماری‌ها هستند. آنها به‌آهستگی عملکرد کلیه را مختل می‌سازند و موضوع مهم در رابطه با بیماری کلیه کنترل فشار خون بیمار است.

بیماری‌های ارثی و کلیوی کلیه

برخی دردهای کلیوی ارثی هستند. برای نمونه بیماری کلیوی پلی‌کیستیک یک اختلال ژنتیکی است که موجب رشد تعداد زیادی کیست کلیه می‌گردد. ممکن است رفته‌رفته این کیست‌ها حجم زیادی از کلیه را اشغال کنند، عملکرد آن را مختل سازند و نهایتا باعث نارسایی کلیه‌ها گردند. حتی ممکن است برخی مشکلات کلیوی پیش از تولد بروز کنند. مثلا شکل نادر بیماری کیست کلیه به‌ نام کیست بازگشتی اوتوزومال و سایر اختلالات رشد مانع از شکل‌گیری طبیعی نفرون‌ها می‌شوند. علایم بیماری کلیه در کودکان متفاوت است. احتمال دارد کودک روند رشد آهسته‌ای داشته باشد، هر چند وقت یکبار استفراغ کند یا دچار درد پهلو یا کمر شود. برخی دردهای کلیوی طی ماه‌ها یا حتی سال‌ها بدون علائم هستند.

دلایل دیگر

برخی دیگر از دلایل دردهای کلیوی عبارتند از:

احتمال دارد سنگ کلیه تنها در مواقع خارج شدن از مجرای کلیه احساس درد ایجاد کند. علاوه براین امکان دارد بیمار به یکی از این بیماری‌ها دچار شود، مخصوصا اکثر سرطان‌های کلیه که بدون درد کلیوی بروز می‌کنند.

علائم کلیه درد


تغییرات ادرار

ازآنجایی‌که وظیفه کلیه‌ها تولید ادرار و دفع مواد زاید بدن است، هر گونه تغییرات در دفعات بیرون‌روی، رنگ یا ظاهر ادرار باید به طور جدی بررسی شود. برخی تغییرات شایع عبارتند از:

  •  تکرر ادرار در طی شب یا بیشتر شدن حجم ادرار
  •  کاهش ادرار یا کم شدن حجم آن
  •  مشاهده کف، حباب یا خون در ادرار
  •  اختلال ادراری

ورم

درصورتی‌که کلیه‌ها نتوانند مواد زاید را از بدن بیمار دفع کنند احتمالا علائمی همچون ورم دست، پا، صورت یا کف دست بروز خواهد کرد.

خارش و جوش صورت

اگر کلیه‌ها قادر به خارج کردن مواد زاید از جریان خون نباشند، تجمع این مواد ممکن است باعث جوش و خارش شدید شود.

درد پهلو، پا و کمر

دردهای کلیوی ممکن است به ناحیه کمر، پهلو یا حتی پا هم کشیده شوند. مشکلات کلیوی (شکل‌گیری کیسه‌های بزرگ و پر از مایع) ناشی از دردهای کلیوی پلی‌کیستیک که بر روی کلیه‌ها و گاهی روی کبد شکل می‌گیرند می‌توانند درد کمر و پا را به همراه داشته باشند.

مزه فلز مانند در دهان و نفس آمونیاک

وقتی مواد زاید در جریان خون تجمع یابند ممکن است نفس بیمار بوی آمونیاک بگیرد و مزه فلز مانند در دهان به وجود آید و این وضعیت بر طعم و مزه موادغذایی که بیمار می‌خورد هم تاثیرگذار است. همچنین احتمال تغییر اشتها و به دنبال آن کاهش وزن هم وجود دارد.

حالت تهوع و استفراغ

تجمع مواد زاید در خون می‌تواند یک نشانه درد کلیه محسوب شود.

احساس سرما

کلیه‌های سالم هورمونی به نام اریتروپویتین ترشح می‌کنند، این هورمون بدن را وادار به ساخت گلبول‌های قرمز حامل اکسیژن می‌کند. دردهای کلیه می‌توانند تولید این هورمون‌های سالم را با مشکل مواجه سازند و موجب کاهش گلبول‌های قرمز خون بدن شوند، بیماری که به آن کم‌خونی می‌گویند. کم‌خونی و دردهای کلیه درنهایت علایم مختلفی همچون احساس سرما و تنگی نفس را به دنبال دارند.

تنگی‌ نفس

دردهای کلیه ممکن است باعث تجمع مایعات اضافی در ریه‌ها شود و این شرایط تنگی‌ نفس را به همراه دارد. کم‌خونی که از اثرات شایع بیماری کلیه محسوب می‌شود بدن را دچار کمبود اکسیژن می‌کند و این وضعیت احساس خشکی یا تنگی‌ نفس را در بیمار به وجود می‌آورد.

سرگیجه و مشکلات تمرکز

زمانی‌که بیمار از مشکل کم‌خونی در اثر نارسایی کلیه رنج می‌برد، به موجب آن اکسیژن کافی هم به مغز و بدن او نخواهد رسید. این شرایط با علائمی همچون سرگیجه، مشکلات تمرکز و اختلالات حافظه‌ای همراه است.

خستگی

وقتی کلیه‌ها خوب کار نکنند و اثرات جانبی مانند کم‌خونی بروز کند، احتمالا بیمار به مشکلات زیر دچار می‌شود:

  •  ضعف و خستگی عضلات
  •  احساس درد خفیف و دائم در ناحیه کمر یا پهلو
  •  تب، بدن‌ درد و خستگی
  •  عفونت مجرای ادراری

اگر دچار کلیه درد ناگهانی و شدید با یا بدون مشاهده خون در ادرار شده‌اید، بلافاصله تحت مراقبت اورژانسی قرار گیرید.

تشخیص


فرقی نمی‌کند در معرض خطر ابتلا به بیماری‌ها و دردهای کلیوی قرار دارید یا خیر، دانستن برخی اقدامات جهت کمک به تشخیص علائم بیماری دور از منطق نیست.

  •  اندازه‌گیری فشارخون
  •  تست ادرار جهت اندازه‌گیری میزان دفع مواد زاید بدن (این کار را می‌توان با ابزار مخصوص یا تست پیشاب‌سنجی انجام داد).
  •  در صورت محتمل بودن وجود سنگ کلیه، آزمایش سی‌ تی‌ اسکن یا سونوگرافی کلیه انجام خواهد شد.
  •  شاید به منظور تشخیص بهتر و تمایز بین بیماری اصلی کلیه و دلایل کلیوی و غیرکلیوی درد پهلو، آزمایش سی‌ تی‌ اسکن شکم یا لگن یا ام‌ آر‌ آی و آیورتوگرام در دستور کار پزشک قرار گیرد.

درمان کلیه درد


نوشیدن مایعات به اندازه کافی

مهمترین کار ممکن به منظور رفع کلیه درد، نوشیدن مایعات است. وقتی بدن سالم باشد، افراد می‌بایست روزی بین 2 تا 3 لیتر آب بنوشند، اما برای دفع سنگ‌های کلیه باید مایعات بیشتری مصرف کنید. مصرف آب به خارج کردن باکتری و بافت‌های مرده از کلیه کمک می‌کند. راکد بودن ادرار ایده‌ال‌ترین محیط را برای رشد باکتری فراهم می‌سازد. وقتی به اندازه کافی آب بنوشید، جریان مداوم آن از مجرای کلیه به راه می‌افتد و این امر از رشد و تکثیر باکتری‌ها جلوگیری می‌کند.

استراحت کافی کنید

بعضی‌ مواقع استراحت کردن به کاهش درد کلیه کمک می‌کند. اگر سنگ کلیه یا آسیب کلیوی علت درد تشخیص داده شود، حرکت اضافی و ورزش کردن می‌تواند باعث خونریزی کلیه گردد. احتمال دارد دراز کشیدن از پهلو کلیه درد را تشدید کند.

حرارت درد را کاهش می‌دهد

قرار دادن پد حرارتی یا پارچه گرم می‌تواند موقتا احساس درد پهلو را تسکین دهد. حرارت جریان خون را بهبود می‌بخشد و تنش عصبی را کاهش می‌دهد و با رفع این دو عامل احساس ناراحتی کاهش می‌یابد. درصورتی‌که اسپاسم عضلانی علت درد باشد، در این مورد حرارت درمانی بسیار کارساز است. از ایجاد حرارت زیاد خودداری کنید چرا که باعث سوزش می‌گردد. ترجیحا از پد حرارتی آغشته به آب ولرم یا پارچه‌ای که در آب گرم خیسانده شده است (آب جوش نباشد)، استفاده کنید.

دارو

برخی داروهای مسکن بدون‌نسخه جهت مبارزه با کلیه‌ درد قابل دسترس هستند. معمولا داروی استامینوفن یا پاراستامول برای دردهای عفونتی و سنگ‌ کلیه تجویز می‌شوند. پیش از مصرف هر نوع داروی آرام‌بخشی با پزشک مشورت کنید، زیرا برخی از این داروها مشکلات کلیوی را افزایش می‌دهند یا با سایر بیماری‌های بالینی سازگاری ندارند. از مصرف دوز بالای داروی آسپرین پرهیز کنید، آسپرین خطر خونریزی را افزایش می‌دهد و ممکن است انسدادهای عروقی مانند سنگ‌کلیه را تشدید بخشد. اگر به بیماری کلیوی دچار هستید از مصرف داروی ایبوپروفن یا ناپروکسن پرهیز کنید، مگر بنا به تشخیص پزشک باشد. اگر به هر نوع عفونت مجرای ادرای مبتلا هستید، باید آنتی‌بیوتیک مصرف کنید. سنگ‌های کلیه می‌توانند باعث تجمع ادرار در کلیه شوند و به دنبال آن‌ها رشد باکتری و عفونت بروز می‌کند. اگر علت بیماری رشد باکتری و عفونت تشخیص داده شود، پزشک برای بیمار آنتی‌بیوتیک تجویز خواهد کرد.

از مصرف بیش از اندازه ویتامین c پرهیز کنید

به طور کلی ویتامین سی نقش سودمندی در بدن ایفا میکند. به خصوص وقتی نوبت به درمان زخم‌ها و شکل گیری استخوان می‌رسد. اما تجمع زیاد ویتامین سی به اکسالیت در کلیه تبدیل می‌گردد. بعدها این ماده ممکن است به سنگ تبدیل شود، ازاینرو اگر احتمال تشکیل سنگ در کلیه وجود دارد یا سابقه خانوادگی به این بیماری را دارید، از مصرف زیاد ویتامین سی خودداری کنید.

مرتبا آب زغال‌اخته ترش بنوشید

آب زغال‌اخته ترش یک درمان طبیعی و شگفت‌انگیز برای عفونت‌های مجرای ادراری و کلیه به حساب می‌آید. این نوشیدنی با پیشگیری از رشد و تکثیر باکتری ظرف 8 ساعت عملکرد خود را آغاز می‌کند. این نوشیدنی همچنین در دفع سنگ‌های کلیه استرویت و بروشیت موثر است.

راهکارهای پیشگیری از کلیه‌ درد


در اینجا برخی راهکارها جهت کاهش ریسک ابتلا به کلیه‌ درد را ذکر می‌کنیم:

  • ادرار را به تاخیر نیندازید.
  • بعد از هربار اجابت مزاج، قسمت جلو و عقب آلت تناسلی را خوب خشک کنید تا از ورود باکتری به مجرای پیشابراه جلوگیری شود.
  • به جای استحمام بهتر است دوش مختصر بگیرید.
  • ناحیه اطراف واژن و معقد را به‌آرامی شستشو دهید، از مصرف صابون زمخت یا مالش شدید پرهیز کنید.
  • بعد از مقاربت جنسی هرچه‌زودتر مثانه را تخلیه کنید.
  • از مصرف دئودورانت‌های بودار و محصولات بهداشتی زنان در مجاورت اندام تناسلی پرهیز کنید.
  • رژیم‌غذایی کم اکسالیت را در پیش بگیرید.
  • میزان کلسترول را کاهش دهید.
  • مرتب ورزش کنید.
  • از آسیب به کلیه‌ها پرهیز کنید.
  • مصرف گوشت قرمز را پایین بیاورید.

درمان هیدروسل (آب آوردن بیضه) در کودکان و بزرگسالان با و بدون جراحی

هیدروسل یک کیسه پر از مایع درون کیسه بیضه مردان است، اساسا یک پشتیبان مایع در اطراف یک یا هر دو بیضه است، این عارضه نسبتا رایج است، 1 تا 2 درصد نوزادان پسر دارای هیدروسل در هنگام تولد هستند، در اکثر موارد، هیدروسل‌ها مضر نیستند و خودشان بدون درمان از بین می‌روند اما تورم کیسه‌‌ی بیضه همیشه باید توسط پزشک برای بررسی دلایل دیگر مورد ارزیابی قرار گیرد. درمان هیدروسل مداوم معمولا به جراحی احتیاج دارد، اگر چه برخی از درمان‌های خانگی نیز ممکن است کمک کند.

در صورتی که تورم کیسه‌ی بیضه کودک از بین نرود یا به بزرگتر شدن ادامه دهد، باید برای کودک خود به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. اگر هیدروسل بیش از شش ماه ادامه یابد یا به اندازه کافی بزرگ شود تا درد و ناراحتی ایجاد کند یا بد شکل و مایه زشتی شود، مردان باید به پزشک خود مراجعه کنند. طبق گفته پزشکان، اگر هیدروسل بر روی راه رفتن، قدم زدن یا نشستن شما تاثیر می‌گذارد یا در صورتی که مبتلا به تورم کیسه بیضه یا تب شوید، باید همیشه به دنبال درمان پزشکی باشید. متخصصین ما در کلینیک تخصصی با روش‌های جراحی و بدون جراحی، بیماری هیدروسل در مردان و نوزدان پسر را درمان می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر با ما تماس حاصل فرمایید.

دلایل


قبل از تولد، بیضه‌ها در نزدیکی کلیه‌ها رشد می‌کنند. در زمان تولد بیضه‌ها معمولا از موقعیت خود در داخل شکم به داخل کیسه‌ی بیضه از طریق تونلی از ماهیچه‌ها به نام کانال مغبنی رها می‌شوند. اگر کیسه صفاقی در کانال دوباره باز شود، مایع ممکن است از شکم به کیسه‌ی بیضه نشت کند و باعث ایجاد هیدروسل شود. اگر در پوشش‌های سلولی کیسه اطراف بیضه‌ها کمی تورم وجود داشته باشد، می‌تواند منجر به هیدروسل شود. سایر دلایل هیدروسل عبارتند از:

  • انسداد در طناب بیضه‌ای
  • جراحی فتق مغبنی
  • عفونت کیسه‌ی بیضه یا بیضه

علائم هیدروسل بیضه


اولین نشانه‌ی هیدروسل بیضه تورم بدون درد یا بزرگ شدن کیسه‌ی بیضه است که نشان دهنده تجمع مایع در اطراف یک یا هر دو بیضه می‌باشد. نوزادان به ندرت عوارض ناشی از هیدروسل دارند و در اکثریت قریب به اتفاق قبل از سن یک سالگی، عارضه بدون درمان از بین می‌رود. در مقابل، مردان مبتلا به هیدروسل در نهایت هنگامی که کیسه‌ی بیضه تورم می‌کند و سنگین می‌شود، ممکن است دچار ناراحتی شوند. این عارضه می‌تواند در موارد شدید منجر به مشکلاتی در نشستن، راه رفتن و یا دویدن شود. علائم بیشتر عبارتند از:

  • درد و یا ناراحتی ناشی از هیدروسل به طور کلی با اندازه آن مرتبط است، هرچه بزرگ‌تر شود، بیشتر احتمال دارد آن را احساس کنید.
  • هیدروسل هنگام صبح کوچک‌تر است (به محض بیدار شدن) و در ادامه‌ی روز متورم‌تر می‌شود. کشش یا زور زدن ممکن است سبب افزایش اندازه هیدروکسل شود.
  • نوزادان نارس خطر بیشتری برای داشتن هیدروکسل دارند.

تشخیص


پزشک می‌تواند از طریق ترکیبی از آزمایشها و مشاهدات، هیدروسل را تشخیص دهد، از جمله:

  • سابقه‌ی سلامتی بیمار
  • معاینه بدنی
  • یک آزمایش تصویربرداری مانند اولتراسوند
  • بررسی حساسیت در کیسه‌ی بیضه
  • تست کردن برای دیدن اینکه چگونه برآمدگی در ناحیه کشاله ران زمانی که از بیمار خواسته می‌شود سرفه کند، تحت فشار تغییر می‌کند.
  • تابش نور از طریق کیسه‌ی بیضه، هایلایت کردن هرگونه تجمع مایه در آن ناحیه
  • آزمایش خون یا ادرار برای بررسی عفونت زمینه‌ای

درمان هیدروسل بیضه


هیچ دارویی برای درمان هیدروسل بالغ وجود ندارد، هرچند ممکن است داروهای ضد درد به کاهش ناراحتی کمک کنند. درمان‌های هیدروکسل عبارتند از:

حمام نمک اپسوم را امتحان کنید

اگر متوجه تورم بدون درد در کیسه‌ی بیضه (ها) شدید، یک دوش بسیار گرم بگیرید و حداقل چند فنجان نمک اپسوم اضافه کنید. به مدت بین 15 تا 20 دقیقه در وان ریلکس کنید و پاها را کمی از هم جدا کنید به طوری که آب کیسه‌ی بیضه را فرا بگیرد. گرمای آب می‌تواند حرکت مایعات بدن را تحریک کند (این کار ممکن است باعث باز شدن انسداد شود) و نمک می‌تواند از طریق پوستتان مایع را بیرون آورد و تورم را کاهش دهد. نمک اپسوم همچنین یک منبع غنی از منیزیم است که به ریلکس کردن ماهیچه‌ها یا تاندون‌ها کمک می‌کند و هرگونه حساسیتی را تسکین می‌دهد. اگر درد، همراه با هیدروسل شما وجود داشته باشد، سپس قرار دادن کیسه‌ی بیضه در معرض آب گرم (یا هر منبع گرما) ممکن است باعث التهاب بیشتری شود و علائم شما را بدتر کند. حمام را بیش از حد گرم نکنید (برای جلوگیری از سوزش) و در وان برای مدت طولانی ننشینید (برای جلوگیری از کم آبی).

زهکشی سوزن

هنگامی که هیدروسل تشخیص داده می‌شود، حداقل روش تهاجمی، تخلیه‌ی مایع توسط یک سوزن از کیسه‌ی بیضه است، که به برون مکیدن نامیده می‌شود. پس از بیهوشی موضعی، یک سوزن به داخل کیسه‌ی بیضه وارد می‌شود تا به هیدروسل نفوذ کند، سپس مایع شفاف حذف می‌شود. اگر مایع خونین یا پر از چرک باشد، این نشان دهنده صدمه، عفونت و شاید سرطان است. این روش بسیار سریع است و نیازی به زمان زیادی برای بهوبدی نیست، معمولا فقط یک روز یا بیشتر. تخلیه‌ی سوزن هیدروسل اغلب انجام نمی‌شود زیرا مایع معمولا دوباره جمع می‌شود و نیاز به درمان بیشتری دارد. گاهی اوقات در صورتی که هیدروسل بالاتر از داخل کیسه‌ی بیضه یا اندکی بیرون از آن تشکیل شده باشد، سوزن باید از طریق ناحیه مغبنی (کشاله ران) وارد شود.

جراحی

در صورتی که هیدروسل باعث درد شود، یا احتمال عفونت وجود داشته باشد یا اگر هیدروسل خیلی بزرگ شود ممکن است جراحی برای تعمیر یا تخلیه آن ضروری باشد. هیدروسل بزرگ می‌تواند عملکرد طبیعی دیگر ساختارها در کیسه‌ی بیضه را تهدید کند. در صورتی که اولتراسوند کیسه‌ی بیضه چیزی بیش از یک هیدروسل ساده را نشان دهد، نیز ممکن است پزشک جراحی را توصیه کند. در این مورد، پزشک بافت را از هیدروسل برداشته و برای تشخیص آن را به یک آزمایشگاه می‌فرستد. جراحی برای هیدروسل شامل ایجاد شکاف در کیسه‌ی بیضه یا در ناحیه کشاله ران در نزدیکی کیسه‌ی بیضه، برای تخلیه مایع انباشته شده است. این روش معمولا می‌تواند در یک مرکز جراحی سرپایی با استفاده از بی‌حسی موضعی یا تحت بیهوشی عمومی خفیف انجام شود. این یک جراحی جزئی در نظر گرفته می‌شود و بیمار همان روز به خانه می‌رود.

بهبودی پس از جراحی


بازیابی و بهبودی از عمل هیدروسل در اغلب موارد نسبتا سریع است. بطریق دیگر مردان سالم معمولا می‌توانند چند ساعت پس از جراحی به خانه بروند، به ندرت نیاز به یک شب ماندن در بیمارستان دارند. کودکان باید فعالیت خود را (بدون چیز سختی) محدود کنند و به مدت 48 ساعت یا بیشتر پس از جراحی استراحت بیشتر داشته باشند. مردان باید همان توصیه‌ها را دنبال کنند، و همچنین فعالیت‌های جنسی را تنها به منظور ایمن بودن تا یک هفته به تاخیر بی‌اندازند.

پس از جراحی هیدروسل بیضه باید چه انتظاراتی داشت؟


بعد از جراحی:

  • احتمالا درد در ناحیه کیسه بیضه وجود خواهد داشت. مسکن‌های بدون نسخه یا داروهای ضد درد تجویزی می‌توانند به کاهش درد کمک کنند.
  • بسته‌های یخ برای 24 ساعت اول اعمال می‌شوند.
  • سطوح فعالیت ممکن است برای چند هفته محدود شود تا بهبودی کامل شود.
  • به مدت حدود 2 تا 4 هفته پس از جراحی بیضه‌بند به منظور بالا نگه داشتن کیسه بیضه به طرف بیضه‌ها پوشیده می‌شود.
  • ممکن است 2 تا 3 ماه طول بکشد تا تورم کیسه بیضه عمل شده به طور کامل از بین برود.

چگونه می‌توان از هیدروسل بیضه جلوگیری کرد؟


بهترین محافظت در مقابل هیدروسل بالغ، جلوگیری از آسیب به بیضه و کیسه‌ی بیضه است. به عنوان مثال، اگر در ورزش تماسی فعالیت دارید، از athletic cupا ستفاده کنید. اگرچه هیدروسل معمولا یک مشکل عمده سلامتی نیست، پزشک را در مورد هرگونه چیز غیر طبیعی یا تورم در کیسه‌ی بیضه مطلع کنید. عارضه یا بیماری دیگر ممکن است منجر به غیر عادی بودن شود.

درمان قطعی سرطان مثانه پیشرفته با شیمی درمانی، رادیو تراپی و جراحی

سرطان مثانه به رشد کنترل نشده سلول‌های پوشاننده دیواره مثانه گفته می‌شود. از هر ۱۰ هزار نفر، یک نفر به سرطان مثانه مبتلا می‌شود، سرطان مثانه هفتمین سرطان شایع جهان است که معمولا افراد ۵۵ سال به بالا را درگیر می‌کند و شیوع آن در مردان بیشتر از زنان است.

پیری یکی از فاکتورهای اصلی مرتبط با سرطان مثانه است. حدود ۹ نفر از ۱۰ هزار نفری که به تازگی به سرطان مثانه مبتلا شده‌اند ۵۵ سال به بالا سن دارند. طبق تجربیات پزشکان، مواد شیمیایی و استعمال دخانیات ریسک ابتلا به سرطان مثانه را در میان زنان و مردان افزایش می‌دهد. متخصصین ما با استفاده از سونوگرافی سرطان مثانه را تشخیص داده و مطابق با نوع سرطان ، مناسب ترین درمان را به بیماران مبتلا به سرطان مثانه به کار می گیرد. برای دریافت نوبت جهت ویزیت و درمان در این مرکز با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع سرطان مثانه


نوع سرطان مثانه به ظاهر آن زیر میکروسکوپ بستگی دارد. سه نوع سرطان مثانه وجود دارد که عبارتند از:

کارسینوم اوروتلیال

کارسینوم اوروتلیال عامل ۹۰ درصد از سرطان‌های مثانه است و در سلول‌های اوروتلیال پوشاننده دیواره مثانه شروع به تکثیر می‌کنند. کارسینوم اوروتلیال یک عبارت رایج برای این نوع سرطان مثانه است. پیشتر به آن کارسینوم سلولی بینابینی یا TCC گفته می‌شد.

کارسینوم سلول سنگفرشی

کارسینوم سلول سنگفرشی در واکنش به التهاب و حساسیت دیواره مثانه به وجود می‌آید که این سلول‌ها با گذر زمان سرطانی می‌شوند. کارسینوم سلول سنگفرشی عامل ۴ درصد از سرطان‌های مثانه است.

اونوکارسینوم

اونوکارسینوم عامل ۲ درصد از سرطان‌های مثانه است که از سلول‌های غدد به وجود می‌آید. انواع دیگری از سرطان مثانه وجود دارد که از شیوع کمتری برخوردارند مانند سارکوم و سرطان آناپلاستیک. سارکوم در چربی یا لایه عضلانی مثانه شروع می‌شود. سرطان آناپلاستیک یک سرطان نادر در مثانه است که احتمال پخش شدن آن به سایر نقاط بدن وجود دارد.

علائم سرطان مثانه


شایع‌ترین علامت سرطان مثانه وجود خون در ادرار است. اگرچه خونریزی ادراری همیشه رخ نمی‌دهد، باید به آن توجه و به پزشک مراجعه کرد. سایر علائم سرطان مثانه که باید به آنها توجه کرد عبارتند از:

  • سوزش ادرار: بیمار هنگام دفع ادرار درد و سوزش زیادی را احساس می‌کند.
  • بیمار به طور مکرر نیاز به دفع ادرار دارد.
  • بیمار نیاز به دفع فوریتی ادرار را تجربه می‌کند.

داشتن علائم فوق به معنای ابتلا به سرطان مثانه نیست. عوامل دیگری می‌توانند در ایجاد این علائم نقش داشته باشند به عنوان مثال، عفونت مثانه باعث ایجاد درد در دفع ادرار شود. به علاوه نیاز به دفع فوریتی ادرار می‌تواند نشانه بیش فعال بودن مثانه، یا بزرگ شدن پروستات در مردان باشد. اگر سرطان مثانه پیشرفت کرده باشد، بیمار علائم دیگری را نیز تجربه خواهد کرد. این علائم عبارتند از:

  • درد لگن
  • درد کمر
  • درد استخوان
  • تورم پاها

تشخیص سرطان مثانه


متخصص کلیه و مجاری ادرار دستور انجام سیستوسکوپی را می‌دهد، سیستوسکوپی یک روش ضروری برای تشخیص سرطان مثانه است. در این روش، متخصص کلیه و مجاری ادرار لوله کوچکی که در قسمت فوقانی آن یک عدد دوربین کوچک وجود دارد را وارد مثانه می‌نماید تا بتواند مثانه و هرگونه ناهنجاری را مشاهده کند. در صورت مشاهده هرگونه ناهنجاری باید از بیمار نمونه تهیه شود سپس برای آزمایش و آنالیز به آزمایشگاه فرستاده شود. در کنار این روش تشخیصی نمونه ادرار بیمار نیز تحت آزمایش قرار می‌گیرد. انجام اسکن مثانه و نقاط اطراف آن نیز از جمله اقدامات تشخیصی سرطان مثانه است. اسکن‌های مثانه عبارتند از:

  • التراسو
  • د؛ سی‌تی‌اوروگرام
  • پیلوگرام داخل وریدی
  • عکسبرداری از قفسه سینه
  • سی‌تی‌اسکن
  • اسکن ام‌آرآی
  • اوروگرام ام‌آر
  • اسکن استخوان

اگر بیمار در خصوص هر یک از این روش‌های تشخیصی سوال داشته باشد می‌تواند با پزشک خود مشورت کند.

درمان سرطان مثانه


درمان مثانه به شیوه‌های مختلفی انجام می‌شود که این روش‌ها عبارتند از:

ایمن درمانی

باسیل کالمت گرین (BCG) یکی از روش‌های ایمن درمانی است که حاوی مایکوباکتریوم بویس ضعیف شده است. زمانی از این روش استفاده می‌شود که سرطان به عضله مثانه حمله کرده باشد. معمولا پس از انجام جراحی تومور مثانه به صورت داخل مثانه‌ای، از این روش استفاده می‌شود. تا سیستم ایمنی بدن تقویت شود تا بدن بتواند به سلول‌های سرطانی باقیمانده در مثانه حمله کند. پزشک با نصب مستقیم کانتر ( لوله باریکی که وارد مثانه می‌شود ) درمان را شروع می‌کند. کانتر بین نیم ساعت تا دو ساعت درون مثانه باقی می‌ماند و هنگام دفع ادرار خارج می‌شود. بیمار باید حدود شش هفته، هفته‌ای یک واحد مایکوباکتریوم بویس ضعیف شده دریافت کند.

رادیوتراپی

برای درمان سرطان غیرتهاجمی عضله مثانه از رادیوتراپی ( شبیه شیمی درمانی بدن است ) در کنار سایر روش‌های جراحی و با هدف کسب نتایج بهتر استفاده می‌شود. در صورتی که به خاطر مسائل دیگر بیمار تحت جراحی قرار نگرفته باشد، پزشک در خصوص انجام رادیوتراپی با بیمار صحبت کند. در رادیوتراپی به مدت ۶ یا ۷ هفته و ۵ روز در هفته از امواج کوتاه و بدون درد رادیویی برای درمان بیمار استفاده می‌شود.

جراحی برداشتن تومور مثانه از طریق داخل مثانه‌ای (TURBT)

جراحی تومور مثانه بهترین روش برای درمان سرطان تهاجمی غیرعضلانی مثانه است. در این روش بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد و پزشک اقدام به خارج کردن یاخته‌های غیرطبیعی یا تومورهای دیواره مثانه می‌کند. معمولا این روش جراحی در کنار شیمی درمانی یا ایمن درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که سلول‌های سرطانی باقیمانده را از بین می‌برد و شانس عود مجدد سرطان را کاهش می‌دهد.

شیمی درمانی موضعی

در بیماران مبتلا به سرطان تهاجمی غیرعضلانی مثانه پزشک پس از خارج کردن تومور سرطانی انجام شیمی درمانی درون مثانه‌ای را تجویز می‌کند. در شیمی درمانی درون مثانه‌ای به طور مستقیم مثانه تحت درمان قرار می‌گیرد. میتومایسین‌سی رایج‌ترین داروی شیمی‌درمانی درون مثانه‌ای است که سلول‌های سرطانی باقیمانده از جراحی را از بین می‌برد و از عود مجدد سرطان مثانه جلوگیری می‌کند. پزشک پس از ارزیابی وضعیت بیمار یک یا چند واحد از این دارو را تجویز می‌کند. هرچه خطر بیماری بیشتر باشد میزان دز دارو بیشتر می‌شود.

سیستکتومی

در صورتی که بیمار به سرطان تهاجمی عضلانی مبتلا شده و فقط مثانه سرطانی شده باشد می‌توان از روشی که سیستکتومی نسبی نام دارد بهره گرفت. در این روش فقط بخشی از مثانه تخلیه می‌شود. با این حال خارج کردن کامل مثانه و قسمت‌های اطراف آن در سیستکتومی رادیکال، بهترین گزینه درمانی است. بنابراین همه قسمت‌های سرطانی از بدن خارج می‌شوند و از تشدید بیماری جلوگیری می‌شود. جراح پس از تخلیه کامل مثانه در خصوص گزینه‌های درمانی برای دفع ادرار با بیمار مشورت می‌کند. این گزینه‌های درمانی عبارتند از:

  • قرار دادن کیسه‌ای در قسمت خارجی بدن برای جمع‌آوری ادرار با استفاده از کانتر برای تخلیه ادرار از قسمت داخلی شکم که پزشک برای جمع‌آوری ادرار ایجاد کرده است.
  • ایجاد یک مثانه جدید که امکان تخلیه ادرار از طریق عضله شکم را فراهم می‌کند.

افرادی که تحت درمان با سیستکتومی قرار می‌گیرند به منظور کسب نتایج بهتر، قبل یا بعد از جراحی تحت شیمی درمانی قرار می‌گیرند در برخی موارد علاوه بر شیمی درمانی از رادیوتراپی نیز برای درمان بیمار استفاده می‌شود.