علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

هنگامی که بخشی از یک اندام یا بافت در بدن (همچون قوس یا لوپ روده) از طریق محلی ضعیف یا دهانه مانند در دیواره ماهیچه‌ای بیرون بزند، می‌تواند به فضایی وارد شود که به آنجا تعلق ندارد. این پیش‌آمدگی را فتق  گویند، که ممکن است شبیه یک بیرون‌زدگی یا برآمدگی دیده شود.

برخی از کودکان با سوراخ‌های زیادی در بدن به دنیا می‌آیند که با گذشت زمان بسته می‌شود. بافت‌های نزدیک به این محل‌ها می‌توانند در چنین سوراخ‌هایی فرو رفته و تبدیل به فتق شوند. برخلاف فتقی که در بزرگسالان پیش می‌آید، این نقاط همیشه یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای نیستند، بلکه این سوراخ‌ها، نقاطی طبیعی هستند که هنوز بسته نشده‌اند.

گاهی اوقات بافت می‌تواند در سوراخی فرو رود که در واقع جای یک ورید یا بافت دیگر بوده است. در سایر موارد، کشیدگی یا آسیب‌دیدگی می‌تواند باعث ایجاد یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای شود و بخشی از اندام‌های نزدیک به آن ناحیه می‌توانند از طریق آن نقطه ضعیف بیرون زده و ایجاد برآمدگی کنند که به این حالت فتق گفته می‌شود.

بسیاری از افراد تعجب می‌کنند از این که گفته شود فتق در کودکان بسیار شایع است. نوزدان (بخصوص نوزادان نارس) ممکن است حتی با فتق به دنیا بیایند.

فتق در کودکان را می‌شود درمان کرد (درمان فتق یکی از متداول‌ترین جراحی‌های بر کودکان است)، ولی باید علائم آن را شناخت تا در صورت لزوم بتوان برای کودک مراقبت‌های پزشکی مناسب را فراهم کرد.

برای شناسایی و درمان انواع فتق در کودکان لازم است فورا به متخصص اورولوژی مراجعه شود تا با تشخیص و درمان سریع از ناراحتی و درد کشیدن نوزاد و کودک جلوگیری شود. دکتر به عنوان متخصص اورولوژی با سالها تجربه در زمینه مشکلات کودکان میتواند به درمان دلبندان شما کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع فتق


انواع مختلفی از فتق وجود دارد و هرکدام از آنها سطح متفاوتی از مراقبت‌های پزشکی را می‌طلبد. در بسیاری از موارد فتق کودکان و نوزادان، بافت بیرون زده ممکن است فقط با فشار فیزیکی یا فشار بیرون بزند. شاید بیرون‌زدگی بیش از حد فقط هنگامی قابل تشخیص است که کودک در حال گریه، سرفه یا کشش عضلات خود است و ظاهراً در سایر اوقات عقب‌ نرفته و از بین نمی‌رود. به فتق در این مرحله، فتق قابل جااندازی گفته می‌شود و بلافاصله خطرناک نخواهد شد.

گاهی اوقات ممکن است بافت در سوراخی کیسه مانند گیر کرده و عقب نرود. این نوع فتق، فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) گفته شده و یکی از عارضه‌های خطرناکی است که نیاز به درمان فوری پزشکی دارد. برای مثال، قوس روده‌ای که در ناحیه شکمی فرو رفته و گیر کرده است می‌تواند مسیر غذا را در میان مجرای گوارشی مسدود کند. علائم فتق گیرکرده شامل درد، تهوع و کج‌خلقی است. اگر به ناحیه برآمده دست بزنید، احتمالاً سفت خواهد بود.

پزشک معمولاً سعی می‌کند تا بافت گیرکرده را با فشار نرم بر برآمدگی آزاد کرده و سعی کند آن را دوباره به دهانه بدن بازگرداند. از آنجایی که فتق گیرکرده بسیار دردناک است، معمولاً پزشک از مسکّن برای کاهش درد این عمل استفاده می‌کند. معمولاً برای پیشگیری از پیشرفت یک فتق گیر کرده دیگر، نیاز به جراحی در چند روز پس از بستری است.

جدی‌ترین نوع فتق، فتق مختنق است که در آن خونرسانی به بافت‌های گیر کرده فتقی قطع می‌شود. بدون خونرسانی، در واقع اکسیژن‌رسانی به بافت فتقی قطع شده و آن بافت خواهد مرد. در این صورت، بلافاصله نیاز به جراحی برای درآوردن بافت است، تا اکسیژن رسانی به بافت دوباره از سر گرفته شود. دو نوع از شایع‌ترین فتق‌های کودکان فتق مغبنی یا فتق اینگوینال در ناحیه کشاله ران و فتق ناف یا فتق آمبلیکال است.

فتق مغبنی (اینگوینال)

 فتق مغبنی (اینگوینال)

در نوزادان، شایع‌ترین علت فتق مغنبی بیرون زدگی قوس یا قسمتی از روده یا چین خوردن غشایی از شکم (یا در دختران، از تخمک یا لوله فالوپ) به سوراخی در کشاله ران است (ناحیه‌ای که شکم و بالای ران بهم می‌رسند). این سوراخ بعلت وجود چین غشای پریتونيال (صفاقی) ایجاد می‌شود که ایجاد یک کیسه می‌نمایند. قوس روده می‌تواند در این کیسه بیرون بیاید. فتق مثل یک بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران دیده می‌شود، مخصوصاً هنگامی که کودک گریه یا سرفه می‌کند یا سرپا می‌ایستد.

گاهی اوقات در پسران، فتق اینگوینال فراتر از کشاله ران رفته و در کیسه بیضه بیرون می‌زند (کیسه‌ای که بیضه‌ها را در خود جای داده است). در دختران، می‌تواند تا لابیای خارجی پیشروی کند (لبه‌های بزرگی که دور دهانه واژن را گرفته‌اند). در این موارد، یک برآمدگی یا تورم را می‌توان از کشاله ران تا کیسه بیضه یا لبه واژن دید.

فتق اینگوینال که در سمت راست شایع‌تر است، در پسران بیشتر از دختران اتفاق می‌افتد و بیشتر در نوزادان پسر نارس، دارای بیضه نهان و کودکان مبتلا به فیبروز کیستیک دیده می‌شود. همچنین کودکانی که سابقه خانوادگی فتق دارند نیز در خطر این بیماری هستند.

سایر عارضه‌هایی که ممکن است شبیه به فتق بنظر برسند ولی فتق نیستند، عبارتند از:

  • بیماری هیدروسل ارتباطی بسیار شبیه به فتق است، با این تفاوت که علت بیرون زدگی بافت فتقی نیست بلکه مایع درون بیضه است. بسته به ناحیه آن، هیدروسل می‌تواند بدون درمان رها شود تا در یک الی دو سال ناپدید شود یا می‌توان آن را جراحی کرد. در نوزادان، شاید هیدروسل نیازی به جراحی نداشته باشد، زیرا در بسیاری از موارد تا سالگرد دوم تولدشان، هیدروسل از بین می‌رود. برخی از موارد هیدروسل می‌تواند تغییراتی در اندازه نشان بدهد بسته به میزان مایعات ورودیو خروجی، برخی از موارد آن نیز ممکن است آبی رنگ به نظر برسد زیرا غشایی که باعث هیدروسل می‌شود آبی است.
  • گاهی اوقات، بیضه متحرک (شناور)، (بیضه‌ای که از کیسه بیضه بصورت گهگاه به بیرون حرکت می‌کند) نیز باعث بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران می‌شود. شاید نیازی به درمان این عارضه نباشد ولی باید توسط متخصص کودکان معاینه شود.
  • فتق فمورال (رانی) در کودکان به ندرت دیده می‌شود و معمولاً با فتق اینگوینال اشتباه گرفته می‌شود. این نوع فتق شامل بافت‌هایی است که در طول ورید در بالای ران فشرده شده‌اند. فتق فمورال همانند یک برآمدگی در بالای ران بنظر می‌رسد، کمی پایین‌تر از کشاله ران.

فتق آمبلیکال (ناف)

فتق آمبلیکال (ناف)

برخی از نوزادان با ضعف یا سوراخی در عضلات شکمی و در اطراف ناف (و در زیر پوست) بدنیا می‌آیند، که از طریق آن غشای شکمی یا روده کوچک بیرون می‌زند.

فتق نرمی که در این حالت ایجاد می‌شود یک فتق ناف یا آمبلیکال است. این فتق در هنگام گریه، سرفه و کشیده شدن پوست مشخص‌تر می‌شود. فتق آمبلیکال در زنان، افراد با نژاد آفریقایی و نوزادان سبک وزن شایع‌تر است. اندازه این نوع فتق، بین نیم اینچ (2 سانتیمتر) تا بیش از 2 اینچ (6 سانتیمتر) متغیر است.

در اکثر موارد فتق ناف، هیچ ناراحتی‌ای ایجاد نمی‌کند. معمولاً پزشک می‌تواند به راحتی آن را به داخل فشار دهد. بر خلاف فتق ناف بزرگسالان، این عارضه در کودکان به ندرت گیر می‌کند یا مختنق می‌شود. در واقع، اکثر موارد فتق آمبلیکال، حتی بزرگترین نوع این فتق، به خودی خود تا سن 2 سالگی خوب می‌شوند. به همین خاطر است که پزشکان توصیه می‌کنند در این نوع فتق منتظر مانده و بهبودی آن را زیر نظر بگیرید به جای آن که کودک را به تیغ جراحی بسپارید.

جراحی تنها در صورتی نیاز است که فتق بسیار بزرگ باشد، پس از سن یک یا دو سالگی بزرگتر شود، تا سن چهار یا پنج سالگی بهبود نیابد یا کودک علائم از گیر کردن یا اختناق آن نشان دهد، برای مثال تورم، برآمدگی، تهوع، تب و درد. اگر چنین علائمی مشاهده شد، بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.

علائم و نشانه های فتق در کودکان


اگر فکر می‌کند کودکتان مبتلا به فتق است، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. همچنین از خود بپرسید:

  • آیا در هنگام ایستادن، گریه یا سرفه کردن و کش آمدن کودک، برآمدگی مشخص است ولی در هنگام خواب یا استراحت پنهان می‌شود؟ این می‌تواند نشانه‌ای از فتق قابل جااندازی باشد.
  • آیا فتق همیشه مشخص است ولی علائم دیگری ندار؟ این می‌تواند هیدروسل یا بیماری دیگری باشد.
  • آیا ناحیه کشاله ران ناگهان متورم شده است؟ آیا هیچ تغییر رنگی در ناحیه برآمده یا شکم “متورم” دیده‌اید؟ آیا کودک بدخلقی کرده، از درد شکایت کرده، یبوست یا تهوع دارد؟ این موارد نشانه‌ای از فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) است، که نیازمند مراقبت‌های فوری پزشکی است. بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید یا کودک خود را به اورژانس ببرید.
  • آیا ناحیه متورم، قرمز، ملتهب و شدیداً دردناک است؟ آیا کودک مبتلا به تب شده است؟ این موارد می‌تواند علائم فتق مختنق باشد. با پزشک تماس گرفته و سپس مستقیماً به بخش اورژانس بیمارستان بروید.

روش های درمان فتق در کودکان


  • وقتی فتق اینگوینال تشخیص داده شد، برای پیشگیری از تبدیل شدن آن به فتق غیرقابل جااندازی، جراحی انجام می‌شود. در طی جراحی، بافت فتقی را در فضای مناسب خود قرار می‌دهند و بافت ضعیف یا سوراخی که باعث بیرون زدن آن بافت شده را بسته یا ترمیم می‌کنند.
  • جراحی برای ترمیم فتق اینگوینال در بر کودکان تمام گروه‌های سنی انجام می‌شود، گاهی حتی در کودکان زودرس نیز این عمل صورت می‌گیرد.
  • جراحی فتق اینگوینال در کودکان معمولاً بصورت سرپایی انجام شده و نیازی به بستری ندارد، ولی در برخی کودکان، مخصوصاً نوزادان ممکن است برای مراقبت بیشتر او را یک شب بستری کنند.
  • دوران نقاهت برای کودکان تقریباً کوتاه است. در اکثر موارد، کودک خواهد توانست فعالیت‌های خود را تا 7 روز پس از جراحی و با تأیید پزشک از سر بگیرد. تا آن زمان، باید کودک را از فعالیت‌هایی همچون دوچرخه سواری و بالا رفتن از درخت بر حذر داشت. البته، در صورتی که بعد از جراحی نیز علامتی از وجود یک مشکل، مثل خونریزی،تورم یا تب مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *