افتادگی مثانه (سیستوسل):علل،علائم،عوارض و درمان با/ بدون جراحی

مثانه یک عضو حفره‌ای شکل در لگن است که ادرار را در خود ذخیره می‌کند. هنگامی که مثانه از ادرار پر شود، فشاری به آن وارد می‌آید و باعث احساس نیاز به تخلیه ادرار می‌شود. در حین تخلیه ادرار، ادرار از مثانه به مجرای ادرار رفته و از بدن خارج می‌شود.

در خانم‌ها، دیواره‌ی جلویی واژن از مثانه محافظت می‌کند. دیواره جلویی واژن با افزایش سن، ضعیف و افتاده می‌شود. وارد آمدن فشار شدید به بدن، مانند فشار زایمان نیز به این قسمت از دیواره واژن آسیب می‌رساند. اگر دیواره جلویی واژن آسیب زیادی ببیند، باعث افتادگی مثانه می‌شود. افتادگی مثانه به این معنی است که دیواره واژن دیگر از مثانه محافظت نمی‌کند و در نتیجه مثانه به سمت واژن افتادگی پیدا می‌کند. افتادگی مثانه باعث ایجاد مشکلاتی همچون بی اختیاری ادرار در زنان می‌شود (یعنی در هنگام سرفه، عطسه یا هر گونه اعمال زور، ادرار چکه می‌کند).

به ندرت پیش می‌آید که افتادگی مثانه زندگی فرد را به خطر اندازد. هر خانمی که متوجه وجود علائم افتادگی مثانه شود باید به پزشک مراجعه کند. برای درمان افتادگی مثانه، روش‌های مختلفی وجود دارد. متخصصین ما با توجه به عوامل مختلفی از جمله سن فرد، وضعیت کلی سلامت او، اولویت‌های درمان، و شدت افتادگی مثانه، روش درمانی مناسب را برای شخص تعیین می‌کنند.

به منظور کسب اطلاعات بیشتر و یا تعیین وقت ملاقات باماتماس بگیرید.

افتادگی مثانه


افتادگی مثانه‌ (که سیستوسل نیز نامیده می‌شود) با توجه به مقدار افتادگی مثانه به سمت واژن، به چهار درجه تقسیم می‌شود.

درجه 1(ملایم): فقط قسمت کمی از مثانه به سمت واژن پایین آمده است.

درجه 2(متوسط): مثانه تا حدی افتاده که به دهانه واژن رسیده است.

درجه 3(شدید): مثانه از راه دهانه واژن، از بدن خارج شده است.

درجه 4(کامل): تمام مثانه کاملا از واژن بیرون آمده است و معمولا با افتادگی دیگر اندام‌های لگنی (افتادگی رحم، انتروکایل و رکتوسل) همراه است.

مثانه‌های افتاده معمولا در اثر یائسگی نیز ایجاد می‌شوند. قبل از یائسگی، بدن هورمون استروژن تولید می‌کند که باعث قوی نگه‌ داشتن عضلات داخل و اطراف واژن می‌شود. پس از یائسگی بدن دیگر هورمون استروژن تولید نمی‌کند و در نتیجه عضلات، ضعیف و افتاده می‌شوند.

علل


معمولا عوامل زیر باعث افتادگی مثانه می‌شوند:

  • زایمان: زایمان رایج‌ترین علت افتادگی مثانه است. تولد نوزاد فشار زیادی به بافت‌ها و عضلات واژن (که از مثانه محافظت می‌کنند) وارد می‌کند.
  • یائسگی: پس از یائسگی هورمون استروژن که باعث سلامت و قدرت عضلات واژن می‌شود، دیگر تولید نمی‌گردد.
  • زور زدن: بلند کردن اشیای سنگین، زور زدن در هنگام دفع روده‌ای، سرفه کردن برای مدت زمان طولانی یا یبوست طولانی مدت به عضلات کف لگن آسیب می‌رسانند.

علائم


اولین نشانه افتادگی مثانه وجود بافتی در واژن است که خانم‌ها آن را شبیه یک توپ توصیف می‌کنند.

دیگر علائم افتادگی مثانه عبارتند از:

  • احساس ناراحتی یا درد لگنی.
  • بیرون زدگی مثانه از واژن (ممکن است بافت حساس بوده و خونریزی کند).
  • مشکل در دفع ادرار
  • احساس تخلیه نشدن کامل مثانه پس از ادرار (تخلیه ناقص)
  • وارد شدن فشار غیر ارادی به مثانه (چکه کردن ادرار در هنگام سرفه، عطسه یا انجام کار سختی که به زور زدن نیاز دارد)
  • عفونت مکرر مثانه
  • درد در هنگام مقاربت جنسی
  • درد پایین کمر

برخی از خانم‌ها علائم افتادگی درجه 1 را نخواهند داشت یا متوجه وجود علائم افتادگی درجه 1 نمی‌شوند. 

درمان


افتادگی مثانه درجه 1 که هیچ گونه درد یا احساس ناراحتی ندارد، به درمان دارویی یا جراحی نیاز ندارد. پزشک به افراد مبتلا به افتادگی مثانه درجه 1 توصیه می‌کند که زور نزنند و اشیای سنگین بلند نکنند.

درمان‌های غیر جراحی

رحم بند یا شیاف مهبل وسیله‌ای است که در واژن قرار داده می‌شود تا مثانه را در جای خود نگه دارد. رحم بندها باید در فواصل زمانی مشخص بیرون آورده شده و تمیز شوند تا عفونت ایجاد نشود. بعضی از رحم بندها به نحوی طراحی و ساخته شده‌اند که فرد می‌تواند خودش رحم بند را خارج کرده و آن را تمیز کند. در مورد دیگر انواع رحم بند، پزشک باید رحم بند را خارج و آن را تمیز کند. معمولا برای جلوگیری از ایجاد عفونت و آسیب به دیواره واژن، به همراه رحم بند از پماد استروژن نیز استفاده می‌شود. برخی از خانم‌ها با وجود رحم بند احساس ناراحتی می‌کنند یا رحم بند به راحتی خارج می‌شود.

ورزش‌های کجل

در افتادگی‌های خفیف تا متوسط، پزشک به بیمار توصیه می‌کند که حرکاتش را تغییر دهد، مثلا اشیای سنگین بلند نکند و زور نزند. ممکن است پزشک انجام ورزش‌های کجل را توصیه کند. ورزش‌های کجل، ورزش‌هایی هستند که برای تقویت عضلات کف لگن استفاده می‌شوند. همچنین از ورزش‌های کجل به تنهایی یا به همراه دیگر روش‌های موجود برای درمان افتادگی‌های متوسط و خفیف مثانه استفاده می‌شود.

داروها

در افتادگی مثانه، از داروهای جایگزین استروژن برای تقویت بافت واژن و بافت‌های اطراف آن استفاده می‌شود. درمان با داروهای جایگزین استروژن برای تمام افراد مناسب نیست (مانند افرادی که سرطان خاصی دارند). بدن خانم‌ها پس از یائسگی دیگر به طور طبیعی استروژن تولید نمی‌کند و در نتیجه عضلات واژن ضعیف می‌شوند. در افتادگی‌های خفیف مثانه، برای بهبود علائم افتادگی (مانند ضعف واژینال یا بی اختیاری ادرار، استروژن تجویز می‌شود. در مورد افتادگی‌های شدیدتر، درمان دارویی با دیگر روش‌های درمانی همراه می‌شود.

جراحی

معمولا در افتادگی‌های شدید مثانه که به وسیله رحم بند درمان نمی‌شوند، بیمار به جراحی نیاز دارد. جراحی افتادگی مثانه از راه واژن انجام می‌شود، و هدف از جراحی این است که مثانه در محل خود قرار گیرد. با ایجاد شکافی در دیواره‌ی واژن، مثانه در محل اصلی خود قرار داده می‌شود. سپس قسمت افتاده‌ی مثانه، بسته شده و دیواره واژن محکم می‌شود. بسته به روش مورد استفاده، جراحی تحت بیهوشی عمومی، منطقه‌ای و یا موضعی انجام می‌شود. در جراحی‌های کوچک، بسیاری از خانم‌ها پس از جراحی به منزل می‌روند.

برای تقویت ضعف لگنی ناشی از افتادگی مثانه، از مواد مختلفی استفاده می‌شود. خطرات قرار دادن مش درون واژن برای اصلاح افتادگی اندام‌های لگنی از مزایای آن بیشتر است. با این حال، در برخی از موارد استفاده از مش مناسب است.  جراح باید قبل از انجام جراحی، خطرات، مزایا و عوارض استفاده از این وسایل و همچنین فرآیند درمان را به طور دقیق برای بیمار توضیح دهد. پس از جراحی، اکثر خانم‌ها پس از شش هفته می‌توانند مجددا فعالیت‌های معمول خود را آغاز کنند. اما جراح به بیمار توصیه می‌کند که تا شش ماه از انجام فعالیت‌هایی که نیاز به زور زدن دارند، خودداری کند.

درمان‌های دیگر

برای درمان افتادگی مثانه و تقویت عضلات لگن از  درمان فیزیکی، مانند تحریک الکتریکی و بیوفیدبک نیز استفاده می‌شود.

  • تحریک الکتریکی: پزشک از یک پروب برای عضلات مورد نظر در واژن یا کف لگن استفاده می‌کند. پروب به وسیله‌ای متصل است که جریان الکتریکی کمی را به عضله فرستاده و عضله را منقبض می‌کند. انقباض به تقویت عضله کمک می‌کند. روش دیگر تحریک الکتریکی این است که به صورت مغناطیسی اعصاب پودندال (عصب شرمی) را از خارج بدن تحریک می‌کنند. این کار عضلات کف لگن را فعال کرده و به درمان بی اختیاری ادرار کمک می‌کند.
  • بیوفیدبک: در بیوفیدبک از یک حسگر برای نمایش حرکات عضله واژن و کف لگن استفاده می‌شود. پزشک حرکاتی ورزشی برای تقویت عضلات داخل واژن یا کف لگن برای بیمار تجویز می‌کند. این حرکات ورزشی عضلات را تقویت کرده و علائم افتادگی مثانه را کاهش می‌دهد. در حین انجام حرکات ورزشی، حسگر موجود انقباضات عضلات را نمایش داده و پزشک با مشاهده تصاویر روی مانیتور متوجه می‌شود که حرکات ورزشی تا چه حد برای بیمار مفید هستند.

پیشگیری


وجود فیبر و مایعات زیاد در رژیم غذایی باعث کاهش یبوست و در نتیجه پیشگیری از افتادگی مثانه می‌شود. در صورت امکان، باید از زور زدن در هنگام تخلیه روده خودداری کرد. خانم‌هایی که به یبوست طولانی مدت مبتلا هستند، باید به دنبال درمان یبوست باشند تا احتمال افتادگی مثانه در آنها کاهش پیدا کند. در صورت امکان باید از بلند کردن اشیای سنگین خودداری شود زیرا این کار باعث افتادگی مثانه می‌شود. چاقی نیز باعث افزایش خطر افتادگی مثانه می‌شود. کنترل وزن باعث پیشگیری از افتادگی مثانه می‌شود.

 

واریکوسل بیضه: علت،علائم،پیشگیری و درمان قطعی

واریکوسل به معنای بزرگ شدن رگ‌هایی است که در کیسه‌ی بیضه قرار دارند. کیسه‌ی بیضه، پوست شلی است که بیضه‌ها درون آن قرار دارند. واریکوسل در واقع مشابه با مشکل رگ‌های واریسی در پاها است. واریکوسل یکی از علل شایع تولید اسپرم کم و کاهش کیفیت اسپرم‌ها در مردان است که می‌تواند موجب ناباروری شود. البته واریکوسل در تمامی موارد نیز بر تولید اسپرم‌ها اثر منفی نمی‌گذارد. واریکوسل همچنین می‌تواند مانع از رشد و شکل‌گیری کامل بیضه‌ها شود و یا موجب کوچک شدن آن‌ها شود. در اغلب موارد، واریکوسل به مرور زمان ایجاد می‌شود. خوشبختانه،در اغلب موارد می‌توان واریکوسل را به راحتی تشخیص داد و در بسیاری از این موارد نیز نیازی به اقدامات درمانی نیست. در صورتی که واریکوسل موجب بروز علائم شود، می‌توان با انجام عمل جراحی آن را برطرف کرد.

10 تا 15 مرد از هر 100 مرد به واریکوسل مبتلا هستند. واریکوسل می‌تواند منجر به ناباروری شود. بنابراین اگر فکر می‌کنید به این مشکل دچار هستید، بسیار مهم است که در این مورد با پزشک متخصص مشورت کنید تا بهترین روش درمانی را برای حفظ سلامتی شما در نظر بگیرد. متخصصین ما با توجه به وضعیت خاص شما، بهترین روش‌های درمانی را به شما پیشنهاد می‌دهند. برای کسب اطلاعات بیشتر یا تعیین وقت قبلی می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

علت واریکوسل


شریان‌های اسپرمی، خون را به بیضه‌ها منتقل کرده و از آن بیرون می‌برند. علت واریکوسل به طور قطع مشخص نیست. اما برخی از متخصصین معتقدند که واریکوسل زمانی ایجاد می‌شود که دریچه‌های داخلی رگ‌ها از جریان داشتن صحیح خون جلوگیری می‌کنند و عدم جریان داشتن مناسب خون در رگ‌ها و بازگشت خون، موجب اتساع و بزرگ شدن رگ می‌شود. این موضوع در آینده می‌تواند موجب آسیب رسیدن به بیضه‌ها و تأثیرگذاری منفی بر باروری شود. واریکوسل اغلب در دوران بلوغ شکل می‌گیرند و معمولاً نیز در بیضه‌ی سمت چپ قرار دارند. البته وجود واریکوسل در یک بیضه می‌تواند بر روی تولید اسپرم در هر دو بیضه اثر بگذارد.

علائم واریکوسل


واریکوسل معمولاً هیچ علائمی ایجاد نمی‌کند. در موارد نادری ممکن است موجب بروز درد شود و این درد احتمالاً :

  •  می‌تواند درد خفیف یا مبهمی باشد یا دردی تیز و تیرکشیده باشد.
  •  در هنگام ایستادن و انجام فعالیت فیزیکی شدیدتر شود (خصوصاً در فعالیت‌های طولانی‌مدت).
  •  طی چند روز ممکن است شدیدتر شود و مجدداً فروکش کند.
  •  هنگامی که به پشت دراز می‌کشید، تسکین پیدا کند.

با گذشت زمان واریکوسل‌ها بزرگ‌تر شده و بیشتر نمایان می‌شوند. در مردان جوان، وجود واریکوسل می‌تواند در تولید اسپرم اختلال ایجاد کند که این موضوع با درمان واریکوسل برطرف شده یا بهبود پیدا می‌کند.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد


از آنجایی که واریکوسل هیچ علائمی ایجاد نمی‌کند، معمولاً نیازی نیز به درمان واریکوسل ندارد. واریکوسل‌ها ممکن است طی معاینات باروری یا معاینات روتین پزشکی تشخیص داده شوند. اما در صورتی که در بیضه‌های خود احساس درد یا تورم دارید و یا توده‌ای در داخل بیضه احساس می‌کنید، فکر می‌کنید اندازه بیضه‌های شما تغییر کرده یا مشکل باروری دارید، لازم است به پزشک مراجعه کنید. البته چندین بیماری مختلف هستند که موجب تشکیل توده در بیضه می‌شوند و برخی از آن‌ها به درمان فوری نیاز دارند.

عوامل خطر


به نظر می‌رسد که عامل خطر زیاد چشمگیری برای ابتلا به واریکوسل بیضه وجود ندارد. اما برخی از تحقیقات نشان داده‌اند که داشتن اضافه‌وزن خطر بروز واریکوسل را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر داشتن قدبلند، احتمال بروز آن را افزایش می‌دهد.

تست و تشخیص


پزشک بیمار را معاینه فیزیکی می‌کند و احتمال آن وجود دارد که طی معاینه‌ی فیزیکی یک توده‌ی بدون درد در بالای بیضه شناسایی شود که هنگام لمس کردن حسی شبیه به کیسه‌ای از کرم‌ها دارد. اگر این توده به اندازه کافی بزرگ باشد، پزشک می‌تواند با دست خود آن را حس کند. اگر واریکوسل شما کوچک‌تر باشد و با دست، لمس نشود، ممکن است پزشک از شما بخواهد که بایستید، نفس عمیقی بکشید و تا جایی که تحمل دارید نفس خود را حبس کنید. در این حالت پزشک می‌تواند رگ‌های بزرگ‌شده‌ی غیرعادی را تشخیص دهد. در صورتی که طی معاینات فیزیکی، پزشک نتواند به نتیجه‌ی روشنی برسد احتمالاً انجام اولتراسوند (سونوگرافی) از بیضه‌ها تجویز می‌شود. در این تست از امواج صوتی با انرژی بالا برای ایجاد تصاویر دقیقی از ساختارهای داخلی بدن استفاده می‌شود. اولتراسوند (سونوگرافی) بدین منظور استفاده می‌شود که پزشک اطمینان حاصل کند که عامل دیگری غیر از واریکوسل، موجب بروز علائم واریکوسل شما نشده است. در برخی از موارد خاص، ممکن است انجام عکسبرداری‌های بیشتر تجویز شود تا سایر علل بروز واریکوسل (مانند تومور که بر شریان اسپرمی فشار وارد می‌کند) بررسی شوند.

درمان واریکوسل


ممکن است واریکوسل نیازی به درمان نداشته باشد. اما اگر بیماری واریکوسل شما موجب درد، آتروفی بیضه یا ناباروری شده است و یا شما می‌خواهید از روش‌های کمکی باروری استفاده کنید، احتمالاً لازم است که واریکوسل را ترمیم کنید. هدف از انجام جراحی این است که رگ موردنظر کاملاً بسته شود و جریان خون به رگ‌های سالم انتقال داده شود. در صورتی که شخص دچار ناباروری شده باشد و در حال استفاده از روش لقاح مصنوعی است، درمان واریکوسل می‌تواند مشکل ناباروری را کاملاً درمان کرند و یا کیفیت مایع منی را بهبود دهد و از این طریق به درمان ناباروری کمک کند. واریکوسل معمولاً در سنین میانسالی ایجاد می‌شود و احتمالاً موجب کاهش کیفیت مایع منی می‌شود. با وجود کاهش کیفیت کلی اسپرم‌ها، بسیاری از مردان مبتلا به بیماری واریکوسل همچنان کیفیت اسپرم کافی برای باروری دارند. عوارض ناشی از بیماری واریکوسل که به وضوح نشان می‌دهند این مشکل نیاز به درمان دارد، عبارتند از آتروفی پیش‌رونده‌ی بیضه، درد و نتایج غیرعادی آزمایش اسپرم. ترمیم کردن واریکوسل می‌تواند با برخی خطرات احتمالی همراه باشد از جمله:

  •  تشکیل مایع در اطراف بیضه‌ها (هیدروسل)
  •  بازگشت دوباره بیماری واریکوسل
  •  آتروفی بیضه
  •  عفونت
  •  آسیب رسیدن به یک شریان

جراحی باز

این روش معمولاً به صورت سرپایی (بدون نیاز به بستری بیمار) و همراه با بیهوشی عمومی یل موضعی انجام می‌شود. معمولاً جراح از طریق کشاله ران به رگ موردنظر دسترسی پیدا می‌کند اما احتمال آن نیز وجود دارد که برش جراحی در شکم یا زیر کشاله ران ایجاد شود. پیشرفت‌های اخیری که در زمینه جراحی و ترمیم واریکوسل ایجاد شده است، موجب شده که عوارض ناشی از این جراحی تا حدود زیادی کاهش پیدا کند. یکی از این پیشرفت‌ها، استفاده از میکروسکوپ جراحی است که موجب شود جراح در حین جراحی بتواند ناحیه موردنظر را بسیار بهتر ببیند. یکی دیگر از این پیشرفت‌ها نیز استفاده از اولتراسوند داپلر در حین جراحی است که به کمک آن جراح می‌تواند ارگان‌های داخلی بدن را روی صفحه مانیتور ببیند و عمل را با دقت بیشتری انجام دهد. جراحی باز از طریق برش در کشاله ران، با کمک میکروسکوپ جراحی، بیشترین درصد موفقیت درمان واریکوسل را در مقایسه با سایر روش‌های درمانی دارد.

جراحی لاپاراسکوپی

در جراحی لاپاراسکوپی، جراح یک برش کوچک در شکم ایجاد می‌شود و سپس از طریق این برش یک لوله‌ی باریک وارد بدن می‌شود تا از طریق آن جراح بتواند رگ را ببیند و آن را ترمیم کند. این عمل نیاز به بیهوشی عمومی دارد.

آمبولیزاسیون پوستی

این عمل از طریق بیحسی موضعی و به صورت سرپایی انجام می‌شود. رادیولوژیست یک لوله‌ی باریک را وارد یکی از رگ‌های موجود در کشاله ران می‌کند و از طریق آن می‌تواند وسایل جراحی را وارد رگ کند. سپس با دیدن رگ‌های اتساع یافته روی صفحه مانیتور، پزشک یک سیم‌پیچ را وارد رگ می‌کند و یا ماده‌ای زا تزریق می‌کند که موجب زخمی شدن و در ادامه، مسدود شدن رگ می‌شود. این کار موجب قطع شدن جریان خون اضافه می‌شود و در نتیجه بیماری واریکوسل درمان می‌شود.

بعد از درمان


بهبودی پس از جراحی به سرعت پیش می‌رود و میزان درد بیمار معمولاً خفیف است. شما باید تا 10 الی 14 روز از انجام ورزش خودداری کنید. شما به احتمال زیاد می‌توانید بعد از یک با دو روز به محل کار خود بازگردید. لازم است که بعد از مدت زمان تعیین شده مجدداً به اورولوژیست مراجعه کنید. برای جراحی‌هایی که به منظور مشکلات باروری انجام شده‌اند، آزمایش مایع منی (سمن)، بین 3 تا 4 ماه بعد (زمانی که اسپرم‌های جدید تشکیل شده‌اند)، انجام می‌شود. ممکن است پزشک شما برای مدت زمان کوتاهی پس از جراحی، داروهای مسکن را تجویز کند. بعد از این مدت احتمالاً پزشک به شما توصیه می‌کند که در صورت داشتن درد از مسکن‌های غیر تجویزی مانند استامینوفن یا ایبوبروفن استفاده کنید. ممکن است پزشک از شما بخواهد که تا مدت زمان مشخصی، ارتباط جنسی نداشته باشید. معمولاً مشاهده‌ی بهبود کیفیت اسپرم‌ها که با آزمایش مایع منی انجام می‌شود، چندین ماه پس از جراحی مشاهده می‌شود. بهبودی پس از آمبولیزاسیون نیز بسیار کوتاه است. شما باید بین 7 تا 10 روز از ورزش کردن خودداری کنید و می‌توانید بین 1 تا 2 روز بعد به محل کار خود بازگردید. احتمال برگشت بیماری واریکوسل بعد از آمبولیزاسیون، بیشتر از روش جراحی است. اما در مواردی انجام آمبولیزاسیون به جراحی ترجیح داده می‌شود. کیفیت سمن (مایع منی) بعد از آمبولیزاسیون واریکوسل در حدود 60 درصد از مردان نابارور بهبود پیدا می‌کند. این روش درمانی باید همراه با سایر روش‌های درمان ناباروری به کار گرفته شود.

هیدرونفروز (ورم) کلیه در بزرگسالان: علت ،تشخیص و درمان

هيدرونفروز نوعي بیماری است که معمولاً هنگامی رخ می‌دهد که کلیه به علت ناتوانی در تخلیه ادرار از کلیه به مثانه دچار تورم می‌گردد. این تورم اغلب تنها یک کلیه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما می‌تواند بر دو كليه نيز تأثیر داشته باشد. هیدرونفروز یک بیماری اولیه محسوب نمی‌شود، بلكه يك بيماری ثانويه می‌باشد که ناشی از ديگر بیماری‌های زمینه‌ای است. این عارضه يك بيماری ساختاری است كه درنتیجه انسداد یا گرفتگی مجاری ادراری ايجاد می‌گردد.

هیدرونفروز می‌تواند خطر ابتلای فرد به عفونت مجاری ادراری را افزایش دهد و در صورت عدم درمان، می‌تواند موجب بروز زخم کلیه و درنهایت نارسايی كليه گردد. در صورت مشاهده علائم هیدرونفروز، حتماً يك قرار ملاقات با پزشك ترتيب داده و در مورد علائم خود صحبت كنيد. در صورت درمان زودهنگام، به نتايج خوبی دست خواهيد يافت. متخصصین پس از ارزیابی دقیق، علت هیدرونفروز را تشخيص داده و بهترين درمان را به شما توصيه می‌کنند. جهت كسب اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل فرماييد.

علل هیدرونفروز کلیه


هیدرونفروز خود یک بیماری محسوب نمی‌گردد، بلكه می‌تواند ناشی از بیماری‌های داخلی و خارجی باشد که بر کلیه و سیستم جمع‌آوری ادرار تأثیر می‌گذارد. يكی از شایع‌ترین علل هيدرونفروز هیدرونفروزکلیه، اوروپاتی انسدادی حاد یک‌طرفه است. این عارضه یک انسداد ناگهانی در یکی از مجاری ادرار، لوله‌هایی که کلیه‌ها را به مثانه متصل می‌کنند، می‌باشد. شایع‌ترین علت این انسداد، سنگ کليه است، اما اسكار و لخته شدن خون نیز می‌تواند باعث بروز اروپاتی انسدادی حاد یک‌طرفه گردد. احتباس مجاری ادرار موجب بازگشت ادرار به كليه و درنتیجه ايجاد ورم کلیه می‌گردد. اين برگشت ادرار به ریفلاکس ادرار معروف است. سایر علل انسداد عبارت‌اند از:

  •  تنگی محل اتصال مجاری ادراری به لگنچه كليه، محلی كه مجرای ادرار با لگنچه كليه تلاقی می‌كند
  •  بزرگی غده پروستات در مردان، که می‌تواند ناشی از پروستاتيت باشد.
  •  بارداری، که به دلیل رشد جنین باعث فشرده‌سازی می‌گردد.
  •  تومورهای داخل یا اطراف مجاری ادرار
  •  تنگی مجرای ادرار ناشی از جراحت يا نقص مادرزادی

علائم


مدت‌زمان انسداد، علائم هیدرونفروز کلیه شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم خفیف هیدرونفروز کلیه شامل تكرر ادرار و افزایش نياز به ادرار كردن است. سایر علائم ورم کلیه بالقوه شدید ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • درد در شکم یا پهلو
  •  حالت تهوع
  •  استفراغ
  •  درد هنگام ادرار کردن
  •  ادرار ناقص
  •  تب

وقفه در جریان ادرار احتمال ابتلا به عفونت مجاری ادراری را افزايش می‌دهد. به همين دليل است كه عفونت مجاری ادرار یکی از شایع‌ترین عوارض هیدرونفروز کلیه به شمار می‌رود. برخی از علائم عفونت مجاری ادرار عبارت‌اند از:

  •  ادرار ابری
  •  درد موقع ادرار
  •  سوزش ادرار
  •  جریان ادرار ضعیف
  •  درد پشت
  •  درد مثانه
  •  تب
  •  لرز

عفونت‌های مجاری ادرار درمان‌ نشده ممكن است به بیماری‌های جدی‌تری چون پیلونفریت یا عفونت کلیه، و یا سپسیس که عفونت در جریان خون یا مسمومیت خون است، منجر شود.

عامل خطر


گروه‌های جمعیتی متعددی در معرض خطر بالای ابتلا به هیدرونفروز کلیه قرار دارند. این گروه‌ها عبارت‌اند از زنان باردار (به علت بزرگ شدن رحم و احتمال فشرده‌سازی مجاری ادرار)، مردان بالای 50 سال (به علت بزرگ شدن پروستات یا سرطان پروستات) و افرادی که مستعد ابتلا به سنگ کلیه عودکننده هستند.

تشخیص ورم کلیه


تشخيص به‌ موقع ورم کلیه از اهميت بسياری برخوردار است. عدم درمان هیدرونفروز کلیه در درازمدت می‌تواند موجب نارسايی دائم کلیه‌های شما گردد. احتمالاً پزشک با يك ارزیابی کلی از وضعیت سلامتی شما كار خود را آغاز می‌کند و سپس بر روی علائم ادراری شما متمركز می‌شود. پزشک شما ممکن است با ماساژ آرام شكم و پهلوها بتواند بزرگ شدن كليه را تشخيص دهد. پزشک ممکن است از يك کاتتر برای تخلیه مقداری ادرار از مثانه شما استفاده كند. اگر پزشك قادر به تخليه مقدار قابل‌توجهی از ادرار به اين شيوه نباشد، بدين معناست كه مثانه يا مجاری ادرار شما دچار انسداد می‌باشد. پزشک همچنین ممكن است انجام یک سونوگرافی کلیه یا سی‌تی‌اسکن را برای بررسی ميزان تورم و تعیین محل انسداد برای شما تجويز كند. هر دو روش امكان مشاهده تصويری از داخل بدن شمارا برای پزشك فراهم می‌آورد، اما سونوگرافی كليه عموماً به‌عنوان استاندارد طلايی برای تشخیص هیدرونفروز در نظر گرفته می‌شود. سونوگرافی امكان بررسی دقیق‌تر كليه را برای پزشك فراهم می‌آورد. ورم مثانه ممكن است با معاينه شكم تشخیص داده شود. معمولاً در مردان، یک معاینه مقعدی برای ارزيابی سايز پروستات انجام می‌شود. در زنان آزمايش لگن برای ارزیابی رحم و تخمدان‌ها انجام می‌گیرد.

درمان


هدف از درمان ورم کلیه، بازيابی جریان آزاد ادرار از کلیه و کاهش ورم کلیه و فشار است که موجب اختلال و کاهش عملکرد کلیه می‌گردد. مراقبت اولیه برای بیمار باهدف کاهش درد و پيشگيری از عفونت‌های مجاری ادراری انجام می‌شود. در غیر این صورت، ممکن نياز به جراحی باشد. زمان انجام جراحی به علت اصلی هیدرونفروز و هیدروترتر و بیماری‌های احتمالی موجود بستگی دارد.

ليتوپريسی با امواج شوك

در بیماران مبتلابه سنگ کلیه، درصورتی‌که جريان ادرار در آن‌ها به‌طور كامل توسط سنگ مسدود نشده باشد، 2-1 هفته زمان داده می‌شود تا سنگ تنها با کنترل درد حمایتی دفع گردد. اما، چنانچه بيمار به عفونت مبتلا گردد يا تنها يك كليه داشته باشد، مداخله جراحی به‌طور اورژانسی ممكن است برای خارج كردن سنگ نياز باشد. ليتوتريپسی با امواج شوك ( يا ليتوتريپسی با امواج شوك اكستراكورپوريل) شایع‌ترین درمان برای سنگ کلیه است. امواج شوك از خارج از بدن سنگ كلیه را هدف قرار داده و موجب می‌شوند كه سنگ به قطعه‌های كوچكی كه قابليت دفع از طريق ادرار را دارا هستند، شكسته شوند.

کاتتریزاسیون مثانه

برای بیماران مبتلابه احتباس ادراری و مثانه بزرگ ناشی از بيماری هیدرونفروز، کاتتریزاسیون مثانه ممکن است به‌عنوان درمان اوليه انجام شود. برای بیماران مبتلابه تنگی يا سنگ در مجاری ادرار كه دفع آن‌ها دشوار می‌باشد، متخصص نورولوژی ممکن است یک استنت را داخل مثانه قرار دهد که از انسداد عبور كرده و امكان جاری شدن ادرار از كليه را فراهم می‌آورد. با استفاده از اسكوپ فیبر نوری که از طريق مجرای ادراری به داخل مثانه وارد می‌شود، اورولوژیست می‌تواند مدخل مجاری ادرار را مشاهده كرده و با عبور از انسداد استنت را از طريق مجاری ادرار به لگنچه كليه وارد كند.

استروئید درمانی

برخی از بیماری‌ها، به‌ عنوان‌ مثال فیبروز رتروپریتونال یا تومور، ممکن است نیاز به استروئید درمانی داشته باشند. استروئيد درمانی یک جراحی يا لاپاراسکوپی برای تسکین هیدرونفروز یا هیدروتریر است و درعین‌حال درمان با آلکالینیزاسیون خوراكی ممکن است برای دفع سنگ‌های کلیه اسید اوریک مورداستفاده قرار گیرد.

پیشگیری


ازآنجایی‌که هیدرونفروز وضعیتی است که به علت يك بيماری زمینه‌ای رخ می‌دهد، پیشگیری از اين بيماری به ممانعت از ايجاد علت اصلی بستگی دارد. برای مثال، افراد مبتلابه سنگ كليه که موجب انسداد ادرار و هیدرونفروز می‌شود، ممکن است با نگه‌ داشتن مداوم بدن در وضعيت هيدراته، احتمال عود مجدد سنگ را كاهش دهند.

سرطان مثانه در زنان و مردان: علائم و درمان

سرطان مثانه نوعی از سرطان است که در مثانه شروع می‌شود. مثانه بخشی از بدن است که ادرار را نگه می‌دارد و آن را آزاد می‌کند. مثانه در مرکز پایینی شکم قرار دارد. سرطان مثانه هنگامی رخ می‌دهد که سلول‌های سرطانی غیرطبیعی در مثانه رشد می‌کنند. انواع مختلفی از سرطان مثانه وجود دارد، ازجمله سرطان سلول‌های ترانزیشنال (اوروتلیال)، کارسینوم سلول‌های سنگفرشی و آدنوکارسینوم. سرطان مثانه می‌تواند به مناطق مجاور از جمله گره‌های لنفاوی در لگن، استخوان، کبد و ریه‌ها گسترش یابد. اگر سیگار می‌کشید، این عادت را ترک کنید. سیگار کشیدن خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایشمی‌دهد. از قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی که خطر احتمال ایجاد سرطان مثانه را به وجود می‌آورند، دوری کنید.

اگر خون در ادرار شما وجود دارد (ادرار خونی) یا سایر نشانه‌های سرطان مثانه مانند تکرر ادرار، سوزش و درد هنگام ادرار و نیاز فوری به ادرار کردن را دارید، بهتر است که به پزشک مراجعه نمایید. متخصصین معاینات فیزیکی شامل معاینه رکتوم و لگن پس از تشخیص را انجام خواهند داد و بهترین درمان را برای شما پیشنهاد می‌دهند. برای کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره و رزرو نوبت با شماره‌ ما تماس حاصل فرمایید.

دلایل


سرطان مثانه اغلب از سلول‌هایی که لایه داخلی مثانه را تشکیل می‌دهند، آغاز می‌شود. این سلول‌ها سلول‌های ترانزیشنال نام دارند. این تومورها بر اساس نوع رشد طبقه بندی می‌شوند:

  • تومورهای پاپیلاری که مانند زگیل‌ها ظاهر می‌شوند و به یک ساقه متصل می‌شوند.
  • تومورهای غیرپاپیلاری (بدون ساقه) که مسطح هستند. شیوع این نوع از تومورها بسیار کمتر است، اما بیشتر تهاجمی هستند و نتایج بدتری را به دنبال دارند.

علت دقیق سرطان مثانه مشخص نیست. اما چندین عامل ممکن است باعث ایجاد احتمال بروز بیشتر شوند:

  • سیگار کشیدن: سیگار کشیدن به شدت خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایش می‌دهد. تقریباً نیمی از سرطان‌های مثانه در مردان و موارد متعددی در زنان ممکن است در اثر دود سیگار ایجاد شوند.
  • قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی در محل کار: حدود 1 مورد از هر 4 مورد سرطان مثانه ناشی از تماس با مواد شیمیایی در محل کار است که خطر احتمال بروز سرطان را ایجاد می‌کنند. این مواد شیمیایی مواد سرطان‌زا نامیده می‌شوند. کارگرانی که با رنگ، لاستیک، آلومینیوم و چرم سر وکار دارند، راننده‌های کامیون‌ها و افرادی که با دستگاه‌های آفت کش کار می‌کنند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان مثانه قرار دارند.
  • شیمی درمانی: داروهای شیمی درمانی مانند سیکلوفسفامید ممکن است خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایش دهند. پزشک ممکن است دارویی را برای کاهش بروز این خطر تجویز کند.
  • رادیوتراپی: زنانی که رادیوتراپی برای درمان سرطان دهانه رحم انجام داده‌اند، در معرض خطر ابتلا به سرطان مثانه هستند.
  • عفونت مثانه: عفونت مثانه به مدت طولانی یا سوزش ادرار ممکن است منجر به بروز نوع خاصی از سرطان مثانه شوند.

علائم


علائم سرطان مثانه شامل موارد زیر می‌باشند:

  • درد شکمی
  • وجود خون در ادرار
  • درد استخوانی و یا حساسیت به لمس در صورتی که سرطان به استخوان گسترش یابد.
  • خستگی
  • سوزش و درد هنگام ادرار
  • تکرر ادرار
  • بی‌اختیاری ادرار
  • کاهش وزن

سایر بیماری‌ها و برخی مشکلات پزشکی می توانند نشانه‌های مشابهی را ایجاد کنند. بهتر است برای تشخیص و تمایز این علائم مشابه به پزشک متخصص مراجعه نمایید.

معاینات و آزمایش‌ها


آزمایشاتی که ممکن است انجام شوند عبارتند از:

  • سی تی اسکن شکم
  • اسکن ام آر آی شکم
  • سيستوسکوپي (بررسي داخل مثانه با يک دوربين) همراه با بيوپسی
  • پیلوگرام داخل وریدی، آی وی پی
  • سی تی اسکن لگن
  • آزمایش ادرار
  • سیتولوژی ادرار

اگر آزمایشات شما سرطان مثانه را تأیید کند، آزمایش‌های دیگری برای دیدن اینکه آیا سرطان گسترش یافته است یا خیر انجام می‌شود. این کار استیجینگ نامیده می‌شود. استیجینگ به پیش‌برد نوع درمان و پیگیری‌های آینده کمک می‌کند و به شما یک ایده از آن چه که باید در آینده انتظار داشت، می‌دهد.

عوارض جانبی


سرطان مثانه ممکن است اندام‌های مجاور را درگیر کند. همچنین سرطان مثانه ممکن است از طریق گره‌های لنفاوی لگن به کبد، ریه‌ها و استخوان‌ها گسترش پیدا کند. عوارض جانبی دیگر سرطان مثانه عبارتند از:

  • کم خونی
  • تورم حالب (هیدرونفروز)
  • تنگی مجاری ادراری
  • بی اختیاری ادرار

درمان


درمان سرطان مثانه بستگی به مرحله سرطان، شدت نشانه‌ها و سلامت کلی شما دارد. اکثر افراد مبتلا به تومور مرحله چهارم نمی‌توانند درمان شوند و انجام عمل جراحی نیز مناسب این بیماران نیست. در این افراد اغلب شیمی درمانی در نظر گرفته می‌شود.

شیمی درمانی

برای جلوگیری از بازگشت تومور مثانه، ممکن است در افراد مبتلا به مراحل دو و سه بیماری قبل یا بعد از عمل جراحی و جهت پیشگیری از بازگشت تومور شیمی درمانی انجام گردد. برای سرطان مثانه در مراحل ابتدایی (مراحل 0 و 1) شیمی درمانی معمولاً به طور مستقیم در مثانه انجام می‌شود. کاتتر فولی می‌تواند برای انتقال دارو به مثانه استفاده گردد. عوارض جانبی رایج این شیمی درمانی عبارتند از التهاب و درد دیواره مثانه در هنگام ادرار کردن. برای مراحل پیشرفته‌تر بیماری (مراحل دو تا چهار) شیمی درمانی معمولاً از طریق ورید (داخل وریدی) انجام می‌شود.

ایمونوتراپی

سرطان مثانه اغلب با ایمونوتراپی درمان می‌شود. در روش ایمونوتراپی یک دارو سیستم ایمنی بدن شما را به حمله و از بین بردن سلول‌های سرطانی تحریک می‌کند. ایمونوتراپی برای سرطان مثانه اغلب با استفاده از واکسن باسیل کالمت و گرن (که معمولاً به عنوان ب ث ج شناخته می‌شود) انجام می‌گردد. مشابه سایر درمان‌ها، عوارض جانبی ممکن است رخ دهند. از پزشک خود بپرسید که چه عوارض جانبی ممکن است در هنگام ایمونوتراپی ایجاد شود و اگر این عوارض اتفاق افتند، چه کارهایی باید انجام دهید.

عمل جراحی

عمل جراحی سرطان مثانه شامل موارد زیر است:

  • جراحی ترانس یورتال مثانه (تورب): بافت سرطانی مثانه از طریق مجرای ادراری برداشته می‌شود.
  • برداشتن جزئی یا کامل مثانه: بسیاری از افراد مبتلا به سرطان مثانه مرحله دو یا سه ممکن است نیاز به برداشتن مثانه داشته باشند (سیستکتومی رادیکال). گاهی اوقات تنها بخشی از مثانه برداشته می‌شود. شیمی درمانی معمولاً قبل یا بعد از این عمل جراحی انجام می‌شود.

همچنین ممکن است عمل جراحی برای کمک به تخلیه ادرار پس از برداشتن مثانه انجام شود. این نوع عمل جراحی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • مجرای ایلئال: یک مخزن ادرار کوچک از طریق عمل جراحی از یک قطعه کوتاه روده کوچک شما ایجاد می‌شود. مجاری‌ای که ادرار را از کلیه‌ها تخلیه می‌کنند، به انتهای این قطعه متصل می‌شوند. انتهای دیگر از طریق یک سوراخ در پوست (استوما) بیرون آورده می‌شود. استوما به فرد بیمار اجازه می‌دهد که تخلیه ادرارجمع آوری شده از مخزن را انجام دهد.
  • مخزن ادراری کانتیننت: یک کیسه برای جمع آوری ادرار در داخل بدن فرد بیماربا استفاده از یک قطعه روده ایجاد می‌شود. شما باید لوله را به داخل سوراخی در پوست خود (استوما) وارد کنید تا قادر به تخلیه ادرار باشید.
  • اورتوپیک نئوبلادر: این عمل جراحی بیشتر در افرادی که مثانه‌ی آن‌ها برداشته شده است انجام می‌گردد. بخشی از روده شما برای تشکیل یک کیسه که ادرار را جمع می‌کند، تا زده می‌شود. این قسمت به محلی از بدن متصل می‌شود که ادرار به طور معمول از مثانه تخلیه می‌گردد. این روش به شما اجازه می‌دهد تا کنترل طبیعی ادرار را حفظ کنید.

پیش آگهی


پس از درمان سرطان مثانه، شما به دقت تحت مراقبت پزشک قرار خواهید گرفت. این مراقبت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • سی تی اسکن برای بررسی گسترش یا احتمال بازگشت سرطان
  • نظارت بر علائمی که ممکن است نشان دهنده‌ی وخیم‌تر شدن بیماری باشند مانند خستگی، کاهش وزن، افزایش درد، کاهش عملکرد روده و مثانه و ضعف شمارش کامل خون برای بررسی کم خونی
  • معاینه مثانه هر 3 تا 6 ماه یک بار پس از درمان
  • انجام آزمایش آنالیز ادرار اگر مثانه برداشته شده باشد.

این که یک فرد مبتلا به سرطان مثانه تا چه اندازه به درمان پاسخ می‌دهد به مراحل اولیه بیماری و پاسخ به درمان سرطان مثانه بستگی دارد. پیش آگهی سرطان مثانه در مرحله 0 یا 1 نسبتاً خوب است. اگرچه خطر بازگشت سرطان بالا است، اما اکثر سرطان‌های مثانه که بازگشت می‌کنند می‌توانند توسط عمل جراحی درمان شوند. احتمال درمان برای افراد مبتلا به تومورهای مرحله سه کمتر از 50٪ است. افراد مبتلا به سرطان مثانه مرحله چهارم به ندرت درمان می‌شوند.

سرطان پروستات:علائم،دلایل و درمان

سرطان پروستات سرطانی است که در پروستات رخ می‌دهد، پروستات یک غده‌ی کوچک گردویی در مردان است که مایع منی تولید می‌کند، مایع منی اسپرم را پرورش داده و انتقال می‌دهد. سرطان پروستات یکی از شایع‌ترین انواع سرطان در مردان است. معمولا سرطان پروستات به آرامی رشد می‌کند و در ابتدا به غده پروستات محدود می‌شود، جایی که ممکن است آسیب جدی نداشته باشد. با این وجود، در حالی که برخی از انواع سرطان پروستات به آرامی رشد می‌کنند و ممکن است نیاز به حداقل درمان داشته یا حتی نیازی به درمان نداشته باشند، انواع دیگر تهاجمی هستند و می‌توانند به سرعت گسترش پیدا کنند. سرطان پروستاتی که زود تشخیص داده شود، زمانی که هنوز به غده پروستات محدود است، احتمال بیشتری برای درمان موفقیت آمیز دارد.

سرطان پروستات یکی از علل اصلی سرطان و مرگ سرطانی در مردان است؛ در برخی مردان تشخیص زود هنگام ممکن است از گسترش و مرگ ناشی از سرطان پروستات جلوگیری کرده یا آن را به تعویق اندازد. همیشه بهتر است که سرطان پروستات در مراحل اولیه‌ی تشخیص داده شود با امیدواری اینکه هنوز به ناحیه‌ی اصلی خود محدود است. در آن زمان درمان می‌تواند سرطان را علاج کند. در صورتی که علائم یا نشانه‌هایی دارید که باعث نگرانی شما می‌شود، به پزشک مراجعه کنید. متخصصین ارولوژی ما پس از ارزیابی وضعیت شما بهترین درمان را پیشنهاد می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت با شماره‌های ما تماس حاصل نمایید.

دلایل


پزشکان می‌دانند که سرطان پروستات زمانی شروع می‌شود که برخی از سلول‌های پروستات غیر طبیعی می‌شوند. جهش در DNA سلول‌های غیر طبیعی سبب رشد و تقسیم سلول‌ها سریعتر از سلول‌های طبیعی می‌شود. زمانی که دیگر سلول‌ها می‌میرند، سلول‌های غیر طبیعی همچنان به زندگی ادامه می‌دهند. سلول‌های غیرطبیعی جمع شده یک تومور را تشکیل می‌دهند که می‌تواند برای حمله به بافت‌های اطراف رشد کند. برخی از سلولهای غیر طبیعی همچنین می‌توانند تکه تکه شده و به سایر قسمت‌های بدن گسترش (فراگسترده شدن) پیدا کنند.

علائم سرطان پروستات


بیمار مبتلا به سرطان پروستات اولیه ممکن است علائم و نشانه‌های زیر را داشته باشد:

  • نیاز مکرر یا بیش از حد به ادرار کردن، در طول روز و یا در شب.
  • مشکل در شروع، نگهداری یا توقف جریان ادرار.
  • جریان ادرار ضعیف یا بریده بریده.
  • فشار برای ادرار کردن.
  • ناتوانی در ادرار کردن (احتباس ادراری)
  • بی‌اختیاری ادرار که ممکن است با سرفه یا خنده، نیاز ناگهانی به ادرار کردن یا ادرار بدون پیش آگاهی همراه باشد.
  • سختی ادرار هنگام ایستادن، نیاز به نشستن در هنگام ادرار کردن.
  • درد هنگام ادرار کردن یا انزال.
  • خون در ادرار یا در مایع منی.
  • آزمایش رکتال غیر طبیعی.

بسیاری از علائم سرطان اولیه پروستات همچنین می‌توانند به وضعیت خوش خیم (غیر سرطانی) پروستات از جمله هیپرپلازی خوش خیم پروستات، عفونت در غده پروستات یا سیستم ادراری مربوط باشند. علائم و نشانه‌های سرطان پیشرفته پروستات که از غده پروستات به جاهای دیگر (از جمله سرطان پروستات متاستاتیک) گسترش یافته است عبارتند از:

  • درد کند تازه در استخوان‌ها که به تدریج شدید می‌شود به خصوص پایین کمر.
  • کاهش وزن نامعلوم
  • خستگی
  • افزایش تنگی نفس در حین انجام فعالیت‌هایی که قبلا به خوبی قابل تحمل بودند.
  • شکستگی کم اثر استخوان (ها) بدون ضربه (یا شکستگی استخوان ناشی از ضربه‌ی جزئی)

هنگامی که سرطان پروستات متداول یا متاستاتیک است، می‌تواند درمان شود، اما نمی‌تواند علاج شود.

عوامل خطر سرطان پروستات چیست؟


بعضی از عوامل خطر ممکن است فرد را به سرطان پروستات سوق دهند. این عوامل عبارتند از:

  • سن: 60 درصد موارد سرطان پروستات در مردان بالای 65 سالگی رخ می‌دهد. این بیماری در مردان زیر 40 سال نادر است.
  • نژاد یا قومیت: مردان آفریقایی، آمریکایی و مردان جامائیکایی از تبار آفریقایی بیشتر از مردان از نژادها و قومیت‌های دیگر مبتلا به سرطان پروستات، تشخیص داده می‌شوند. مردان آسیایی و اسپانیایی کمترین احتمال ابتلا به سرطان پروستات را نسبت به مردان سفید پوست غیر اسپانیایی دارند.
  • سابقه خانوادگی: سرطان پروستات می‌تواند ارثی باشد. مردی که پدر یا برادرش سرطان پروستات داشته یا دارد دو برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری است. اگر چندین نفر از اعضای خانواده شما به ویژه در سنین کم سرطان پروستات داشته‌اند، احتمال ابتلا به سرطان پروستات حتی بیشتر می‌شود.
  • عوامل ژنتیکی: تغییر در بخشی از DNA می‌تواند باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان پروستات و همچنین سرطان‌های دیگر شود. این تغییر مشابه در زنان خانواده ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه یا تخمدان را افزایش دهد. با این حال، موارد بسیار کمی از سرطان پروستات می‌توانند به طور مستقیم به تغییرات ژنتیکی قابل شناسایی در حال حاضر نسبت داده شوند.
  • عوامل دیگر: به نظر می‌رسد رژیم‌های غذایی حاوی گوشت قرمز زیاد و غذاهای چرب و مصرف کم میوه‌ها و سبزیجات با خطر بالایی از ابتلا به سرطان پروستات همراه است. چاقی نیز با خطر بالای ابتلا به این بیماری مرتبط است.
    سیگار کشیدن، سابقه بیماری‌های منتقله از راه جنسی، سابقه پروستاتیت (التهاب پروستات) و سابقه وازکتومی در نقش داشتن در ابتلا به سرطان پروستات اثبات نشده است.

درمان


گزینه‌های درمان سرطان پروستات به عوامل متعددی از جمله اینکه سرطان با چه سرعتی در حال رشد است، میزان گسترش آن و سلامت کلی شما، و همچنین مزایای بالقوه یا عوارض جانبی درمان بستگی دارد. برای مردان مبتلا به سرطان پروستات کم خطر، ممکن است درمان بلافاصله ضروری نباشد. بعضی از مردان ممکن است هرگز به درمان نیاز نداشته باشند. در عوض، پزشکان بعضی اوقات مراقبت‌های فعال را توصیه می کنند.

جراحی

جراحی سرطان پروستات شامل برداشتن غده پروستات (رادیکال پروستاتکتومی)، برخی از بافت‌های اطراف و چند گره لنفاوی است. رادیکال پروستاتکتومی می‌تواند به روش‌های مختلفی انجام شود:

  • استفاده از یک ربات برای کمک به جراحی.
  • ایجاد شکاف در شکم.

رادیکال پروستاتکتومی خطر ابتلا به بی‌اختیاری ادرار و اختلال نعوظ را به دنبال دارد. از پزشک خود بخواهید که در مورد خطراتی که ممکن است بر اساس وضعیت، نوع روشی که انتخاب کرده‌اید، سن ، نوع بدن و وضعیت سلامت عمومی‌تان با آن‌ها مواجه شوید، توضیح دهد.

هورمون درمانی

هورمون درمانی، یک درمان برای متوقف کردن تولید هورمون مردانه تستوسترون در بدن است. سلول‌های سرطانی پروستات رشد به کمک هورمون تستوسترون تکیه می‌کنند. قطع هورمون تستوسترون باعث می‌شود که سلول‌های سرطانی از بین بروند یا به آرامی رشد کنند. گزینه‌های هورمون درمانی عبارتند از:

  • داروهایی که از تولید تستوسترون در بدنتان جلوگیری می‌کنند.
  • داروهایی که از رسیدن تستوسترون به سلول‌های سرطانی جلوگیری می‌کنند.
  • جراحی برای حذف بیضه‌ها (ارکیکتومی). حذف بیضه‌ها باعث کاهش سطح تستوسترون در بدن شما می‌شود.

هورمون درمانی در مردان مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته برای کوچک کردن سرطان و کند کردن رشد تومورها استفاده می‌شود. در مردان مبتلا به سرطان پروستات مرحله اولیه، هورمون درمانی ممکن است برای کوچک کردن تومور قبل از پرتو درمانی مورد استفاده قرار گیرد، که می‌تواند موجب افزایش احتمال موفقیت پرتو درمانی شود. عوارض جانبی هورمون درمانی ممکن است شامل اختلال نعوظ، گرگرفتگی، از دست دادن تراکم استخوانی، کاهش میل جنسی و افزایش وزن باشد.

پرتو درمانی

پرتو درمانی از انرژی پرتوان برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی سرطان پروستات می‌تواند به دو طریق انجام شود:

  • پرتوای که از خارج از بدن شما می‌آید (تابش اشعه‌ی خارجی).
  • پرتو در درون بدن شما قرار می‌گیرد (براکی تراپی)

عوارض جانبی پرتودرمانی عبارتند از: ادرار دردناک، مکرر و فوری، و همچنین علائم مقعدی مانند مدفوع شل و یا درد هنگام مدفوع کردن. اختلال نعوظ نیز ممکن است رخ دهد.

شیمی درمانی

شیمی درمانی از دارو برای از بین بردن سریع سلول‌های در حال رشد، از جمله سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. شیمی درمانی می‌تواند از طریق رگ در بازو یا به صورت قرص یا هر دوی آن‌ها انجام می‌شود. شیمی درمانی ممکن است گزینه درمان برای مردان مبتلا به سرطان پروستات که به نواحی دورتر از بدن گسترش یافته است، باشد و همچنین ممکن است برای سرطان‌هایی مورد استفاده قرار گیرد که به هورمون درمانی پاسخ نمی‌دهند.

کلیه پلی کیستیک: علائم، علت و درمان

بیماری کلیه پلی کیستیک یک اختلال ارثی است که در آن عمدتاً در کلیه‌ها کیست‌هایی ظاهر می‌شود. در طول زمان این امر باعث می‌شود کلیه‌ها بزرگ شده و در عملکردشان اختلال ایجاد شود. کیست‌ها کیسه‌های غیر سرطانی هستند که از مایع پر شده‌اند. کیست‌ها در اندازه‌های متفاوتی رشد می‌کنند و می‌توانند بسیار بزرگ شوند. افزایش تعداد کیست‌ها و یا بزرگ شدن آن‌ها می‌تواند به کلیه‌ها آسیب برساند. همچنین بیماری کلیه پلی کیستیک می‌تواند باعث ایجاد کیست در کبد و سایر اندام‌های بدن نیز بشود. این بیماری می‌تواند عوارض جدی، ازجمله فشارخون بالا و نارسایی کلیه ایجاد کند. کلیه پلی کیستیک ازنظر شدت بیماری بسیار متفاوت است و برخی از عوارض آن قابل‌ پیشگیری می‌باشد. تغییر شیوه زندگی و درمان مناسب می‌تواند به کاهش آسیب‌دیدگی کلیه‌ها و عوارض آن کمک کند.

بیماری کلیه پلی کیستیک اختلالی است که بر کلیه‌ها و سایر اندام‌ها اثر می‌گذارد. رشد کیست باعث بزرگ شدن کلیه‌ها می‌شود و ممکن است درنهایت به نارسایی کلیه منجر شود. در صورت مبتلا بودن به کلیه پلی کیستیک، مراجعه به‌موقع به یک متخصص اورولوژی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. همچنین اگر بستگان درجه‌یک شما (پدر مادر برادر خواهر فرزند) به این بیماری مبتلا شده باشند، باید به پزشک خود مراجعه کنید تا اقدامات لازم در خصوص غربالگری این بیماری صورت بپذیرد. متخصصان ما در پس از تشخیص بیماری، بستگی به پیشرفت بیماری و شرایط شما، بهترین نوع درمان را توصیه خواهند نمود. برای اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن ما تماس حاصل فرمایید.

علل


وجود ژن‌های غیرطبیعی باعث ایجاد بیماری کلیه پلی کیستیک می‌شوند، درنتیجه در اکثر موارد این بیماری به‌صورت ارثی انتقال میابد. به‌ندرت، جهش ژنتیکی نیز می‌تواند باعث این بیماری شود، بدین معنا که هیچ‌کدام از والدین نسخه‌ای از ژن جهش‌یافته را ندارند. بیماری کلیه پلی کیستیک ناشی از نقص ژنتیکی دو نوع اصلی دارد، که عبارت‌اند از:

اتوزوم غالب

علائم و نشانه‌های اتوزوم مغالب اغلب بین سنین 30 تا 40 سالگی ایجاد می‌شود. درگذشته این بیماری کلیه پلی کیستیک بزرگ‌سالان نامیده می‌شد، اما کودکان نیز ممکن است به این اختلال مبتلا گردند. تنها مبتلا بودن یک والد می‌تواند این بیماری را به فرزندان انتقال دهد. اگر یکی از والدین اتوزوم داشته باشد، احتمال ابتلای هر کودک ۵۰ درصد خواهد بود. تخمین زده می‌شود حدود ۹۰ درصد از موارد مبتلابه بیماری کلیه پلی کیستیک، از این نوع باشد.

اتوزوم مغلوب

اتوزوم مغلوب به‌مراتب کمتر رایج است. علائم و نشانه‌ها اغلب سریعاً پس از تولد ظاهر می‌شوند. گاهی اوقات، علائم تا زمان کودکی و یا دوران نوجوانی ظاهر نمی‌شود. هر دو والد برای انتقال این نوع بیماری باید ژن‌های ناقص را داشته باشند. اگر هر دو والد ژن مربوط به این اختلال را داشته باشند، احتمال ابتلای به این بیماری در هر کودک ۲۵ درصد خواهد بود.

علائم


علائم بیماری کلیه پلی کیستیک می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • فشارخون بالا
  • درد پشت یا پهلو
  • سردرد
  • احساس پری در شکم
  • افزایش حجم شکم به علت بزرگ شدن کلیه‌ها
  • وجود خون در ادرار
  • سنگ کلیه
  • نارسایی کلیه
  • عفونت مجاری ادراری یا عفونت کلیه

عوارض جانبی


عوارض ناشی از بیماری کلیه پلی کیستیک عبارت‌اند از:

فشارخون بالا

فشارخون بالا یک عارضه رایج در بیماری کلیه پلی کیستیک است. فشارخون بالا و درمان‌نشده می‌تواند موجب آسیب‌دیدگی بیشتر کلیه‌ها شود و در پی آن خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی و سکته مغزی افزایش خواهد یافت.

اختلال در عملکرد کلیه‌ها

از دست دادن عملکرد کلیه‌ها یکی از جدی‌ترین عوارض بیماری کلیه پلی کیستیک محسوب می‌شود. تقریباً نیمی از افراد مبتلابه این بیماری، تا سن ۶۰ سالگی به نارسایی کلیه مبتلا می‌شوند. کلیه‌ها در جلوگیری از سمی شدن خون نقش مهمی ایفا می‌کند، وضعیتی که اورمیا نامیده می‌شود، بیماری کلیه پلی کیستیک می‌تواند در این توانایی کلیه اختلال ایجاد کند. با پیشرفت بیماری، ممکن است بیمار درنهایت به نارسایی کلیه مبتلا گردد. درنتیجه احتمال دارد بیمار برای مابقی عمر خود نیازمند دیالیز یا پیوند کلیه شود.

اختلال در بارداری

بارداری برای اکثر زنان مبتلابه بیماری کلیه پلی کیستیک موفقیت‌آمیز است. بااین‌حال، در برخی موارد، ممکن است زنان باردار مبتلابه عارضه خطرناکی به نام پره اکلامپسی شوند. معمولاً چنین افرادی قبل از آنکه باردار شوند، به فشارخون بالا مبتلا هستند.

رشد کیست در کبد

احتمال ایجاد کیست‌های کبدی در افراد مبتلابه بیماری کلیه پلی کیستیک، با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد. درحالی‌که هم در مردان و هم در زنان احتمال تشکیل کیست وجود دارد، اما در زنان کیست‌های بزرگ‌تری تشکیل می‌شود. ممکن است هورمون‌های زنانه در توسعه و رشد کیست‌ها مؤثر باشند.

شکل‌گیری آنوریسم در مغز

به شکل‌گیری یک برآمدگی بالون مانند در رگ‌های خونی مغز آنوریسم می‌گویند، در صورت پارگی آنوریسم، مغز دچار خونریزی می‌شود. در افراد مبتلابه کلیه پلی کیستیک احتمال تشکیل آنوریسم بالاتر است. در این خصوص به نظر می‌رسد افرادی که سابقه خانوادگی آنوریسم دارند، بیشتر در معرض خطر قرار می‌گیرند.

اختلال در دریچه‌های قلبی

از هر چهار بزرگ‌سال مبتلابه بیماری کلیه پلی کیستیک، ۱ نفر به پرولاپس (افتادگی) دریچه میترال مبتلا می‌شود. در صورت ابتلا به این بیماری یکی از دریچه‌های غرب به‌خوبی بسته نمی‌شود، درنتیجه ممکن است خون به عقب برگردد.

مشکلات مربوط به کولون

در افراد مبتلابه کلیه پلی کیستیک، ممکن است ضایعات و یا کیسه‌هایی در دیواره روده بزرگ ایجاد شود.

دردهای مزمن

درد از علائم رایج افراد مبتلابه بیماری کلیه پلی کیستیک است. که اغلب در پهلوها یا پشت بروز پیدا می‌کند. همچنین درد می‌تواند در اثر عفونت ادراری، سنگ کلیه یا بدخیمی‌ها نیز ایجاد شود.

تشخیص


برای تشخیص بیماری کلیه پلی کیستیک، آزمایش‌های خاصی می‌تواند اندازه و تعداد کیست‌ها را تشخیص دهد، همچنین می‌توان میزان بافت کلیه سالم را نیز ارزیابی نمود، برخی از این ابزارهای تشخیصی عبارت‌اند از:

  • سونوگرافی: در طی سونوگرافی، یک دسته کوچکی به نام ترانسدیوسر بر روی بدن قرار می‌گیرد. این دستگاه امواج صوتی را به سمت بدن منتشر می‌کند، بازخورد این امواج صوتی دوباره توسط دستگاه دریافت و ثبت می‌شود. کامپیوتر امواج صوتی منعکس شده را به‌صورت تصاویری از کلیه تفسیر و نشان می‌دهد.
  • سی‌تی‌اسکن: بیمار بر روی یک میز متحرک قرار می‌گیرد و به داخل دستگاهی بزرگ شبیه شیرینی دونات هدایت می‌شود. این دستگاه پرتوهای اشعه ایکس را به بدن می‌تاباند. درنتیجه پزشک می‌تواند تصاویری از زوایای مختلف کلیه‌ها داشته باشد.
  • اسکن ام آر آی: هم‌زمان با قرارگیری بیمار در داخل یک استوانه بزرگ، دستگاه ام آر ای، میدان‌های مغناطیسی و امواج رادیویی را منتشر می‌کند، درنتیجه مقاطع مختلف کلیه برای پزشک قابل‌مشاهده خواهد بود.

درمان


درمان بیماری کلیه پلی کیستیک شامل کنترل و مدیریت علائم و عوارض زیر در مراحل اولیه است:

  • فشارخون بالا: کنترل فشارخون بالا می‌تواند پیشرفت بیماری را به تأخیر بیندازد و آسیب‌دیدگی عمومی کلیه‌ها را کندتر کند. ترکیبی از رژیم غذایی کم‌سدیم و کم‌چرب، اعتدال در مصرف پروتئین و کالری‌ها، ترک سیگار، افزایش تمرینات ورزشی و کاهش استرس می‌تواند به کنترل فشارخون کمک نماید. بااین‌حال، معمولاً برای کنترل فشارخون بالا، استفاده از داروها لازم می‌شود. داروهای بازدارنده‌ آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین اغلب برای کنترل فشارخون بالا مورداستفاده قرار می‌گیرند.
  • درد: ممکن است بتوان درد بیماری کلیه پلی کیستیک را با داروهای غیر نسخه‌ای مثل استامینوفن مدیریت کرد. بااین‌حال، در برخی افراد، درد شدیدتر و ثابت است. در موارد نادر، اگر کیست‌ها انقدر بزرگ شده باشند که باعث درد و فشار بشوند، ممکن است پزشک با عمل جراحی کیست‌ها را حذف نماید.
  • عفونت مثانه یا کلیه: برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی کلیه، درمان سریع عفونت با آنتی‌بیوتیک‌ها ضروری است.
  • وجود خون در ادرار: به‌محض اینکه در ادرار متوجه وجود خون شدید، برای رقیق کردن آن، باید مقدار زیادی مایعات بنوشید، سعی کنید بیشتر آب بنوشید.
  • نارسایی کلیه: اگر کلیه شما توانایی خود را برای حذف مواد زائد و مایعات اضافی از خون از دست بدهد، درنهایت به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز خواهید داشت.
  • آنوریسم: اگر شما به بیماری کلیه پلی کیستیک مبتلا باشید و سابقه خانوادگی آنوریسمهای مغزی (داخل جمجمه‌ای) را داشته باشید، ممکن است پزشک معاینه منظم را به‌منظور رصد کردن آنوریسم داخل جمجمه‌ای توصیه کند. اگر یک آنوریسم کشف شود، بسته به‌اندازه آن، ممکن است برای جلوگیری از ایجاد خونریزی پزشک عمل جراحی را توصیه نماید. درمان‌های غیر جراحی آنوریسم های کوچک ممکن است شامل کنترل فشارخون بالا، کلسترول خون و همچنین ترک سیگار باشد.

تومور و سرطان غدد فوق کلیوی یا آدرنال:علائم و درمان

دو غده فوق کلیوی وجود دارد که کوچک و مثلث شکل می باشند و بالای کلیه‌ها قرار دارند. هر غده فوق کلیوی یا غده آدرنال دارای دو بخش است. لایه بیرونی غده فوق کلیوی، قشر آدرنال است. مرکز غده فوق کلیه مدولا آدرنال است. قشر آدرنال هورمون‌های مهمی را ایجاد می‌کند که:

  •  آب و نمک را در بدن متعادل می‌کنند.
  •  به حفظ فشارخون طبیعی کمک می‌کنند.
  •  مصرف پروتئین، چربی و کربوهیدرات بدن را کنترل می‌کنند.
  •  دلیل خصوصیات مردانه یا زنانه بدن هستند.

سرطان غده فوق کلیوی (سرطان آدرنال) یک بیماری نادر است که در آن سلول‌های بدخیم (سرطان) در لایه بیرونی غده فوق کلیه تشکیل می‌شوند. داشتن برخی شرایط ژنتیکی خطر ابتلا به سرطان غدد فوق کلیوی را افزایش می‌دهد. علائم سرطان غدد فوق کلیوی شامل شکم‌ درد است. عکس‌برداری و آزمایش خون و ادرار برای تشخیص سرطان غدد فوق کلیوی مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی عوامل بر احتمال بهبودی و گزینه‌های درمانی تأثیر می‌گذارند.

اگر بیماری شما سرطان آدرنال تشخیص داده شده است یا در مورد آن نگران هستید باید در اسرع وقت به متخصص اورولوژی مراجعه کنید. متخصصان ما پس از تشخیص سرطان بیضه بهترین درمان را پیشنهاد می‌دهند. آن‌ها بسته به مرحله سرطان آدرنال شما، داروها، شیمی‌درمانی، جراحی یا اشعه را تجویز خواهند کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره یا رزرو نوبت با ما تماس بگیرید.

سرطان غدد فوق کلیوی (سرطان آدرنال)


در سرطان غدد فوق کلیه که سرطان آدرنال نیز نامیده می‌شود، بیشتر تومورهای سرطانی کارکرد و وظیفه‌ای خاص ایفا می‌کنند و درمان کودکان با درمان بزرگسالان متفاوت است. دو نوع تومور در سرطان آدرنال وجود دارد، تومورهای عملکردی (فعال) و تومورهای غیر عملکردی (غیرفعال). تومورهای فعال تولید هورمون‌های آدرنال را افزایش می‌دهند. باوجود این نوع تومور، معمولاً مقدار زیادی کورتیزول، تستوسترون و آلدوسترون در بدن یافت می‌شود. (آلدوسترون هورمونی است که فشار خون را تنظیم می‌کند.) تومور فعال در سرطان غدد فوق کلیه باعث عملکرد بیش‌ازحد یکی از هورمون‌های زیر می‌شود:

  •  کورتیزول
  •  آلدوسترون
  •  تستوسترون
  •  استروژن

تومورهای غیرفعال باعث تولید هورمونی غدد آدرنال نمی‌شوند. بیشتر تومورهای فوق کلیه سرطانی نیستند و فقط 5 تا 10 درصد تومورهای آدرنال بدخیم هستند.

علت سرطان غدد فوق کلیوی چیست؟


علل ابتلا به سرطان اولیه آدرنال ناشناخته است. بااین‌حال، این سرطان همچنین می‌تواند یک سرطان ثانویه باشد. سرطان ثانویه زمانی اتفاق می‌افتد که شکل دیگری از سرطان به غدد فوق کلیه گسترش یابد.

علائم


علائم سرطان آدرنال تومور فعال بستگی به هورمون‌های تولید شده دارد. تستوسترون و سایر آندروژن‌ها:

  •  افزایش موی صورت و بدن، به‌ویژه در زنان
  •  صدای خشن زنان

استروژن:

  •  علائم اولیه بلوغ در کودکان
  •  بافت بزرگ پستان در مردان

آلدوسترون:

  •  افزایش وزن
  •  فشار خون بالا

کورتیزول:

  •  قند خون و فشار بالا
  •  ضعف عضلانی در پاها
  •  کبودی در بدن
  •  افزایش وزن بیش‌ازحد در قفسه سینه و شکم

هر دو تومور فعال و غیرفعال ممکن است درد شکمی را افزایش دهند اما تومورهای غیرفعال ممکن است تغییرات هورمونی یا علائم خاصی ایجاد نکنند. همچنین سندرم کوشینگ هم بیماری ناشی از تومورهای آدرنال تولیدکننده کورتیزول است.

تشخیص


 برای تشخیص سرطان غده آدرنال، پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد. برای بررسی میزان هورمون ممکن است به آزمایش‌های بیشتر نیاز داشته باشید که برای انجام آزمایش‌های احتمالاً جمع‌آوری بزاق، خون و ادرار نیاز می‌شود. پزشک شما همچنین می‌تواند از عکس‌برداری برای تشخیص تومور در غدد آدرنال استفاده کند. این تست‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  •  ام آر آی
  •  سی‌تی‌اسکن
  •  توموگرافی انتشار پوزیترون(پت اسکن)

اگر تومور پیدا شود، ممکن است یک تکه کوچک از بافت برای بررسی مورد استفاده قرار گیرد. این نمونه‌ برداری بیوپسی نامیده می‌شود. بیوپسی به پزشک کمک می‌کند تا تشخیص دهد سلول‌های تومور سرطانی هستند یا خوش‌خیم. بیشتر تومورهای آدرنال غیر سرطانی هستند.

درمان سرطان غدد فوق کلیوی


پزشک شما بر اساس وضعیت، جنسیت، سن و وضعیت کلی سلامت جسمی شما برای درمان سرطان غده فوق کلیه برنامه‌ریزی خواهد کرد. پزشک همچنین ممکن است سرطان غده آدرنال شما را مرحله‌بندی کند. مرحله‌بندی، شدت سرطان را برای پزشک مشخص می‌کند و می‌تواند به تعیین درمان مناسب کمک کند. مراحل تومور به شرح زیر تعریف می‌شود:

  • تومورهای مرحله 1 تومورهای کوچک (کمتر از 5 سانتیمتر) هستند که هنوز در بافت قرار دارند.
  •  تومورهای مرحله 2 تومورهای بزرگ (بیشتر از 5 سانتیمتر) هستند که هنوز در بافت قرار دارند.
  •  تومورهای مرحله 3 تومورهایی با اندازه‌ی متفاوت هستند که به گره‌های لنفاوی و بافت چربی گسترش‌ یافته‌اند.
  •  تومورهای مرحله 4 تومورهایی با اندازه ی متفاوت هستند که به اندام‌ها و بافت‌های دیگر گسترش‌ یافته‌اند.

بسته به مرحله سرطان، درمان‌های مختلفی در دسترس است.

شیمی‌درمانی

شیمی‌درمانی زمانی سیستمیک است که داروها به صورت وریدی یا دهانی(به صورت قرص) استفاده می‌شوند. این داروها وارد جریان خون و در سراسر بدن پخش می‌شوند و نفوذ می‌کنند و برای درمان سرطان غدد فوق کلیوی که به اندام‌های فراتر از آدرنال گسترش‌ یافته، مفید است. شیمی‌ درمانی برای درمان سرطان آدرنال خیلی مؤثر نیست و بنابراین اغلب زمانی برای سرطان آدرنال استفاده می‌شود که سرطان تا حد زیادی در بدن پیشرفت کرده است که با جراحی درمان نمی‌شود. شیمی‌ درمانی سرطان آدرنال را درمان نمی‌کند. دارو استفاده‌ شده برای افراد مبتلا به سرطان آدرنال، میتوتان است. میتوتان مانع از تولید هورمون توسط غده فوق کلیوی می‌شود و همچنین به صورت هم‌ زمان سلول‌های سرطانی آدرنال و بافت سالم آدرنال را از بین می‌برد.

پرتو درمانی

پرتو درمانی از پرتوهایی با انرژی بالا برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی خارجی که استفاده از یک دستگاه خارج از بدن است، پرتوها را بر روی قسمت سرطانی متمرکز می‌کند. درمان اغلب یک یا دو بار در روز، 5 روز در هفته، برای چند هفته انجام می‌شود. هر جلسه درمان سرطان آدرنال تنها چند دقیقه طول می‌کشد و شبیه به عکس‌برداری اشعه ایکس است. همانند اشعه ایکس، پرتو از پوست و دیگر بافت‌ها عبور می‌کند تا به تومور برسد. زمان مفید قرار گرفتن در معرض تابش پرتو بسیار کوتاه است و بیشترین زمان درمان برای قرار دادن بیمار در جای مناسب جهت تابش دقیق به هدف صرف می‌شود. دو نوع پرتودرمانی وجود دارد. پرتودرمانی خارجی که از خارج از بدن شما اعمال می‌شود اما در پرتودرمانی داخلی مواد اولیه رادیواکتیو به‌طور مستقیم به تومور در داخل بدن اعمال می‌شود. کاتترها، سوزن‌ها یا سیم‌هایی ممکن است برای پرتودرمانی داخلی استفاده شوند.

جراحی

جراحی سرطان غدد فوق کلیه می‌تواند غده آدرنال و بافت اطراف آن را در صورت لزوم حذف کند. درمان اصلی سرطان آدرنال، حذف غده فوقانی است که آدرنالکتومی نامیده می‌شود. جراح سعی خواهد کرد که تا حد ممکن همه نواحی که سرطان گسترش‌ یافته است را از بین ببرد. اگر گره‌های لنفاوی مجاور بزرگ‌ شده باشند باید برداشته شوند و احتمال گسترش سرطان بررسی شود. یکی از راه‌های حذف غده آدرنال از طریق برش در پشت، درست زیر دنده‌ها است. این کار به برای تومورهای کوچک به‌راحتی انجام می‌شود اما می‌تواند تومورهای بزرگ‌تر به‌خوبی دیده نشوند. برای حذف اکثر سرطان‌های آدرنال، جراح برش را از طریق جلوی شکم انجام می‌دهد. این کار به جراح اجازه می‌دهد تا تومور را به‌وضوح ببیند و مقدار گسترش آن را تشخیص دهد و همچنین به جراح اجازه می‌دهد که سرطان بزرگ را که به بافت و اندام‌ها در نزدیکی غده آدرنال (محلی) گسترش‌یافته است را هم بردارد.

چشم‌انداز


چگونگی تأثیر روند درمان سرطان غده فوق کلیه به مرحله سرطان بستگی دارد. برای بررسی واکنش سرطان به درمان به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات تومور ممکن است بازگشت کند و شما ممکن است نیاز به درمان بیشتری داشته باشید. پزشک همچنین بر وضعیت سلامت شما در رابطه با سایر مشکلات احتمالی مربوط به سرطان آدرنال نظارت خواهد کرد. تغییرات هورمونی ناشی از تومورهای فعال می‌تواند منجر به علائم سرطان آدرنال اضافی شود. دوره‌های درمان سرطان آدرنال بر روی کمک به حل این مسائل نیز تمرکز می‌کنند.

بی اختیاری ادرار در بارداری: علل، درمان و کنترل

عضلات کف لگن از مثانه محافظت می‌کنند. وارد شدن آسیب به این ماهیچه‌ها می‌تواند باعث بی‌ اختیاری ادرار در بارداری شود. این آسیب‌ها معمولاً درنتیجه‌ی بارداری و زایمان ایجاد می‌شود. در طی بارداری، بسیاری از زنان حداقل به میزانی از بی‌ اختیاری ادراری مبتلا می‌شوند و این بی‌‌اختیاری برای برخی زنان متوسط و کم تکرار اما برای زنان دیگر این مشکل شدیدتر خواهد بود. حدود 54.3 درصد از زنان باردار اثرات منفی این مشکل را در زندگیشان گزارش می‌دهند، ازجمله سفر یا لحظات احساسی و هیجانی زندگیشان. علائم این مشکل ممکن است با رشد جنین افزایش یابد و برای چند هفته پس از زایمان نیز ادامه داشته باشد. سن و توده بدنی از علائم خطر و تشدید کننده‌ی بی‌ اختیاری ادرار هستند. برخی از زنان تا سن 40 سالگی مشکل مثانه‌ای نخواهند داشت.

بی‌ اختیاری ادرار می‌تواند بعد از بارداری نیز ادامه داشته باشد و شاید درست بعد از زایمان بروز نکند. اگر در طی بارداریتان دچار بی‌اختیاری ادرار در بارداری شده‌اید بهتر است برای حل این مشکل با یک متخصص مشورت کنید. متخصصین ما بسته به علت مشکل بی‌ اختیاری ادرار می‌توانند بهترین درمان را توصیه کنند. برای دریافت اطلاعات بیشتر، مشاوره یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بی‌ اختیاری ادراری


چند نوع بی‌ اختیاری ادراری وجود دارد:
بی‌ اختیاری ادرار استرسی (مثانه عصبی): بی‌ اختیاری ادرار بر اثر فشار فیزیکی روی مثانه بروز می‌کند.
بی‌ اختیاری فوریتی (مثانه بیش‌فعال): بی‌ اختیاری ادرار بر اثر نیاز فوری به ادرار کردن که معمولاً براثر انقباضات مثانه بروز می‌کند.
بی‌ اختیاری مخلوط یا ترکیبی: ترکیبی از بی‌ اختیاری استرسی و فوریتی
بی‌ اختیاری عملکردی و گذرا: بی‌‌اختیاری موقتی براثر مصرف یک دارو یا یک شرایط خاص مثل عفونت ادراری یا یبوست

چه چیزی باعث بروز بی‌ اختیاری ادراری در بارداری می‌شود؟


هنگامی‌که ماهیچه‌های اطراف مجرای پیشاب سست شوند قادر به ادرار کردن می‌شوید که این باعث می‌شود که ادرار از مثانه به خارج از بدن شما جریان پیدا کند. وقتی عمل ادرار کردن به پایان می‌رسد، این عضلات منقبض می‌شوند و تا زمانی که برای خالی کردن مجدد مثانه آمادگی پیدا کنید، هرگونه جریان ادراری را نگه می‌دارند. بارداری می‌تواند درروند طبیعی انقباضات و شل شدگی‌های مجرای پیشاب مداخله ایجاد کند. هورمون‌ها در طی بارداری تغییر می‌کنند و فشاری که رحم روی مثانه ایجاد می‌کند می‌تواند باعث بی‌ اختیاری استرسی گردد. وقتی‌که مشکل بی‌ اختیاری استرسی دارید ممکن است هنگام عطسه کردن، سرفه کردن یا خندیدن بی‌اختیار ادرار کنید. راه رفتن، دویدن یا ورزش کردن نیز می‌تواند دلایل بی‌اختیاری ادرار در بارداری شود. زنانی که سابقه خانوادگی از بی‌ اختیاری ادراری ، توده بدنی بیشتر، اضافه‌وزن بیش‌ازحد توصیه‌شده در حین بارداری دارند و در سنین بالای 35 سال باردار شده‌اند در معرض ریسک بیشتری برای بی‌ اختیاری ادرار  در بارداری خواهند بود.

درمان


بی‌ اختیاری اداری نباید زندگی شمارا در حین بارداری با مشکلات بسیاری مواجه کند. در اینجا به چند توصیه برای درمان بی‌ اختیاری ادرار در بارداری اشاره می‌کنیم:

زمان‌بندی برای خالی کردن مثانه

روش‌های رفتاری مثل تمرین دادن مثانه می‌تواند به درمان بی‌ اختیاری ادرار در حین و بعد از بارداری کمک کند. این تکنیک‌ها اغلب اول از هر کاری مورداستفاده قرار می‌گیرند و می‌توان آن‌ها را در خانه انجام داد. تغییر در عادات که شامل تکنیک‌های رفتاری می‌شوند اثرات جدی روی زندگی فرد نخواهند داشت. برای تمرین زمان‌بندی برای خالی کردن مثانه، می‌توانید از یک جدول یا تقویم برای ثبت زمان‌هایی که مثانه‌تان را خالی می‌کنید و وقتی‌که نشت ادرار دارید استفاده کنید. این کار به شما ایده‌ای را برای الگوی مشکل نشت ادرار خواهد داد تا بتوانید از نشت آن در زمان‌های بعدی جلوگیری کنید و به‌موقع و در آن زمان‌های پیش‌بینی‌شده به دستشویی بروید.

تمرین دادن مثانه

در روش تمرین دادن مثانه، فواصلی را که شما به دستشویی می‌روید را باکمی منتظر ماندن قبل از رفتن به دستشویی، طولانی‌تر کنید. به‌طور مثال، برای شروع، می‌توانید برای رفتن به دستشویی هر یک ساعت یک‌بار برنامه‌ریزی کنید. این الگو را می‌توانید برای مدتی ادامه دهید. سپس زمان‌بندیتان را هر 90 دقیقه کنید. سپس هر 2 ساعت و این کار را ادامه دهید تا فواصل بین دستشویی رفتنتان به 3 یا 4 ساعت برسد. روش دیگر این است که رفتن به دستشویی را برای 15 دقیقه بعد از نیازتان به تأخیر بی اندازید. این کار را برای دو هفته انجام دهید و سپس زمان آن را به 30 دقیقه و بیشتر افزایش دهید.

وسایل طبی

وسیله‌ای بنام پساری، یک حلقه‌ی محکم است که در داخل واژن قرار می‌گیرد و در تمام مدت شبانه‌روز استفاده می‌شود که به زنان بارداری که دچار مشکل بی‌‌اختیاری ادرار هستند کمک می‌کند. این وسیله معمولاً برای کسانی استفاده می‌شود که دچار پرولاپس یا افتادگی رحم و مثانه هستند که منجر به بی‌ اختیاری ادرار در بارداری می‌شود. پساری به نگه‌داشتن مثانه کمک می‌کند که در نزدیکی واژن قرار دارد و از نشت ادرار جلوگیری می‌کند.

ورزش کگل

تمرینات کگل روش دیگری است که می‌توان از آن برای کمک به کنترل بی‌ اختیاری ادرار  در بارداری استفاده کرد. این تمرینات به سفت و مقاوم شدن عضلات در ناحیه‌ی کف لگن کمک می‌کنند. استقامت بخشیدن به عضلات کف لگن می‌تواند عملکرد مجرای پیشاب و عضلات اسفنکتر مقعد را بهبود ببخشد. یک راه برای یافتن عضلات کگل این است که روی توالت بنشینید و شروع به ادرار کردن کنید. سپس در این حین ادرار را نگه‌دارید. ماهیچه‌هایی که شما برای نگه‌داشتن جریان ادرار بکار برده‌اید همان عضلات کگل هستند. روشی دیگر برای یافتن عضلات کگل این است که انگشت خود را در واژن ببرید و سعی کنید که عضلات اطراف انگشت را سفتر کنید. برای انجام تمرین کگل، تصور کنید که سعی دارید جریان ادرار خود را نگه‌دارید. سپس:

  •  عضلاتی را که برای نگه‌داشتن ادرار بکار برده‌اید سفت و منقبض کنید و برای پنج ثانیه نگه‌دارید و سپس آن‌ها را برای پنج ثانیه شل کنید.(اگر این کار بسیار سخت است، می‌توانید با نگه‌داشتن عضلات برای دو ثانیه و سه ثانیه برای شل کردن آن‌ها آغاز کنید.)
  •  نگه‌داشتن این انقباضات را به‌تدریج تا 10 ثانیه افزایش دهید.
  •  در نهایت روزانه حداقل سه ست 10 تایی از این تمرین را انجام دهید.

برای کمک به تشخیص و انقباض عضلات درست، پزشک شما ممکن است به شما کار کردن با یک فیزیوتراپیست و یا استفاده از روش‌های بیوفیدبک را توصیه کند.

دارو

علاوه بر روش‌هایبالا، داروها نیز می‌توانند به کنترل اسپاسم های عضلانی در ناحیه‌ی مثانه یا سفت کردن ماهیچه‌های در مجرای پیشاب کمک کنند. همچنین، برخی از داروها می‌توانند به شل کردن یک مثانه پرکار کمک کنند. داورهایی که معمولاً برای درمان بی‌ اختیاری ادرار مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارت‌اند از:

  •  آنتی کولینرجیکس (Anticholinergics):  این داروها می‌توانند باعث آرام و شل شدن مثانه پرکار شوند و می‌توانند به بی‌ اختیاری فوریتی کمک کنند. نمونه‌هایی از این دارو شامل این موارد می‌باشند، اکسی بوتینن (دیتروپان XL- Ditropan XL-)، تولتروداین (دترول- Detrol-)، دارویفناسین (انابلکس -Enablex-)، فسوتروداین (توویاز- Toviaz-)، سولفناسین (وسیکر- Vesicare-) وتروسپیوم (سنکتورا- Sanctura-)
  •  میرابگرون (میربتریک):  برای درمان بی‌ اختیاری ادرار اضطراری استفاده می‌شود، این دارو باعث شل شدن ماهیچه‌ی های مثانه می‌شود و می‌تواند میزان ادراری را که مثانه می‌تواند نگه دارد افزایش دهد. این دارو همچنین می‌تواند مقدار ادراری را که می‌توانید از مثانه خارج کنید افزایش دهد و این کمک می‌کند تا مثانه کاملاً تخلیه شود.
  •  استروژن موضعی: برای زنان، بکار بردن استروژن موضعی با دوز پایین به‌صورت یک کرم، حلقه یا چسب واژینال می‌تواند به تنظیم و بازسازی بافتهای موجود در مجرای پیشاب و واژن کمک کند. استروژن سیستماتیک- جذب هورمون از راه قرص- برای درمان بی‌ اختیاری ادرار توصیه نمی‌شود و حتی ممکن است باعث تشدید این مشکل شود.
    اگر باردار هستید یا در حین درمان قصد باردارشدن را دارید حتماً با پزشک خود در میان بگذارید.

کلیه نعل اسبی: علت،علائم،تشخیص و درمان

کلیه نعل اسبی اختلالی است که در آن کلیه‌ها در انتها یا قاعده خود با یکدیگر ادغام می‌شوند. با هم‌جوشی کلیه‌ها، آن‌ها شکلی “U” مانند به خود می‌گیرند، درنتیجه به آن کلیه نعل اسبی می‌گویند. این اتفاق هنگام رشد جنین روی می‌دهد، زمانی که کلیه‌ها در موقعیت طبیعی خود در ناحیه تهیگاه (درست بالای کمر) قرار می‌گیرند. تقریباً از هر 500 کودک ممکن است یک نفر به کلیه نعل اسبی مبتلا شود. این بیماری ممکن است به‌تنهایی و یا همراه سایر ناهنجاری‌ها بروز پیدا کند. شایع‌ترین اختلالاتی که با کلیه‌های نعل اسبی دیده می‌شود، عبارت‌اند از:

  •  سندرم ترنر: یک اختلال ژنتیکی در دختران است که موجب کوتاه‌تر شدن آن‌ها نسبت به دیگران می‌شود و به هنگام بلوغ نیز سیستم تناسلی آن‌ها به رشد کامل خود نخواهد رسید. حدود 60٪ دختران مبتلا به سندرم ترنر دارای کلیه‌های نعل اسبی هستند.
  • تریزومی ۱۸ (نشانگان ادواردز): یک اختلال شدید کروموزومی است که تقریباً در تمام ارگان‌های بدن اختلال ایجاد می‌کند، حدود 20 درصد از مبتلایان به این بیماری، دچار کلیه نعل اسبی می‌شوند.

در کودکان بدون علائم کلیه نعل اسبی، ممکن است درمان کلیه نعل اسبی ضروری نباشد. اگر کودکان دچار عوارض بیماری گردند، ممکن است به درمان‌های حمایتی نیاز داشته باشند، بدین معنا که علائم کلیه نعل اسبی تحت درمان قرار می‌گیرد، اما خود بیماری درمان ندارد.

کلیه‌های نعل اسبی شایع‌ترین نوع ناهنجاری هم‌جوشی کلیه‌ها محسوب می‌شود. از هر 500 کودک ممکن است یک نفر مبتلا گردد. یک‌سوم افراد مبتلا به کلیه نعل اسبی، دارای حداقل یک ناهنجاری یا بیماری دیگر نیز می‌باشد، ازجمله، اختلال در سیستم قلبی عروقی، سیستم عصبی مرکزی یا سیستم ادراری و تناسلی. اگر فرزند شما به کلیه‌های نعل اسبی مبتلا شده باشد، باید در اسرع وقت تحت نظر یک متخصص اورولوژیست قرار بگیرد. متخصصان ما پس از ارزیابی و تشخیص بیماری کلیه نعل اسبی، بهترین روش درمانی را برای کودک شما توصیه خواهند کرد. برای اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت، با ما تماس بگیرید.

اپیدمیولوژی


شیوع

تقریباً از هر 400 الی 800 تولد، یک کودک به کلیه نعل اسبی مبتلا می‌شود. کلیه نعل اسبی در مردان نسبت به زنان دو برابر شایع‌تر است. هیچ عامل تعیین‌کننده‌ی ژنتیکی تاکنون شناخته نشده است، اگرچه کلیه نعل اسبی در دوقلوهای همسان و در خواهر و برادرهای متعلق به یک خانواده بیشتر گزارش شده است.

پاتوفیزیولوژی

به‌خودی‌خود، کلیه نعل اسبی علائمی ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، به علت ماهیت جنین زایی و آناتومی آن، احتمال بروز بیماری‌ها نسبت به کلیه‌های سالم بیشتر است. تغییر در خون‌رسانی، شکل‌گیری بافت ایسموس بین دو کلیه، تغییر محل اتصال حالب و ایجاد برخی از ناهنجاری‌ها در حالب می‌تواند همراه این بیماری ایجاد شود.

تظاهرات بالینی


ناهنجاری کلیه نعل اسبی به‌خودی‌خود فاقد علامت است، بنابراین معمولاً به‌طور اتفاقی شناسایی می‌شود. بااین‌وجود، به علت ایجاد ضعف احتمالی در عملکرد کلیه‌ها، ممکن است بیمار به عوارضی مبتلا گردد که درنهایت منجر به تظاهرات بالینی می‌شود. برخی از این عوارض عبارت‌اند از:

  •  عفونت ادراری: عفونت ادراری معمولاً در کودکان زیر 5 سال غیرمعمول است، در پسران نیز در هر سنی بسیار بعید است.
  • سنگ کلیه: سنگ کلیه تشکیل برخی از کریستال‌ها و رسوب پروتئین‌ها می‌تواند منجر به شکل‌گیری سنگ کلیه شود. وجود سنگ می‌تواند به انسداد مجاری ادراری منجر شود. اگر سنگ در کلیه باقی بماند، ممکن است کودک نشانه‌ای نداشته باشد. اگر سنگ‌ها در طول مجاری ادراری به حرکت درآیند، ممکن است علائم زیر ایجاد شود:

*درد پشت (در قسمت پهلوها، درست بالای کمر)

* بی‌قراری

* عرق کردن

* تهوع و استفراغ

* خون در ادرار

* تغییر در دفعات دفع ادرار

* لرز

* تب

* کدر شدن ادرار

  • هیدرو نفروز (لینک به هیدرو نفروز): زمانی رخ می‌دهد که در اثر انسداد مجاری ادراری، کلیه (ها) بزرگ شده و به‌طور بالقوه در معرض آسیب‌دیدگی قرار بگیرند. علائم هیدرو نفروز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

*برآمدگی شکمی

* دشوار بودن افزایش وزن

* کاهش ادرار

* عفونت مجاری ادراری

  • تومور ویلمز:  تومور رویانی (تازه شکل‌گرفته) کلیه است که معمولاً در دوران کودکی اتفاق می‌افتد.
  •  سرطان کلیه یا بیماری کلیه پلی کیستیک
  •  هیدروسفالی و یا اسپینا بیفیدا
  •  ایجاد ناهنجاری‌های مختلف در سیستم قلبی و عروقی، دستگاه گوارش و یا اسکلتی

تشخیص


اگر کودک علائم و مشکلات کلیه نعل اسبی نداشته باشد، ممکن است نیازی به تشخیص یا درمان کلیه نعل اسبی نباشد. اگر آن‌ها دچار علائم و عوارض کلیه نعل اسبی گردند، احتمالاً پزشک از یک یا چند آزمایش تشخیصی زیر استفاده خواهد نمود:

  • سونوگرافی کلیه: یک نوع روش تصویربرداری است که به کمک انتشار امواج صوتی فرکانس بالا و کامپیوتر، تصاویر عروق خونی، بافت و اندام‌ها برای پزشک قابل‌مشاهده می‌شود. بدین طریق پزشک می‌تواند عملکرد اندام‌های داخلی را مشاهده کرده و جریان خون را در عروق مختلف ارزیابی کند.
  • سیستو گرافی با ماده حاجب (VCUG): یک نوع آزمایش توسط اشعه ایکس است که دستگاه ادراری کودکان را بررسی می‌کند. یک کاتتر (لوله توخالی) در مجرای ادراری قرار داده می‌شود (مجرایی که ادرار را از مثانه به خارج از بدن هدایت می‌کند)، سپس مثانه با یک مایع رنگی پر می‌شود. هنگام پر و تخلیه شدن مثانه به کمک اشعه ایکس عملکرد آن مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. اگر جریان ادرار به داخل کلیه و یا لوله حالب پس‌زده شود، توسط تصاویر قابل‌مشاهده خواهد بود.
  •  پیلوگراف داخل وریدی (IVP): یک روش تصویربرداری است که با استفاده از اشعه ایکس ساختارهای دستگاه ادراری مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. یک ماده حاجب داخل وریدی به بیمار تزریق شده، پس از آن به کمک اشعه ایکس ساختارهای دستگاه ادراری قابل‌مشاهده خواهند بود. به کمک این روش می‌توان میزان ادرار و مسیر جریان آن را هنگام دفع ادرار کودک مشاهده نمود.
  •  آزمایش خون و ادرار: می‌توانند عملکرد کلیه‌ها را مشخص نماید.

درمان


هیچ درمان شناخته شده‌ای برای بیماری کلیه نعل اسبی وجود ندارد. اما اگر کودک دارای عوارض باشد، علائم کلیه نعل اسبی او درمان خواهند شد. رویکردهای درمان کلیه نعل اسبی می‌تواند شامل موارد زیر گردد:

درمان دارویی

افراد مبتلا به بیماری کلیه نعل اسبی در معرض بیماری‌های کلیوی قرار دارند. در صورت ظاهر شدن این بیماری‌ها، فرد باید تحت درمان قرار بگیرد. همچنین بیمار باید تحت ارزیابی متابولیکی قرار بگیرد، زیرا اختلال متابولیکی فقط در افراد مبتلا به سنگ کلیه دیده نمی‌شود، بیماران مبتلا به کلیه نعل اسبی نیز ممکن است دچار این اختلال شوند. وجود هرگونه اختلال متابولیک باید شناسایی و درمان شود. ارزیابی متابولیکی شامل ارزیابی 24 ساعته برای بررسی احتمال وجود سنگ و همچنین تجزیه‌وتحلیل سرم بیمار ازجمله: کلسیم، اسید اوریک و فسفر است.

جراحی

درمان جراحی مبتنی بر روند بیماری و نشانه‌های بیمار انتخاب می‌شود. در هنگام انتخاب گزینه جراحی، خون‌رسانی غیرطبیعی به کلیه‌ها، اولین اولویتی است که جراح در نظر می‌گیرد. به‌طورکلی، یک برش عرضی در ناحیه شکم دسترسی به هر دو کلیه و عروق را برای جراح مهیا می‌سازد.

سنگ کلیه

سنگ کلیه می‌تواند به کمک سنگ‌شکنی برون اندامی (ESWL)، آندوسکوپی یا جراحی باز درمان شود. اگر روش پیلوپلاستی انجام شود، می‌توان سنگ را به کمک یک نفروسکوپ انعطاف‌پذیر و ابزار سبد مانند خارج نمود. انتخاب روش درمان مشابه کلیه طبیعی است. وجود انسداد درمان‌ نشده و یا هیدرونفروز از انجام روش سنگ‌شکنی برون اندامی (ESWL) جلوگیری به عمل می‌آورد.

تومورهای کلیوی

در اینجا اولین گام قطع خون‌رسانی بافتی است که باید برداشته شود، این فرایند بر اساس یافته‌های آنژیوگرافی صورت می‌پذیرد. این کار باعث جلوگیری از خونریزی زیاد در هنگام برش و برداشت بافت می‌شود. در جراحی سرطان، معمولاً برای دسترسی به تومور و گره‌های لنفاوی اطراف آن، بافت ایسموس (بافتی که دو کلیه را به هم متصل می‌کند) جدا می‌شود.

پیوند کلیه


کلیه‌های نعل اسبی را می‌توان برای پیوند کلیه مورد استفاده قرار داد. می‌توان آن‌ها را به‌صورت کلی به یک نفر پیوند زد و یا می‌توان آن‌ها را جدا کرده و به دو نفر مجزا پیوند زد. جدا کردن کلیه‌ها خطر ابتلا به فیستول های ادراری را افزایش می‌دهد. برای جلوگیری از عوارضی مانند: هیدرو نفروز، سنگ کلیه و عفونت مجاری ادراری، سابقه پزشکی فرد اهداکننده باید به دقت مورد ارزیابی قرار گیرد. تصمیم برای پیوند کلیه نعل اسبی به مواردی همچون، مورفولوژی کلیه، آناتومی عروق و همچنین وضعیت پزشکی و عملکرد کلیه‌ها، بستگی خواهد داشت.

انواع ناراحتی ها و مشکلات مثانه و دستگاه ادراری:علائم و درمان

مثانه یک اندام توخالی در پایین شکم است که ادرار را در خود ذخیره می‌کند. مثانه اساسا یک عضو گرد است که دارای توانایی ذخیره‌سازی و خارج کردن ادرار است. یک مثانه سالم تا زمانی که ادرار در نهایت به نقطه نزدیک ظرفیت برسد و اعصاب به مغز فرمان ادرار بدهد، آن را نگه می‌دارد. هنگامی که این اضطرار پیش آید، به دنبال محلی مناسب برای تخلیه آن خواهید بود. گاهی اوقات اختلالات مثانه جدی می‌شوند و حتی می توانند باعث مرگ شوند. مشکلات مثانه در زنان و مردان معمول است، هرچند علائم دقیق و علل زمینه‌ای این مشکل می‌تواند به طور چشمگیری متفاوت باشد. مشکلات مثانه تقریبا قابل درمان هستند و ممکن است درمان شامل دارو و در موارد شدید جراحی باشد.

اگر در شروع یا توقف ادرار خود مشکل دارید، دچار جریان ادرار کم، احساس عدم تخلیه کامل مثانه، و افزایش تکرر ادرار و ضرورت دفع ادرار در روز یا شب و چکه کردن ادرار بعد از پایان ادرار هستید، باید برای مشاوره بیشتر با پزشک تماس حاصل نمایید. متخصصان بیماری‌های مثانه را با استفاده از تست‌های مختلف تشخیص داده و بهترین درمان را بسته به علت مشکل شما توصیه می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت لطفا با ما تماس بگیرید.

انواع مشکلات مثانه


یک مثانه سالم تا زمانی که ادرار در نهایت به نقطه نزدیک ظرفیت برسد و اعصاب به مغز فرمان ادرار بدهد، آن را نگه می‌دارد. هنگامی که این اضطرار پیش آید، به دنبال محلی مناسب برای تخلیه آن خواهید بود. این چرخه تخلیه مثانه احتمالا بدون توجه زیاد، چند بار در روز تکرار می‌شود. با این حال، این فرآیند یک عملکرد بسیار هماهنگ از اعصاب و عضلات است، که در آن خیلی از اجزا می‌توانند دچار اشتباه شوند. عصب‌ها یک جزء کلیدی برای عملکرد مثانه سالم هستند، این اعصاب پیام‌هایی را به مغز می‌فرستند تا به شما اطلاع دهند که مثانه پر شده و همچنین پیام‌هایی در پاسخ به آن فرستاده می‌شود که عضلات خاصی محکم یا آزاد شوند. هر گونه بیماری، اختلال یا وضعیتی که سبب ایجاد مشکل در انتقال عصب شود، می‌تواند انواع مختلفی از مشکلات کنترل مثانه را ایجاد کند.

سیستیت (التهاب مثانه)

سيستيت معمولا توسط عفونت باکتريایی ايجاد مي‌شود، اما مي‌تواند ناشی از آسیب يا تحريک مثانه باشد (سیستیت غير عفوني). علل بسیاری برای التهاب وجود دارد، بنابراین اگر به طور مرتب دچار عفونت مثانه می‌گردید، یادداشت روزانه و ثبت زمان‌هایی که مبتلا به سیستیت (التهاب مثانه) می‌شوید، ممکن است به شما در تعیین عامل آن کمک کند. علائم اصلی این بیماری عبارتند از:

  • درد، سوزش یا خارش در هنگام ادرار کردن
  • نیاز به دفع ادرار بیشتر و سریعتر از حد نرمال
  • ادرار تیره، ابری و با بوی بد
  • کاهش درد در پایین شکم
  • احساس ناخوشایند، درد، بیماری و خستگی

به طور کلی، عفونت مثانه که توسط عفونت باکتریایی ایجاد شده، با آنتی بیوتیک تجویزی توسط پزشک درمان می‌شود. اگر قبلا دچار سيستيت شده‌ايد يا می‌دانيد به مورد غير عفونی و يا ملایم‌تر سيستيت مبتلا گشتید، ممکن است متوجه شويد که سيستيت شما بدون هيچ مداخله يا درماني برطرف شده است و همه آنچه که لازم است انجام دهید درمان علائم آن است. اگر به مرحله پس از تسکین علائم بیماری سیستیت (التهاب مثانه) رسیدید، محصولاتی که حاوی سدیم سیترات هستند، اسیدیته ادرار را کاهش می‌دهند تا ادرار کردن را برای شما راحت‌تر کند در حالی که بدن شما در حال مبارزه با عفونت است.

بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار از دست دادن کنترل مثانه است. زنان دو برابر مردان بی اختیاری ادرار را تجربه می‌کنند. بیشتر مشکلات کنترل مثانه هنگامی رخ می‌دهد که عضلات بیش از حد ضعیف و یا بیش از حد فعال می‌شوند. اگر عضلاتی که مثانه را بسته نگه می‌دارند ضعیف شوند، هنگام عطسه کردن، خندیدن یا بلند کردن جسم سنگین ممکن است دچار نشت ادرار شوید. این موارد شایع‌ترین علائم بی اختیاری ادرار هستند:

  • عدم توانایی در ادرار کردن
  • درد ناشی از پر شدن مثانه یا ادرار کردن بدون عفونت مثانه
  • ضعیف و ضعیف‌تر شدن جریان ادرار با یا بدون احساس عدم تخلیه کامل مثانه
  • ادرار کردن بیشتر بدون عفونت مثانه
  • احساس نیاز فوری به تخلیه ادرار یا از دست دادن ادرار در صورت دیر رسیدن به دستشویی
  • ادرار غیرطبیعی یا تغییرات مربوط به سکته مغزی، آسیب نخاعی یا اسکلروز چندگانه
  • نشت ادرار که موجب خجالت می‌شود.
  • عفونت‌های مکرر مثانه

درمان بستگی به نوع مشکل و شیوه زندگی شما دارد. درمان ممکن است شامل تمرینات ساده، دارو، دستگاه‌های خاص یا روش‌های تجویزی توسط پزشک یا عمل جراحی باشد.

مثانه بیش فعال

مثانه بیش فعال شرایطی است که مثانه در زمان اشتباه برای خارج کردن ادرار فشار ایجاد می‌کند. شما ممکن است دچار بی‌اختیاری، از دست دادن کنترل مثانه نیز باشید. مشکلات عصب، مصرف مایعات یا کافئین بیش از حد می‌تواند باعث ایجاد آن شود. اغلب علل ناشناخته است. اگر دو یا چند مورد از این علائم را دارید، ممکن است دچار پرکاری مثانه باشید:

  • اگر در طول روز هشت بار یا بیشتر و یا در طول شب دو بار یا بیشتر ادرار می‌کنید
  • احساس نیاز ناگهانی و شدید به ادرار کردن
  • نشت ادرار پس از نیاز فوری و شدید به ادرار کردن

پزشک شما ممکن است دارویی تجویز کند که می‌تواند عضلات و اعصاب را آرام کند. دارو ممکن است به صورت قرص، مایع یا پچ باشد. داروها می‌توانند باعث خشکی چشم شوند. همچنین می‌توانند سبب خشکی دهان و یبوست گردند. برای مقابله با این اثرات، از قطره‌های چشم استفاده کنید تا چشمان‌تان را مرطوب نگه دارید، یا در صورت خشک شدن دهان، آدامس بدون قند بجوید یا آب نبات بدون قند بمکید و در طول روز چند جرعه آب بنوشید.

سرطان مثانه

سرطان مثانه در پوشش مثانه رخ می‌دهد. عوامل خطر ابتلا به سرطان مثانه شامل سیگار کشیدن و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص در محل کارمی‌باشد. افراد دارای سابقه خانوادگی سرطان مثانه یا کسانی که بزرگتر، سفید یا مرد هستند، دارای خطر بالاتری می‌باشند. علائم سرطان مثانه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خون در ادرار
  • الزام مکرر برای ادرار کردن
  • درد در هنگام ادرار کردن
  • درد پایین شکم

درمان فرد بستگی به مرحله و درجه سرطان دارد. همچنین به سن و سلامت فرد وابسته است. در اینجا مروری کلی بر درمان‌های سرطان مثانه آمده است:

  • جراحی برای برداشتن تمام و یا بخشی از مثانه
  • ایمیونوتراپی
  • شیمی درمانی
  • پرتو درمانی
  • ترکیبی از این درمان‌ها

انسداد خروجی مثانه

انسداد خروجی مثانه انسداد در پایین مثانه است. این وضعیت جریان ادرار به داخل مجرای ادرار را کاهش می‌دهد یا متوقف می‌کند. مجرای ادرار لوله‌ای است که ادرار را به خارج از بدن حمل می‌کند. این وضعیت در مردان مسن رایج است.

علائم انسداد خروجی مثانه ممکن است متفاوت باشد اما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد شکمی
  • احساس مداوم پر بودن مثانه
  • تکرر ادرار
  • درد هنگام ادرار (دیسوریا)
  • مشکل در شروع ادرار (تردید در ادرار کردن)
  • جریان ادرار ناگهانی و ناپایدار، در برخی موارد عدم توانایی در ادرار کردن
  • عفونت مجاری ادراری
  • بیدار شدن در شب برای ادرار کردن (نوکتوریا)

درمان انسداد خروجی مثانه بستگی به علت آن دارد. لوله‌ای که کاتتر نامیده می‌شود به مثانه وارد می‌شود. قرار دادن آن از طریق مجرای ادرار به منظور جلوگیری از انسداد انجام می‌گردد. گاهی اوقات، کاتتری که از طریق ناحیه شکمی به مثانه منتقل می‌شود، جهت تخلیه مثانه مورد نیاز است. اغلب، برای درمان طولانی مدت انسداد خروجی مثانه نیاز به جراحی دارید. با این حال، بسیاری از بیماری‌هایی که باعث این مشکل می‌شوند می‌توانند با دارو درمان شوند.

برگشت ادراری

برگشت ادراری وضعیتی است که ادرار موجود در مثانه به لوله‌هایی به نام حالب و معمولا به کلیه‌ها بازمی‌گردد. این وضعیت اغلب در نوزادان و دوران کودکی تشخیص داده می‌شود. کودک مبتلا به برگشت ادراری در معرض خطر ابتلا به عفونت‌های کلیوی مکرر قرار دارد. با گذشت زمان این بیماری می‌تواند سبب آسیب به کلیه‌ها شود. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عفونت مجاری ادراری: علائم ممکن است شامل سوزش یا درد هنگام ادرار کردن، تکرر ادرار ، تب و کمر درد باشد. این علائم در پسران در هر سنی بعید است، مگر اینکه عفونت وجود داشته باشد.

مشکلات ادرار کردن عبارتند از:

o نیاز فوری
o چکه کردن
o خیس کردن شلوار

  • توده شکمی ناشی از کلیه متورم شده
  • افزایش وزن ضعیف
  • فشار خون بالا

پزشک کودک شما بهترین برنامه درمان برای کودک‌تان را بر اساس موارد زیر ارائه می‌دهد:

  • سن، وضعیت سلامتی و سابقه پزشکی کودک شما
  • میزان بیماری کودک‌تان
  • چگونگی مدیریت داروها، روش‌ها یا درمان‌های خاص توسط فرزند شما
  • اگر وضعیت فرزند شما رو به بدتر شدن باشد
  • نظر پزشکان که در مراقبت از فرزند شما دخیل است.
  • نظر و اولویت شما