عفونت کلیه:علت، درمان و پیشگیری

عفونت کلیوی اغلب در اثر آلوده شدن دستگاه ادراری توسط میکروب‌ها ایجاد می‌شود که یک یا هر دو کلیه را درگیر می‌کند. عفونت کلیه می‌تواند به‌صورت ناگهانی یا مزمن ظاهر شود. اغلب دردناک است و اگر سریعاً درمان نشود، می‌تواند خطرناک باشد. در اصطلاح پزشکی به عفونت کلیه‌ها پیلونفریت گفته می‌شود.

وجود هرگونه اختلالی در دستگاه ادراری که مانع تخلیه ادرار شود، می‌تواند شانس ابتلا به عفونت کلیوی را افزایش دهد، مانند:

  • وجود انسداد در دستگاه ادراری، ازجمله: سنگ کلیه یا بزرگ شدن غده پروستات.
  • اختلالی که مانع تخلیه کامل مثانه شود.
  • وجود نقص ساختاری در دستگاه ادراری، مانند تنگی مجرای ادرار.
  • برگشت ادرار (VUR)، وضعیتی که دران ادرار از مثانه به سمت کلیه‌ها برگشت داده می‌شود.

عفونت شدید کلیه می‌تواند زندگی افراد را به خطر بیندازد. اگر در کنار علائم عفونت کلیوی به علائمی همچون: وجود خون در ادرار، حالت تهوع و استفراغ مبتلا شدید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. درصورتی‌که علائم و نشانه‌های بیماری باعث نگرانی شما شده‌اند، به پزشک خود مراجعه کنید. اگر در حال درمان عفونت ادراری خود هستید، اما نشانه‌ها و علائم شما بهبود نیافته است، پزشک خود را از این موضوع مطلع سازید.

متخصصان مجرب ما (اسم کسب‌وکار) پس از ارزیابی دقیق و تشخیص نوع عفونت کلیوی شما، مطابق با شرایطتان بهترین گزینه درمانی را توصیه خواهند نمود. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل فرمایید.

علل


عفونت کلیه می‌تواند در اثر ورود باکتری‌ها به مجرای ادراری و به‌تبع آن تکثیر و انتشار آن‌ها در مثانه و کلیه‌ها ایجاد شود. عوامل مختلفی می‌تواند افراد را در معرض عفونت باکتریایی و به دنبال آن عفونت کلیه، قرار دهد، ازجمله:

  • عدم رعایت بهداشت در توالت – پس از رفتن به توالت و استفاده از کاغذ توالت برای پاک کردن مقعد، ممکن است کاغذ آلوده با بخش تناسلی افراد تماس داشته باشد، درنتیجه ممکن است مجرای ادراری دچار عفونت شده و از آنجا به کلیه‌ها سرایت کند. همچنین ممکن است عفونت از طریق مقعد انتقال یابد، باکتری‌هایی که در روده بزرگ زندگی می‌کنند، ممکن است به مجاری ادراری راه پیدا کرده و درنهایت باعث عفونت کلیه‌ها شوند.
  • فیزیولوژی بدن زنان – زنان نسبت به مردان بیشتر در معرض عفونت مثانه و به‌تبع آن عفونت کلیه‌ها قرار دارند، زیرا مجرای ادراری آن‌ها کوتاه‌تر است. درنتیجه عفونت سریع‌تر به بخش‌های مختلف دستگاه ادراری آن‌ها سرایت خواهد کرد.
  • کاتتر یا سوندهای ادراری – سوند ادراری لوله‌ای است که از طریق مجرای ادرار، وارد مثانه می‌شود تا ادرار تخلیه شود. استفاده از سوندهای ادراری خطر ابتلای به عفونت مثانه و کلیه را افزایش خواهد داد.
  • سنگ کلیه: افراد مبتلا به سنگ کلیه ، شانس بیشتری در خصوص مبتلا شدن به عفونت کلیه‌ها دارند. سنگ کلیه در اثر رسوب و تجمع مواد معدنی در پوشش داخلی کلیه‌ها ایجاد می‌شود.
  • بزرگ شدن غده پروستات – بزرگ شدن غده پروستات در مردان خطر ابتلای به عفونت کلیه را افزایش می‌دهد.
  • فعالیت جنسی – اگر مقاربت جنسی مکرر باعث تحریک مجرای ادراری شود، احتمال ورود باکتری‌ها به داخل دستگاه ادراری افزایش می‌یابد، درنتیجه احتمال بروز عفونت کلیه‌ها افزایش خواهد یافت.
  • ضعف سیستم‌ ایمنی – برخی از بیماران مبتلا به ضعف سیستم ایمنی، بروی پوست خود دارای عفونت‌های باکتریایی و قارچی هستند، که ممکن است درنهایت عفونت وارد جریان خون آن‌ها شود.

علائم


در صورت مبتلا شدن به عفونت کلیه، معمولاً ظرف یک روز یا چند ساعت عفونت گسترش می‌یابد. علائم عفونت کلیه عبارت‌اند از:

  • اسهال
  • حالت تهوع
  • لرزش غیرقابل‌کنترل
  • استفراغ
  • درد پشت
  • درد در کشاله ران
  • درد در پهلوها
  • علائم اغلب هنگام دفع ادرار بدتر می‌شود.

اگر پای عفونت مثانه (سیستیت یا اورتریت) نیز در میان باشد، ممکن است بیمار علائم زیر را نیز تجربه کند:

  • وجود خون در ادرار 
  • کدر شدن ادرار
  • دیسوری یا سوزش ادرار: وجود درد هنگام تخلیه ادرار یا دشوار بودن دفع ادرار که اغلب به‌صورت احساس سوزش یا گزش بیان می‌شود.
  • بد بو شدن ادرار
  • تکرر ادرار
  • ناتوانی در تخلیه کامل مثانه
  • درد در قسمت پایین شکم

تشخیص


پزشکان معمولاً عفونت کلیه را از طریق موارد زیر تشخیص می‌دهند:

  • معاینه بالینی و اخذ دقیق سابقه پزشکی بیمار
  • آزمایش ادرار برای تشخیص عفونت کلیه، نمونه ادرار باید به‌درستی جمع‌آوری شود.
  • سونوگرافی یا سیتی اسکن (CT): برای ارزیابی وجود انسداد در دستگاه ادراری انجام می‌شود. معمولاً زمانی درخواست می‌شود که ظرف 3 روز اول، علائم بیمار بهبود نیافته باشد.
  • کیستوئورتروگراف (VCUG): نوعی تصویربرداری به کمک اشعه ایکس است که برای بررسی وجود اختلال در مجاری ادراری و مثانه انجام می‌شود. اغلب از آن برای ارزیابی کودکان مبتلا به برگشت ادرار (VUR) استفاده می‌سود.
  • آزمون دیجیتال رکتوم (برای مردان): (پس از روان‌سازی پزشک انگشت خود را وارد مقعد می‌کند تا بزرگ‌شدگی غده پروستات را معاینه کند).
  • اسکن سینتی‌گرافی به کمک دی مرکاپتو سوکسینیک اسید (DMSA): یک نوع تصویربرداری خاص است که به کمک مواد رادیواکتیو، عفونت و مناطق آسیب‌دیده کلیه بررسی می‌سود.

درمان


آنتی‌بیوتیک‌ها

معمولاً اولین گام برای درمان عفونت،  استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها است که ممکن است مصرف آن برای یک الی دو هفته لازم باشد. علائم باید ظرف چند روز بهبود یابد، اما شما باید مصرف داروها را تا پایان دوره‌ای که پزشک تجویز کرده است ادامه دهید. اگر عفونت کلیه شما مکرراً عود کند، ممکن است در دستگاه ادراری، اختلال ساختاری داشته باشید. در این موارد ممکن است پزشک جهت درمان شما را به یک متخصص اورولوژی ارجاع دهد، تا مشکلات دستگاه ادراری به‌دقت مورد ارزیابی قرار گیرد. در این موارد معمولاً نیاز به انجام جراحی است.

  • بهتر است درست بر روی صندلی توالت بنشینید، در غیر این صورت ممکن است ادرار شما به‌صورت کامل تخلیه نشود.
  • نوشیدن مایعات زیاد از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا این امر از کم‌آبی بدن جلوگیری می‌کند و به کلیه‌ کمک می‌کند تا باکتری‌ها را دفع کند. به مقداری آب بنوشید که ادرار شما بی‌رنگ شود.
  • به مقدار کافی استراحت کنید. عفونت کلیه می‌تواند از نظر جسمی شما را تحت‌فشار قرار دهد، حتی اگر به‌طورمعمول از سلامت خوبی برخوردار بوده و قوی باشید. ممکن است دو هفته طول بکشد تا آمادگی لازم را برای برگشت به شغل خود به دست آورید.

پیشگیری


عفونت کلیه اغلب در اثر وجود آلودگی قبلی در دستگاه ادراری ایجاد می‌شود. بهترین راه برای جلوگیری از عفونت کلیه، پاک‌سازی مجاری ادراری یا مثانه از باکتری‌ها است.

  • در صورت نیاز به دفع ادرار، فوراً آن را تخلیه کنید، منتظر نمانید و ادرار خود را حبس نکنید.
  • مقاربت جنسی – بعد از رابطه جنسی، ادرار کنید. قبل و بعد از رابطه جنسی، دستگاه تناسلی خود را بشویید.
  • رعایت بهداشت در توالت – پس از دفع مدفوع، ناحیه مقعد را از سمت جلو به عقب بشویید. این کار خطر گسترش باکتری‌ها را به اندام تناسلی کاهش می‌دهد.
  • فیبر – مقدار زیادی فیبر مصرف کنید تا مدفوع به‌راحتی دفع شود ، یبوست باعث تحریک و یا ایجاد ضایعات پوستی می‌شود. یبوست خطر ابتلا به عفونت ادراری را افزایش می‌دهد.

 

التهاب و ورم پروستات (پروستاتیت): علائم،علت و درمان

بیماری پروستاتیت یک بیماری متداول در آقایان است که در آن پروستات و در برخی موارد مناطق اطراف آن ملتهب می‌شود. این بیماری غالباً با درد و مشکل در ادرار بیمار همراه است. از جمله علائم دیگر این بیماری درد در کشاله ران‌ها، لگن یا دستگاه تناسلی است. گاهی نشانه‌های این بیماری بسیار شبیه به بیماری آنفولانزا است. این بیماری در تمامی مردان در هر سنی ممکن است بروز کند اما احتمال ابتلا به آن در مردان 50 ساله و جوان‌تر بیشتر است. این بیماری دلایل بسیاری دارد و گاهی دلیل بیماری تشخیص داد نمی‌شود. در صورتی‌ که التهاب پروستات به دلیل عفونت‌های باکتریایی باشد با کمک آنتی‌بیوتیک می‌توان به درمان آن اقدام کرد. بسته به دلیل به وجود آمدن بیماری، التهاب و ورم پروستات می‌تواند تدریجی و یا ناگهانی در بیمار بروز کند. این بیماری گاهی به وسیله درمان‌های پزشکی و گاهی خودبه‌خود بهبود می‌یابد. بهبود این عارضه می‌تواند به سرعت حاصل شود. برخی از انواع بیماری پروستاتیت برای ماه‌ها به طول می‌انجامد و یا اینکه می‌تواند مجدداً اتفاق بیفتد (پروستات مزمن).

بیماری پروستاتیت شایع‌ترین بیماری مجاری ادراری در مردان کم‌تر از 50 سال و سومین بیماری شایع مجاری ادراری در مردان بالاتر از 50 سال است. هر ساله حدود دو میلیون مراجعه به پزشک به دلیل این بیماری انجام می‌شود. اگر شما از بیماری پروستاتیت رنج می‌برید هر چه زودتر باید به یک متخصص اورولوژی رجوع کنید. جهت اطلاع بیشتر در این زمینه و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بیماری پروستاتیت


انولع بیماری پروستاتیت شامل موارد زیر می‌باشد:

  • سندروم پروستاتیت مزمن یا سندروم درد ناحیه لگنی
  • پروستاتیت باکتریایی شدید
  • پروستاتیت ملتهب بدون علامت

دلایل


التهاب بدون علائم

همان‌طور که از نامش پیداست، دلیل بروز پروستاتیت بدون علامت، التهاب پروستات است اما بیشتر مردان از بروز این بیماری در خود آگاه نیستند زیرا این بیماری هیچ نشانه‌ای از خود بروز نمی‌دهد. ممکن است پزشک در حین آزمایش و بررسی بیمار برای وجود سایر بیماری‌های مرتبط با مجاری ادراری یا دستگاه تولید مثل متوجه وجود این عارضه در بیمار گردد. این نوع پروستاتیت هیچ عارضه‌ای نداشته و نیاز به درمان ندارد.

پروستاتیت مزمن، سندروم درد ناحیه لگنی مزمن

دلیل دقیق پروستاتیت مزمن یا سندروم درد ناحیه لگنی مزمن به درستی شناخته شده نیست. محققان بر این باورند که یک میکروارگانیسم که تصور می‌شود عفونت باکتریایی نیست عامل به وجود آمدن این شرایط در بدن بیمار می‌شود. این نوع پروستاتیت ممکن است به وجود مواد شیمیایی در ادرار مرتبط باشد، به دلیل واکنش سیستم ایمنی بدن به وجود عفونت مجاری ادرار در گذشته باشد یا به دلیل آسیب‌دیدگی رشته‌های عصبی در ناحیه لگنی باشد.

پروستاتیت حاد و باکتریایی مزمن

عفونت باکتریایی پروستات می‌تواند منجر به ایجاد بیماری پروستاتیت در فرد گردد. نوع حاد آن به طور ناگهانی در فرد به وجود می‌آید و برای مدت زمان کوتاهی ادامه پیدا می‌کند درصورتی‌که نوع مزمن آن به آرامی در فرد ایجاد شده و مدت زمان زیادی غالباً سال‌ها در وی باقی می‌ماند. این عفونت ممکن است هنگامی که باکتری‌ها از مجاری ادرار به پروستات انتقال پیدا می‌کنند به وجود آید.

علائم ورم پروستات


هر نوع از بیماری پروستاتیت نشانه‌های مخصوص به خود را دارد که با توجه به دلایل به وجود آمدن آن متفاوت بوده و ممکن است از فردی به فرد دیگر نیز فرق کند. برخی نشانه‌ها در انواع مختلف این بیماری مشترک و مشابه هستند.

  • احساس درد و سوزش هنگام ادرار (دیسوری)
  • مشکل در ادرار مانند چکه کردن و بند آمدن ادرار
  • تکرر ادرار بخصوص در شب (نوکتوریا)
  • احساس اضطرار در ادرار
  • ادرار تیره رنگ
  • وجود خون در ادرار
  • احساس درد در شکم، ران‌ها یا قسمت پایینی کمر
  • احساس درد در ناحیه بین کیسه بیضه و مقعد (قسمت پرینه)
  • درد و ناراحتی در آلت تناسلی یا بیضه‌ها
  • انزال دردناک
  • علائم و نشانه‌های مشابه بیماری آنفولانزا (در پروستاتیت باکتریایی)

تشخیص


پزشک وجود این بیماری را با توجه به موارد زیر تشخیص می‌دهد:

سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی فرد

اولین گام در تشخیص احتمال بیماری آگاهی از تاریخچه و سابقه پزشکی فرد و خانواده وی است. معمولاً اولین چیزی که پزشکان از شما می‌پرسند در مورد این مسئله است.

آزمایشان فیزیکی

آزمایش‌های فیزیکی می‌تواند کمک شایانی در تشخیص بیماری پروستاتیت باشد. در این آزمایش‌ها معمولاً پزشک بدن شخص را مورد معاینه قرار می‌دهد. این معاینه می‌تواند شامل بررسی چکه کردن از مجاری ادرار، درد در غدد لنفاوی در ران‌ها، تورم یا درد در بیضه‌ها و بررسی دیجیتال مقعد باشد. آزمایش دیجیتالی مقعد یا آزمایش مقعد در حقیقت آزمایش فیزیکی پروستات است. برای انجام این آزمایش از بیمار خواسته می‌شود بر روی یک میز خم شده و یا درحالی‌که زانوهای خود را به سمت قفسه سینه جمع کرده است به پهلو دراز بکشد. سپس پزشک دستکش پوشیده و انگشت چرب شده را در مقعد بیمار فرو برده و قسمتی از پروستات را که نزدیک مقعد است لمس می‌کند. ممکن است بیمار در انجام این آزمایش قدری احساس درد و ناراحتی کند.

آزمایش‌های پزشکی

یک اورولوژیست از آزمایش‌های پزشکی استفاده کرده، به تشخیص بیماری‌های دستگاه ادراری که با پروستاتیت مرتبط است پرداخته و درمان مناسب را برای آن پیشنهاد می‌کند. آزمایش‌های پزشکی مورد استفاده در تشخیص این بیماری عبارت‌اند از:

  • آزمایش ادرار
  • آزمایش خون
  • آزمایش تخمدان
  •  سيستوسکوپي
  • آزمایش گذرگاه
  • سونوگرافی مقعد
  • بافت‌برداری (بیوپسی)
  • آزمایش اسپرم

درمان التهاب پروستات


درمان بیماری پروستاتیت بستگی به نوع بیماری دارد که فرد به آن مبتلاست. درصورتی‌که جهت درمان آنتی‌بیوتیک تجویز شد بسیار مهم است که طبق برنامه‌ریزی پزشک دارو را مصرف کرده و دوره درمان را تکمیل نمایید. در صورتی‌ که پزشک مصرف آنتی‌بیوتیک را برایتان متوقف نکرد به مصرف آن ادامه دهید. حتی در صورتی‌ که علائم وجود مشکل در شما از بین رفت با این حال مصرف دارو را خودسرانه و زود قطع ننمایید.

داروها

داروهایی که در درمان بیماری پروستاتیت استفاده می‌شوند به شرح زیر می‌باشد:

  • آنتی‌بیوتیک‌ها: این دارو از شایع‌ترین داروهای تجویزی برای درمان پروستاتیت است. پزشک با توجه به نوع باکتری که سبب ایجاد عفونت در شما شده است داروی مناسب را برای شما تجویز می‌کند. درصورتی‌که علائم شما شدید باشد ممکن است نیاز به استفاده از تزریق آنتی‌بیوتیک داشته باشید. به طور معمول لازم است برای مدت 4 تا 6 هفته از آنتی‌بیوتیک‌های خوردنی استفاده نمایید. درصورتی‌که بیماری شما مزمن بوده یا تکرارشونده باشد لازم است دوره استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها طولانی‌تر گردد.
  • داروهای ضدالتهابی: داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی معمولاً جهت کاهش ناراحتی‌های ناشی از این بیماری کمک کننده است.
  • مسدود کننده آلفا: این داروها باعث می‌شود گردنه مثانه و رشته‌های ماهیچه‌ای که پروستات را به مثانه وصل کرده است شل شود. این داروها باعث تسکین و کم شدن علائم بیماری پروستاتیت مانند ادرار دردناک می‌شوند.

درمان‌های دیگر

برخی دیگر از درمان‌ها که سبب کاهش علائم و ناراحتی‌های ناشی از پروستاتیت می‌شود به شرح زیر است:

  • بیوفیدبک: یک متخصص بیوفیدبک با استفاده از سیگنال‌هایی از یک دستگاه مانیتورینگ خاص نحوه کنترل برخی از عملکردهای بدن و پاسخ‌های آن را به بیمار آموزش می‌دهد. به عنوان مثال نحوه ریلکس کردن ماهیچه‌ها.
  • طب سوزنی: این روش شامل وارد کردن سوزن‌های بسیار نازک با عمق‌های مختلف در پوست در برخی از نقاط خاص بدن می‌شود.

درمان‌های خانگی


علاوه بر روش‌های درمانی اشاره شده در بالا، راه‌های دیگری نیز به شرح زیر برای معالجه بیماری پروستاتیت وجود دارد:

  • مکمل‌ها و داروهای گیاهی: هیچ شاهدی مبنی بر اینکه داروهای گیاهی و مکمل‌ها باعث بهبودی پروستاتیت می‌شود وجود ندارد اما با این حال بسیاری از مردان از آن‌ها استفاده می‌کنند. برخی از داروهای گیاهی مورد استفاده در درمان این بیماری عبارت است از سرنیلتون، مواد شیمیایی یافت شده در چای سبز، پیاز و سایر گیاهان (کورستین) و عصاره گیاه نخل.
  • حمام آب داغ، بطری آب داغ یا پدهای داغ ممکن است جهت تسکین درد کمک کننده باشد.
  • تمرینات ورزشی آرامش دهنده نیز می‌تواند در جهت کاهش برخی علائم این بیماری کمک کننده باشد.

عمل جراحی

در برخی موارد نادر لازم است بر روی مجاری ادرار یا پروستات عمل جراحی انجام شود. در این‌گونه موارد باید مشکل خاصی در بدن بیمار مانند بافت اثر زخم در مجاری ادرار وجود داشته باشد تا عمل جراحی به کار آید.

پیشگیری


پیشگیری از پروستاتیت در مردان اجتناب‌ناپذیر است. امروزه محققان در صدد آگاهی از علل بروز بیماری پروستاتیت و یافتن راهی جهت پیشگیری از آن هستند. محققان تا کنون رژیم غذایی خاص یا تغذیه مواد مخصوصی در ابتلا یا پیشگیری از بروز این مشکل را مؤثر ندانسته‌اند. در حین درمان پروستاتیت باکتریایی ممکن است اورولوژیست پیشنهاد کند بیمار مصرف مایعات را افزایش داده و مصرف موادی که باعث ناراحتی مثانه می‌شود را کاهش دهد. مردان در این‌ گونه موارد باید با پزشک یا متخصص تغذیه در مورد مواد غذایی مناسب مشاوره کنند.

انواع بیماری ها و مشکلات آلت تناسلی: علل، علائم، تشخیص و درمان

انواع مختلفی از بیماری‌های آلت تناسلی وجود دارد. برخی از آنها جزئی هستند و مشکلات زیادی را به وجود نمی‌آورند، و برخی دیگر از جمله موارد پزشکی اورژانسی جدی هستند که نیاز به درمان فوری یا جراحی دارند. بیماری‌های آلت تناسلی ممکن است مادرزادی باشند، به این معنی که از هنگام تولد وجود داشته باشند یا در طول زمان ایجاد شوند.

هنگامی که مشکلی در رابطه با آلت تناسلی شما اتفاق می‌افتد، این مشکل می‌تواند زندگی جنسی و همچنین رفاه عمومی شما را تحت تاثیر قرار دهد. بیماری‌هایی وجود دارد که آلت تناسلی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اگر هرگونه درد و یا آسیبی در آلت تناسلی خود احساس کردید به پزشک مراجعه کنید، چرا که این مشکل می‌تواند سلامت شما را تهدید کند. جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه مشکلات آلت تناسلی می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

انواع


برخی از اختلالات و بیماری‌هایی که بر آلت تناسلی تاثیر می‌گذارند عبارتند از:

بالینیت

بالینیت التهاب پوست سر آلت تناسلی مرد است. اگر پوست جلویی سر آلت تناسلی نیز ملتهب شده باشد، وضعیت را بالینیت می‌نامند.

بیماری اپیسپادیاس

یک نقص مادرزادی نادر است که با مجرای ادراری (پیش‌آبراه) كه به طور كامل رشد نکرده است مشخص می‌شود و این امر منجر به ناتوانی در دفع ادرار از بدن می‌شود. هم پسران و هم و دختران ممکن است با نقص مادرزادی متولد شوند. هنگامی که این بیماری در پسران بروز می‌کند، آنها معمولا با یک آلت تناسلی کوتاه، کلفت با انحنای غیر طبیعی، متولد می‌شوند.

هیپوسپادیاس

هیپوسپادیاس نوعی نقص مادرزادی است که در آن سوراخ مجرای ادراری (پیش‌آبراه) به جای آنکه در نوک آلت باشد در زیر آلت تناسلی قرار دارد. این بیماری بر اساس شدت، بسته به محل باز شدن مجرا، تقسیم بندی می‌شود. در بسیاری از موارد، بازشدگی مجرای ادرار در نزدیکی سر آلت تناسلی قرار دارد.

سرطان آلت تناسلی

سرطان آلت تناسلی، تقریبا همیشه در سلول‌های پوست آلت تناسلی آغاز می‌شود. حدود 95 درصد از سرطان‌های آلت تناسلی از سلول‌های بشره‌ای، که سلول‌های تخت پوست هستند، ایجاد می‌شوند. بیماری پیرونی نوعی بیماری اکتسابی آلت تناسلی مردانه می‌باشد که زمانی ایجاد می‌شود که بافت اسکار، که پلاک نیز نامیده می‌شود، داخل آلت تناسلی تشکیل می‌شود و باعث حالت نعوظ با انحنای زیاد و دردناک می‌شود. در حالت نعوظ در آلت تناسلی بسیاری از مردان کمی انحنا وجود دارد که این مقدار انحنا هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند. اما هنگامی که نعوظ دردناک باشد یا مقدار انحنا قابل توجه باشد، این وضعیت ممکن است نشان دهنده اختلال نعوظ باشد و حتی در برخی شرایط ممکن است مقاربت جنسی غیر ممکن باشد.

فیموز و پارافیموز

فیموز وضعیتی است که در آن پوست ختنه گاه تنگ شده و مشکل می‌توان آن را به عقب کشید. پارافيموز، ناتواني در پس كشيدن آلت تناسلي به داخل غلاف آن است.

پري‌آپيسم

پري‌آپيسم نوعی نعوظ دائم است که بیش از چهار ساعت طول می‌کشد و از طریق اوج لذت جنسی برطرف نمی‌شود. نعوظ‌هایی که با این وضعیت رخ می‌دهند می‌توانند دردناک باشند و همیشه به فعالیت جنسی ارتباط ندارند.

علل


برخی از علل رایج عبارتند از:

  • ناهنجاری‌های مادرزادی مانند فیموز، اپیسپادیاس و هیپوسپادیاس، می‌توانند آلت تناسلی را تحت تاثیر قرار دهند.
  • استعمال مواد مخدر
  • داروها، از جمله داروهای فشار خون و داروهای ضد افسردگی
  • مشکلات نخاعی
  • آسیب به اندام تناسلی
  • بیماری‌های خونی مانند بیماری‌ سلول‌های داسی شکل و سرطان خون
  • واسکولیت (التهاب رگهای خونی)
  • بیماری بافت همبند
  • بهداشت ضعیف
  • درماتیت (التهاب پوست)
  • عفونت‌ها، از جمله عفونت‌های قارچی و عفونت‌های منتقله از راه جنسی
  • تشکیل بافت اسکار روی آلت تناسلی
  • ابتلا به یکی از بیماری‌های آلت تناسلی می‌تواند پیش زمینه‌ای برای ابتلا به دیگر بیماری‌های آلت تناسلی باشد (برای مثال، بالینیت می‌تواند به فیموز منجر شود)

علائم بیماری‌های آلت تناسلی


نشانه‌های رایج بیماری‌های آلت تناسلی عبارتند از:

  • تغییر حالت‌هایی روی پوست آلت و ناحیه تناسلی، از جمله زگیل، برآمدگی، زخم و بثورات
  • تورم آلت تناسلی
  • خارش آلت تناسلی
  • خونریزی درون یا از آلت تناسلی
  • نعوذ دردناک
  • وجود انحنا یا خم شدگی شدید که رابطه جنسی را دردناک می‌کند.
  • درد شدید بعد از ترومای آلت تناسلی یا آسیب کشاله ران
  • مشاهده خون در ادرار یا در مایع منی
  • سوزش ادراری
  • مشکل ادرار کردن
  • ترشح غیر طبیعی از آلت تناسلی یا ترشح زیر پوستی
  • تغییر یا اختلال در انزال
  • ناتواني در پس كشيدن آلت تناسلي به داخل غلاف آن
  • نعوظی که بیش از 4 ساعت طول می‌کشد

عوامل خطر


بعضی از مردان بیشتر از دیگران در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های آلت تناسلی هستند، زیرا آنها دارای عوامل خطر هستند که باعث افزایش احتمال ایجاد یک بیماری آلت تناسلی می‌شوند. برخی از عوامل خطر عبارتند از:

  • مردانی که ختنه نشده‌اند
  • ابتلا به عفونت‌های منتقله از راه جنسی، از جمله عفونت‌های HPV
  • سیگار کشیدن
  • وجود اسمگما (ترشح زیر پوستی که از پوست مرده، روغن و رطوبت تشکیل شده است)
  • سابقه ابتلا به فیموز
  • وراثت
  • سن

تشخیص


اگر علائم شما به اختلال خاصی اشاره نکنند، پزشک شما ممکن است انجام تست‌های زیر را توصیه کند:
تست‌های تصویربرداری، مانند سونوگرافی، اشعه ایکس لگنی، پیلوگرام داخل وریدی،  سی تی اسکن و ام آر آی، که می‌تواند در بررسی این مسئله که آیا اختلالاتی وجود دارد که بتوانند علائم شما را توضیح دهند یا خیر، و یا برای تشخیص و درمان سرطان به پزشک شما کمک کند.

  • آزمایش‌های خون برای تشخیص عفونت و یا بیماری‌ها و اختلالاتی که باعث ایجاد علائم شما می‌شوند؛ برای بررسی عدم تعادل الکترولیتی نیز ممکن است از آزمایش خون استفاده شود.
  • نمونه‌برداری  اسمگما اکسترنال یا بیضه‌ای از زائده و یا زخم آلت تناسلی شما برای پی بردن به این که آیا شما سرطان دارید یا خیر.
  • نمونه‌برداری گره لنفاوی، با استفاده از سوزن ظریف آسپیراسیون، بیوپسی جراحی گره لنفاوی یا لنفادنکتومی، برای تشخیص اینکه آیا سرطان در بافت‌های فراتر از از آلت تناسلی گسترش یافته است یا خیر، انجام می‌شود.
  • آزمایش ادرار برای جستجوی مواد شیمیایی و سلول‌های خونی که می‌توانند به تشخیص کمک کنند
  • سواب مجرای ادرار برای کمک به تشخیص عفونت‌هایی که می‌توانند باعث ایجاد شرایطی نظیر بالینیت، فیموز و سرطان آلت تناسلی شوند.

درمان اختلالات آلت تناسلی


درمان بیماری‌های آلت تناسلی به طور گسترده‌ای بسته به نوع و شدت بیماری و این که آیا باعث ایجاد هر گونه مشکل می‌شود یا خیر، متفاوت است.

داروها

برخی از داروهای رایج عبارتند از:

  • آنتی بیوتیک‌ها و ضد قارچ‌ها برای درمان عفونت‌ها
  • ضد احتقان‌ها برای کاهش جریان خون به آلت تناسلی
  • تزریق داخل حفره‌ای آلفا آگونیست‌ها برای کاهش جریان خون به آلت تناسلی در موارد پریاپیسم
  • استفاده از باکتری کلستریدیوم دیفیسیل برای درمان بیماری پیرونی
  • کرم استروئید برای درمان فیموز

روش‌های جراحی کم تهاجمی آلت تناسلی

انواع مختلفی از روش‌های جراحی کم تهاجمی آلت تناسلی عبارتند از:

  • کرایو ابلیشن، روشی ا‌ست که طی آن سلول‌های سرطانی توسط سرمای شدید ناشی از نیتروژن مایع نابود می‌شوند. این روش درمانی گاهی اوقات برای درمان سرطان آلت تناسلی در مراحل اولیه استفاده می‌شود.
  • لیزر درمانی می‌تواند برای درمان بیماری‌های خاص آلت تناسلی مورد استفاده قرار گیرد. هنگامی که این روش برای درمان سرطان آلت تناسلی مورد استفاده قرار می‌گیرد، لیزر درمانی از یک پرتو قوی نوری برای کشتن سلول‌های سرطانی روی سطح آلت تناسلی استفاده می‌کند. این روش همچنین می‌تواند زوائد ایجاد شده روی آلت تناسلی، مانند زگیل‌های تناسلی و تومورهای عروقی روی آلت تناسلی (همانژیوم‌های جلدی آلت تناسلی) را از بین ببرد.
  • ختنه، یا حذف پیش پوست آلت تناسلی، ممکن است برای درمان برخی از بیماری‌های آلت تناسلی ضروری باشد. برای مثال، ختنه کردن می‌تواند برای درمان بالینیت عود کننده یا شدید استفاده شود.
  • آسپیراسیون یک روش است که می‌تواند برای تخلیه خون از آلت تناسلی در موارد پری‌آپیسم استفاده شود.

جراحی آلت تناسلی

انواع مختلف روش‌های جراحی آلت تناسلی عبارتند از:

  • پینکتومی، که تحت عنوان قطع عضو آلت تناسلی نیز شناخته می‌شود، یک درمان رایج و موثر برای برخی از مراحل سرطان آلت تناسلی است. این روش درمانی معمولا برای سرطانی که عمدتا در عمق آلت تناسلی گسترش یافته است، در نظر گرفته شده است. پینکتومی می‌تواند جزئی یا کامل باشد.
  • پروتز آلت تناسلی،که به عبارت دیگر تحت عنوان ایمپلنت آلت تناسلی نیز شناخته شده است، وسیله‌ایی است که وارد آلت تناسلی مرد شده و به نعوظ مردان کمک می‌کند. پروتز آلت تناسلی باید از طریق عمل جراحی وارد آلت تناسلی مرد گردد.
  • جراحی میکروسکوپیک، که تحت عناوین جراحی تحت کنترل میکروسکوپیک شناخته می‌شود، برای از بین بردن سلول‌های سرطانی مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که به طور همزمان تا حد امکان حفظ بافت سالم اطراف سلول‌های سرطانی نیز امکان پذیر است.
  • جراحی ترمیم اورترال، می‌تواند برای اصلاح نقایص مادرزادی، مانند هیپوسپادیاس و اپیسپادیاس انجام شود. اغلب این نقص‌ها به جراحی‌های اضافی نیز نیاز دارند. به عنوان مشال ممکن است هر دو نقص کوتاهی یا انحنای غیر طبیعی در آلت تناسلی وجود داشته باشد، بنابراین یک عمل جراحی برای صاف کردن و عمل جراحی دیگری برای بلند کردن آلت تناسلی مورد نیاز است.

به علاوه در مورد جراحی سرطان آلت تناسلی ممکن است انجام شیمی درمانی، پرتو درمانی یا هر دو روش نیز ضروری باشد.

پیچ خوردگی بیضه (تورشن بیضه) و درمان علت ،علائم

پیچ‌خوردگی یا تورشن بیضه زمانی رخ می‌دهد که بافت‌های اطراف بیضه به‌خوبی به هم متصل نباشند. این امر موجب می‌شود تا بیضه‌ها به دور طناب منوی (اسپرمی) بچرخند. در هنگام بروز این مشکل، جریان خون به بیضه قطع خواهد شد. این مشکل می‌تواند موجب بروز درد و ورم شود و باید خیلی فوری تحت درمان قرار بگیرد. اگرچه هر مردی ممکن است دچار مشکل پیچ‌خوردگی بیضه شود اما شیوع آن در بین پسران نوجوان و کسانی که خصوصیتی را به ارث برده‌اند که می‌تواند منجر به چرخش آزادانه‌ی بیضه در کیسه‌ی بیضه شود، بیشتر است. چرخش بیضه در اکثر موارد در گروه‌های سنی 12 تا 18 ساله و یا در مردان زیر 30 سال دیده می‌شود. اگرچه این مشکل می‌تواند در هر سنی رخ دهد، حتی در نوزادان.

پیچ‌خوردگی بیضه معمولاً با درد همراه ست. افرادی که قبلاً دچار پیچ‌خوردگی بیضه شده‌اند که از بین رفته است، بیشتر درخطر بروز این مشکل در آینده هستند. برای نجات و حفظ بیضه، پیچ‌خوردگی بیضه باید فوراً جراحی شود. اگر پیچ‌خوردگی بیضه بیش از چند ساعت ادامه یابد، می‌تواند آسیبی دائمی به بیضه وارد کند و بیضه‌ی آسیب‌دیده باید برداشته شود. متخصصین ما در کلینیک تخصصی اورولوژی (اسم کسب‌وکار) با ارائه‌ی مشاوره‌ی تخصصی در مورد علل پیچ‌خوردگی بیضه و علائم و مشکلات ناشی از آن، روش درمانی مناسب را به شما معرفی می‌کنند.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو نوبت درمان می‌توانید با ما  تماس بگیرید.

علت‌ها


علت بروز اکثر موارد پیچ‌خوردگی‌ها، مشکلی بنام bell clapper deformity است، یک مشکل غیرطبیعی آناتومیکی که در برخی مردان وجود دارد. این وضعیت باعث می‌شود تا طناب منوی (اسپرمی) آسان‌تر بچرخد که خواآن‌رسانی به بیضه را به خطر می‌اندازد. این وضعیت می‌تواند به‌صورت ناگهانی رخ دهد یا به خاطر ضربه و صدمه به وجود آید. در بسیاری از مردانی که دچار این مشکل بدفرمی بیضه هستند، پیچ‌خوردگی در هر دو بیضه ایجاد خواهد شد.

علائم


پیچ‌خوردگی بیضه با درد بیضه‌ی شدید و آزاردهنده‌ای در یک‌طرف، همراه با ورم ناگهانی، بروز می‌کند. ازآنجایی‌که ساختارهای طنابی درهم‌پیچیده می‌شوند (مانند رشته‌ها و سیم‌های باریک)، بیضه نیز متورم و بزرگ می‌شود. بیمار ممکن است دچار حالت تهوع و استفراغ و نیز دل‌درد شود. بیمار ممکن است از گذشته سابقه‌ی درد بیضه داشته باشد. تب نیز ممکن است با درد بیضه همراه باشد.

تشخیص


در یک معاینه‌ی معمولی از بیضه‌ی پیچ‌خورده، کیسه‌ی بیضه‌ی دردناک همراه با ورم و برآمدگی یک‌طرفه‌ی بیضه مشخص می‌شود. آزمایش‌های توصیه‌شده ممکن است شامل آزمایش ادرار و آزمایش خون باشند. همچنین ممکن است به یک یا چند عکس رادیوگرافی از کیسه‌ی بیضه نیاز باشد. عکس‌برداری می‌تواند شامل سونوگرافی داپلر از بیضه‌ها یا اسکن هسته‌ای از بیضه‌ها برای ارزیابی میزان جریان خون در آن قسمت شود. بر اساس معاینه‌ی فیزیکی و یک چهارچوب زمانی مشخص‌شده، ممکن است به عکس‌برداری نیازی نباشد، زیرا برای نجات و حفظ بیضه‌ها به درمان فوری و اورژانسی نیاز است.

در هنگام ایجاد پیچ‌خوردگی بیضه، چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟


درد و ورم بیضه باید به‌صورت اورژانسی موردبررسی و معاینه قرار گیرد. این معاینات اورژانسی در بخش اورژانس بهتر انجام می‌شوند، زیرا در آنجا عکس‌برداری فوری و دسترسی فوری به امکانات و تجهیزات جراحی موجود است. مدت‌زمان تخمین زده‌شده برای نجات بیضه‌ها از آسیب دائمی، حدوداً شش ساعت است؛ درمان جراحی در طی این چهارچوب زمانی می‌تواند نجات 100 درصدی بیضه را تضمین کند. پس از گذشت 6 ساعت، درصد نجات کاهش می‌یابد و درصورتی‌که جراحی ترمیمی بعد از 24 ساعت انجام شود، نجات بیضه دیگر امکان‌پذیر نخواهد بود.

درمان


اگر پیچ‌خوردگی بیضه فوراً درمان شود، در بهترین زمان در طی 6 ساعت، نجات بیضه امکان‌پذیر خواهد بود؛ اما اگر جریان خون برای بیش از 6 ساعت متوقف شود، بیضه توانایی عملکرد خود را از دست خواهد داد. به همین دلیل، با مشاهده‌ی اولین علائم پیچ‌خوردگی بیضه باید فوراً به مراقبت‌های پزشکی مانند پزشک خود یا بیمارستان (بخش اورژانس) مراجعه کنید.

جراحی

پیچ‌خوردگی بیضه باید با جراحی درمان شود، اگرچه پزشک بخش اورژانس ممکن است ابتدا سعی کند که پیچ‌خوردگی را با دست از هم باز کند. حتی در چنین مواردی نیز به جراحی نیاز است. در طی جراحی برای پیچ‌خوردگی بیضه، جراح پیچ‌خوردگی ایجادشده در بیضه را باز می‌کند و با این کار جریان خون به آن قسمت احیا می‌شود. سپس دیواره‌ی داخلی کیسه بیضه را بخیه می‌زند تا از پیچ‌خوردگی بیشتر جلوگیری شود. جراح معمولاً جراحی را از راه کیسه‌ی بیضه انجام خواهد داد، گاهی نیاز است که برشی در کشانه و بیخ ران ایجاد کند. جراح همچنین برای جلوگیری از پیچ‌خوردگی دیگر در آینده، قسمت‌های بدون مشکل را نیز ترمیم می‌کند زیرا مشکل بدفرمی bell clapper معمولاً در هر دو طرف بیضه وجود دارد.

اگر جراحی بیش از 6 ساعت به‌ تأخیر بیافتد، احتمال اینکه به برداشته شدن بیضه نیاز پیدا کنند بسیار زیاد خواهد بود. این عارضه در بیش از 75 درصد از موارد بعد از 12 ساعت رخ می‌دهد.

متأسفانه، نوزادانی که دچار پیچ خردگی بیضه می‌شوند اغلب بیضه خود را از دست می‌دهند زیرا جریان خون به مدت طولانی‌تری متوقف می‌شود و بافت آن می‌میرد (تبدیل به آنفارکتوس می‌شود). در این موارد نیز جراحی برای برداشتن بافت مرده و ترمیم ساختار سمت دیگر بیضه انجام خواهد گرفت تا از پیچ‌خوردگی مجدد آن در آینده جلوگیری شود.

اگر بیضه‌ی پیچ‌خورده در جای خود باقی بماند، ممکن است کمی جمع و چروک شود،  زیرا آسیبی همیشگی ممکن است رخ دهد. اگر یک بیضه برداشته شود، بیضه‌ی دیگر ممکن است بزرگ‌تر از حد نرمال بزرگ شود. به این عارضه ” هیپروتروفی جبرانی ” گفته می‌شود. 

درمان‌های دیگر

  • کاهش تحرک. اگر لازم باشد برای رسیدن به محل استراحت در زمین‌بازی یا محلی امن تا جایی که می‌توانید آهسته حرکت کنید. این کار می‌تواند احتمال چرخش بیشتر کیسه‌ی بیضه را به حداقل برساند و ناراحتی را کاهش دهد.
  • فقط در حد ضرورت مایعات بنوشید. نوشیدن مایعات فراوان می‌تواند فشار روی مثانه و ناحیه‌ی تناسلی‌تان را بیشتر و ادرار را دردناک کند. تنها در حد ضرورت آب بنوشید تا درد ناشی از چرخش بیشتر بیضه‌هایتان افزایش پیدا نکند.
  • سعی کنید پیچ‌خوردگی را با دست بازکنید. اگر در جای دور از شهر هستید و نمی‌تواند فوراً به یک پزشک مراجعه کنید، سعی کنید پیچ‌خوردگی بیضه را بازکنید و وضعیت آن را به حالت اول برگردانید. باید بدانید که این کار بسیار دردآور است و خطر در پی نخواهد داشت.

مراقبت‌های بعدازآن

اگر بیضه برداشته‌شده باشد یا برداشته نشده باشد، بهبودی بعد از جراحی در کیسه‌ی بیضه زمان می‌برد. ممکن است برای چند روز، نیاز به مصرف داروهای مسکن داشته باشید. در طی چند روز یا یک هفته، می‌توانید به کار یا مدرسه خود برگردید. بهتر است برای چند هفته از انجام فعالیت‌های شدید یا تمرینات سنگین ورزشی پرهیز کنید.

بخیه‌های اطراف بیضه‌ها نباید توجه شمارا به خود معطوف کنند و نباید موجب آزار شما شوند. این بخیه‌ها برای جلوگیری از پیچ‌خوردگی مجدد بیضه زده می‌شوند. پیچ‌خوردگی بیضه‌ی دیگر را نمی‌توان با تغییراتی در نوع فعالیت یا با مصرف دارو پیشگیری کرد. تنها با بخیه زدن در اطراف بیضه می‌توان از وقوع پیچ‌خوردگی بیضه در آینده جلوگیری کرد. اگر احساس درد و تورم در این ناحیه دارید، فوراً به یک پزشک مراجعه کنید.

علل ،علائم،تشخیص ودرمان درد بیضه (خفیف و شدید)

درد بیضه درد یا ناراحتی است که در هر دو بیضه یا یکی از آنها احساس می‌شود. این درد ممکن است از خود بیضه ایجاد شده باشد یا مربوط به تاثیر وضعیت کیسه بیضه، کشاله ران یا شکم، روی بیضه باشد. اگرچه شرایط پزشکی متعددی وجود دارد که می‌تواند درد بیضه را ایجاد کند، مهم است بدانیم که بعضی از این شرایط پزشکی اورژانسی هستند که نیاز به مراقبت‌های پزشکی فوری دارند تا از وارد شدن آسیب به بیضه‌ها و یا از دست رفتن عملکرد آنها، جلوگیری شود. درد بیضه ممکن است یک وضعیت حاد (کوتاه مدت) یا مزمن (بلند مدت) باشد. درد بیضه ممکن است ثابت یا متناوب باشد اما خوشبختانه قابل درمان است. می‌توان از برخی از علل درد، ناراحتی یا تورم بیضه جلوگیری کرد. خودآزمایی بیضه ممکن است در تشخیص درد‌های بیضه در مرحله اولیه کمک کند. درمان بستگی به علت اصلی دارد و ممکن است شامل داروهای ضد درد، آنتی‌بیوتیک‌ها یا جراحی باشد.

مردان وقتی که درد را در بیضه‌های خود احساس می‌کنند بسیار نگران و مضطرب می‌شوند. یک متخصص اورولوژی علت درد بیضه شما یا کودک را با آزمایش و معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهد. سپس بهترین روش درمان را به شما پیشنهاد می‌کند. جهت ارتباط با کلینیک میتوانید با ما تماس حاصل نمایید.

علت


چندین وضعیت پزشکی وجود دارد که می‌تواند به درد بیضه منجر شود و این درد می‌تواند طبیعت حاد یا مزمن داشته باشد. برخی از این شرایط نیاز به ارزیابی و کنترل فوری دارند تا بتوان عملکرد بیضه را حفظ کرد.

پیچ خوردگی بیضه

پیچ‌ خوردگی بیضه هنگامی رخ می‌دهد که بیضه به طور خود به خودی در داخل کیسه بیضه حرکت کند، که منجر به کاهش جریان خون به بیضه آسیب دیده (ناشی از پیچ خوردگی عروق درون طناب اسپرماتیک) می‌شود. اگر خون رسانی به مدت طولانی قطع شود، بیضه به طور دائمی آسیب خواهد دید. این وضعیت یک اورژانس پزشکی است و نیازمند توجه فوری پزشکی است.

اپیدیدیمیت

عموما به علت عفونت، التهاب اپیدیدیم ایجاد می‌شود. اپیدیدیمیت عمدتا بر بزرگسالان تأثیر می‌گذارد و بیشترین افراد مبتلا به آن بین 19 تا 40 ساله هستند، اما این بیماری ممکن است در دوره‌های سنی قبل از بلوغ و یا سالمندی نیز رخ دهد. در مردان فعال جنسی، شایع ترین علت عفونت، بیماری‌های انتقال یافته از راه جنسی است(STD)، مهمترین ارگانیسم‌های باکتریایی ایجاد کننده این بیماری، کلامیدیا تراکوماتیس و نایسریا گونوره آ هستند. در افراد جوان و سالمند، عفونت معمولا توسط باکتری‌هایی که در دستگاه ادراری یافت می‌شوند، از جمله اشریشیا کلی ایجاد می‌شوند.

چرخش آپاندیس بیضه

این بیماری در اثر پیچش (چرخیدن) آپاندیس بیضه یا آپاندیس اپیدیدیم ایجاد می‌شود، که ساختارهایی فاقد عملکرد از بقایای جنینی مجرای تناسلی مؤنث هستند که در اثر فقدان تحریک هورمونی زنانه تحلیل میرود. آپاندیس بیضه بین بیضه و اپیدیدیم قرار دارد، درحالی که آپاندیس اپیدیدیم معمولا زائده‌ای از خود اپیدیدیم است. همانند چرخش بیضه، چرخش این ساختارها باعث کاهش جریان خون و به دنبال آن درد بیضه می‌شود.

سنگ کلیه

گاهی درد ناشی از سنگ کلیه می‌تواند در ناحیه کشاله ران منتشر شود و باعث درد بیضه شود.

تومور بیضه

اگر چه به طور کلی تومورهای بیضه بدون درد هستند، گاهی اوقات می‌توانند باعث درد و ناراحتی بیضه یا کیسه بیضه (اسکروتوم) شوند.

تروما و صدمات

وارد شدن هر نوع آسیب یا صدمه به بیضه‌ها می‌تواند درد و ناراحتی شدید ایجاد کند. شایع‌ترین مکانیزم ترومای بیضه ناشی از ترومای ناگهانی (~ 85٪) است که می‌تواند از آسیب‌های ورزشی، ضربه مستقیم به ناحیه، تصادفات اتومبیل و صدمات استرادل ایجاد شود.

پارگی بیضه

این آسیب جدی به بیضه ناشی از ایجاد یک اختلال در پوشش فیبری بیضه یا غلاف سفید بیضه(تونیکا آلبوژینا) می‌شود، که منجر به پارگی غلاف سفید بیضه و اکستروژن درون بافت می‌شود. این آسیب اغلب همراه با تجمع خون در زیر لایه پوشش محافظ اطراف بیضه (هماتوسل) است. انواع دیگر آسیب‌های بیضه‌ها شامل تروما نافذ و انحراف بیضه می‌باشد. این نوع آسیب‌های بیضه معمولا نیاز به روش درمانی جراحی دارد.

فتق مغبنی، اینگوینال یا کشاله ران(Inguinal Hernia)

فتق مغبنی زمانی رخ می‌دهد که بخشی از بافت‌های روده در اثر یک نقص جدار قدامی شکمی در ناحیه کشاله ران، برآمدگی پیدا می‌کنند. این برآمدگی گاهی اوقات باعث تورم اسکروتوم و به دنبال آن درد بیضه می‌شود.

ارکیت

این بیماری که به ورم بیضه شناخته می‌شود، معمولا به علت عفونت است. اکثر موارد ارکیت ناشی از عفونت ویروسی است و ویروس اریون شایع‌ترین عامل ایجاد این بیماری است. ارکیت اریون اغلب در مردان نابالغ ایجاد می‌شود، هرچند مواردی از شیوع ارکیت اریونی در گروهی از مردان نوجوان و مردان بالغ که استفاده از واکسن اریون در آنها کاهش یافته است، مورد توجه قرار گرفته است.

علائم


علائم مرتبط با این درد عبارتند از:

  • رطوبت بیضه
  • ورم
  • قرمزی
  • تب
  • استفراغ
  • سوزش ادراری

تشخیص


از طریق روشهای مختلف تشخیص داده می‌شود:

  • معاینه بدنی
  • تست‌های آزمایشگاهی
  • آزمایش ادرار
  • یک سواب اورترا (اگر بیمار دچار ترشحات آلت تناسلی است که نشان دهنده بیماری‌های منتقله جنسی است) I
  • تست‌های تصویربرداری (CT اسکن یا اشعه ایکس کلیه / مثانه / حالب (KUB)، آلترا سونوگرافی، تصویربرداری رادیونوکلئیک)

درمان


درمان درد بیضه بستگی به علت اصلی دارد. همانطور که قبلا اشاره شد، برخی از شرایطی که باعث درد بیضه می‌شوند، اورژانس پزشکی هستند که نیاز به مداخله فوری جراحی دارند.

درمان پیچ خوردگی بیضه

درمان قطعی پیچ خوردگی بیضه نیاز به عمل جراحی توسط متخصص ارولوژیست دارد. در طول جراحی، بیضه آسیب دیده باز می‌شود در صورتی که بیضه آسیب دیده را بتوان حفظ کرد، جراح آن را به سطح داخلی جدار بیضه دان می‌چسباند (ارکیدوپکسی یا پایین آوردن بیضه) که مانع عود می‌گردد. جراحی برای پیشگیری از پیچ خوردگی‌، احتمالاً برروی بیضه غیرمبتلا نیز انجام خواهد شد. زیرا بعضی از مردان دچار اختلال پیچخوردگی در هر دو طرف می‌شوند.

درمان اپیدیدیمیت

به طور کلی اپیدیدیمیت بدون عارضه را می‌توان به صورت سرپایی درمان کرد و این درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آنتی‌بیوتیک‌ها (که ممکن است بسته به سن و سابقه بیمار متفاوت باشد)، داروهای ضد درد و داروهای ضد التهابی
  • استراحت
  • پوشیدن بیضه بند محافظ و بالا آوردن کیسه بیضه
  • بسته یخ

درمان چرخش آپاندیس بیضه

درمان چرخش آپاندیس بيضه يا آپاندیس اپيديديمال به منظور تسکين علائم است و شامل موارد زير مي‌شود:

  • داروهای ضد درد و ضد التهابی
  • استراحت
  • پوشیدن بیضه بند محافظ و بالا آوردن کیسه بیضه
  • بسته یخ

اکثر بیماران با انجام این اقدامات درمان در عرض یک هفته بهبود می‌یابند، اما علائم ممکن است تا مدت طولانی‌تری باقی بمانند.

درمان سنگ کلیه

درمان سنگ کلیه به طور کلی بستگی به محل سنگ کلیه، اندازه سنگ کلیه و هر گونه عوارض جانبی مانند عفونت دارد. سنگ کلیه بدون عارضه معمولا با اقدامات زیر قابل درمان است:

  • دریافت مایعات کافی
  • داروهای ضد درد
  • داروهای ضد تهوع
  • در برخی موارد داروهایی نظیر تامسولوزین (Flomax)، که ممکن است دفع سنگ کلیه را تسهیل کند.

درمان تومور بیضه

درمان تومور بیضه بستگی به عوامل مختلف دارد. هر غده درون بیضه را سرطانی در نظر می‌گیریند، مگر اینکه خلاف آن اثبات شود. اگر سرطان بیضه تشخیص داده شود، بیماران به یک انکولوژیست مراجعه می‌کنند که در مورد گزینه‌های مختلف درمان در دسترس بحث خواهند کرد.

درمان تروما

درمان و کنترل ترومای بیضه بستگی به شدت آسیب دارد. موارد جزئی ترومای بیضه که به امکان اینکه آسیب‌های جدی بیضه را به دنبال داشته است، مشکوک نیستیم، می‌توانند به صورت سرپایی با اقدامات زیر کنترل شوند:

  • داروهای ضد درد و ضد التهابی
  • استراحت
  • پوشیدن بیضه بند محافظ و بالا آوردن کیسه بیضه
  • بسته یخ

درمان فتق مغبنی

درمان قطعی فتق مغبنی به جراحی نیاز دارد، گاهی اوقات به صورت سرپایی، در حالی در مورد برخی از دیگر افراد نیاز است که به عوارض جراحی بیشتر توجه شود. گاهی اوقات ممکن است در مواردی که درمان جراحی فتق مغبنی برای بیمار بسیار خطرناک باشد، حتی در صورت تمایل بیمار هم جراحی صورت نگیرد.

درمان ارکیت

درمان ارکیت بستگی به ارگان‎های عفونی مسئول ایجاد التهاب بیضه دارد. هر دو مورد ارکیت ویروسی و باکتریایی می‌توانند با اقدامات زیر مورد درمان قرار گیرند:

  • داروهای ضد درد و ضد التهابی
  • استراحت
  • پوشیدن بیضه بند محافظ و بالا آوردن کیسه بیضه
  • بسته یخ

ارکیت باکتریایی و اپیدیدیمو-ارکیت به آنتی‌ بیوتیک نیاز دارند. اما موارد ناشی از ویروس‌ها به آنتی بیوتیک نیاز ندارند.

پیشگیری


اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از بروز علل خاصی که درد بیضه را به همراه دارند، انجام دهید. با این حال، بسیاری از علل به طور کامل قابل پیشگیری نیستند.

  • برای اپیدیدیمیت یا ارکیت باکتریایی ناشی از بیماری‌های منتقله از راه جنسی (STDs)، استفاده از کاندوم می‌تواند خطر انتقال STD‌ها را کاهش دهد.
  • استفاده از ابزار محافظ مناسب در طول فعالیت‌های ورزشی می‌تواند به جلوگیری از آسیب‌های بیضه کمک کند.
  • واکسیناسیون اریون می‌تواند احتمال ابتلا به ارکیت ویروسی را کاهش دهد

بیماری های کلیه: انواع، علت، تشخیص و درمان

بیماری کلیوی به کلیه‌های آسیب‌دیده اطلاق می‌شود که نمی‌توانند به‌طور طبیعی خون را تصفیه کنند و باعث ایجاد آلودگی در خون می‌شود. بیماری کلیه معمولاً بهتر نمی‌شود و ممکن است منجر به نارسایی کلیه شود. اگر کلیه‌ها دچار نارسایی شوند گزینه‌های درمانی فعلی می‌توانند به شما کمک کنند که زندگی طولانی‌تر و سالم‌تر داشته باشید. بعضی افراد سال‌ها با بیماری کلیوی زندگی می‌کنند بدون این‌ که به درمان نیاز پیدا کنند اما افرادی هستند که بیماری کلیوی‌شان به‌ سرعت به نارسایی کلیوی تبدیل می‌شود.

توانایی کلیه‌ها برای جبران مشکلات عملکردی ایجاد شده در آن‌ها بسیار قابل‌ توجه است. به همین دلیل است که بیماری مزمن کلیه ممکن است بدون علائم برای مدت طولانی پیشرفت کند و زمانی بروز می‌کند که عملکردهای کلیوی بسیار کاهش‌ یافته باشد. از آنجا که کلیه‌ها عملکردهای بسیار زیادی را برای بدن انجام می‌دهند، بیماری کلیوی می‌تواند از راه‌های مختلف بدن را تحت تأثیر قرار دهد. علائم بسیار متفاوت است و چند سیستم مختلف بدن ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد. با مراجعه به کلینیک ما بیماری کلیه خود را با سریع‌ترین و مناسب‌ترین روش درمان کنید. جهت دریافت اطلاعات بیشتر در زمینه انواع بیماری‌های کلیه می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

طبقه‌بندی بیماری‌های کلیه


بیماری‌های کلیه به‌طور کلی به آسیب شدید کلیه و بیماری مزمن کلیه طبقه‌بندی می‌شوند.

آسیب شدید کلیه

آسیب شدید کلیه ناشی از صدمه ناگهانی به کلیه است. در بسیاری از موارد این آسیب کوتاه‌ مدت خواهد بود اما در بعضی افراد ممکن است منجر به بیماری مزمن کلیه شود.

بیماری مزمن کلیه

در بیشتر موارد، عملکرد کلیه در طول چندین سال بدتر می‌شود. این اتفاق به‌عنوان بیماری مزمن کلیه شناخته‌شده است. گاهی اوقات بیماری مزمن کلیه به آخرین مرحله بیماری کلیوی می‌رسد که در این مرحله بیمار به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز دارد تا زنده بماند.

علل


هرچند بیماری‌های کلیوی بعضی‌اوقات از بیماری‌های اولیه‌ی کلیه‌ها ناشی می‌شود، علت اصلی دیابت و فشارخون بالا است. برخی از علل بیماری کلیوی عبارت‌اند از:

  • دیابت نوع 1 و نوع 2 باعث که ایجاد بیماری به نام نفروپاتی دیابتی می‌شود که علت اصلی بیماری کلیه است.
  • فشارخون بالا اگر کنترل نشود می‌تواند در طول زمان به کلیه‌ها آسیب برساند.
  • بیماری گلومرولونفریت، التهاب و آسیب سیستم تصفیه کلیه است که می‌تواند باعث نارسایی کلیه شود. اختلال عفونت ثانویه و لوپوس از علل ابتلا به بیماری گلومرولونفریت است.
  • بیماری کلیه پلی کیستیک علت ارثی بیماری کلیوی مزمن است که در آن هر دو کلیه دارای کیست‌های متعدد هستند.
  • استفاده دائمی و منظم از داروهای مسکن مانند استامینوفن، ایبوپروفن و ناپروکسن در مدت زمان طولانی می‌تواند موجب نفروپاتی آنالژزیک شود که یکی دیگر از علل بیماری کلیوی است.
  • مسدود شدن و سخت شدن شریان‌ها (آترواسکلروز) که منجر می‌شود کلیه‌ها به بیماری نفروپاتی ایسکمیک می‌شود که یکی دیگر از دلایل آسیب حاد کلیه است.
  • اختلال انسداد مجاری ادرار توسط سنگ‌ها، پروستات بزرگ‌شده
  • سرطان نیز ممکن است باعث بیماری کلیوی شود.
  • علل دیگر بیماری‌های مزمن کلیوی عبارت‌اند از: عفونت HIV، بیماری سلول داسی شکل، سوء مصرف هروئین، آمیلوئیدوز، سنگ کلیه، عفونت‌های مزمن کلیه و برخی از سرطان‌ها.

علائم بیماری‌های کلیوی


برخی از علائم بیماری کلیوی عبارت‌اند از:

  • تکرر ادرار به‌ویژه در شب
  • تورم پاها و پف اطراف چشم (احتباس مایع)
  • فشارخون بالا
  • خستگی و ضعف (از کم‌خونی یا انباشت مواد زائد در بدن)
  • از دست دادن اشتها و داشتن حالت تهوع و استفراغ
  • خارش، کبودی و زردی پوست (از کم‌خونی)
  • تنگی نفس ناشی از تجمع مایع در ریه‌ها
  • سردرد
  • اختلال خواب، تغییر وضعیت روحی(انسفالوپاتی ناشی از انباشت مواد زائد یا سموم اورمیک) و سندرم پاهای بی‌قرار
  • درد قفسه سینه به علت پریکاردیت (التهاب در اطراف قلب)
  • خونریزی (به علت لخته شدن خون)
  • استخوان‌درد و شکستگی
  • کاهش میل جنسی و اختلال نعوظ
  • تغییر در سطح انرژی یا قدرت

تشخیص


بیماری کلیوی معمولاً در مراحل اولیه هیچ علامتی ندارد. آزمایشات نیز تنها می‌توانند مشکلات در حال پیشرفت را تشخیص دهند. هر فردی که در معرض خطر ابتلا به بیماری کلیوی قرار دارد باید به‌صورت منظم برای توسعه این بیماری آزمایش شود.

  • آزمایش ادرار: بررسی ادرار می‌تواند آگاهی زیادی را در مورد عملکرد کلیه‌ها بدهد. اولین گام در انجام آزمایش ادرار انجام تست دیپ استیک است. تست دیپ استیک دارای واکنش‌دهنده‌هایی است که ادرار را از نظر وجود عناصر مختلف طبیعی و غیر طبیعی شامل پروتئین بررسی می‌کند. سپس ادرار زیر میکروسکوپ قرار می‌گیرد تا گلبول‌های قرمز و سفید و سنگ‌ها بررسی شود.
  • تست 24 ساعته ادرار: در این آزمایش بیمار باید برای 24 ساعت متوالی تمام ادرار خود را جمع‌آوری کند. ادرار ممکن است از نظر وجود پروتئین و مواد زائد (نیتروژن اوره و کراتینین) مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. وجود پروتئین در ادرار نشان‌دهنده آسیب کلیه است. مقدار کراتینین و اوره در ادرار برای محاسبه سطح عملکرد کلیه و میزان فیلتراسیون گلومرولی استفاده می‌شود.
  • آزمایش خون: تست نیتروژن، اوره و کراتینین خون رایج‌ترین آزمایش‌ها برای نمایش و نظارت بر بیماری کلیوی هستند.
  • سونوگرافی: سونوگرافی در اغلب موارد برای تشخیص بیماری کلیوی مورداستفاده قرار می‌گیرد. سونوگرافی نوعی تست تصویربرداری غیرتهاجمی است.
  • نمونه برداری: گاهی نمونه‌برداری از بافت کلیه (بیوپسی) در مواردی که علت بیماری کلیه معلوم نباشد لازم می‌شود. معمولاً با استفاده از سوزن و از طریق پوست نمونه‌برداری از کلیه انجام می‌شود. پزشک از بی‌حسی موضعی برای این کار استفاده کند.

درمان بیماری‌های کلیه


داروهای مضر

اگر کلیه‌های شما به‌ خوبی کار نمی‌کند باید قبل از مصرف هر نوع دارو، ازجمله داروهای بدون نسخه با پزشک خود مشورت کنید. پزشک ممکن است به شما بگوید که از بعضی از داروهای مسکن مانند آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن و سلکوکسیب اجتناب کنید.

رژیم غذایی مناسب

پزشک ممکن است برای شما رژیم غذایی خاص تجویز کند که دارای سدیم، پروتئین، پتاسیم و فسفات پایین‌تر است. این رژیم غذایی به شما کمک زیادی خواهد کرد زیرا اگر کلیه‌های شما آسیب‌دیده باشند جذب این مواد مغذی از خون برای آن‌ها دشوارتر خواهد بود. رژیم خاص به این معنی است که کلیه‌های شما مجبور نیستند به‌ سختی کار کنند.
شما همچنین ممکن است محدودیت‌هایی در میزان آب موجود در غذاهایی که می‌خورید و آبی که می‌نوشید پیدا کنید. پزشک همچنین ممکن است شما را به مصرف مقدار خاصی از ویتامین‌ها و مواد معدنی مانند کلسیم و ویتامین D توصیه کند. اگر دچار دیابت یا فشارخون بالا یا هر دو این بیماری‌ها هستید و همچنین بیماری کلیوی دارید باید رژیم‌درمانی تجویزشده توسط پزشک را رعایت کنید. در صورت ابتلا به دیابت رعایت رژیم برای کنترل سطح قند خونتان در طول روز اهمیت بیشتری می‌یابد و اگر فشارخون بالا دارید ممکن است به رژیم کم‌نمک نیاز داشته باشید.

دیالیز

اگر کلیه‌های شما دیگر کار نمی‌کنند به دیالیز نیاز دارید تا کار آن‌ها را انجام دهند.

  • همودیالیز: از دستگاهی با یک فیلتر مکانیکی برای کمک به تصفیه خون استفاده می‌کند. شما می‌توانید این کار را در مرکز دیالیز یا در خانه انجام دهید البته پس از این که شما یا یک مراقب چگونگی انجام کار را یاد بگیرید.
  • دیالیز صفاقی: نوع دیگری از دیالیز است که از پوشش شکم یا غشای صفاقی استفاده می‌کند تا به تصفیه خون کمک کند. مایع دیالیز پس از چند ساعت ضایعات خون را جذب می‌کند و از بدن خارج می‌شود.

پیوند کلیه

اگر بیماری کلیوی شما پیشرفته باشد می‌توانید با پزشک در مورد این که پیوند کلیه می‌تواند یک گزینه مناسب باشد یا خیر صحبت کنید. کلیه منطبق ممکن است از یکی از اعضای خانواده، از فردی غریبه یا از ارگان‌های اهدایی پیوند زده شود. پیوند موفقیت‌آمیز به این معنی است که شما مجبور به دریافت دیالیز نیستید. پس از پیوند شما باید داروهایی را مصرف کنید تا بدن شما کلیه اهدا شده را قبول کند.

انواع بیماری های مقاربتی جنسی و آمیزشی (STD): علائم، تشخیص و درمان

بیماری‌های مقاربتی به عفونت‌های مسری گفته می‌شود که از طریق مقاربت جنسی واژینال مقعدی یا دهانی، از شخصی به شخص دیگر منتقل می‌شوند. این بیماری‌ها بسیار شایع است و بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری‌ها هیچ علائمی ندارند و در نتیجه ممکن است خودشان ندانند که به آن مبتلا هستند. بیماری‌های جنسی می‌توانند بسیار خطرناک باشند اما خبر خوب این است که آزمایش دادن برای تشخیص این بیمار‌ها کار آسانی است و اغلب این بیماری‌ها به آسانی درمان می‌شوند.

اغلب بیماری‌های مقاربتی هم در مردان و هم در زنان بروز می‌کنند اما در برخی از موارد، مشکلات ناشی شده از بیماری می‌تواند برای زنان خطرناک‌تر باشد. اگر زن بارداری به بیماری مقاربتی مبتلا شود، این موضوع می‌تواند مشکلات سلامتی بسیار جدی برای جنین در حال رشد او ایجاد کند. در صورتی که علائم مشابه با بیماری‌های مقاربتی را دارید، اولین اقدام برای این که احساس بهتری داشته باشید، این است که به پزشک مراجعه کرده و تحت آزمایش قرار بگیرید. همچنین در نظر داشته باشید که بسیاری از بیماری‌های مقاربتی هیچ علائمی ندارند و بنابراین بهتر است برای اطمینان خاطر به طور منظم معاینه شوید. مشاورین ما آماده پاسخگویی به سوالات و نگرانی‌های شما درزمینهٔ بیماری مقاربتی جنسی هستند. می‌توانید جهت مشاوره یا رزرو نوبت با ما تماس بگیرید.

انواع بیماری‌های مقاربتی


تا کنون در حدود 20 بیماری مختلف که از طریق مقاربت جنسی منتقل می‌شوند، شناسایی شده‌اند. در ادامه با برخی از شایع‌ترین این بیماری‌های جنسی یا STD آشنا می‌شوید.

کلامیدیا

بیماری کلامیدیا نام بیماری آمیزشی است که توسط باکتری کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می‌شود. این بیماری می‌تواند از طریق مقاربت جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی به شخص دیگر منتقل شود. این بیماری برای بسیاری از افراد هیچ نشانه‌ای ندارد اما برخی از بیماران علائم زیر را ممکن است داشته باشند:

  • تب
  • دل‌درد
  • ترشحات غیرعادی از واژن یا آلت تناسلی

بیماری کلامیدیا در زنان (چه موجب بروز علائم شده باشد یا نه) می‌تواند موجب بیماری التهابی لگن شود. اگر شخص دچار التهاب لگن شده و برای درمان بیماری آمیزشی او اقدامی نشود، بیماری جنسی پیشرفت کرده و سایر اجزای دستگاه تناسلی مانند رحم و لوله‌های فالوپ را نیز درگیر می‌کند. این آسیب‌ها می‌توانند منجر به بارداری خارج از رحم شود. در بارداری خارج از رحم، جنین در محلی غیرعادی در خارج از رحم مانند لوله‌های فالوپ شروع به رشد می‌کند. این وضعیت می‌تواند بسیار خطرناک شود و حتی در آینده، ناباروری شخص را به دنبال داشته باشد. علاوه بر این اگر شخص باردار باشد، ابتلا به کلامیدیا، جنین او را در معرض خطر قرار می‌دهد. کلامیدیا می‌تواند در دوران بارداری یا در هنگام زایمان به جنین منتقل شده و موجب عفونت چشم یا پنومونی نوزاد شود. اگر بیماری کلامیدیا زود هنگام تشخیص داده شود به راحتی با آنتی‌بیوتیک خوراکی درمان می‌شود.

بیماری سوزاک

بیماری سوزاک بر اثر ابتلا به باکتری نایسریا گونوره یا گنوکوک ایجاد می‌شود. این باکتری در محیط گرم و مرطوب اطراف آلت تناسلی به سرعت رشد کرده و تکثیر می‌شود. شایع‌ترین علائم بیماری سوزاک، ترشحات واژن یا آلت تناسلی و درد در هنگام ادرار کردن است. مانند عفونت کلامیدیا، شایع‌ترین و جدی‌ترین عوارض بیماری سوزاک در زنان رخ می‌دهد و شامل التهاب لگن، بارداری خارج از رحم، ناباروری و انتقال ویروس به جنین (در صورت ابتلا به سوزاک در دوران بارداری) می‌شود. سوزاک می‌تواند علاوه بر اندام تناسلی سایر اعضای بدن مانند دهان، گلو، چشم‌ها و مقعد را نیز آلوده کند و می‌تواند به خون و مفاصل نیز راه پیدا کند که در این صورت تبدیل به بیماری بسیار خطرناکی می‌شود.

تبخال تناسلی

تبخال تناسلی یک عفونت ویروسی است که بر اثر ویروس هرپس سیمپلکس یا HSV ایجاد می‌شود. ویروس HSV دارای دو نوع است:

  • ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 (HSV-1)
  • نوع دو (HSV-2)

هر دوی این ویروس‌ها موجب بروز تبخال تناسلی می‌شوند اما تبخال‌های تناسلی در اغلب موارد بر اثر HSV-2 ایجاد می‌شوند. ابتلا به ویروس HSV-1 ممکن است هیچ علائمی نداشته باشد اما در صورتی که موجب بروز علائم شود، این علائم به صورت تبخال‌هایی روی لب و ناحیه تناسلی هستند. ویروس HDV-1 می‌تواند از طریق تماس لب با آلت تناسلی یا تماس آلت تناسلی دو فرد منتقل شود. ابتلا به ویروس HSV-2 نیز ممکن است هیچ علائمی نداشته باشد اما در صورتی که موجب بروز علائم شود، این علائم به صورت تبخال‌هایی دردناک و آبکی در داخل یا اطراف آلت تناسلی و مقعد است. البته گروه زیادی از افرادی که به این ویروس مبتلا هستند، هیچ علائمی ندارند.

ایدز (ویروس HIV)

ویروس نقص ایمنی بدن یا HIV همان ویروسی است که موجب بروز بیماری ایدز (سندرم نقص ایمنی) می‌شود. ویروس HIV با از بین بردن سلول‌های خونی که با عفونت مبارزه می‌کنند، در سیستم ایمنی بدن اختلال ایجاد می‌کند. زمانی که ویروس HIV تعداد قابل توجهی از این سلول‌ها را از بین ببرد، بدن، توانایی خود در مبارزه با عفونت و بهبودی پس از بیماری را از دست می‌دهد. این مرحله‌ی پیشرفته از عفونت با ویروس HIV به نام AIDS (ایدز) شناخته می‌شود. افرادی که عفونت HIV آن‌ها تبدیل به AIDS شده است در برابر بسیاری عوامل میکروبی که برای افراد عادی مشکلی ایجاد نمی‌کنند، آسیب‌پذیر هستند و همچنین بیش از دیگران در معرض خطر ابتلا به برخی انواع سرطان هستند. در صورتی که درمان‌های ضد ویروسی زود هنگام شروع شوند، می‌توان از تبدیل شدن عفونت HIV به ایدز جلوگیری کرد. انتقال ویروس ایدز اغلب از طریق رابطه جنسی حفاظت نشده و استفاده از سرنگ اشتراکی برای تزریق داروی وریدی است. البته احتمال انتقال ویروس از مادر به کودک در دوران جنینی، در حین زایمان و در دوران شیردهی نیز وجود دارد.

ویروس پاپیلومای انسانی (زگیل)

HPV یا همان زگیل تناسلی، شایع‌ترین بیماری مقاربتی است. بیش از 40 نوع ویروس زگیل وجود دارد و همه‌ی آن‌ها می‌توانند هم مردان و هم زنان را آلوده کنند. توانایی ویروس‌های مختلف HPV در ایجاد زگیل‌های تناسلی با هم فرق می‌کند و برخی از این ویروس‌ها می‌توانند سایر اعضای بدن مانند دهان و گلو را نیز آلوده کنند و موجب سرطان دهانه رحم، مهبل و آلت تناسلی مردان و دهان شوند. هرچند راهی برای از بین بردن کامل عفونت HPV وجود ندارد اما زمانی که ابتلا به این عفونت تشخیص داده شود می‌توان با انجام معاینات منظم و تست پاپ اسمیر، سرطان دهانه رحم را در مراحل اولیه تشخیص داد یا آز بروز آن جلوگیری کرد. یک واکسن تازه تولید شده می‌تواند در برابر اغلب انواع ویروس‌های HPV که موجب سرطان دهانه رحم می‌شوند محافظت ایجاد کند (این واکسن برای همه‌ی انواع ویروس‌های HPV موثر نیست).

سیفلیس

سیفلیس یا سفلیس نوعی بیماری آمیزشی است که از باکتری ترپونما پالیدوم ناشی می‌شود. این بیماری از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی و دهانی و همچنین از طریق تماس با زخم‌های ناشی از بیماری (به نام شانکر)، منتقل می‌شود. اولین نشانه بیماری سفلیس زخم‌هایی بدون درد به نام شانکر است که روی آلت تناسلی مردان یا در اطراف واژن زنان دیده می‌شود. این زخم‌ها معمولا به‌خودی‌خود خوب می‌شوند. اما بدن شما بدون کمک درمان‌های پزشکی نمی‌توان عفونت را از بین ببرد و در صورتی که درمان انجام نشود، با گذشت زمان سیفلیس به سایر ارگان‌های بدن مانند پوست، قلب، رگ‌های خونی، کبد، استخوان و مفاصل نفوذ می‌کند که به آن سیفلیس ثانویه گفته می‌شود. با گذشت چندین سال نیز سیفلیس وارد مرحله‌ی ثالث شده و عصب‌ها، چشم و مغز را نیز درگیر می‌کند . احتمالاً موجب مرگ بیمار می‌شود.

هپاتیت ویروسی

هپاتیت ویروسی یک بیماری خطرناک است که می‌تواند بر اثر ویروس‌های مختلفی که از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شوند، ایجاد شود.

  • ویروس هپاتیت A: موجب عفونت کوتاه‌ مدت یا محدود کبد شده که این عفونت حتی در صورتی که به عفونت مزمن تبدیل نشود نیز می‌تواند تا حدودی خطرناک باشد. این ویروس از راه‌های مختلفی ممکن است به شخص دیگر منتقل شود که یکی از آن‌ها رابطه جنسی، مقعدی و دهانی است. با انجام واکسیناسیون می‌توان از بروز هپاتیت آ پیشگیری کرد.
  • ویروس هپاتیت B: می‌تواند موجب بیماری بسیار جدی و خطرناک کبدی شده که این بیماری منجر به عفونت حاد و مزمن کبدی و در ادامه زخم شدن دائمی کبد (سیروز کبدی)، سرطان، نارسایی و حتی مرگ می‌شود. ویروس هپاتیت ب هم از طریق رابطه جنسی با جنس مخالف و هم از طریق رابطه جنسی با شخص همجنس و همین طور از طریق هر گونه تماس با مایعات بدن آلوده به ویروس، منتقل می‌شود، مانند استفاده از سرنگ آلوده به ویروس برای تزریق، تاتو و سوراخ کردن گوش. زنان آلوده به ویروس هپاتیت ب ممکن است در حین زایمان این ویروس را به نوزاد خود انتقال دهند. با انجام واکسیناسیون می‌توان از بروز هپاتیت ب پیشگیری کرد.
  • هپاتیت C: می‌تواند موجب بیماری حاد کبد شود اما در اغلب موارد تبدیل به بیماری خاموش و عفونتی مزمن می‌شود که در ابتدا علائمی ندارد اما در نهایت منجر به سیروز کبدی، سرطان، نارسایی و نهایتاً مرگ می‌شود. هپاتیت سی اغلب از طریق استفاده از سرنگ اشتراکی یا قرارگیری در معرض خون آلوده، منتقل می‌شود، اما امکان انتقال ویروس از طریق رابطه جنسی و از مادر به کودک در حین زایمان نیز وجود دارد.

درمان بیماری‌های جنسی


به طور کلی درمان بیماری‌های مقاربتی و جنسی که عامل اصلی آن باکتری است، آسان‌تر است. عفونت‌های ویروسی را می‌توان کنترل کرد اما در تمامی موارد نمی‌توان آن را به طور کامل از بین برد. اگر شما باردار هستید و به یکی از انواع بیماری‌های جنسی مبتلا هستید، لازم است که درمان‌های مناسب را انجام دهید تا از انتقال عفونت به کودک خود جلوگیری کنید یا حداقل خطر انتقال عفونت را تا جای ممکن کاهش دهید. درمان بیماری‌های مقاربتی بسته به نوع عفونت متفاوت است اما معمولا شامل یکی از روش‌های زیر می‌شود:

  • آنتی‌بیوتیک: تجویز آنتی‌بیوتیک در یک دوز منفرد می‌تواند بسیاری از بیماری‌های مقاربتی باکتریایی و انگلی را درمان کند. بسیار مهم است که با شروع مصرف داروی آنتی‌بیوتیک، دوره درمان خود را کامل کنید و دارو را درست طبق تجویز پزشک مصرف کنید. اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید دارو را درست طبق تجویز پزشک مصرف کنید، حتماً این موضوع را با او در میان بگذارید. در این موارد احتمالاً پزشک یک دوره درمان کوتاه‌تر یا ساده‌تر برای شما تجویز می‌کند. همچنین توجه داشته باشید که تا پایان دوره‌ی درمانی و بهبود تمامی زخم یا تاول یا ضایعات پوستی ناشی از بیماری باید از داشتن مقاربت جنسی خودداری کنید.
  • داروهای ضد ویروس: در صورتی که شما به طور روزانه داروهای تجویزی ضد ویروسی که ویروس‌ها را سرکوب می‌کنند مصرف کنید، تبخال‌ها یا زگیل‌های تناسلی شما به میزان بسیار کمتری عود می‌کنند و در واقع کنترل می‌شوند. داروهای ضد ویروس، احتمال انتقال ویروس را کم می‌کنند اما همچنان احتمال این که عفونت از شما به شریک جنسی منتقل شود وجود دارد.
  • با کمک داروهای ضدویروس می‌توان تا سال‌های زیادی عفونت HIV را کنترل کرد و از پیشرفت آن و ابتلا به ایدز جلوگیری کرد. اما با وجود مصرف دارو، ویروس همچنان در بدن حضور دارد و ممکن است به دیگران منتقل شود، هرچند با کمک مصرف داروها ریسک انتقال عفونت کمتر است.

اگر به بیماری مقاربتی مبتلا شده‌اید از پزشک خود سوال کنید که چه مدت پس از اتمام دوره درمان باید برای تست مجدد به پزشک مراجعه کنید. مراجعه مجدد و تحت نظر داشتن وضعیت شما برای این است که مطمئن شوید درمان شما موفقیت‌آمیز بوده و عفونت مجدداً عود نکرده است.

عفونت مجاری ادراری (اورتریت): علل و درمان

عفونت مجرای ادرار یک نوع عفونت است که در کلیه‌ها، حالب ها، مثانه یا مجرای ادرار ایجاد می‌شود. این‌ها ساختارهایی هستند که ادرار قبل از خروج از بدن از آنها عبور می‌کند. عفونت‌های ادراری معمولاً به دلیل وجود باکتری‌ها ایجاد می‌شوند و در غالب اوقات با مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها یا آنتی میکروب‌ها درمان می‌شوند..عفونت ادراری به سن، جنسیت، وجود کاتتر یا سوند و این که کدام قسمت از مجرای ادرار دچار عفونت شده باشد بستگی دارد. برای مدیریت و پیشگیری باید محل عفونت مشخص شود همچنین باید مشخص شود که نوع عفونت پیچیده یا ساده است، عفونت ادراری با عود مکرر بوده یا عدم موفقیت درمان و بیماری زایی (پاتوژنز) و عواملی که ممکن است احتمال ابتلا به بیماری را افزایش دهند نیز مشخص شود. عفونت مجاری ادراری می‌تواند مشکلاتی را با خود به همراه داشته باشد اما خوشبختانه قابل درمان است.

عفونت مجرای ادراری یک عفونت بسیار شایع پس از عفونت‌های تنفسی و عفونت‌های روده و دستگاه گوارش در انسان است، همچنین شایع‌ترین دلیل عفونت‌های عمومی برای بیمارانی است که در بیمارستان بستری شده‌اند. اگر شما از این بیماری رنج می‌برید بهتر است به یک متخصص ارولوژی مراجعه کنید. متخصصین ما بهترین درمان را برای عفونت و یا التهاب مجاری شما توصیه می‌کنند. جهت کسب اطلاعات و یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل فرمایید.

علل


عفونت‌های مجاری ادراری در زنان معمولاً زمانی که باکتری‌ها از طریق مجرای ادرار وارد آن شده و در مثانه تکثیر می‌شوند ایجاد می‌شوند. با این که دستگاه ادرار برای خارج کردن این گونه مواد میکروبی طراحی شده است در برخی موارد این سیستم دفاعی درست کار نمی‌کند. زمانی که این اتفاق می‌افتد، باکتری ممکن است باقی مانده و تبدیل به یک عفونت کامل در مجرای ادرار شود.

دیگر دلایل عفونت مجرای ادرار در زنان

عفونت مجرای ادرار در زنان دلایل دیگری نیز دارد که برخی از آنها عبارتند از:

  • عفونت مثانه (سیستیت): این نوع عفونت مجرای ادرار یا عفونت مثانه معمولاً به دلیل وجود ای کولی که نوعی باکتری شایع در دستگاه گوارش است ایجاد می‌شود. به هر حال در برخی مواقع باکتری‌های دیگر نیز ممکن است باعث ایجاد عفونت ادراری شوند. مقاربت جنسی ممکن است منجر به ایجاد کیستیت می‌شود و شما باید فعالیت جنسی خود را قطع کرده تا از گسترش این عفونت پیشگیری شود. همه زنان در معرض ابتلا به عفونت مثانه هستند زیرا آناتومی خاص بدن آنها به گونه‌ای است که بین مجرای ادرار و مقعد آنها و مدخل مجرای ادرار در مثانه فاصله کمی وجود دارد.
  • عفونت مجرای ادرار (اورتریت): این نوع عفونت مجرای ادرار در زنان زمان که باکتری‌های دستگاه گوارش از مقعد به سمت مجرای ادرار گسترش می‌یابند ایجاد می‌شود. همچنین از آنجا که مجرای ادرار زنان به واژن نزدیک است، عفونت‌های ناشی از مقاربت‌های جنسی مانند هرپس، گونوره، کلامیدیا و مایکوپلاسما می‌توانند باعث ایجاد عفونت در مجرای ادرار یا اورتریت شوند.

علائم عفونت ادراری


عفونت ادراری در زنان همیشه با علامت یا نشانه‌ای همراه نیستند اما ممکن است برخی علائم به وجود آید که عبارتند از:

  • نیاز فوری و شدید به دفع فوری ادرار
  • سوزش ادرار
  • تکرر ادرار و ادرار با مقادیر کم
  • ادرار کف‌آلود و ابری
  • ادراری که قرمز، صورتی روشن یا به رنگ نوشابه باشد – یک علامت از خون در ادرار و بوی شدید ادرار
  • درد لگن در زنان، به خصوص در مرکز لگن و در اطراف استخوان شرمگاهی
  • تب یا هیپوترمی (پایین آمدن دمای بدن)

ممکن است عفونت‌های مجرای ادرار در بزرگسالان با بیماری‌های دیگر اشتباه گرفته شود. اگر علائم و نشانه‌های عفونت‌های ادراری را مشاهده کردید باید به پزشک مراجعه کنید.

چه کسانی در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند؟


زنان باردار بیش از سایرین در معرض ابتلا به عفونت‌های مجرای ادراری هستند. معمولاً زنان باردار علائم یا نشانه‌های غیرعادی ندارند. در صورتی که یک زن باردار بود باید ادرار وی در مراجعات پیش از زایمان مورد آزمایش قرار گیرد زیرا یک عفونت ادراری شناخته نشده می‌تواند سلامت بارداری را به خطر اندازد.

تشخیص


تشخیص عفونت ادراری در زنان بر اساس اطلاعات که شخص در مورد علائم، وضعیت پزشکی و سوابق جراحی‌های انجام شده، داروهای مصرفی، عادات و سبک زندگی خود ارائه می‌دهد انجام می‌شود. همچنین معاینات بالینی و آزمایش‌هایی برای تکمیل ارزیابی انجام می‌شود.

نمونه‌گیری از ادرار

ممکن است پزشک نمونه ادرار شما را برای کشت به آزمایشگاه ارسال کند. نتایج این آزمایش‌ها پس از چند روز مشخص می‌شود و پزشک از روی این نتایج می‌تواند باکتری دقیق که باعث ایجاد عفونت ادراری در زنان شده را تعیین کرده و آنتی‌بیوتیک مناسب با آن باکتری را بر اساس مقاومت و شدت آن تجویز نماید. در برخی موارد، ادرار نیز برای کشت به آزمایشگاه ارسال می‌شود. این بدان معنی است که در یک ظرف پلاستیکی مقادیر کم ادرار با یک برس روی یک ماده غذایی مالیده می‌شود. این ظرف این امکان را ایجاد می‌کند که مواد چند روز باقی مانده و سپس برای تشخیص نوع باکتری که روی آن رشد کرده است مورد آزمایش قرار گیرد. این باکتری‌ها با آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی درمان می‌شوند که باید مشخص شود که کدام یک از آنتی‌بیوتیک‌ها بهتر بر آنها اثر می‌کند. این کار به تشخیص درمان برخی از انواع عفونت‌های ادراری کمک می‌کند.

آزمایش‌های خون

معمولاً نیازی به انجام آزمایش‌های خون نیست مگر این که بیماری پیچیده باشد مانند مواردی که مشکوک به پیلونفریت یا نارسایی کلیه است.

آزمایش‌های تصویری

آزمایش تصویری می‌تواند به شناسایی بیماری‌های زمینه‌ای در مجرای ادرار که می‌تواند منجر به عفونت ادراری در زنان شود کمک می‌کند. این کار معمولاً فقط زمانی ضرورت می‌یابد که عفونت ادراری تشخیص داده شده یا برخی موارد خاص (باکتری‌های غیرعادی، شک به وجود ناهنجاری‌های آناتومیک) وجود داشته باشد. پیلوگرام وریدی نوعی آزمایش تصویری است که در آن یک سری عکس به وسیله اشعه ایکس و با ماده حاجب برای مشخص کردن ناهنجاری‌ها در مجرای ادرار گرفته می‌شود. در سی تی اسکن نیز عکس‌های سه بعدی تفصیلی از مجرای ادرار گرفته می‌شود.

اقدامات درمانی


برخی درمان‌های تأیید شده برای درمان عفونت ادراری وجود دارد که برخی از آنها عبارتند از:

دارو درمانی

درمان‌های متداول هم برای عفونت‌های ساده و هم برای عفونت‌های پیچیده مجرای ادرار آنتی‌بیوتیک است. نوع آنتی‌بیوتیک و طول دوره درمان در هر مورد متفاوت است. برخی داروهای آنتی‌بیوتیک که برای درمان این نوع عفونت ادراری مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از آموکسی سیلین، سولفامتاگزول تریمتوپریم (باکتریمی)، سیپروفلوکساسین، نیتروفورانتوئین (ماکروبید) و بسیاری دیگر. پزشک داروهای مناسب را بر اساس وضعیت شما و ارگانیسم‌های مسبب بیماری تجویز می‌کند. طول دوره مصرف دارو همیشه باید به طور کامل به پایان برسد تا عفونت مجرای ادرار به طور کامل از بین برود و احتمال مقاومت نسبت به آنتی‌بیوتیک نیز کاهش یابد. علائم عفونت ادراری در زنان ممکن است قبل از این که عفونت ادراری به طور کامل از بین برود برطرف شوند. علائم عفونت ادراری قسمت پایینی مجرای ادرار معمولاً 24 ساعت پس از شروع درمان برطرف می‌شوند. مقدار آنتی‌بیوتیک تجویز شده باید به طور کامل مصرف شود حتی اگر علائم به طور کامل از بین رفته باشند.

درمان‌های خانگی


آب 

با این‌که با وجود عفونت مجرای ادرار ممکن است ادرار کردن دردناک باشد اما باید تا جایی که می‌توانید مایعات به خصوص آب بنوشید. هر چه شما بیشتر مایعات مصرف کنید بیشتر ادرار خواهید کرد. ادرار کردن به شستشوی باکتری‌های مضر از مجرای ادرار کمک می‌کند.

محرک‌های مثانه را قطع کنید

زمانی که شما به عفونت‌های مجاری ادرار مبتلا می‌شوید مصرف کافئین، غذاهای تند و پرادویه، نوشیدنی‌های گازدار و شیرینی‌های مصنوعی می‌تواند مثانه را تحریک کرده و فرایند بهبودی را برای بدن شما دشوارتر کند. از غذاهای سالم مانند کربوهیدرات‌های سرشار از فیبر که برای سلامت دستگاه گوارش خوب هستند استفاده کنید.

سرکه سیب بخورید

سرکه سیب ادرار را اسیدی کرده و رشد باکتری‌ها را متوقف می‌کند و باعث می‌شود که باکتری‌ها راحت‌تر از مجرای ادرار دفع شوند اما سرکه به شدت اسیدی است و می‌تواند به مینای دندان آسیب وارد کند بنابراین از آن به عنوان درمان بلند مدت استفاده نکنید. در صورتی که برای دیابت یا بیماری قلبی دارویی مصرف می‌کنید قبل از مصرف سرکه سیب با پزشک مشورت کنید.

تغییر رنگ ادار:علت، علائم، تشخیص و درمان

رنگ طبیعی ادرار از زرد تا کهربایی متغیر است. ادرار مایع استریلی است که از بدن خارج می­‌شود و حاصل متابولیسم سلولی است. برخی از غذاهایی که می‌­خوریم، نوشیدنی‌های خاصی که می­‌نوشید و برخی از بیماری­‌ها می­‌توانند بر ظاهر ادرار تاثیر بگذارد.

رنگ دانه‌­ای که رنگ ادرار را می‌­سازد اوروکروم نام دارد که باعث می‌­شود رنگ ادرار بین رنگ زرد تا کهربایی متغیر باشد. اگر به اندازه کافی مایعات مصرف نکنید، رنگ ادرار شما تیره­‌تر (کهربایی) می‌شود. در صورتی که رنگ ادرار در طیف رنگ­‌های تیره قرار داشته باشد نشان دهنده علامت خطر است و به درمان نیاز دارد. به ­این ­ترتیب باید روزانه مقدار زیادی مایعات، به ویژه آب، مصرف کنید. اگر ادرار شما رنگی است و نمی­‌توانید علت آن را پیدا کنید، این مسئله را جدی بگیرید و به متخصص کلیه و مجاری ادرار مراجعه کنید.

در برخی موارد، بیماری‌های مختلف باعث تغییر رنگ ادرار می‌شوند که باید فورا به درمان آنها پرداخت. اگر ماده غذایی رنگی یا داروهایی که باعث تغییر رنگ ادرار می‌شوند را مصرف نکرده‌اید اما رنگ ادرارتان تغییر کرده است به پزشک مراجعه کنید. اگر تغییر رنگ ادرار بیش از یک یا دو روز طول کشید یا به طور مکرر شاهد تغییر رنگ ادرار هستید هر چه سریع‌تر به پزشک اطلاع دهید. مشاورین ما آماده پاسخگویی به سوالات شما از طریق هستند. برای کسب اطلاعات بیشتر یا گرفتن نوبت قبلی با ما تماس حاصل فرمایید.

علل تغییر رنگ ادرار


گاهی ممکن است رنگ ادرار از زرد روشن به رنگ کهربایی و رنگ­‌های تیره‌­تر تغییر کند، در این حالت ممکن است ادرار چند رنگ مختلف داشته باشد که باید علت و معنای هر یک از آنها را فهمید.

ادرار سبز یا آبی

نوشیدنی­‌ها و برخی غذاها می‌توانند بر رنگ ادرار تاثیر بگذارند. برخی از نوشیدنی­‌ها، داروها و موادغذایی، به ویژه خوراکی‌­هایی که رنگ آنها آبی است، می­‌توانند رنگ ادرار را به سبز یا آبی تغییر دهند. مارچوبه می‌تواند بر بو و ظاهر ادرار تاثیر بگذارد و رنگ ادرار را سبز نماید.

ادرار قرمز یا صورتی

غذاهای خاصی که به طور طبیعی قرمز هستند می‌­توانند باعث تغییراتی در ادرار شما شوند. داروهای ضد یبوست و برخی دیگر از داروها می‌توانند منجر به قرمز شدن ادرار شوند. در برخی موارد، وجود خون در ادرار می‌­تواند نشان­ دهنده برخی بیماری‌ها مانند بزرگ شدن پروستات، سنگ ­مثانه، یا حتی سرطان کلیه باشد.

تیره بودن رنگ ادرار

تیره بودن رنگ ادرار می­‌تواند نشان­ دهنده عفونت مجرای ادرار یا سنگ کلیه باشد. در مردان، باقی ماندن مایع منی در مجرای ادرار می‌تواند منجر به تیره یا ابری شدن رنگ ادرار شود.

ادرار نارنجی

شاتوت، چغندر، و برخی از داروهای رنگی می‌توانند باعث نارنجی شدن ادرار شوند. زردی و کم شدن آب بدن از مواردی‌­اند که باعث می‌شوند رنگ ادرار نارنجی شود.

ادرار کف­ آلود

ادرار کف ­آلود باعث تغییر رنگ ادرار نمی‌­شود. کف ­آلود بودن ادرار می‌­تواند علامت هشدار باشد. کف­ کردن بیش­ از­حد ادرار معمولا نشانه دفع بیش از حد پروتئین است.

ادرار سفید یا شیری رنگ

مصرف بیش ­از­حد برخی از مواد معدنی مانند کلسیم یا فسفات، عفونت مجرای ادرار، یا مصرف بیش از حد پروتئین می‌­تواند منجر به تغییر رنگ ادرار به سفید یا شیری شود. در این حالت باید هرچه زودتر با پزشک مشورت کرد.

ادرار قهوه­ای تیره

موارد زیر می‌­توانند در رنگ قهوه‌­ای ادرار نقش داشته باشند:

  • غذا: مصرف بیش ­از­حد لوبیا، ریواس یا صبر زرد می‌تواند منجر به ادرار قهوه‌­ای تیره شود.
  • داروها: تعداد زیادی از داروها می‌توانند باعث تیره شدن ادرار شوند. این داروها عبارتند از: داروهای کلروکین و پریماکین که در درمان مالاریا به کار می­‌رود، آنتی‌­بیوتیک‌­ها مانند متونیدازول و نیتروفورانتوئین، داروهای ضد یبوست که حاوی گیاه سنا یا خولان هستند، و داروهای شل ­کننده عضلات مانند متوکاربامول.
  • برخی از بیماری‌ها: برخی از اختلالات کبد و کلیه و عفونت مجاری ادرار می­‌توانند باعث قهوه­‌ای شدن رنگ ادرار شوند.
  • ورزش بیش ­از­ حد: آسیب عضله که ناشی از ورزش بیش­ از­ حد است می‌توانند منجر به صورتی یا تیره شدن رنگ ادرار و آسیب کلیوی شود.

علائم


  • رنگ طبیعی ادرار، براساس مقدار آبی که می‌نوشیم تغییر می‌­کنند. مصرف مایعات باعث رقیق شدن رنگ­دانه زرد ادرار می­‌شود، بنابراین هرچه بیشتر آب بنوشید رنگ ادرار شما روشن­‌تر است. هنگامی که مایعات کمتری مصرف می‌­کنید، رنگ ادرار تیره‌­تر می­‌شود. کمبود شدید آب بدن می‌تواند منجر به کهربایی شدن رنگ ادرار شود.
  • گاهی رنگ ادرار از رنگ طبیعی اش فراتر می‌رود و به قرمز، آبی، سبز، قهوه‌­ای تیره، سفید ابری تبدیل می­‌شود.

تشخیص


معمولاً پزشکان آزمایشات مختلفی را برای تشخیص علت تغییر رنگ ادرار انجام می­‌دهند. این آزمایشات عبارتند از:

  • آنالیز ادرار: آزمایش فوری ادرار، سریع­ترین روش ممکن برای آزمایش ادرار است. در این روش، یک نوار آزمایش که دارای نقاط رنگی است را به مدت چند ثانیه درون ادرار فرو می‌بریم، پس باید کمی صبر کرد تا نتیجه به ­دست آید. با توجه به غلظت ماده­‌ای که از نوار آزمایش برای آن استفاده می­‌کنید، دامنه‌های روی نوار تغییر رنگ می‌دهند، پس باید رنگ­‌های به­ دست آمده را با جدول رنگ مقایسه کرد. جدول رنگ نشان می­‌دهد که کدام رنگ‌­ها، شاخص­‌های طبیعی و غیرطبیعی دارند.
  • آزمایش خون: شامل تست­‌های مربوط به عملکرد کبد است.
  • سونوگرافی از کلیه‌ها و مثانه سونوگرافی: از کلیه ها و مثانه سونوگرافی به عمل می‌آید.
  • کشت ادرار: به منظور شناسایی عفونت، آزمایش کشت ادرار انجام می­‌شود.

درمان


توجه پزشکی

در اکثر مواقع، خوراکی‌­هایی که مصرف می‌کنید بر رنگ ادرار تاثیر می‌گذارند. به تغییر رنگ ادرار خود توجه کنید، سپس زمان و تعداد دفعاتی که شاهد تغییر رنگ ادرار هستید را یادداشت کنید. در صورتی که مصرف برخی از غذاها یا داروها باعث تغییر رنگ ادرار شما نشده است، باید با پزشک خود مشورت کنید.

آب بیشتری بنوشید

همانگونه که می‌دانید غیرطبیعی بودن رنگ ادرار می­‌توانند به عوامل مختلفی مانند کمبود آب بدن، بیماری‌­های خاص، و برخی مسائل مربوط به سلامت بدن مربوط باشد. اگر رنگ ادرار شما تیره‌­تر ازحد معمول است، قبل از انجام هرکاری مطمئن شوید به اندازه کافی آب می‌­نوشید زیرا مصرف ناکافی آب از شایع‌ترین علل تغییر رنگ ادرار است. سعی کنید خوراکی­‌هایی که مصرف کرده­‌اید را به خاطر بیاورید زیرا مصرف چغندر، شاتوت، مارچوبه و برخی داروها باعث تغییر رنگ ادرار می‌شوند.

بالا بودن کراتینین خون: علت، عوارض و درمان

میزان سرم یا کراتینین خون نشان‌دهنده‌ی وضعیت سلامت کلیه و عملکرد طبیعی آن است. اگر کلیه‌های شما به درستی عمل نکنند، مقادیر زیادی کراتینین در خون شما تجمع پیدا می‌کند. تست کراتینین خون میزان کراتینین موجود در خون را نشان می‌دهد و به کمک نتایج این تست می‌توان میزان عملکرد صحیح فیلترهای کلیوی (نرخ فیلتراسیون گلومرولی) را ارزیابی کرد. برای پایین آوردن کراتینین خون راه‌هایی مانند رژیم غذایی، دارودرمانی و نهایتا دیالیز وجود دارد.

اگر کلیه‌ها نتوانند کراتینین را دفع کنند، میزان تجمع کراتینین بسیار بالا رفته و گاهی منجر به نارسایی کلیه می‌شود. بنابراین، بهتر است که قبل از اقدام به درمان هر بیماری، در ابتدا نمونه ادرار و خون بیمار گرفته شود. متخصصین ما بعد از تشخیص کراتینین بالای خون، بهترین روش درمانی را با توجه به شرایط شما تجویز می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر یا گرفتن نوبت قبلی با ما تماس حاصل فرمایید.

میزان طبیعی کراتینین خون


کراتینین یک ماده‌ی زائد است که در نتیجه‌ی تجزیه مولکول‌های کراتین در کلیه ایجاد می‌شود. کلیه‌ها برای دفع کراتینین در ابتدا آن را تجزیه می‌کنند. اندازه‌گیری کراتینین خون معمولاً به منظور بررسی وضعیت عملکرد کلیه‌ها است، اما میزان کراتینین خون می‌تواند تحت تأثیر سایر پروسه‌های فیزیولوژیکی بدن نیز باشد. بنابراین کراتینین خون می‌تواند مقیاس خوبی برای ارزیابی عملکرد کلیه باشد. در صورتی که میزان کراتینین خون بالا باشد این موضوع می‌تواند نشان‌دهنده اختلال در عملکرد کلیه باشد. به‌طور کلی، میزان کراتینین خون تقریباً باید به صورت زیر باشد:

  • 0.6 تا 1.2 میلی‌گرم در هر دسی لیتر در مردان بزرگسال
  • 0.5 تا 1.1 میلی‌گرم در هر دسی لیتر زنان بزرگسال
  • افراد جوانی که بدن عضلانی دارند، معمولا میزان کراتنین خونشان بالاتر از سایر افراد است.
  • 0.2 میلی‌گرم یا بیشتر در نوزادان
  • 1.8 تا 1.9 میلی‌گرم در هر دسی لیتر در افرادی که تنها یک کلیه دارند.

بیشتر بودن سطح کراتینین خون از 2.0 میلیگرم در کودکان و از 10 میلی‌گرم در بزرگسالان نشان‌دهنده آسیب شدید کلیه است.

علل


بالا بودن کراتینین خون می‌تواند علل مختلفی داشته باشد از جمله:

  • تصلب شرایین، فشارخون بالا و دیابت
  • داروهای حاوی کراتین می‌توانند میزان کراتینین خون را بالا ببرند (مانند ونکومایسین، جنتامایسین و سفوکسیتین).
  • کم آب شدن بدن
  • خوردن مقادیر زیاد گوشت می‌تواند کراتینین خون را به طور موقت بالا ببرد.

عوارض بالا بودن کراتینین خون


تاثیرات مخرب بالا بودن کراتینین در بدن عبارتند از:

  • کم‌آبی بدن: بیمار در تمام مدت احساس تشنگی و کم‌آبی در بدن خود می‌کند. علت احساس تشنگی مداوم بیمار این است که بدن او می‌خواهد کراتینین بالا را با کمک ادرار دفع کند.
  • خستگی مفرط: کراتینین یک ماده زائد است و وجود میزان زیاد آن در خون موجب بروز اختلال در تولید عناصر ادنوزین تری فسفات می‌شود. این عناصر به تولید انرژی در بدن کمک می‌کنند. در واقع کراتینین مانع از تشکیل مولکول‌های انرژی‌زا در بدن می‌شود و به همین دلیل بیمار احساس ضعف و سستی می‌کند و هنگام انجام فعالیت زود خسته می‌شود. بالا بودن میزان کراتین خون همچنین می‌تواند در عملکرد عضلات تنفسی مانند عضلات دیافراگم نیز اختلال ایجاد کند. عضله‌ی دیافراگم اصلی‌ترین عضله‌ای است که به تنفس کمک می‌کند. بنابراین ممکن است شخص نتواند به‌خوبی نفس خود را داخل بدهد و در نتیجه ممکن است میزان اکسیژن خون بیمار کاهش پیدا کند. بالا بودن کراتینین همچنین می‌تواند کارایی عضلات قلب را نیز کاهش دهد در نتیجه قلب ضعیف شده و نمی‌تواند مانند قبل خون را به بدن پمپاژ کند. این موضوع همچنین می‌تواند موجب کاهش خون‌رسانی به مغز و بروز اغما یا کما شود.
  • اِدِم یا تورم: بسیاری از بیماری‌های کلیوی موجب تجمع بالای مواد زائد در بدن می‌شوند. اگر کلیه‌ها دچار نارسایی شوند، نمی‌توانند ادرار را از بدن خارج کنند. در این حالت، مقدار مایع زیادی در بدن جمع می‌شود و گرانش زمین نیز بر این مایع اثر دارد. بنابراین تورم به صورت موضعی در دست و پاها ایجاد می‌شود.
  • گیجی: بالا بودن میزان کراتینین می‌تواند احساسی که در قسمت‌های مختلف مغز وجود دارد را دچار تغییر کند و در نتیجه بیمار احساس گیجی داشته باشد. کراتینین بالا همچنین علائم بسیار دیگری مانند حالت تهوع، استفراغ و سردرد ایجاد می‌کند.
  • سر درد: تجمع زیاد کراتینین می‌تواند موجب تحریک ریشه‌های عصبی شده و در نتیجه سردرد ایجاد کند.

تجمع بالای کراتینین در بدن همچنین می‌تواند ایجاد تب خفیف، احساس ضعف کلی، کاهش میزان ادرار، پف کردن چشم‌ها و صورت، درد در میانه و پایین کمر و فشار خون بالا شود.

تشخیص


در تست کراتینین ادرار میزان کراتینین موجود در ادرار اندازه‌گیری می‌شود. در تست سرم کراتینین نیز نمونه‌ی خون شما از رگی که در بازو قرار دارد گرفته شده و این نمونه خون برای بررسی به لابراتوار فرستاده می‌شود. در برخی از موارد ممکن است پزشک بخواهد که میزان کراتینین موجود در ادرار را نیز بداند. در این صورت از شما خواسته می‌شود که طی 24 ساعت، ادرار خود را در یک ظرف مخصوص جمع‌آوری کنید و سپس آن را به آزمایشگاه تحویل دهید تا مورد بررسی قرار گیرد. تست کراتینین ادرار به پزشک کمک می‌کند که میزان نارسایی کلیه را با دقت بیشتری اندازه‌گیری گند. به طور کلی بالا بودن میزان کراتینین نشان‌دهنده این است که کلیه‌ها به خوبی عمل نمی‌کنند. اگر بدن شما کم آب شده باشد، حجم خون بدن شما کم شده باشد، مقادیر زیادی گوشت خورده باشید و یا داروهای حاوی کراتین خورده باشید، میزان کراتینین خون شما بالا می‌رود. مکمل‌های غذایی کراتین نیز همین اثر را دارند. اگر میزان کراتینین خون شما بیش از حد طبیعی باشد، پزشک شما برای مطمئن شدن از نتایج، یک آزمایش خون یا ادرار دیگر تجویز می‌کند. در صورتی که احتمال آسیب دیدن کلیه‌ها وجود داشته باشد، بسیار مهم است که بیماری یا وضعیتی که موجب آسیب کلیوی می‌شود، تحت کنترل قرار گیرد.

درمان بالا بودن کراتینین خون


رژیم غذایی

بالا بودن میزان کراتینین خون ناشی از اختلال در عملکرد کلیه‌ها است. بنابراین بهتر است که با اصلاح رژیم غذایی خود، فشار کمتری به کلیه‌ها وارد کنید. وظیفه‌ی کلیه‌ها این است که بین میزان آب و الکترولیت‌های بدن تعادل ایجاد کنند. برای افرادی که دچار اختلالات کلیوی هستند، ایجاد برخی اصلاحات در رژیم غذایی به منظور کاهش مصرف پروتئین، فسفر، پتاسیم و سدیم، ضروری است. برای کاهش میزان کراتینین، داشتن رژیم غذایی با پروتئین کم توصیه می‌شود. همچنین لازم است که بیمار میزان مصرف آب و مایعات را کاهش دهد. منع مصرف سدیم (نمک) موجب کم شدن فشار خون و همچنین کاهش احتمال بروز اِدِم (ورم) می‌شود. همچنین باید بیمار از خوردن غذاهایی که دارای پتاسیم بالا هستند منع شود. غذاهایی مانند گوجه، سیب‌زمینی، مغزی جات و شکلات دارای پتاسیم هستند. بیمار همچنین باید از خوردن غذاهای غنی از فسفر مانند شیر و لبنیات، شکلات، صدف، آجیل، گوشت، سویا، و مانند آن پرهیز کند. برای بهبود بیماری‌های کلیوی، سبزیجات و میوه‌های بسیار مختلفی توصیه می‌شوند، از جمله:

  • توصیه می‌شود که هلو، بروکلی، پیاز، انگور، کلم، فلفل، گیلاس، گل کلم، سیب، کرفس، انواع توت‌ها، خیار، آناناس، آلو، لوبیا سبز، نارنگی، کاهو، هندوانه و گلابی بیشتر مصرف کنید.
  • از خوردن پرتقال و آب پرتقال، مارچوبه، شلیل، آووکادو، کیوی، کشمش یا سایر میوه‌های خشک، موز، اسفناج پخته شده، سیب زمینی، طالبی، عسل، کدو تنبل و آلو خودداری کنید.

درمان دارویی

اصلی‌ترین داروی تجویز شده برای اختلالات کلیوی داروی کتوستریل است. تاثیرات این داروها هزاران بار بیشتر از رژیم غذایی با پروتئین پایین است. این دارو برای کاهش دادن کراتینین خون تجویز می‌شود این دارو آمینو اسیدهای لازم را به بدن بیمار می‌رساند میزان تشکیل کراتینین و اوره را کاهش می‌دهد.

دیالیز

در صورتی که رژیم غذایی و دارودرمانی تاثیر چندانی در بهبودی بیمار نداشته باشد، آخرین گزینه‌ی درمانی برای کاهش دادن میزان کراتینین خون بیمار، انجام دیالیز است. پزشک در ابتدا برای بررسی عملکرد کلیه‌ها، میزان کراتینین خون و سطح نیتروژن ادرار را اندازه‌گیری می‌کند. اگر سطح کراتینین خون و سطح نیتروژن بیش‌ازحد نرمال باشد، انجام دیالیز برای کاهش دادن آن ضروری است. برای ارزیابی عملکرد کلیه، حتما لازم است که تست تفاوت سطح کراتین انجام شود. در این تست، میزان کراتینین خون با کراتینین ادرار مقایسه می‌شود. اگر این میزان کمتر از 10 سی‌سی باشد دیالیز حتما باید انجام شود. دیالیز دارای دو نوع مختلف دیالیز صفاقی و همودیالیز است. معمولا برای برطرف کردن کراتینین بالای خون اغلب از روش همودیالیز استفاده می‌شود.