علل ،علائم و درمان کوچکی آلت تناسلی( آلت پنهان)


آلت تناسلی پنهان وضعیتی است که بخشی یا بیشتر آلت تناسلی در زیر پوست پنهان می‌شود. این وضعیت می‌تواند مادرزادی باشد یا اکتسابی باشد. اغلب اوقات آلت تناسلی در زیر شکم، ران یا اسکروتوم قرار دارد. بیمارانی که آلت تناسلی پنهان دارند، ممکن است از عدم توانایی در دفع ادرار به حالت ایستاده و بعضی اوقات نشسته بدون خیس کردن خود، شکایت کنند و یا از داشتن عفونت‌های مکرر آلت تناسلی و مجاری ادراری گله داشته باشند که ناراحت کننده و نامتعارف هستند، یا مشکل ناتوانایی در دستیابی به نعوظ بدون درد، یا عدم وارد کردن موفق آلت تناسلی در واژن داشته باشند که با پیامدهای روابط آسیب دیده و کاهش عزت نفس همراه است. شناخت سریع و درمان این علائم هم در بزرگسالان و هم کودکان به منظور بازسازی ظاهر و عملکرد طبیعی تر ضروری است.


اختلالات آلت تناسلی ممکن است بر عملکرد جنسی و باروری مرد تاثیر بگذارد.
آلت تناسلی پنهان وضعیتی است که می‌تواند پسران و مردان بالغ را تحت تاثیر قرار دهد.
جراحی برای اصلاح آلت تناسلی پنهان و لنف ادم در اغلب  موارد موفق بوده و بدون تکرار این وضعیت خواهد بود. اکثر مردانی که عمل جراحی برای آلت تناسلی پنهان یا لنف ادم انجام داده‌اند، بعد از جراحی، ادرار و احساس طبیعی در ناحیه تناسلی را تجربه می‌کنند.
پس مشکل و پیامدهای سندرم آلت پنهان چیست؟
جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه مشکلات الت تناسلی خود می‌توانید با

شماره‌های ما تماس بگیرید.

انواع


سه نوع آلت پنهان وجود دارد، که بر اساس چگونگی ایجاد شرایط طبقه بندی می‌شوند

سندرم آلت مدفون شده

سندرم آلت تناسلی پنهان هم در کودکان و هم بزرگسالان دیده می‌شود. سندرم آلت تناسلی پنهان معمولا در افراد چاق به وجود می‌آید، زیرا زیر شکم فرد چربی دارد و شروع به آویزان شدن می‌کند، بنابراین آلت تناسلی را “دفن” یا “پنهان ” می‌کند.

آلت تناسلی پره‌دار

آلت تناسلی پره دار مادرزادی یک بیماری آلت تناسلی و هیپوپلازی کیسه بیضه است که می‌تواند منجر به ظاهر بد، آلت تناسلی نسبتا کوچک و انحنای آلت تناسلی شود و در موارد شدید ممکن است از نفوذ آن به واژن جلوگیری کند. در نتیجه، این بیماری می تواند منجر به تنش روانی و مشکلات جسمی شود.
این اختلال می‌تواند مادرزادی باشد یا به وجود بیاید. دومی شایع‌تر است و به طور عمده به صورت ایاتروژنیک (اشتباه غیر عمد پزشکی)، به عنوان مثال در اثر برداشتن بیش از حد پوست زیر آلت تناسلی در هنگام ختنه اتفاق می‌افتد.

آلت تناسلی مخفی

آلت تناسلی مخفی معمولا در اثر ختنه نادرست ایجاد می‌شود. این وضعیت زمانی اتفاق می‌افتد که پوست شفت به جای ختنه گاه بریده شود. از این رو، بافت اسکار ایجاد می‌شود، و آلت تناسلی را در چربی ناحیه شرمگاهی مدفون می‌کند.

دلایل


علل متعددی برای آلت تناسلی پنهان وجود دارد. آلت تناسلی پنهان یا مخفی می‌تواند در هنگام تولد وجود داشته باشد یا بعدا ایجاد شود. این حالت اغلب در نوزادان و کودکان نوپا بروز میابد تا در پسران و مردان بزرگ‌تر دیده شود.
برخی از شایع‌ترین علل عبارتند از:
• پیری: سفتی طبیعی پوست به علت پیری همراه با رسوبات چربی می‌تواند آلت تناسلی را کوچک کند.
• ناهنجاری‌هایی که در هنگام تولد رخ می‌دهند: رباط‌هایی که آلت تناسلی را به ساختارهای زیرین متصل می‌کنند ممکن است ضعیف‌تر از حد معمول باشند.
• چاقی مفرط: چربی بیش از حد در اطراف شکم و ناحیه تناسلی می‌تواند آلت تناسلی را پنهان کند.
• لنف ادم: تورم اطراف ناحیه اسکروتوم به علت تجمع مایع لنفاوی ممکن است آلت تناسلی را درون بافت دفن کند.
• در بعضی موارد آلت تناسلی پنهان در اثر عدم رشد آلت تناسلی پسر پس از سه ماهه اول بارداری به وجود می‌آید. تصور بر این است که علت این مسئله یک مشکل هورمونی می‌باشد. به طور خاص، به نظر می‌رسد که این امر به دلیل عدم وجود سطح تستوسترون کافی، هورمون جنسی مردانه است.
• سطح پایین تستوسترون: آلت پنهان ممکن است به علت تولید ناکافی تستوسترون در سه ماهه دوم و سوم بارداری؛ یا در اثر عدم پاسخ جنین به تستوسترون تولید شده، اتفاق بیفتد.

علائم


علائم ناراحت کننده آلت تناسلی دفن شده شامل عدم توانایی در ادرار کردن بدون خیس کردن خود و عفونت‌های مکرر آلت تناسلی و ادراری می‌باشد که باعث درد هنگام رفتن به توالت می‌شود.
متخصصان همچنین دریافتند که مردان دارای آلت تناسلی پنهان قادر به دستیابی به نعوظ بدون درد یا دخول موفق در واژن نیستند که با عواقب روابط آسیب دیده و کاهش عزت نفس همراه است.

تشخیص


معمولا پزشک می‌تواند شرایط را با یک معاینه بصری و فیزیکی در مطبش تشخیص دهد.
• بیوپسی برشی یا شکافی
• آزمایش ادرار
• نمونه‌گیری از مجرای ادرار

درمان


درمان آلت تناسلی پنهان هم در کودکان و هم بزرگسالان دشوار است. درمان بستگی به علت اصلی دارد. در نوزادان و کودکان، گاهی اوقات این وضعیت به خودی خود از بین می‌رود.
آلت تناسلی پنهان همچنین ممکن است با راه‌های زیر تحت درمان قرار گیرد:
• دارو: در صورتی که آلت تناسلی مردن باعث ایجاد عفونت در ناحیه تناسلی شده باشد، پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند.
• درمان هورمونی: رشد آلت تناسلی قبل از تولد و در دوران کودکی و بلوغ به شدت تحت تاثیر تستوسترون و به میزان کمتری تحت هورمون رشد است. با این وجود، هورمون‌های داخلی دیگر به طور عمده در درمان کوچکی آلت تناسلی ناشی از کمبود هورمون‌ها، از جمله کاهش غیر عادی عملکرد غده هیپوفیز یا بیضه‌ها، اهمیت دارند.
• کاهش وزن: بیماران چاق اغلب تشویق می‌شوند تا قبل از عمل جراحی وزن کم کنند. اگر چه به احتمال زیاد کاهش وزن به تنهایی مشکل را حل نمی‌کند، می‌تواند عوارض حین و پس از جراحی را کمتر کند. کاهش وزن و مشاوره تغذیه می‌توانند به بیماران قبل و بعد از جراحی کمک کنند.
• مشاوره روانشناختی: متخصصان بهداشت روانی می‌توانند مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال عملکرد جنسی و عزت نفس پایین را برطرف نمایند.

جراحی


اگر آلت تناسلی دفن شده در مردان بالغ رخ دهد یا در کودکان به خودی خود برطرف نشود، ممکن است جراحی مورد نیاز باشد. هر وضعیتی متفاوت است بنابراین هیچ روش جراحی وجود ندارد که برای همه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، انواع جراحی‌ها عبارتند از:
• برداشتن بافت اسکار
• جدا کردن رباطی که پایه آلت تناسلی را به استخوان ناحیه تناسلی متصل می‌کند
• ساکشن ليپکتومي يا حذف سلول‌هاي چربي با استفاده از کاتترهاي ساکشن جراحي که از طريق برش‌هاي کوچک وارد مي‌شوند
• آبدومینوپلاستی، یک روش برای برداشتن چربی و پوست اضافی از ناحیه شکمی؛ که “تامی تاک” نیز نامیده می‌شود
• پانولکتومی یا حذف پانوس (پوست و بافت چربی اضافی که روی اندام تناسلی و / یا ران‌ها آویزان است
• اسکوتئونکتومی، یا حذف چربی بالای ناحیه شرمگاهی
• پیوند پوست برای پوشش دادن قسمت‌هایی از آلت تناسلی که فاقد پوشش است

بیماری اپیسپادیاس با جراحی چگونه درمان می شود؟

یکی از ناهنجاری‌های مادرزادی در تشکیل ارگان‌های خارجی سیستم ادراری- تناسلی، اپیسپادیاس است. این آسیب شناسی با محل نامناسب دهانه‌ی خارجی کانال ادرار (بالاتر از نرمال) مشخص می‌شود.

چنین نقصی در هر دو جنسیت دیده می‌شود، اما بیماری اپیسپادیاس در مردان 5 برابر بیشتر ظاهر می‌شود. همراه با این عارضه، علاوه بر نقص بصری، نقص‌های دفع ادرار، اختلال جنسی (مشکلات جنسی) و ضایعات عفونی سیستم ادراری که مکررا رخ می‌دهد نیز وجود دارد.

 ایپسیادیاس در هر 40000زایش رخ می‌دهد، که پسرها را 2 تا 3 برابر بیشتر از دختران تحت تاثیر قرار می‌دهد. اگر هرگونه نگرانی دارید، پزشکان با تجربه ما در (اسم کسب وکار) می‌توانند به شما کمک کنند.

متخصصین ما در کلینیک تخصصی اورولوژی (اسم کسب و کار) با داشتن تجربه و دانش کافی در زمینه‌ی علل ایجاد ایپسیادیاس و چگونگی درمان ایپسیادیاس آن روش درمانی جراحی را به بیماران معرفی می‌کنند.

جهت دریافت وقت مشاوره و یا رزرو نوبت درمان می‌توانید با شماره‌های ما تماس بگیرید.

انواع 

معمولا 3 نوع اپسیپادیاس وجود دارد که عبارتند از:

  • اپیسپادیاس گلاندولار یا غده‌ای
  • اپیسپادیاس Penile یا آلتی
  • اپیسپادیاس Total

این عارضه با مثانه اکتوپی (رشد ناقص دیواره‌ی قدامی مثانه) همراه است. مانند هیپوسپیدیاس (هیپوسپیدیاس)، در انواع اپیسپادیاس آلتی، آلت تناسلی به طرف بالا خمیده است.

دلایل

نحوه تشکیل اندام‌ها در نوزاد در طول بارداری بسیار پیچیده است. مراحل خاصی باید در یک زمان دقیق انجام شود. اغلب، اگر یک نقص در یک عضو وجود داشته باشد، نقص‌های دیگر نیز وجود خواهد داشت. به ندرت اپیسپادیاس به تنهایی رخ می‌دهد. همچنین اغلب مشکلاتی همراه با مثانه وجود خواهد داشت. در موارد نادر، در روده بزرگ نیز نقایص وجود دارد.

چگونه اپیسپادیاس اندام‌های تناسلی مختلف را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟ در بعضی از پسران، می‌تواند تنها یک گودی کوچک در نوک آلت تناسلی در بالای سوراخ مجرای پیشابی باشد. در دختران می‌تواند یک خروسه دو سر باشد. اگر مجرای پیشاب یا مثانه درگیر باشد، اپیسپادیاس معمولا شدیدتر است. این طیف وسیعی از مشکلاتی است که اپیسپادیاس اکستروفی پیچیده نامیده می‌شود.

علائم 

مردان معمولا دارای آلت تناسلی کوتاه و پهن با منحنی غیر طبیعی هستند. مجرای ادرار معمولا به جای نوک آلت مرد در بالا یا پهلو باز می‌شود. با این حال، مجرای ادرار ممکن است در تمام طول آلت تناسلی باز شود.

خانم‌ها داراي چوچوله‌ و لبه‌های مهبل غير طبيعي هستند. دهانه معمولا بین چوچوله و لبه‌های مهبل است اما ممکن است در ناحیه شکم باشد. این افراد ممکن است در کنترل ادرار دچار مشکل شوند (بی‌اختیاری ادرار).

نشانه‌های دیگر عبارتند از:

تشخیص 

آزمایشات برای تشخیص اپیسپادیاس ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آزمایش خون
  • پیلوگرام داخل وریدی (IVP)، یک اشعه ایکس خاصی از کلیه‌ها، مثانه و حالب
  • ام آر آی و سی تی اسکن ( عکس اپیسپاداس  )بسته به شرایط
  • اشعه ایکس لگنی
  • سونوگرافی سیستم ادراری و دستگاه تناسلی

درمان اپیسپادیاس 

اپیسپادیاس با جراحی کنترل می‌شود. یک تکنیک بستن آن در چند مرحله است. ابتدا گردن مثانه و مثانه بسته می‌شوند، استخوان‌های لگن به هم متصل می‌شوند، و مجرای ادرار ایجاد می‌شود. جراحی‌های ثانویه در سال اول زندگی برای ترمیم آلت تناسلی و کنترل فتق کشاله‌ی ران ضروری هستند. در برخی موارد کل بازسازی شامل مثانه، گردن مثانه، استخوان لگن و مجرای ادراری در یک عمل جراحی بسته است. هر دوی این تکنیک‌ها نیاز به یک جراح با تجربه دارند.

برای هر دو تکنیک نیاز است کودک بلافاصله پس از جراحی اپیسپادیاس برای چند روز به واحد مراقبت‌های ویژه (ICU) برود. سپس کودک برای چند روز در بخش منظم (غیر ICU) بیمارستان اطفال قبل از اینکه برای ترخيص آماده باشد، خواهد ماند. بعدا اصلاحات فتق باید انجام شود و اغلب کودک مبتلا به برگشت ادرار (برگشت ادرار) است که ممکن است نیاز به اصلاح داشته باشد. بسته به اندازه اولیه مثانه توانایی نگهداشتن پیشاب و مدفوع می‌تواند تا 70٪ مواقع به دست آید. با این حال اغلب این کودکان نیاز به جراحی‌های بیشتر برای کنترل گردن مثانه و درمان بی‌اختیاری دارند. اغلب این کودکان نیاز به میل زدن دارند.

توانبخشی بعد 

بیماری در درمان جراحی توانبخشی آسیب شناسی که هدف از آن پیشگیری از عفونت ثانویه زخم‌ها و شکستگی‌ها و تشکیل آناستوموز است. برای پیشگیری از عفونت درمان معمول با آنتی‌بیوتیک استفاده می‌شود. از آنجایی که چنین عملی باعث ایجاد هیچ حفره‌ای در بدن انسان نمی‌شود، معمولاً یک آنتی‌بیوتیک برای نابودی موثر پاتوژن‌ها کافی می‌باشد.

پیشگیری از نشت آناستوموتیک با استفاده از یک سوند ادراری متداول. این نه تنها ادرار را از مثانه خارج می‌کند، بلکه نقش یک اسکلت خاص را نیز بازی می‌کند، که به لطف آن، مجرای ادرار جدید درست می‌شود.

خطرات جراحی 

تمام جراحی‌ها در طی یا بعد از عمل خطر خونریزی کمی دارند. هر بیهوشی خطر عوارض را به همراه دارد، اما عارضه جزئی است. خطر کمی برای ابتلا به عفونت وجود دارد، اما ممکن است به عنوان یک اقدام احتیاطی به کودک شما آنتی بیوتیک داده شود.

پس از اولین عمل برای اصلاح مثانه و دیواره شکم، خطر این وجود دارد که زخم به درستی بهبود نیابد و دوباره باز شود. این امر می‌تواند باعث شود مثانه حرکت کرده و از موقعیت خارج شود. این اتفاق اغلب در صورتی که ناحیه‌ی اصلاح شده بزرگ باشد و پوست نیاز به بخیه برای پوشاندنش داشته باشد، رخ می‌دهد. اگر زخم دوباره باز شود، کودک شما برای اصلاح مثانه و دیواره شکم نیاز به عمل دیگری دارد. جراحان ممکن است در طول این عملیات استخوان‌های لگن را نیز اصلاح کنند.

همچنین خطر آسیب کلیه در کودکان مبتلا به اکستروفی مثانه وجود دارد. اتصال غیر طبیعی بین حالب و مثانه به ادرار امکان می‌دهد که به عقب به سمت کلیه‌ها جریان پیدا کند. این عارضه ریفلاکس ادراری (ریفلاکس ادرار) نامیده می‌شود. گاهی اوقات ممکن است به یک عارضه به نام هیدرونفروز (ورم کلیه) منجر شود، که در آن کلیه‌ها متورم می‌شوند. هر دو این عوارض در طول درمان کودک شما تحت نظارت قرار خواهند گرفت.

پیشگیری از اپیسپادیاس

پیشگیری از هر گونه ناهنجاری مادرزادی بسیار دشوار است، زیرا علت آن هنوز دقیقا مشخص نیست. فقط ما می‌توانیم قطعا بگوییم که رد کردن استفاده از سیگار و دخانیات در طول بارداری خطر رشد کودک مبتلا به اپیسپادیاس را چندین برابر کاهش می‌دهد، چنین چیزی برای ماندن زن باردار در ناحیه‌ای با سطوح بالای پرتو و اشعه نیز اعمال می‌شود.

جهت جلوگیری از احتمال عوارض آلوده و جلوگیری از اختلالات روانی در کودکان، اپیسپادیاس باید در مرحله اولیه تشخیص داده شود. در اصل، این امر باعث ماندن متخصص اطفال در بخش زایمان می‌گردد. اما اغلب شرایطی وجود دارد که آسیب شناسی نیاز به کارشناسان معتبری دارد. بنابراین در اینجا نیاز به مراقبت بیشتر و والدین است.

 

خون در مایع منی (هماتواسپرمی) چه علت هایی دارد؟

منی ترکیبی از اسپرم از اپیدیدیم و مایعات از کیسه‌‌ی کوچک منی، پروستات، و غدد مخاطی کوچک است که مایعات را برای تغذیه اسپرم فراهم می‌کنند. پیدا کردن خون در مایع منی شما می‌تواند هشدار دهنده باشد و امری طبیعی نیست، ولی کاملا رایج است و می‌تواند به رنگ قهوه‌ای یا قرمز در مایع منی ظاهر شود. این عارضه می‌تواند مردان را در هر سنی پس از بلوغ تحت تأثیر قرار دهد، اما در مردان 30 تا 40 سال و در مردان بالای 50 سال با بزرگ شدن پروستات خوش خیم بیشتر رایج است. در بیشتر موارد، این عارضه بدون نیاز به درمان، ظرف چند روز از بین می‌رود.

مردانی که علائم هشدار دهنده دارند باید به پزشک مراجعه کنند. زمان بندی مهم نیست و تاخیر یک هفته یا بیشتر مضر نیست اما اگر شما 40 سال یا بیشتر سن دارید، و خون در مایع منی طولانی‌تر از 3 تا 4 هفته باقی بماند، یک قرار ملاقات با پزشک ترتیب دهید. خون در مایع منی در بعضی موارد می‌تواند برای سلامتی شما خطرناک باشد و نشانه‌ای از سرطان، اختلالات خونریزی یا ناهنجاری‌های دستگاه تناسلی یا سیستم ادراری باشد. اگر خون در مایع منی شما بعد از چند روز ادامه پیدا کند، لطفا به پزشک مراجعه کنید. پزشکان ما علت خون در مایع منی را با برخی از آزمایشات تشخیص می‌دهند و درمان مناسب را به شما توصیه می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزو نوبت با [shortcode variables slug=”number”] تماس حاصل فرمایید.

دلایل


دلایل خون در مایع منی عبارتند از:

التهاب و عفونت

التهاب‌ها و عفونت‌ها باعث ایجاد شایع‌ترین تهدید برای مایع منی شما می‌شوند. عفونت در هر یک از لوله‌ها، مجراها یا غدد، مانند پروستات، مجرای ادرار، کیسه‌ی منی، لوله منی، اپیدیدیم، و غیره، می‌تواند علت خون در مایع منی شود.

عفونت منتقله از راه جنسی

دیگر عفونت‌های باکتریایی همراه با عفونت‌های منتقله از راه جنسی، مانند کلامیدیا و گونوره‌آ، همچنین تهدید قوی برای مایع منی شما هستند. 40٪ مواقع، این نوع از عفونت‌ها هستند که منجر به خون در مایع منی می‌شوند.

فعالیت جنسی اجباری

هرچند که این موضوع خیلی مورد بحث قرار نگرفته است، هر گونه فعالیت جنسی اجباری نیز ممکن است بر شرایط تأثیر بگذارد. این نوع فعالیت باعث تحریک ناحیه شرمگاهی می‌شود و همچنین می‎تواند باعث عفونت دستگاه تناسلی شود که منجر به خون در مایع منی می‌شود.

فرآیند پزشکی اخیر

یکی از شایع‌ترین رخدادهای خون در مایع منی پس از یک فرآیند عمل پزشکی دیده می‌شود. نمونه‌‌هایی از فرآیندهای پزشکی که منجر به خون در مایع منی می‌شود عبارتند از بیوپسی پروستات، هر گونه درمان ادراری و غیره. این درمان‌ها موجب آسیب موقت به مایع منی برای مدت زمان کوتاهی می‌شود که منجر به انزال خون همراه با آن می‌شود. سایر دلایل عمده که می‌توانند همراهی خون با مایع منی شما را تحت تاثیر قرار دهند عبارتند از: انسدادهای داخلی، پولیپ‌ها یا تومورها، مشکلات رگ خون و غیره. آیورودا یک درمان موثر برای هماتواسپرمی است. برخی از اثرات فرعی برای خون در مایع منی وجود دارد. برخی از این اثرات عبارتند از:

  • احساس سوزش هنگام ادرار 
  • درد در قسمت پایین کمر
  • انزال دردناک
  • تب،
  • حساسیت ناحیه‌ی اطراف کشاله‌ی ران
  • ورم بیضه‌ها
  • حساسیت کیسه‌ی بیضه و غیره

همه این عوارض جانبی را می‌توان با اصلاح مشکل زمینه‌ای خون در منی، با کمک درمان آیورودا مناسب و رژیم غذایی از بین برد. به غیر از تمرین پرانایاما (شیتکاری، شیتالی) به عنوان بخشی از درمان آیورودا شما، مهم است که با متخصص مشورت کنید و تشخیص داده شوید. این به شما کمک خواهد کرد که بهترین گیاهان آیورودا را برای کمک پیدا کنید. شما همچنین می‌توانید ناباروری بسیار معروف و مطمئن مردانه را انتخاب کنید (پکیج مراقبت کامل اسپرم). با پزشک مشورت کنید یا تشخیص و درمان‌های درست را انجام دهید

علائم خون در مایع منی


هنگام بررسی علت اصلی خون در مایع منی، پزشک در مورد هر گونه علائم مرتبط سوال می‌پرسد، از جمله:

  • خون در ادرار (هماتواسپرمی نامیده می‌شود)
  • سوزش ادرار یا سایر علائم ادرار دردناک
  • مشکل در خالی کردن کامل مثانه
  • یک مثانه دردناک که احساس متورم شدن می‌کند.
  • انزال دردناک
  • نواحی متورم یا دردناکی در اندام جنسی یا خراشیدگی‌های واضح ناشی از آسیب
  • ترشح آلت تناسلی یا سایر علائم عفونت منتقله از راه جنسی
  • تب، racing pulse و فشار خون بالاتر از حد طبیعی

علائم و خصوصیات خاصی باعث نگرانی می‌شوند. آنها عبارتند از:

  • خونریزی طولانی مدت بیش از یک ماه (مگر اینکه بیوپسی غده پروستات اخیر بوده باشد).
  • توده یا برآمدگی که می‌تواند در کیسه‌ی بیضه حس شود.
  • حرکت به ناحیه‌ای که شیستوزومیازیس رایج است.

تشخیص


برای تشخیص خون در مایع منی، پزشک یک سابقه‌ی پزشکی کامل را می‌گیرد، که شامل سابقه هر فعالیت جنسی اخیر است. پزشک همچنین معاینه فیزیکی انجام خواهد داد، که شامل بررسی اندام‌های تناسلی برای توده یا تورم و معاینه رکتوم دیجیتال برای بررسی ورم و حساسیت به لمس پروستات و سایر علائم است. پزشک همچنین ممکن است آزمایشات زیر را انجام دهد:

  • تجزیه‌ی شیمیایی ادرار یا کشت ادرار برای شناسایی عفونت یا سایر اختلالات
  • آزمایش عفونت‌های منتقله از راه جنسی در صورتی که عفونت منتقله از نظر جنسی مظنون باشد.
  • تست کاندوم در صورتی که این امکان وجود داشته باشد که خون در اسپرم در واقع ناشی از یک چرخه قاعدگی شریک جنسی باشد. از مرد خواسته می‌شود که از کاندوم استفاده کند و بعد مایع منی جمع شده برای خون مورد آزمایش قرار می‌گیرد.
  • آزمایش پادگن ویژه پروستات برای کمک به تعیین سرطان پروستات با اندازه‌گیری یک ماده به نام پادگن ویژه پروستات در خون.
  • سایر آزمایش‌های اورولوژی مانند سیستوسکوپی، اولتراسوند، سی تی و ام آر آی برای ارزیابی بیشتر بیمار.

درمان خون در مایع منی


در مردان جوان‌تر، خون در مایع منی که یک یا دو بار بدون علائم اضافی و یا سابقه عارضه‌های خاص پزشکی اتفاق می‌افتد، بدون درمان می‌تواند خودش از بین برود.
اگر علت پیدا شود، درمان خون در مایع منی به سمت علت زمینه‌ای هدایت می‌شود. اگر شما دوباره دچار دوره‌ای از خون در مایع منی همراه با ادرار دردناک یا علائم انزالی شوید، ممکن است پزشک شما را به یک متخصص ارولوژی ارجاع دهد.

آنتی بیوتیک

گاهی اوقات درمان با آنتی بیوتیک‌ها برای تشخیص احتمالی پروستاتیت (التهاب غده پروستات) تجویز می‌شود، زیرا برخی مطالعات نشان داده‌اند که حدود یک چهارم مردان مبتلا به هماتواسپرمی دارای پروستاتیت هستند. با این حال، مزیت این درمان به طور قطعی ثابت نشده است.

جراحی

اگر پزشک توسط خون در مایع منی به سرطان پروستات یا یکی دیگر از سرطان‌ها شک کند، ممکن است عمل جراحی پروستات انجام دهد. احتمال بروز سرطان پروستات در مردان جوان پایین است با تعداد کمی از مواردی که در مردان جوان‌تر از 45 سال رخ می‌دهد. با این حال، برای مردان در هر سن با عوامل خطر سرطان، آزمایشی که سرطان پروستات را بررسی کند، ممکن است اطمینان بخش‌ترین قسمت درمان خون در مایع منی باشد.

علت و درمان ورم بیضه

ورم بیضه، مانند درد در بیضه، می‌تواند از چندین علت مختلف ایجاد شود، که بعضی از آنها فوریت پزشکی هستند. ورم بیضه ممکن است زمانی مشاهده شود که بزرگ شدن موضعی یک بیضه یا بزرگ شدن کلی‌تر کیسه‌ی بیضه وجود دارد. این ورم ممکن است یک طرفه یا دو طرف باشد و ممکن است با درد و سایر علائم همراه باشد یا نباشد.

فعالیت جنسی، فعالیت بدنی شدید، مانند دوچرخه سواری موتور سواری مکرر، نشستن طولانی مدت مانند سفرهای مکرر یا رانندگی کامیون، سابقه‌ی پروستات یا عفونت مجرای ادراری، پروستات بزرگ شده‌ی خوش خیم یا جراحی پروستات، معمولا در مردان مسن، نقص‌های تشریحی مانند مجرای ادراری خلفی که در پسران قبل از بلوغ رخ می‌دهد، بعضی از عوامل خطر رایج برای عفونت‌های باکتریایی و ویروسی است که خطر ابتلا به ورم بیضه را افزایش می‌دهد. متخصص اورولوژی با تشخیص علت ورم بیضه مناسب‌ترین درمان را به شما توصیه می‌کنند. جهت ارتباط با مشاورین ما و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

دلایل


برخی از عواملی که منجر به ورم بیضه می‌شوند عبارتند از:

پیچ خوردگی بیضه

هنگامی که یک بیضه در اطراف کیسه‌ی بیضه پیچیده می‌شود این عارضه پیچ خوردگی بیضه نامیده می‌شود. این عارضه اغلب در پسران نوجوان رخ می‌دهد. کودکان تازه متولد شده و کودکان کم سن و سال‌تر گاهی اوقات به این مشکل مبتلا می‌شوند. این عارضه در مردان بالای 25 سال غیر معمول است اما گاهی اوقات در مردان مسن رخ می‌دهد.

التهاب اپیدیدیم و التهاب بیضه

التهاب اپیدیدیم تورم اپیدیدیم و یا بیضه است. اپیدیدیمیت به معنای التهاب اپیدیدیم است. ارکیت به معنای التهاب یک بیضه است. این عارضه معمولا به علت عفونت است، که بیشتر ناشی از یک عفونت ادراری یا یک عفونت منتقله از راه جنسی است.

هماتوسل

هماتوسل تجمع خون در اطراف بیضه‌ها است. این عارضه معمولا دردناک است و ممکن است ناشی از ضربه باشد.

هیدروسل

هیدروسل تجمع مایع در کیسه‌ی بیضه است. هیدروسل‌ها در اندازه متفاوت هستند. بیشتر هیدروسل‌ها در بزرگسالان رخ می‌دهند و در مردان بالای 40 سال بیشتر رایج هستند. هیدروسل‌ها معمولا بدون درد هستند. هیدروسل‌های بزرگ ممکن است به دلیل اندازه‌یشان باعث ناراحتی شوند.

برخی از نوزادان با هیدروسل متولد می‌شوند. این‌ها معمولا بدون درمان در طول سال اول زندگی بهبود می‌یابند.

فتق مغبنی

فتق یک توده است که از ضعف در دیواره شکم رخ می‌دهد. مردان دارای یک تونل کوچک در بافت‌های کشاله‌ی ران‌های خود هستند که هنگام تولد نوزادان به وجود می‌آیند. این تونل اجازه می‌دهد بیضه‌ها از شکم به داخل کیسه‌ی بیضه نزول یابد. بافت از روده نیز می‌تواند به این تونل عبور کند و باعث به وجود آمدن فتق مغبنی شود.

اسپرماتوسل :کیست اپیدیدیم

کیست اپیدیدیم یک کیسه پر از مایع است که در انتهای بیضه رشد می‌کند. این ناشی از سرطان نیست (خوش خیم است). توده می‌تواند به طور جداگانه از بیضه احساس شود. مردان به احتمال زیاد در حدود سن 40 سالگی دچار این کیست می‌شوند.

واریکوسل

واریکوسل مجموعه‌ای از رگهای بزرگ شده (متسع شده) در کیسه‌ی بیضه است. این عارضه در کنار و بالای یک بیضه یا هر دو بیضه رخ می‌دهد. واریکوسل رایج است. حدودا از هر 7 مرد 1 نفر معمولا بین سن 15 تا 25 سال دچار عارضه‌ی واریسکول می‌شود. واریکوسل معمولا بدون درد است و معمولا نشانه‌ و علائمی ندارد. در اکثر موارد درمان فعال مورد نیاز نیست.

سرطان بیضه

سرطان بیضه یک سرطان است که از یک بیضه به وجود می‌آید. کمتر از 4 توده در 100 توده در کیسه‌ی بیضه، سرطان می‌شوند. حدود نیمی از موارد در مردان زیر 35 سال رخ می‌دهد، اما سرطان بیضه به ندرت قبل از بلوغ اتفاق می‌افتد. در بیشتر موارد، اولین نشانه‌ی سزطان یک غده است که بر روی یک بیضه رشد می‌کند. غده اغلب بدون درد است اما برخی افراد متوجه درد یا ناراحتی ناشی از بیضه آسیب دیده می‌شوند.

علائم


علائم بستگی به علت مشکل دارد. علائم احتمالی عبارتند از:

  • دیدن توده‌ای که قبلا وجود نداشته است.
  • درد ناگهانی
  • درد خفیف
  • قرمزی یا گرمای پوست کیسه‌ی بیضه
  • بيضه يا ساختار اطراف آن ممکن است بسيار حساس باشد.
  • ورم کیسه‌ی بیضه
  • حالت تهوع داشتن یا استفراغ کردن
  • حرارت داشتن، ادرار مکرر، چرک یا خون در ادرار (در صورتی که علت عفونت است).

تشخیص


هر گونه تورم اسکروتال باید توسط پزشک فرزند شما بررسی شود. تشخیص با گرفتن سابقه‌ی پزشکی و سوال در مورد اینکه تورم چه زمانی آغاز شده و چقدر دردناک است، آغاز می‌شود. معاینه فیزیکی شامل بررسی شکم، کیسه‌ی بیضه و بیضه‌ها است.

تقریبا در تمام موارد، پزشک نمونه‌ای از ادرار را برای جستجوی علائم عفونت می‌گیرد. پزشکان همچنین ممکن است یک آزمایش اولتراسوند انجام دهند که شامل گرفتن عکس‌هایی از ساختار داخل کیسه‌ی بیضه با استفاده از امواج صوتی است.

درمان


درمان می‌تواند با توجه به علت ورم بیضه متفاوت باشد. درمان‌ها معمولا شامل موارد زیر هستند:

درمان واریکوسل

درمان جراحی واریکوسل معمولا شامل بستن ورید آسیب دیده جهت هدایت جریان خون به رگ‌های طبیعی است. جراحی می‌تواند باز یا لاپاروسکوپی باشد و به صورت سرپایی انجام می‌شود. در جراحی از میکروسکوپ جراحی استفاده می‌شود، که می‌تواند امکان شناسایی دقیق ساختارهای حیاتی، مانند سرخرگ بیضه، که باید در حین جراحی محفوظ باشند را بدهد.

درمان هیدروسل

جراحی برای برداشتن هیدروسل تحت بیهوشی انجام می‌شود. در بیشتر موارد، کمتر از چند ساعت پس از عمل جراحی می‌توانید به خانه بروید.

برشی کوچک در شکم یا کیسه‌ی بیضه (بسته به موقعیت هیدروسل) ایجاد می‌شود و هیدروسل با جراحی برداشته می‌شود. پزشک به احتمال زیاد یک پانسمان بزرگ را در محل برش شما اعمال می‌کند. بسته به محل و اندازه، شما همچنین ممکن است برای چند روز به یک لوله تخلیه نیاز داشته باشید.

درمان کیست اپیدیدیم

درمان معمولا ضروری نیست و توضیح و مشاوره تمام چیزی است که معمولا مورد نیاز است. باید به بیماران توصیه شود که در صورت دردناک شدن کیست اپیدیدیم یا افزایش اندازه‌ی ناگهانی به دنبال توصیه‌های پزشکی باشند.

درمان التهاب اپیدیدیم و التهاب بیضه

درمان باید شامل سفتریاکسون (Rocephin)، یک دوز واحد 250 میلی گرم عضلانی، و داکسی‌سایکلین Vibramycin) 100) میلی گرم خوراکی دو بار در روز به مدت 10 روز، باشد. در صورتی که پذیرش درمان نامعلوم است، آزیترومایسین (Zithromax) یک دوز واحد 1 گرم خوراکی، ممکن است برای داکسی سیکلین جایگزین شود.

درمان پیچ خوردگی بیضه

در صورتی که پیچ خوردگی بیضه دارید، هر چه زودتر به جراحی نیاز دارید تا بیضه را جدا کنید. اگر ممکن نیست که بیضه آسیب دیده نگه داشته شود، جراح باید آن را بردارد و بند بیضه‌ای را محکم بچسباند. در این موارد، یک عمل دیگر را می‌توان برای جاسازی کردن یک بیضه‌ی مصنوعی جایگزین (پروتز)، در روزهای بعد انجام داد.

درمان هماتوسل

اگر هماتوسل نسبتا کوچک است و باعث درد زیاد نمی‌شود، درمان محافظه کارانه مانند بالا بردن پا و استراحت مطلق ممکن است کافی باشد. در موارد شدیدتر، مداخلات جراحی ممکن است ضروری باشد. جراحی ممکن است برای تخلیه خون انباشته شده از کیسه‌ی بیضه انجام شود. اگر تومور بیضه باعث خونریزی می‌شود، کل بیضه به طور کلی حذف می‌شود تا از گسترش سرطان به سایر قسمت‌‌های بدن جلوگیری شود.

درمان فتق مغبنی

جراحی معمول یا عمل جراحی با یک لاپاراسکوپ (یک لوله نازک و نورانی با دوربین در انتها) معمولا می‌تواند فتق مغبنی را اصلاح کند.

درمان سرطان بیضه

گزینه‌هایی برای درمان سرطان بیضه شما بستگی به عوامل متعددی دارد، از جمله نوع و مرحله سرطان، سلامت عمومی و اولویت‌های شما. عمل‌ها به شرح زیر هستند:

عمل‌های مورد استفاده برای درمان سرطان بیضه عبارتند از:

  • جراحی برای حذف بیضه
  • جراحی برای حذف غدد لنفاوی نزدیک
  • پرتو درمانی: پرتو درمانی از پرتوهای انرژی قدرتمند مانند اشعه ایکس برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند.
  • شیمی درمانی: درمان برای از بین بردن سلول‌های سرطانی از دارو استفاده می‌کند. داروهای شیمی درمانی برای کشتن سلول‌های سرطان که ممکن است از تومور اولیه مهاجرت کرده باشند، در سرتاسر بدن حرکت می‌کنند.

آزمایش اسپرم (سمن): تفسیر، چگونگی انجام و هزینه

درست مانند تخمک زن که لازمه‌ی باردارشدن می‌باشد، وجود اسپرم مرد نیز برای تولیدمثل انسان ضروری می‌باشد. برای اینکه بارداری به وقوع بپیوندد، اسپرم باید جریان یابد و در تخمک نفوذ کند و عوامل ژنتیکی را انتقال دهد. یک آزمایش اسپرم، یک آزمایش باروری اساسی برای مردان است که در آن لزوم درمان مشکلات ناباروری در مردان مشخص می‌شود.

اگر شما و همسرتان مشکل بارداری داشته باشید، این مشکل می‌تواند شما را ناامید کند و بی‌شک به دنبال تشخیص علتی که مانع از باردارشدنتان می‌شود هستید. اگرچه هم مرد و هم زن هر دو می‌توانند دچار مشکلاتی باشند، مشکلات ناباروری مردان می‌توانند در نیمی از موارد ناباروری نقش داشته باشند. ازآنجایی‌که ناباروری در مردان اغلب به دلیل کمبود یا نبود اسپرم حاصل می‌شود، یکی از اولین آزمایش‌هایی که پزشکان توصیه می‌کنند احتمالاً آزمایش اسپرم خواهد بود. با انجام این آزمایش، پزشک می‌تواند بهترین درمان را برای باروری شما توصیه کند. برای دریافت اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

اقدامات پیش از آزمایش اسپرم


اقدامات مهمی که باید قبل از آزمایش اسپرم انجام داد عبارت‌اند از:

  • پیش از آزمایش اسپرم، حداقل به مدت 3 روز باید از رابطه‌ی جنسی خودداری کنید، اما بیشتر از 7 روز نباشد. نزدیکی در روز قبل از آزمایش ممکن است موجب کاهش حجم و تعداد اسپرم در منی گردد؛ از طرفی خودداری از نزدیکی برای بیش از هفت روز می‌تواند منجر به مرگ سلول‌های اسپرمی رشد یافته که قادر به بارورسازی هستند، شود.
  • برای اجتناب از کاهش جنبش و حرکت اسپرم، تغییر در فرم آن‌ها و حتی مرگ آن، باید از مصرف هرگونه مواد مخدر (ازجمله ماری‌جوانا) خودداری کنید.
  • توصیه می‌شود که روز قبل از آزمایش از نوشیدن چای غلیظ، قهوه و سیگار کشیدن پرهیز کنید تا عوامل محرک انزال منی تقویت شوند.
  • توصیه می‌شود که از مصرف چربی، غذاهای سرخ‌کردنی که می‌توانند از حجم کلی منی و حرکت اسپرم بکاهند، خودداری کنید. برای بهبود و تقویت پارامترهای اسپرم بهتر است از غذاهای گیاهی سرشار از ویتامین‌ها و فیبر (میوه‌ها و سبزی‌ها)، پروتئین (گوشت قرمز و گوشت سفید)، محصولات لبنی استفاده کنید. همچنین برای بهبود فرایند رشد و تکثیر اسپرم در آزمایش‌ها، بهتر است از ویتامین‌های کافی (خصوصاً ویتامین C و زینک) دریافت کنید.
  • قرار گرفتن در دمای بالا می‌تواند تأثیری منفی روی رشد اسپرم داشته باشد، زیرا دمای مناسب برای رشد و تکثیر آن باید 2-1 درجه پایین‌تر از دمای عادی بدن (34-35 درجه) می‌باشد؛ بنابراین توصیه می‌شود که روز قبل از آزمایش از حمام کردن و دوش گرفتن با آب داغ خودداری کنید.

گرفتن نمونه‌ی اسپرم


برای آزمایش اسپرم، پزشک از شما می‌خواهد تا یک نمونه از مایع منی تهیه کنید. به‌طور عادی باید در اتاقی خصوصی در مطب، منی را در یک فنجان مخصوص نمونه‌ی آزمایش بریزید. گاهی اوقات می‌توانید این نمونه را در خانه بگیرید، اگرچه باید آن را در دمای اتاق نگه‌دارید و در طی یک ساعت به آزمایشگاه برسانید. برخی پزشکان ممکن است از شما بخواهند که از یک وسیله‌ی مخصوص (کاندوم) برای جمع‌آوری منی خود در حین نزدیکی استفاده کنید. پزشک ممکن است به شما توصیه کند که 2 تا 5 روز قبل از انجام این آزمایش، رابطه‌ی جنسی نداشته باشید تا تعداد اسپرمتان تا حداکثر تعداد ممکن باشد. برای رسیدن به نتایج دقیق، ممکن است بیش از یک نمونه از شما آزمایش شود. حتی ممکن است نیاز باشد که در یک دوره‌ی سه‌ماهه، 2 تا 3 نمونه آماده کنید.

تفسیر آزمایش اسپرم


هرگاه نمونه‌ی اسپرم توسط آزمایشگاه دریافت شود، متخصصان آن را در زیر یک میکروسکوپ مشاهده و بررسی می‌کنند. این مشاهده اطلاعات فراوانی را فراهم خواهد کرد، ازجمله:

  • تعداد اسپرم (غلظت) چقدر است. تعداد نرمال اسپرم بین 15 تا 200 میلیون اسپرم در هر میلی‌لیتر مایع منی است. اگر تعداد اسپرم‌ها کمتر از 15 میلیون اسپرم در هر میلی‌لیتر باشد، کمبود اسپرم محسوب می‌شود.
  • حرکت (جنبش) اسپرم‌هایتان چگونه است. پزشک بررسی می‌کند که چه تعداد اسپرمی در حال حرکت هستند و حرکت آن‌ها چگونه است. به‌طور عادی، 50 درصد یا درصد بیشتری از نمونه‌ی اسپرم باید فعال باشد.
  • شکل اسپرم‌ها (شکل شناسی) چگونه است. اندازه و شکل اسپرم‌هایتان روی توانایی آن‌ها در بارورسازی یک تخمک تأثیرگذار می‌باشد. یک مایع منی نرمال دارای حداقل 30 درصد اسپرم با فرمی نرمال می‌باشد.

علاوه بر تجزیه‌ و تحلیل اسپرم، پزشک به جزئیات بیشتری از نمونه‌ی منی شما پی می‌برد، این جزئیات عبارت‌اند از:

  • حجم: پزشک به مقدار منی که توانسته‌اید جمع‌آوری کنید توجه می‌کند. مقدار نرمال آن حدود 2.5 میلی‌لیتر، حدود نصف یک قاشق چای‌خوری می‌باشد. اگر نمونه‌ی شما کمتر از این مقدار باشد، ممکن است به این معنا باشد که مجاری منی، مایع کافی تولید نمی‌کنند یا مسدود می‌باشند. همچنین ممکن است مشکلی در پروستات داشته باشید.
  • آرایش شیمیایی: سطح pH، نشان‌دهنده‌ی خاصیت اسیدی بودن مایع منی خواهد بود. مقدار pH نرمال بین 7.1 و 8.0 می‌باشد. سطح پایین pH به معنای اسیدی بودن مایع منی و سطح بالای pH به معنای قلیایی بودن آن می‌باشد. سطح غیر نرمال Ph می‌تواند روی سلامت اسپرم و حرکت مناسب آن تأثیر داشته باشد.
  • زمان مایع شدن: مایع منی نرمال در حین انزال، غلیظ و سفت است. زمان مایع شدن، زمان مایع شدن، مدت‌ زمان تبدیل منی از حالت سفت به مایع را اندازه‌گیری می‌کند. این مدت باید حدود 20 دقیقه باشد. اگر این مدت برای شما طولانی‌تر باشد و یا اصلاً به حالت مایع درنیاید، می‌تواند به معنای وجود یک مشکل در شما باشد.
  • سطح فروکتوز: اگر پزشک هیچ اسپرمی را در مایع منی یافت نکرد، ممکن است فروکتوز منوی آن را مورد آزمایش قرار دهد که از طریق مجاری منی شما تولید می‌شود. سطوح پایین فروکتوز یا عدم وجود فروکتوز می‌تواند به معنای انسداد در این مجاری باشد.

اگر نتایج آزمایش منی و اسپرم شما غیر نرمال باشد، ممکن است پزشک از شما بخواهد تا آزمایش‌های دیگری را برای بررسی مشکلات خاصی ناباروری انجام دهید.

در چه مواقعی نباید آزمایش اسپرم انجام داد؟


در صورت داشتن شرایط زیر، انجام آزمایش اسپرم توصیه نمی‌شود:

  • اگر سرماخورده‌اید و دچار عفونت ویروسی تنفسی همراه تب هستید.
  • در صورت التهاب و فرایندهای التهابی در اندام‌های دستگاه تناسلی (آماس مجرای پیشاب، التهاب و عفونت پروستات).
  • اگر دچار عفونت و بیماری‌های مقاربتی (STD) هستید. عفونت‌هایی مانند تب مالت، سوزاک، آنفولانزا، اوریون، سفلیس، بیماری سل و تیفوئیدی می‌توانند منجر به آتروفی و ضعف بیضه‌ها و درنتیجه جنبش پایین اسپرم و کم شدن تعداد اسپرم‌ها شوند. بیماری‌های مقاربتی مانند کلامیدیا و سوزاک، می‌توانند سبب انسداد لوله‌های اپیدیدیم و درنتیجه منجر به ناباروری شوند.
  • در حین مصرف داروهای آنتی‌بیوتیک یا داروهای ضدافسردگی
  • هنگام استفاده از داروهای استروئیدی انابولیک که می‌توانند منجر به اختلال در عملکرد هورمون‌های موردنیاز برای تولید اسپرم شوند.

در همه‌ی این موارد فوق‌الذکر، نباید آزمایش اسپرم را زودتر از 1 الی 2 هفته بعد از بهبودی انجام دهید تا وقتی‌که پارامترهای بالینی و آزمایشگاهی، بعد از از بین رفتن کامل اثر دارو از بدن، به حالت نرمال برسند. همچنین توصیه می‌شود که قبل از انجام آزمایش، از فعالیت سنگین بدنی و طولانی خودداری کنید زیرا کار سخت بدنی، انباشته شدن اسیدلاکتیک در عضلات و کاهش سطح تستوسترون می‌تواند منجر به ضعیف شدن پارامترهای مایع منی گردد. استرس، کمبود خواب و بار عاطفی و هیجانی می‌توانند با افزایش تکانه‌هایی در سیستم عصبی، موجب اختلالاتی در هورمون‌های مربوطه در بیمار شوند. توصیه می‌شود که برای دقت بیشتر نتایج آزمایش و اجتناب از خطا در آزمایش به خاطر عوامل فیزیکی مختلف در حین نمونه‌گیری، نمونه‌ی مایع منی برای آزمایش اسپرم، در خود مطب با آزمایشگاه گرفته شود.

علت ,علائم ودرمان کمبود اسپرم درمردان

کمبود اسپرم بدین معناست که مانع منی که بعد از ارگاسم از آلت تناسلی بیرون می‌آید، دارای تعداد اسپرم کمتری از حالت نرمال است. به کمبود اسپرم در پزشکی اولیگوسپرم نیز گفته می‌شود. در صورتی که مایع منی به طور کلی دارای اسپرم نباشد به این حالت آزوسپرم گفته می‌شود. در صورتی که تعداد اسپرم‌ها در هر میلیمتر از مایع منی، کمتر از 15 میلیون باشد، شخث به کمبود اسپرم مبتلا است. مشکل کمبوذ اسپرم موجب می‌شود که احتمال بارور شدن همسر شما کاهش پیدا کند. البته  بسیاری از مردانی که کمبود اسپرم دارند همچنان می‌توانند بچه دار شوند.

ناباروری به علت کمبود اسپرم می‌تواند هم برای شما و هم همسر شما مشکل نگران کنده ای باشد. با کم بودن تعداد اسپرم‌ها، احتمال باردار شدن همسر شما نیز کاهش پیدا می‌کند. برخی از مردان به طور کلی در مایع منی خود هیچ اسپرمی ندارند. متخصصین با تجربه‌ی ما در کلینیک (اسم کسب و کار) می‌توانند بهترین روش درمانی برای مشکل کمبود اسپرم شما را به شما پیشنهاد دهند تا شانس پدر شدن شما را تاجای ممکن افزایش دهند.

پل ارتباطی ما با شما شماره تلفن‌های ما  میباشد.

علل


کمبود اسپرم می‌تواند علل احتمالی بسیار مختلفی داشته باشد برخی از این علل  عبارتند از:

  • واریکوسل: واریکوسل به معنای تورم عروقی است کهاز بیضه خارج می‌شوند.
  • عفونت: برخی از عفونت‌ها می‌توانند موجب اختلال در تولید اسپرم، تاثیر بر سلامت اسپرم‌ها یا ایجاد زخم‌هایی شوند که راه خروج اسپرم را مسدود می‌کند.
  • مشکلات انزال: انزال پسگرد زمانی رخ می‌دهد که در زمان ارگاسم، مایع منی به جای خروج از سر آلت وارد مثانه می‌شود. مصرف برخی داروهای خاص مانند داروهای فشار خون به نام آلفا بلوکرها نیز می‌تواند موجب بروز مشکلات انزالی شود.
  • آنتی بادی‌هایی که به اسپرم‌ها حمله ور می‌شوند: آنتی بادی‌های ضداسپرم، سلول‌های تولید شده توسط سیستم ایمنی بدن هستند که به اشتباه اسپرم‌ها را به عنوان عامل مضر شناسایی کرده اند و به آنها حمله می‌کنند.
  • تومور: سرطان و حتی توده‌های غیر سرطانی خوش خیم می‌توانند بر ارگان‌های تولید مثل مردانه اثر بگذارند.
  • بیضه پنهان: در حین شکل گیری جنین بیضه‌ها در داخل کشاله ران قرار دارند و سپس از داخل شکم به داخل کیسه بیضه‌ها پایین می‌آیند. در برخی از موارد، بیضه‌ها از داخل شکم پایین نمی آیند و وارد کیسه بیضه نمی شوند.
  • عدم تعادل هورمونی: غده هیپوتالاموس، غده هیپوفیز و بیضه‌ها هورمون‌هایی ترشح می‌کنند که برای تولید اسپرم ضروری هستند. تغییر در روند ترشح این هورمون‌ها و همچنین اختلال در سایر غدد مانند تیروئید و آدرنال می‌تواند در تولید اسپرم اختلال ایجاد کند.
  • اختلال در مجرا‌های انتقال دهنده اسپرم: مجراهای متعددی اسپرم‌ها را از خود عبور می‌دهند. این مجراها بر اثر علل مختلفی ممکن است مسدود شوند. علل احتمالی انسداد این مجراها عبارتند از آسیب جراحی، سابقه عفونت، آسیب یا ضربه، رشد غیر طبیعی بیضه‌ها و کیست فیبروزی یا سار بیماریهای ارثی.
  • اختلالات کروموزومی:
  • بیماری سلیاک: بیماری سلیاک یک مشکل گوترشی است که بر اثر حساسیت به گلوتن ایجاد می‌شود. بیماری سلیاک می‌تواند موجب ناباروری مردان شود.
  • اختلالات کروموزومی مانند سندرم کلاین فلتر که رد آن شخص به جای یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y، دو کروموزوم X و یک کروموزوم Y دارد. این بیماری موجب شکلگیری ناقص سیستم تولید مثل مردانه می‌شود.
  • مواد شیمیایی صنعتی: قرارگیری مکرر و مداوم در معرض مواد شیمیایی مانند بنزن، تولوئن، زایلن، علف کش‌ها، آفت کش‌ها، حلال‌های آلی، مواد نقاشی و سرب می‌تواند با کمبوذ اسپرم‌ها در ارتباط باشد.
  • پرتوهای رادیواکتیو و اشعه ایکس: قرارگیری در معرض پرتو‌های رادیواکتیو موجب کاهش تولید اسپرم می‌شود.
  • گرم شدن بیش از حد بیضه‌ها: بالا رفتن زیاد دما موجب اختلال در تولید اسپرم و عملکرد ان می‌شود.
  • مصرف برخی داروها: برخی داروها مانند استروئید انابولیک که برای تحریک رشد و قدرت عضلانی مصرف می‌شوند می‌توانند موجب کوچک شئن بیضه‌ها و کاهش تولید اسپرم شوند.
  • مصرف تنباکو: افرادی که سیگار می‌کشند دارای تعداد اسپرم کمتری در مقایسه با سایر افراد هستند.
  • فشار روانی و احساسی: مشکلات احساسی و روانی شدید یا بلند مدت و از جمله نگرانی فرد در مورد باروری خود می‌تواند در ترشح هورمون‌های مورد نیاز برای تولید اسپرم اختلال ایجاد کند.
  • وزن: داشتن اضافه وزن به طرق مختلفی در باروری شخص احتلال ایجاد می‌کند از جماه تاثیر بر تولید اسپرم‌ها و ایجاد تغیرات هورمونی.
  • خظا در آزمایش اسپرم: ممکن است آزمایش نمونه اسپرم ظرف مدت زمان کوتاهی پس از انزال گرفته شده باشد و یا شخص احیرا دچار بیماری بوده یا شرایط پراسترسی را پشت سر گذاشته است. همچنین ممکن است در حین انزال تمامی مایع منی جمع آوری نشده باشد. بنابراین نتایج یک آزمایش منفرد چندان قابل استناد نیست و لازم است که چندین تست طی یک دوره زمانی گرفته شوند.

علائم


اصلی ترین نشانه کمبود اسپرم، عدم توانایی فرد در باردی به روش طبیعی است. ممکن است این مشکل با برخی علائم دیگر نیز همراه باشد از جمله:

  • مشکل در عملکرد جنسی. برای مثال پایین بودن میل جنسی و یا مشکل رد حفظ حالت نعوظ (اختلال نعوظ)
  • درد، تورم یا برامدگی در بیضه‌ها
  • کاهش موهای بدن و صورت و یا سایر نشان‌های اختلال هورمونی و کروموزومی

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد


اگر با گذشت یکسال از داشتن رابطه جنسی غیر کنترل شده، نتوانستید بارور شوید و یا در صورتی که یکی از شرایط زیر را دارید، لازم است به پزشک مراجعه کنید.

  • سابقه مشکلات مربوط به بیضه یا پروستات یا اختلالات عملکرد جنسی
  • سابقه انجام جراحی در ناحیه کشاله ران، بیضه یا آلت تناسلی.

تشخیص


روش‌های تشخیصی شامل موارد زیر می‌شود:

  • بررسی سوابق پزشکی بیمار و معاینات عمومی. معاینه بیمار شامل معاینه دستگاه تناسلی و پرسیدن سوالاتی در مورد بیماری‌های ارثی، بیماریهای مزمن، آسیب یا سابقه انجام جراحی که می‌توانند بر باروری شخص اثر داشته باشند، می‌شود.
  • ارزیابی مایع منی. کمبود تعداد اسپرم طی آزمایش ترزیابی مایع منی تشخیص داده می‌شود. در این تست مایع منی در زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود و تعد اسپرم‌های موجود در مساحت مشخصی از نمونه مایع منی، شمارش می‌شود.

بر اساس یافته‌های اولیه، پزشک انجام آزمایشات بیشتر را تجویز می‌کند تا به علت کمبود اسپرم و ناباروری پی ببرد. ازمایشاتی که ممکن است انجام شوند عبارتند از:

  • سونوگرافی از بیضه
  • آزمایش هورمونی
  • آزمایش ادرار پس از انزال
  • تست ژنتیک
  • نمونه گیری از بیضه
  • تست تخصصی عملکرد آنتی بادی ضداسپرم
  • سونوگرافی درون مقعدی

درمان


روش درمان ناباروری در مردانی که تعداد اسپرم کمی دارند به علت اصلی کمبود اسپرم بستگی دارد. برخی روش‌های درمانی عبارتند از:

داروی گنادوتروپین

اگر میزان هورمون گونادوتروپین که موجب تحریک تولی اسپرم می‌شود در بدن بیمار کم باشد، درمان با داروی پگونادوتروپین برای بهبود قابلیت باروری تجویز می‌شود. اما در صورتی که علت اصلی ناباروری بیمار ناشناخته باشد، داروهای هورمونی برای او تجویز نمی شود چرا که این داروها در این موارد تاثیری بر بهبودی ناباروری ندارند.

جراحی

برخی از اختلالتی که موجب کمبود اسپرم می‌شوند برای درمان به جراحی نیاز دارند. برای مثال مشکل واریکوسل اغلب با جراحی درمان می‌شود و یا انسداد مجاری اسپرم نیز با جراحی باز می‌شود. همچنین در صورتی که شخص قبلا وازکتومی انجام داده، می‌توان مجددا نتایج وازکتومی را بازگشت داد. در مواردی که هیچ اسپرمی در مایع منی وجود ندارد می‌توان اسپرم‌ها را مستقیما از بیضه استخراج کرد.

درمان ناباروری ناشی از کمبوداسپرم

تزریق اسپرم در سیتوپلاسم (ICSI)

در روش تزریق سیتوپلاسمی، یک اسپرم مستقیما در تخمک تزریق می‌شود تا آن را باردار کند. سپس تخمک بارور شده به رحم زن انتقال می‌یابد. این روش در صورتی استفاده می‌شود که شما برای مدت زمان دو سال سعی در باروری به روش طبیعی داشته اید و همچنین یکی از شرایط زیر را دارید:

  • کمبود یا نبود اسپرم در منی
  • کیفیت پایین اسپرم‌ها

تلقیح با اسپرم اهدایی

در این روش از اسپرم‌های شخص دیگری که اهدا کنده اسپرم است برای باروری استفاده می‌شود. ممکن است بیمار به جای روش تزریق در سیتوپلاسم روش استفاده از اسپرم اهدایی را انتخاب کند خصوصا اگر بیمار به اختلال ژنتیکی مبتلا باشد که ممکن است به فرزند انتقال پیدا کند. اگر می‌خواهید از این روش استفاده کنید باید به عنوان یک زوج چندین جلسه مشاوره را پشت سر بگذارید تا با شرایط خاص و پیامدهای این روش برای خود و فرزند آینده خود آشنا شوید.

برگشت(ریفلاکس ادراری)در زنان و مردان:علت،علائم و درمان

سیستم ادراری از کلیه‌ها، مثانه و حالب ها (لوله‌هایی که کلیه‌ها را به مثانه متصل می‌کنند) تشکیل شده است.  کلیه‌ها مانند فیلتری عمل می‌کنند که مایع اضافی و ضایعات خون را می‌گیرند و به ادرار تبدیل می‌کنند.  ادرار از کلیه‌ها به حالب ها و نهایتاً به مثانه منتقل می‌شود. وقتی مثانه پر است، ادرار از طریق یک لوله به نام مجرای ادرار خارج می‌شود.
حالب ها معمولاً با  زاویه مورب به مثانه وارد می‌شوند و سیستم یک‌طرفه ویژه‌ای دارند که از بازگشت ادرار به سمت کلیه‌ها جلوگیری می‌کنند. اگر این سیستم دچار اختلال شود ادرار می‌تواند به سمت کلیه‌ها بازگردد که ریفلاکس یا بازگشت ادرار نامیده می‌شود. گاهی اوقات ریفلاکس ادرار می‌تواند با مشکلات دیگر در دستگاه ادراری و یا کلیه‌های کوچک، آسیب‌دیده و یا ناقص مرتبط باشد.

آسیب به کلیه یکی از نگرانی‌های اصلی مرتبط با بروز ریفلاکس ادراری است. هرچه ریفلاکس ادراری شدیدتر باشد احتمال بروز عوارض جدی‌تر می‌شود. اگر احساس درد، تب و سوزش ادرار دارید و یا احساس می‌کنید مثانه شما از ادرار خالی نمی‌شود حتماً به پزشک مراجعه کنید. متخصص اورولوژی می‌توانند بر اساس شرایط شما بهترین روش درمان را به شما پیشنهاد دهند. جهت کسب اطلاعات بیشتر در خصوص و یا رزرو نوبت با ما  تماس حاصل فرمایید

علل بازگشت ادرار


برخی از مشکلاتی که ممکن است موجب رفلاکس ادراری شوند یا به ایجاد آن کمک کنند عبارتند از:

  • مشکلات جسمی (ناهنجاری‌های مادرزادی) کلیه که در هنگام تولد وجود دارد
  • مشکلات جسمی (اختلالات مادرزادی) مثانه و خروجی مثانه
  • سنگ مثانه
  • ضربه و فشار یا آسیب به مثانه
  • تورم موقت بعد از جراحی‌هایی مانند پیوند کلیه

علائم رفلاکس ادراری


ریفلاکس ادرار هیچ نشانه‌ای ندارد اما می‌تواند باعث:

  • احساس سوزش هنگام دفع ادرار
  • تمایل به تکرر ادرار حتی اگر فقط چند قطره باشد
  • ادرار خونین و بودار
  • درد در قسمت پایین بدن
  • دل‌درد
  • بی‌اختیاری ادرار در روز یا طول شب
  • تب
  • تغذیه ضعیف، استفراغ و تحرک پذیری

شدت ریفلاکس ادراری


پزشکان شدت ریفلاکس ادراری را با توجه به نوع ریفلاکس مشخص می‌کنند.  در موارد خفیف ادرار تنها به حالب بازگشت می‌کند که ریفلاکس ادراری درجه یک است. موارد شدیدتر شامل تورم شدید کلیه (هیدرونفروز) و چرخش حالب است که نوع درجه دو است.

عوامل خطر ریفلاکس ادراری


عوامل خطر برای ریفلاکس ادراری عبارتند از:

  • نژاد: به نظر می‌رسد خطر ابتلا به ریفلاکس ادراری در افراد سفیدپوست بیشتر است.
  • جنسیت: به‌طور کلی دختران دو برابر پسران در معرض خطر ابتلا به این وضعیت هستند اگرچه ریفلاکس ادراری مادرزادی در پسران شایع‌تر است.
  • نوزادان و کودکان بالای 1 سال نسبت به کودکان بزرگ‌تر بیشتر احتمال دارد به ریفلاکس ادراری مبتلا شوند.
  • سابقه خانوادگی: ریفلاکس ادراری اولیه معمولاً به نسل‌های بعدی منتقل می‌شوند. اگر هرکدام از این علائم را دارید باید به پزشک مراجعه کنید تا آزمایشات ساده‌ای برای رفلاکس ادرار انجام شود.

آزمایشات و تشخیص


آزمایش ادرار می‌تواند نشان دهد که آیا شما رفلاکس ادراری دارید یا خیر. سایر آزمایش‌ها برای تعیین ماندگاری ریفلاکس ادراری ضروری است، ازجمله:

اولتراسوند کلیه و مثانه

اولتراسوند کلیه و مثانه که سونوگرافی نیز نامیده می‌شود از امواج صوتی با فرکانس بالا برای تولید تصاویر کلیه و مثانه استفاده می‌کند. سونوگرافی می‌تواند اختلالات ساختاری مانند ریفلاکس ادراری را تشخیص دهد.

بررسی و مطالعه رادیولوژیک با اشعه ایکس (VCUG)

بررسی و مطالعه رادیولوژیک با اشعه ایکس (VCUG) با مثانه پر و سپس با مثانه تخلیه شده برای تشخیص ناهنجاری انجام می‌شود.  در حالی که شما به پشت، روی یک میز اشعه ایکس قرار می‌گیرید یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر (کاتتر) از طریق مجرای ادرار به مثانه وارد می‌شود.

اسکن هسته‌ای

اسکن هسته‌ای که به‌عنوان سیستوگرام رادیونوکلئید نیز شناخته شده است از روش مشابه با VCUG استفاده می‌کند، به جز اینکه به جای تزریق رنگ به مثانه از طریق کاتتر، این آزمایش از یک رادیواکتیو استفاده می‌کند. اسکنر ردیاب را تشخیص می‌دهد و نشان می‌دهد که آیا دستگاه ادراری به‌درستی کار می‌کند  یا خیر.
خطرات شامل ناراحتی به علت کاتتر و ناراحتی در هنگام ادرار کردن است. ادرار ممکن است یک یا دو روز پس از تست کمی صورتی باشد.

عوارض ریفلاکس ادرار


زخم کلیه

ریفلاکس ادراری درمان نشده می‌تواند منجر به زخم شدن کلیه‌ها که به‌عنوان رفلاکس نفروپاتی شناخته می‌شود و باعث آسیب دائمی به بافت کلیه است. یک نسخه پشتیبان از ادرار کلیه‌ها را به بالاتر از فشار طبیعی باز می‌کند.
عفونت کلیه‌ها می‌تواند در طول زمان تبدیل به زخم کلیه شود. زخم کلیه حاد منجر به فشارخون بالا و نارسایی کلیه می‌شود.

فشارخون بالا

ازآنجاکه کلیه‌ها ضایعات را از جریان خون حذف می‌کنند، آسیب به کلیه‌های شما باعث باقی ماندن ضایعات و نهایتاً افزایش فشارخون می‌شود.

نارسایی کلیه

 زخم کلیه باعث از دست رفتن عملکرد در قسمت فیلتر کلیه می‌شود که نهایتاً نارسایی کلیه را به همراه دارد که ممکن است به سرعت یا در طول زمان رخ دهد.

درمان بازگشت ادرار


از پتو یا حوله گرم استفاده کنید

حوله یا پتو را برای چند دقیقه گرم کنید.  اطمینان حاصل کنید که حوله یا پتو فقط گرم شوند و بیش از حد داغ نباشند و سپس آن را روی شکم خود قرار دهید. گرما می‌تواند به کاهش احساس فشار مثانه و درد کمک کند.

نوشیدن مایعات (آب)

آشامیدن آب ادرار را رقیق می‌کند و می‌تواند باکتری‌ها را از بین ببرد.
از نوشیدنی‌های حاوی مرکبات و کافئین تا زمانی که عفونت شما پاک شود اجتناب کنید زیرا آنها می‌توانند مثانه را تحریک کنند و تمایل به تکرر ادرار یا نیاز فوری به ادرار کردن را افزایش می‌دهند.

 دارو 

آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند آموکسی سیلین یا تریموتروپیم سولفامتوکسازول اغلب برای عفونت مجاری ادرار ناشی از ریفلاکس ادراری تجویز می‌شوند.
آنتی‌بیوتیک‌ها از عفونت جلوگیری یا آن را درمان می‌کنند و به کاهش احتمال ابتلا به زخم کلیه،که می‌تواند منجر به آسیب کلیه شود، کمک می‌کنند. شما ممکن است نیاز به درمان مداوم با آنتی‌بیوتیک داشته باشید یا ممکن است پزشک به شما این امکان را بدهد که در صورت ظهور نشانه‌های عفونت مجاری ادراری جدید از آنتی‌بیوتیک‌ها مصرف کنید.  برای بررسی باکتری‌ها در ادرار، ممکن است تست‌های مکرر مورد نیاز باشد.

جراحی


اکثر افراد مبتلا به ریفلاکس ادرار به جراحی نیاز ندارند. افرادی که ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند شامل کسانی هستند که:

  • اگرچه آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنند اما عفونت دستگاه ادراری آنها همچنان ادامه دارد.
  • سایر اختلالات پیچیده دستگاه ادراری را دارا هستند.

جراحی اصلاح ریفلاکس ادراری قراردهی مجدد حالب ها به مثانه برای ایجاد یک تونل جدید یا تزریق مواد خاص در اطراف انتهای حالب می‌باشد. هر دو این عملیات‌ها، یک سوپاپ بازگشتی عملکردی را بازسازی می‌کنند و از رفلکس جلوگیری می‌کنند. اگر شما نیاز به عمل جراحی دارید، پزشک درباره‌ی گزینه‌های مناسب با شما صحبت خواهد کرد.

تنگی،گرفتگی و انسداد مجرای ادرار در زنان و مردان:علت، علائم و درمان

تنگی مجرای ادرار به هر گونه تنگی مجرای ادرار و به هر دلیلی گفته می‌شود، چه این تنگی موجب اختلال در جریان ادرار از مثانه شده باشد یا نه. تنگی مجرای ادرار، در مقایسه با دختران و زنان، به میزان بسیار بیشتری در بین پسران و مردان شایع است. در واقع این بیماری در بین زنان نادر است. تنگی و گرفتگی مجرای ادرار می‌تواند علل مختلفی داشته باشد و از سوی دیگر می‌تواند در هر بیمار شرایط متفاوتی ایجاد کند و برای مثال در یک بیمار هیچ علائمی ایجاد نکند و در بیمار دیگر موجب درد و ناراحتی ناشی از انسداد مجرای ادراری و احتباس ادرار شود. درمان این مشکل و ایجاد مسیری مناسب برای خروج ادرار می‌تواند کار چالش برانگیزی برای پزشکان باشد و نیازمند درک صحیحی از آناتومی مجرای ادرار و سیستم کلیوی و مجاری است. هر یک از بیمارانی که به علت احتباس ادرار و تنگی مجرای ادراری به اورژانس بیمارستان مراجعه می‌کنند لازم است که با متخصص اورولوژی مشورت کنند.

 تنگی و گرفتگی مجرای ادراری موجب اختلال در خروج ادرار از مثانه می‌شود و می‌تواند مشکلات پزشکی مختلفی مانند عفونت و التهاب را برای مجرای ادراری ایجاد کند. متخصصین اورولوژی ما دارای تجربه و مهارت بالایی در اجرای تکنیک‌های جراحی بسته و جراحی ترمیمی تنگی مجرای ادرار هستند. جهت دریافت اطلاعات بیشتر می‌توانید با شماره‌های ما تماس حاصل نمایید.

علل


هر گونه التهاب در مجرای ادراری می‌تواند موجب زخم شدن و آسیب دیدن بافت آن شود که این موضوع نیز در نهایت موجب تشکیل بافت فیبروزی در مجرا و تنگی یا گرفتگی آن می‌شود. همچنین ممکن است مجرای ادراری بدون تشکیل بافت فیبروزی در آن دچار گرفتگی مکانیکی شود، برای مثال بر اثر بزرگ بودن پروستات. شایع ترین علل التهاب و آسیب دیدن مجرای ادراری:

  •  آسیب‌های ناشی از حادثه و ضربه خوردن که به مثانه و مجرای ادرار صدمه می‌زنند.
  •  آسیب‌های لگنی (شکستگی استخوان لگن) و ضربه به لگن.
  •  انجام عمل‌های قبلی که در ان مجرای ادراری درگیر بوده است (گذراندن کاتتر از مجرای ادرار، جراحی، کیستوسکوپی)
  •  جراحی پروستات
  •  بزرگ بودن پروستات
  •  سرطان مجرای ادراری
  •  عفونت ادرار 
  •  عفونت یا التهاب پروستات
  •  انجام جراحی هیپوسپادیاس در گذشته
  •  نقص مادرزادی مجرای ادراری که در موارد مادری موجب گرفتگی مجرای ادرار در نوزادان می‌شود.
  •  انجام براکی تراپی (رادیوتراپی داخلی) با قرار دادن دانه‌های رادیو اکتیو در پروستات
  •  التهاب نوک آلت تناسلی بر اثر تاثیر تحریک شدن آلت با پوشک
  •  ابتلا به بیماری‌های التهابی مانند لیکن اسکلروز و سندرم رایتر

علائم تنگی مجرای ادرار


شدت علائم ایجاد شده بر اثر تنگی مجرا در هر یک از بیماران متفاوت است به طوری که ممکن است برخی از بیماران هیچ علائمی نداشته باشند، برخی دیگر درد و ناراحتی خفیفی داشته باشند و برخی دچار احتباس ادرار شوند که موقعیتی اورژانسی است. برخی از عوارض و علائم ناشی از تنگی مجرای ادرار عبارتند از:

  •  مشکل در هنگام شروع کردن ادرار
  •  درد در هنگام ادرار کردن
  •  عفونت مجرای ادراری
  •  احتباس ادرار
  •  خالی نشدن کامل مثانه
  •  کاهش میزان جریان ادرار
  •  چکه کردن ادرار
  •  پخش شدن جریان ادرار یا وجود دو جریان در هنگام ادرار کردن
  •  وجود خون در ادرار ( خونی یا تیره رنگ بودن ادرار)
  •  وجود خون در منی
  •  بی اختیاری ادرار 
  •  درد لگنی
  •  ترشح مایعات از مجرای ادراری
  •  کاهش فشار خروج منی
  •  وجود سنگ در ادرار
  •  وارد شدن فشار به بیمار برای ادرار کردن
  •  تکرر ادرار

تشخیص


تشخیص تنگی مجرای ادرار با توجه به موارد زیر صورت می‌گیرد:

  •  شرح حال بیمار، سوابق پزشکی و نتایج معاینه فیزیکی
  •  ارزیابی ادرار، کشت ادرار و کشت ادرار به منظور تشخیص بیماری‌های مقاربتی (کلامیدیا و سوزاک)
  •  ارزیابی پروستات و بررسی احتمال ابتلا به سرطان پروستات
  •  نتایج عکسبرداری از مثانه و مجرای ادرار و نتایج اندوسکوپی
  •  تست اوروتروگرام عقب رونده
  •  کیستوگرافی، پر کردن و خالی کردن مثانه
  •  کیستواوروتروگرام جلورونده
  •  اسکن ام آر آی و سی تی اسکن

درمان تنگی مجرای ادرار


سوندگذاری

معمولا اولین درمان انسداد مجرای ادراری، قرار دادن یک لوله باریک در مجرا برای خروج ادرار است. همچنین ممکن است پزشک برای درمان عفونت، داروی آنتی بیوتیک برای شما تجویز کند. اگر میزان گرفتگی مجرای ادرار خفیف باشد، ممکن است قرار دادن سوند توسط خود بیمار نیز برای او تجویز شود.

گشاد گردن مجرا (دیلاتاسیون)

در این روش، پزشک سیمی باریک را وارد مجرای ادرای و مثانه می‌کند و سپس به تدریج، لوله‌های اتساع دهنده‌ی بزرگتر و بزرگتری را از روی این سیم عبور می‌دهد تا مجرا را به آرامی گشاد کند. این روش درمانی سرپایی راه حلی برای گرفتگی‌های مکرر مجرای ادراری است.

اروتروپلاستی

در این روش، مجرای ادراری یا گشاد می‌شود و یا ناحیه از مجرا که دچار گرفتگی شده است، برداشته می‌شود. در این عمل ممکن است بافت‌های اطراف مجرا نیز ترمیم شوند. در حین انجام این ترمیم ممکن است از بافت سایر قسمت‌های بدن مانند بافت دهان یا پوست برای پیوند استفاده شود. احتمال بازگشت مجدد تنگی مجرا پس از انجام این عمل، بسیار کم است.

برش مجرا با آندوسکوپی

در این روش، پزشک یک وسیله نوری باریک به نام سیتوسکوپ را وارد مجرای ادراری می‌کند و سپس سایر وسایل جراحی را از طریق سیتوسکوپ وارد مجرا می‌کند تا بافتی که موجب انسداد مجرا شده است بریده شود و یا با لیزر سوزانده شود. در این روش جراحی، میزان زخم ایجاد شده در بافت مجرا کمتر است و در نتیجه احتمال عفونت کمتر و دوره بهبودی پس از جراحی نیز کوتاه تر است. احتمال بازگشت تنگی مجرا پس از جراحی وجود دارد.

قرار دادن استنت یا سوندگذاری دائمی

اگر میزان گرفتگی مجرای ادراری شما شدید باشد و نخواهید عمل جراحی انجام دهید، ممکن است لازم باشد که عمل استنت گذاری دائمی را برای باز نگه داشتن مجرا یا عمل سوندگذاری دائمی را برای خروج ادرار انجام دهید. البته این دو عمل، چندین نقطه‌ی ضعف دارد، از جمله خطر تحریک شدن مثانه، ناراحتی خود بیمار و خطر بروز عفونت مجرای ادراری. به همین دلیل این دو عمل به ندرت انجام می‌شوند. به طور کلی هر زمان که امکان انجام عمل اوروتروپلاستی مجرای ادرار وجود داشته باشد، پزشکان انجام این عمل را بر جراحی ترجیح می‌دهند. رویکردی که پزشکان در تدوین برنامه درمانی دارند بر ین اساس است که انجام اوروتروپلاستی در اوایل برنامه درمانی مانع از نیتز بیمار به انجام اوروتومی آندوسکوپی مکرر می‌شود.

بهبودی


دوره بهبودی پس از جراحی مجرای ادرار برای هر بیمار متفاوت است و به تکنیک جراحی، طول سوندگذاری و وضعیت کلی سلامت بیمار بستگی دارد. در اغلب جراحی‌ها، پس از اتمام جراحی یک سوند در آلت تناسلی قرار داده می‌شود. این که سوند تا چه مدت در آلت باقی بماند به نوع جراحی انجام شده و ترجیح جراح بستگی دارد. معمولا این سوند حداقل برای یک هفته در آلت می‌ماند. در برخی از موارد از سوند فوق عانه ای نیز برای خروج ادرار استفاده می‌شود. این سوند از زیر شکم به داخل مثانه می‌رود. در عمل‌های کم تهاجمی و ساده تر، دوره‌ی بهبودی کوتاه‌تر است. میزان درد و ناراحت بیمار نیز با توجه به نوع عمل انجام شده متفاوت است. میزان درد بیمار بعد از عمل اوروتومی داخلی و عمل گشاد کردن مجرا کمتر از جراحی است. بعد از انجام عمل‌های جراحی، دوره‌ی بهبودی نیز طولانی تر است. عمل‌هایی مانند گشاد کردن مجرا به صورت سرپایی انجام می‌شوند در حالی که جراحی‌های دیگر نیاز به بستری شدن بیمار دارند.

پیشگیری


از آنجایی که علت تنگی مجرای ادراری در اغلب موارد، آسیب، ضربه دیدن، انجام درمان‌های خاص و وسیله قرار دادن در مجرا یا ابتلا به سایر بیماری‌های زمینه‌ای غیر قابل پیشگیری است، بنابراین تنگی مجرا نیز تا حدود زیادی قابل پیشگیری نیست. بیماری‌های مقاربتی مانند سوزاک و کلامیدیا از جمله علل کمتر شایع برای ابتلا به تنگی مجرای ادراری هستند که می‌توان با داشتن رابطه جنسی ایمن از بروز آنها پیشگیری کرد. استفاده صحیح و به جا از سوندها و قرار دادن وسایل درمانی در مجرای ادرار توسط تیم پزشکی نیز خطر بروز تنگی مجرا را کاهش می‌دهد.

علل، تشخیص و درمان مثانه پرکار (بیش فعال)

مثانه اندامی است که ادرار را از کلیه‌ها جمع کرده و هنگامی که پر باشد دفع می‌کند. در حالت ایده‌آل فرد می‌تواند مثانه‌ی خود، زمان دفع ادرار و تعداد دفعات ادرار در طول روز را کنترل کند. هنگامی که شخص مثانه‌ی بیش فعال داشته باشد، همیشه نمی‌تواند این عملکردها را کنترل کند. این شرایط زمانی رخ می‌دهد که مثانه‌ی فرد به طور مکرر یا بدون هشدار فشرده شود. در نتیجه، ممکن است تعداد دفعات نیاز به دفع ادرار افزایش یافته یا ادرار نشت کند. درمان‌های بسیاری وجود دارند که می‌توانند به کاهش علائم کمک کنند.

مثانه پرکار می‌تواند در کار، زندگی اجتماعی، ورزش و خواب شما اختلال ایجاد کند. علائم مثانه پرکار در صورت عدم درمان ممکن است به حدی شوند که امکان گذراندن روز بدون مراجعات زیاد به دستشویی دشوار باشد. ممکن است برای بیرون رفتن با دوستان یا انجام فعالیت‌های روزمره عصبی باشید زیرا نگران پیدا نکردن دستشویی در هنگام نیاز خواهید بود. برخی افراد از حضور در جمع خجالت می‌کشند و در نتیجه منجر به تنهایی و کناره‌گیری آنها می‌گردد. شما نباید اجازه دهید که علائم مثانه بیش فعال زندگی‌تان را تغییر دهد. درمان‌هایی برای کمک به شما وجود دارند. در صورتی که فکر می‌کنید دچار مثانه پرکار هستید به یک پزشک مراجعه نمایید. متخصصین ما در کلینیک تخصصی اورولوژی با ارائه‌ی مشاوره‌ی تخصصی در مورد علل پرکاری یا بیش فعالی مثانه، شما را با انواع روش‌های درمانی موجود آشنا می‌کنند. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت درمان می‌توانید با ما تماس بگیرید.

علل


مثانه پرکار اغلب ناشی از اسپاسم‌هایی در ماهیچه دترسور که عضله اصلی جداره‌ی مثانه است، می‌باشد. هنگامی که مغز احساس می‌کند تقریباً نیمی از مثانه پر شده است، معمولاً سیگنال‌های عصبی را ارسال می‌کند. این امر باعث می‌شود که عضلات کف لگن و اسفنکتر شل شده و دتروسر منقبض شود و ادرار را به خارج هدایت کند. علل متداول مثانه پیش فعال عبارتند از:

  • پایین افتادگی اندام لگن
  • استفاده از سوند ادراری
  • کشیدگی یا ضعیف شدن عضلات لگن
  • کم بودن میزان استروژن بخصوص بعد از یائسگی
  • بزرگی پروستات 
  • زایمان از راه واژن
  • اختلالات مثانه مانند سنگ مثانه یا تومور
  • آسیب عصبی
  • بیماری پارکینسون، سکته مغزی و ام اس
  • کاهش قابلیت تفکر یا بیماری‌های مرتبط از جمله آلزایمر
  • جراحی لگن یا مشکلاتی در این ناحیه
  • کشیدگی یا ضعف عضلات مثانه
  • خالی شدن ناقص مثانه
  • مشکلات ساختاری در مثانه

علائم مثانه فعال


برخی افراد مبتلا به مثانه بیش فعال چندین بار در طول شب احساس نیاز به دفع ادرار می‌کنند که خواب آنها را قطع می‌کند. بیشتر موارد مثانه پیش فعال دارای سه علامت اصلی هستند:

  • اضطرار ادرار
  • تکرر ادرار 
  • بی‌اختیاری ادرار

تشخیص


تشخیص مثانه پرکار می‌تواند بر اساس سابقه و عوارض عنوان شده توسط فرد انجام شود. یک سابقه پزشکی کامل و معاینه فیزیکی توسط پزشک و بررسی داروها و علائم اغلب سرنخ‌های اصلی را در تشخیص مثانه پرکار ارائه می‌کنند. معاینه لگن در زنان و معاینه پروستات در مردان در ارزیابی یک فرد مبتلا به مثانه بیش فعال مهم هستند. آزمایش خون ساده و آزمایش ادرار می‌توانند تکمیل کننده‌ی سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی باشند. معمولاً تست‌های شیمی خون و عملکرد کلیه به منظور ارزیابی مشکلات متابولیک احتمالی مانند دیابت تجویز می‌شوند. آزمایش ادرار با کشت ادرار نیز برای بررسی هرگونه عفونت ادراری موجود یا سایر اختلالات ادراری و کلیوی مفید می‌باشند.

عوامل خطر


عوامل خطر شایع مثانه پرکار عبارتند از:

  • سن
  • دیابت بارداری
  • بارداری
  • یبوست طولانی مدت
  • کم یا زیاد بودن طولانی مدت آب بدن
  • سرفه مزمن
  • داروهایی که باعث افزایش قابل توجه در ادرار یا مصرف مایعات می‌شوند.

درمان مثانه پرکار


پزشک می‌تواند درمان‌های بسیاری را برای مثانه فعال توصیه کند، از جمله داروها، تغییرات رژیمی و فیزیوتراپی. در موارد نادر، پزشک ممکن است روش های تهاجمی‌تری را برای درمان این مشکل توصیه نماید.

داروها 

پزشکان می‌توانند برخی داروها را برای درمان مثانه پرکار تجویز کنند. این داروها معمولاً تحت عنوان داروهای ضد اسپاسم یا آنتی کولینرژیک شناخته می‌شوند. آنها وقوع اسپاسم‌های عضلانی مانند اسپاسم در مثانه را کاهش می‌دهند. نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از:

  • اکسی بوتینین
  • سولیفناسین
  • تولترودین
  • تروسپیوم

فیزیوتراپی

برخی از روش‌های فیزیوتراپی برای درمان مثانه پرکار وجود دارند.

  • تمرین مثانه: این روش برای تقویت عضلات مثانه از طریق به تاخیر انداختن دفع ادرار مورد استفاده قرار می‌گیرند. تمرین مثانه تنها باید با توصیه و تجویز متخصص انجام شود.
  • ورزش‌های کف لگن و تمرینات تحمل وزن واژینال نیز روش‌های درمانی برای تقویت عضلات مثانه هستند. متخصصینی به نام درمانگران کف لگن می‌توانند این ورزش‌ها را به فرد آموزش دهند.

تزریق بوتاکس

پزشکان از تزریق سم بوتولینوم (مانند بوتاکس) برای کاهش اسپاسم عضلات در مثانه استفاده می‌کنند. هرچند، در این روش ممکن است به علت از بین رفتن اثر بوتاکس بعد از چند ماه نیاز به تزریق مجدد باشد.

تغییرات شیوه زندگی

برخی غذاها و نوشیدنی‌ها در تحریک مثانه نقش دارند. در نتیجه، ایجاد تغییراتی در شیوه زندگی می‌تواند به فرد برای کاهش احتمال ابتلا به علائم مثانه پرکار کمک کند. محدود کردن مصرف کافئین و نیز ترک کردن سیگار ممکن است تغییرات توصیه شده در شیوه زندگی باشند. نمونه‌هایی از اقداماتی که باید انجام داد عبارتند از:

  • محدود کردن مصرف کافئین که می‌تواند مثانه را تحریک کند.
  • حفظ وزن سالم: وزن اضافه می‌تواند فشار بسیار زیادی را روی مثانه‌ی فرد وارد کند.
  • افزایش مصرف فیبر که می‌تواند خطر یبوست و احتمال ابتلا به مثانه پرکار را کاهش دهد.
  • تنظیم مصرف مایعات به طوری که فرد در هنگام شب مایعات زیادی ننوشد. این کار به کاهش احتمال بیدار شدن در طول شب برای دفع ادرار کمک می‌کند.
  • ترک سیگار، زیرا سیگار کشیدن می‌تواند برای مثانه تحریک کننده باشد.

عمل جراحی

در صورتی که درمان‌ها بالا موفقیت آمیز نباشند، گاهی اوقات عمل جراحی برای درمان سندرم مثانه بیش فعال پیشنهاد می‌شود. روشی که ممکن است استفاده شود عبارتست از:

  • سیستوپلاستی بزرگ کردن: در این عمل، یک قطعه کوچک از بافت روده جهت افزایش اندازه مثانه به دیواره‌ی آن اضافه می‌شود. هرچند، تمام افراد نمی‌توانند بعد از این عمل بطور طبیعی ادرار را دفع کنند. ممکن است به منظور تخلیه‌ی مثانه نیاز به قرار دادن سوند باشد. این عمل گاهی اوقات با باز کردن شکم و گاهی از طریق یک لاپاراسکوپ انجام می‌شود.
  • انحراف ادرار: در این عمل، لوله‌های بین کلیه‌ها تا مثانه (حالب) مستقیماً به خارج بدن هدایت می‌شوند. ادرار به سمت مثانه جریان پیدا نمی‌کند. این روش تنها در صورتی انجام می‌گیرد که سایر گزینه‌ها در درمان سندرم مثانه پرکار موفق نبوده باشند.

پیشگیری


پیشگیری از ابتلا به مثانه بیش فعال و گزینه‌های مدیریت آن عبارتند از:

  • تامین آب بدن اما نه مقدار بیش از حد
  • کاهش وزن
  • ورزش‌های عضله کف لگن از جمله کگل 
  • درمان عفونت‌های ادراری و مثانه
  • ترک سیگار برای کاهش سرفه کردن
  • ورزش منظم

غذاهای تند و اسیدی پوشش مثانه را تحریک کرده و باعث ناراحتی می‌شوند و معمولاً نیاز به مراجعه به دستشویی را افزایش می‌دهند.

تستوسترون پایین (هیپوگنادیسم) در مردان و زنان: علت، علائم و درمان

تستوسترون پایین اصطلاحی است که توسط پزشکان برای توصیف کمبود سطح نرمال هورمون تستوسترون در افراد استفاده می‌شود. علائم زیادی وجود دارد که می‌تواند در مردان و زنان مبتلا به تستوسترون پایین رخ دهد. نتیجه درمان بیماران مبتلا به تستوسترون پایین بسته به جنس، سن و پاسخ فرد به درمان ممکن است خوب یا خفیف باشد. در صورت بروز علائم تستوسترون پایین مراقبت‌های پزشکی باید انجام شود. به علت بیماری‌های ژنتیکی و یا بیماری‌های زمینه‌ای در برخی افراد امکان جلوگیری از ابتلا به تستوسترون پایین وجود ندارد. با این‌ حال در افراد دیگر تغییرات سبک زندگی می‌تواند مانع یا باعث تأخیر در کاهش تستوسترون شود.

تستوسترون پایین یا هیپوگنادیسم باعث ایجاد تغییرات احساسی و جسمی می‌شود که بسیاری از افراد با افزایش سن آن‌ها را تجربه می‌کنند. درمان تستوسترون پایین می‌تواند به‌طور چشمگیری زندگی شما را تغییر دهد اما تنها در صورتی که آن را به‌درستی تحت درمان قرار دهید و متخصص در طول دوره مراقبت و درمان نظارت داشته باشد. متخصصان ما پس از تشخیص و تعیین علت تستوسترون پایین بهترین درمان برای شما را توصیه خواهند کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل نمایید.

تستوسترون پایین چیست؟


تستوسترون پایین، هیپوگنادیسم نیز نامیده می‌شود و بسته به علت کمبود تستوسترون انواع مختلف دارد. تستوسترون هورمون استروئید تولید شده در غدد فوق کلیوی مردان و زنان یا در بیضه مردان و تخمدان زنان است. تستوسترون عمدتاً مسئول شکل‌گیری و حفظ ویژگی‌های جنسی مرد ازجمله رشد استخوان و رشد عضلانی آن‌ها است. سطح هورمون تستوسترون در انسان توسط هورمون‌های آزادشده از مغز تنظیم می‌شود؛ در مردان غده هیپوتالاموس و هیپوفیز در مغز تستوسترون را در دوران بلوغ افزایش می‌دهد و باعث ایجاد خصوصیات مردانه به‌عنوان مثال بزرگ شدن آلت تناسلی، رشد موی صورت، افزایش میل جنسی می‌شود. اگر چه اکثر مشکلات ناشی از تستوسترون پایین در مردان بالغ متمرکز است اما این مشکل فقط به مردان بالغ محدود نمی‌شود. با این حال اختلالات ناشی از تستوسترون پایین در زنان کم‌تر از مردان بزرگسال است.

علل


علل تستوسترون پایین بسیار هستند و می‌توانند به سه دسته تقسیم شوند: اولیه، ثانویه و ثالثیه.

هیپوگنادیسم اولیه

علت تستوسترون پایین اولیه ناشی از آسیب یا نارسایی اندام‌های اصلی تولیدکننده تستوسترون، بیضه‌ها و تخمدان‌ها، هستند. علل هیپوگنادیسم اولیه عبارت‌اند از آسیب یا ضربه به بیضه، بیضه‌های نهفته، اوریون، شیمی‌ درمانی یا پرتو درمانی، اختلالات کروموزومی، نارسایی تخمدان یا جراحی برداشتن بیضه و افزایش سن است.

هیپوگنادیسم ثانویه و ثالث

علل هیپوگنادیسم ثانویه مربوط به تنظیم غده هیپوفیز تستوسترون است، در حالی‌ که هیپوگنادیسم ثالث یا تستوسترن پایین‌تر از آن مربوط به تنظیم هیپوتالاموس تستوسترون است. هیپوتالاموس غده‌ای در مغز است که تنظیم غده هیپوفیز و دیگر غدد را بر عهده دارد. اکثر علل تستوسترون پایین ثانویه و ثالث برای هیپوفیز و هیپوتالاموس مشابه هستند. علاوه بر این هر دو علل ممکن است همان زمان هم تأثیر بگذارند. علل ثانویه و ثالث هیپوگنادیسم عبارت‌اند از:

  • تومورهای مرتبط با هیپوفیز یا هیپوتالاموس
  • شیمی‌ درمانی تومورهای نزدیک
  • اختلال غدد
  • کاهش جریان خون به غدد
  • التهاب غدد لنفاوی ناشی از بیماری اچ آی وی، سل، سارکوئیدوز
  • مصرف استروئیدهای آنابولیک برای افزایش عملکرد یا توده عضلانی (ورزشکاران، بدن‌سازان )

علائم تستوسترون پایین


علائم و نشانه‌هایی برای تستوسترون پایین وجود دارد. شایع‌ترین علائم و نشانه‌هایی که باعث می‌شود مردان به پزشک مراجعه کنند اختلال نعوظ است. با این حال علائم و نشانه‌های دیگری نیز وجود دارد که ممکن است رخ دهد:

  • کاهش میل جنسی 
  • کاهش ارگاسم یا عدم وجود آن
  • کاهش نعوظ خودبه‌خودی یا عدم وجود آن
  • ریزش و کاهش موهای گوش، زیر بغل یا موی صورت
  • افسردگی
  • کاهش حجم بیضه‌ها
  • ناراحتی یا بزرگ شدن پستان
  • گرگرفتگی یا تعرق
  • کاهش قدرت
  • اختلالات خواب
  • کاهش حافظه
  • آنمی (کاهش گلبول قرمز)
  • پوکی استخوان
  • کاهش تولید اسپرم یا عدم وجود آن و ناباروری
  • افزایش چربی بدن (شاخص توده بدن)

بسیاری از موارد فوق، به‌ جز علائم مخصوص مردان، ممکن است در زنان مبتلا به کمبود تستوسترون نیز دیده شود.

عوارض کمبود تستوسترون


عوارض کمبود تستوسترون در افراد متفاوت است. برای مردان بالغ شایع‌ترین علامت که اختلال نعوظ است می‌تواند منجر شود به:

  • اضطراب
  • افسردگی
  • اختلافات زناشویی
  • کاهش میل جنسی و اختلال نعوظ آلت تناسلی

عوارض مشابهی در زنان وجود دارد. علاوه بر این، توده عضلانی، تراکم استخوان و باروری ممکن است کاهش یابد. مطالعات اخیر ارتباط بین تستوسترون پایین و افزایش خطر بیماری‌های قلبی را نشان می‌دهد.

تشخیص


تستوسترون پایین به‌طور معمول با بررسی علائم و نشانه‌های فرد و معاینه فیزیکی تشخیص داده می‌شود. برای مردان آزمایش خون در دسترس است که می‌تواند سطح تستوسترون را تشخیص دهد و پایه‌ای برای تشخیص قطعی تستوسترون پایین فراهم کند. مقادیر طبیعی از 270 تا 1070 نانوگرم در دسیلی متغیر است اما تعریف تستوسترون طبیعی طبق نظر متخصصین مختلف کمی متفاوت است. بیشتر آزمایش خون در صبح انجام می‌شود زیرا این‌ زمانی است که تولید روزانه تستوسترون در مردان بالاتر است. نتایج آزمایش‌ها خون برای زنان بیشتر متغیر هستند. بعضی محققان معتقدند زنان حدود یک‌سوم تا یک هشتم سطح مردان تستوسترون دارند بنابراین تشخیص مشکل‌تر است و تشخیص اغلب بر اساس علائم و معاینه فیزیکی است.

درمان تستوسترون پایین


درمان برای مردان

در مردان درمان هیپوگنادیسم با دو روش متفاوت انجام می‌شود. اگر علل زمینه‌ای برای کمبود تستوسترون وجود داشته باشد (مثلاً HIV، تومور، شیمی‌درمانی، دیابت، چاقی) پزشک باید درمان‌های متفاوتی را برای این علل زمینه‌ای آغاز کند. سطح پایین تستوسترون می‌تواند توسط هورمون‌های تجویزشده توسط دکتر درمان شود. توصیه‌های کارشناسان در مورد زمان درمان با هورمون متفاوت است. برخی معتقدند درمان زمانی باید انجام شود که سطح تستوسترون 300 نانوگرم در دسی لیتر است در حالی‌ که دیگران توصیه می‌کنند شروع درمان باید زمانی باشد که سطح تستوسترون 230 نانوگرم در دسی لیتر است. اگر چه محققان معتقدند 70 درصد مردان 70 ساله و بالاتر به تستوسترون پایین مبتلا هستند برخی از محققان معتقدند که درمان هورمونی در این گروه سنی ممکن نیست. با این حال هنگامی‌که هورمون درمانی تجویز می‌شود، تستوسترون را می‌توان از طریق تزریق، اپیلاسیون پلت، بر روی پچ پوستی، تزریق ژل در پوست یا ژل خوراکی یا ضماد به لثه استفاده کرد.

درمان برای خانم‌ها

هیچ روش استاندارد تائید شده‌ای برای جایگزینی تستوسترون در زنان وجود ندارد. با این حال، بعضی از پزشکان هنوز ممکن است برخی از شکل‌های تستوسترون را به زنان تجویز کنند اما اثربخشی و ایمنی این درمان اثبات نشده است. استفاده از هورمون‌های موضعی باید با دقت انجام شود. زنان نباید ناحیه پوستی تحت درمان با تستوسترون را لمس کنند زیرا هورمون ممکن است از طریق پوست آن‌ها جذب شود و باعث شود زنان با تولید تستوسترون ویژگی‌های مردانه را در بدن پیشرفت دهند.

پیشگیری


از کمبود تستوسترون اگر ناشی از عوامل و بیماری‌های ژنتیکی یا درمان‌هایی مانند شیمی‌درمانی باشد نمی‌توان پیشگیری کرد. با این حال، با تغییر سبک زندگی فرد برخی از علل مؤثر در کمبود تستوسترون مانند چاقی، سیگار کشیدن و سوء مصرف مواد قابل کنترل است. علاوه بر این، تشخیص و درمان اولیه ممکن است از تحلیل عضلات و استخوان‌ها جلوگیری کند.