درمان کاهش جریان ادرار به علت نارسایی کلیوی، فقدان آب بدن و عفونت

درمان کاهش جریان ادرار به علت نارسایی کلیوی

دلایل بسیاری برای کاهش فشار ادرار (جریان ادرار) وجود دارد که از جمله آنها می‌توان به مواردی نظیر نوشیدن کم مایعات یا به علل جدی‌تری مانند مشکلات قلبی یا انسداد مجاری ادراری اشاره کرد. به طور کلی، هر چه، بیشتر مایعات بنوشید ادرار بیشتری آزاد خواهید کرد، اما اگر جریان ادرار به طور قابل توجهی کاهش یافته و یا به کلی قطع شده است، این حالت نشان دهنده یک بیماری جدی است.

ادرار کردن برای عملکرد مناسب بدن ضروری است، زیرا کمک می‌کند که سموم آزاد دفع شوند که می‌توانند در صورت باقی ماندن در بدن عوارض جدی ایجاد کنند.

کاهش فشار ادرار وضعیتی است که در آن خروجی ادرار بدن کمتر از 400 میلی لیتر در روز است. آنوریا بیماری شدید و شناخته شده دیگری است که در آن یک فرد کمتر از 50 میلی لیتر ادرار در روز تولید می‌کند، بنابراین این مهم است که این دو اشتباه گرفته نشوند.

تخمین زده می‌شود که نرخ بیماری کاهش فشار ادرار در بزرگسالان حدود یک درصد از افراد پذیرش شده، دو تا پنج درصد از افراد بستری شده، و چهار تا 15 درصد از افراد پس از عمل قلبی ریوی است.

آسیب حاد کلیوی منجر به کاهش فشار ادرار نیز، در حدود 10 درصد از نوزادان در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) رخ می‌دهد. کودکان تحت عمل جراحی قلب که علائم کاهش فشار ادرار را دارند نیز 10 تا 30 درصد می‌باشند.

همانطور که می‌دانید کمبود مایعات بدن می‌تواند مشکلات ادراری بسیاری را ایجاد کند و خطر ابتلا به کاهش فشار ادرار را افزایش می‌دهد. اگر شما مصرف آب خود را افزایش داده‌اید و هنوز هم تغییری در فشار ادرار خود نمی‌بینید، باید برای کاهش فشار ادرار به دکتر خود مراجعه کنید و زیرا این اختلال ممکن است علامت یک بیماری دیگر باشد.

اگر شما علاوه بر کاهش فشار ادرار دچار اسهال، استفراغ، تب، احساس سر درد، سرگیجه نیز باشید، باید سریعا به دکتر مراجعه کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علل کاهش حجم ادرار


علل کاهش فشار ادرار عبارتند از:

علل ناشی از بیماری کلیوی

این اتفاق زمانی می‌افتد که کلیه‌ها عملکرد خود را به طور معمول انجام می‌دهند، ولی به آنها به اندازه کافی خون عرضه نمی‌شود. این مورد برای حدود 70 درصد از موارد افرادی که به طور اکتسابی دارای نارسایی حاد کلیه هستند و بیش از 60 درصد از افراد بستری شده در بیمارستان را به خود اختصاص می‌دهد.

نقایص کلیوی مادر زادی

این مورد موجب کاهش حجم ادرار خروجی به دلیل آسیب ساختاری در کلیه‌ها است که می‌تواند ناشی از نکروز حاد توبولار بدلیل ایسکمی یا کم خونی موضعی بلند مدت (مرگ سلولی به علت کاهش جریان خون) باشد، برخی از داروها، یا سموم نیز می‌توانند این مشکل را ایجاد کنند. مواردی که ممکن است به عنوان یک عامل مؤثر در ایجاد این شرایط باشند شامل بیماری‌های گلومرولی یا ضایعات عروقی است.

مشکل در بخش‌های پس از کلیه

این مشکل در یک نتیجه انسداد مکانیکی یا نقایص عملکردی در جریان ادرار است. اگر علت کاهش برون ده ادرار این مشکل باشد، معمولا پس از اینکه مانع برداشته شود، برطرف خواهد شد.

علل دیگر

سایر عللی که منجر به کاهش فشار ادرار می‌شوند عبارتند از:

  • دست دادن آب بدن به علت استفراغ، اسهال، تب، و به طور همزمان عدم دریافت مایعات کافی برای جبران آب از دست رفته بدن.
  • انسداد دستگاه ادراری، که ممکن است ناشی از بزرگ شدن پروستات باشد.
  • عفونت شدید منجر به شوک.
  • التهاب کلیه و یا آسیب آن.
  • داروهایی که ممکن است به کلیه‌ها آسیب برسانند، از جمله شیمی درمانی یا داروهای سرکوب کننده دستگاه ایمنی و آنتی بیوتیک‌های خاص

علائم کاهش فشار ادرار

مشخص‌ترین علامت کاهش فشار ادرار، کاهش تولید ادرار است. علائم دیگری که ممکن است همراه با آن باشند شامل استفراغ، تب و یا اسهال، سرگیجه، سر درد، یا افزایش ضربان قلب می‌باشد.

تشخیص کاهش فشار ادرار از جنبه‌های مختلفی دشوار است چون علائم کاهش تولید ادرار مشابه مشکلات رایج دیگری مانند زردی یا تیرگی ادرار است و همچنین مواردی که کلیه در خارج کردن سموم کمتر موثر است، بیماران مبتلا به کاهش فشار ادرار احتمالا علائمی مانند نفخ و ضعف را نیز خواهند داشت. اسهال شدن در مواردی که آلودگی ناشی ازعفونت انگلی باشد، رخ می‌دهد، بنابراین اگر شما دچار اسهال و کم آبی شده‌اید، کاهش فشار ادرار ممکن است نشانه‌ای از یک وجود عفونت و یا انگل در مواد غذایی مصرف شده باشد. اگر شما در هنگام ادرار دچار درد و سوزش می‌شوید، و یا اگر در ادرارتان خون مشاهده کردید، احتمال دارد که کاهش فشار ادرار به دلیل وجود انسداد در دستگاه ادراری باشد.

آزمایش کاهش فشار ادرار


برای تشخیص صحیح کاهش فشار ادرار، دکتر به طور معمول برای به دست آوردن یک تاریخچه پزشکی از وضعیت کلیه‌ها سوالاتی از شما می‌پرسد و خواهد پرسید که مشکل کاهش جریان ادرار از چه زمانی و چگونه آغاز شده است.

آزمایش ادرار رایج‌ترین آزمون برای کاهش فشار ادرار است و می‌تواند سطح پروتئین و گلبول‌های مرده سفید و قرمز خون در ادرار را نشان دهد، و همچنین در پیدا کردن عفونت یا التهاب احتمالی کلیه یا مثانه (گلومرولونفریت) موثر است.

سایر آزمایشات برای تعیین کاهش فشار ادرار می‌تواند شامل کشت ادرار، نمونه خون ویژه برای اشعه ایکس، سونوگرافی برای تست حجم کلیه، سی تی اسکن، آزمایش خون، و تعدادی از تست‌های دیگر باشد که عمدتا بستگی به آنچه که دکتر مشکوک می‌شود که ممکن است علت کاهش فشار ادرار باشد، دارد.

عوارض مرتبط با کاهش فشار ادرار (کاهش جریان ادرار)

احتمال عفونت، از عوارض شایع در بین 30 تا 70 درصد از بیماران است و به طور کلی بر سیستم تنفسی، دستگاه ادراری و کاتترهای ثابت تاثیر می‌گذارد. مسمومیت اوره‌ای یا استفاده نامناسب از آنتی بیوتیک‌های وسیع الطیف ممکن است عوارض این بیماری را افزایش دهد. همچنین، به علت تجمع مایع و سدیم، ممکن است منجر به عوارض قلبی و عروقی گردد.

دیگر عوارض شامل موارد زیر است:

  • در دستگاه گوارش- بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، انسداد روده، و خونریزی
  • هماتولوژی- کم خونی و نقص در عملکرد پلاکت‌ها
  • عصبی- آشفتگی، استرس، خواب آلودگی، و تشنج
  • سایر اختلالات الکترولیتی یا اسید و بازی- اسیدوز متابولیک، هیپوناترمی، هیپوکلسیمی و هایپر فسفاته شدن

درمان بیماری کاهش فشار ادرار


کاهش فشار ادرار درمان بستگی به یافته‌های آزمایشات معمولا شامل:

درمان خانگی برای مدیریت کاهش جریان ادرار

درمان‌های خانگی زیر می‌تواند به شما در درمان کاهش جریان ادرار کمک کند.

  • اگر مشکل کاهش جریان ادرار شما به دلیل یک بیماری جدی نیست، پس در این موارد ساده‌ترین راه برای افزایش حجم ادرار، مصرف آب بیشتر است.
  • سایر داروهای خانگی که می‌تواند کاهش جریان ادرار را بهبود بخشد شامل کاهش مصرف نمک مصرف به عنوان یک راهکار برای حفظ آب بدن است، مصرف پتاسیم خود را نیز کاهش داده، و مواد پروتئین کوچک‌تری را بخورید، حجم زیاد مصرف پروتئین و ورزش شدید می‌تواند به کلیه‌ها آسیب برساند.

اگر کاهش فشار ادرار شما به دلیل یک بیماری جدی ایجاد شده است، شما نیاز دارید که به دکتر خود مراجعه کنید و به دنبال یک روش درمان مناسب باشید.

مصرف دارو

مصرف دارو برای بیماران با کاهش فشار ادرار

داروهایی که معمولا برای بیماران دچار کاهش فشار ادرار تجویز می‌شود شامل فنازوپیریدین (آزو)، فسفات سدیم، دوبوتامین، الکلومتازون موضعی، مکسیلیتین، پلی ساکارید آهن، روغن های معدنی، تاکرولیموس موضعی، آتنولول/ کلرتالیدون، راملتئون(روزرم)، هیدروکلروتیازید/ المزارتان، افاویرنز/ امتریسیتابین/ تنوفوویر و دیاتریزوات، می‌باشد.

شما ممکن است نیاز به قطع مصرف هر گونه دارویی که برای کلیه‌ها سمی هستند، بشوید. اگر مشکلی مرتبط با کلیه‌ها وجود دارد، شما ممکن است به دیالیز نیاز پیدا کنید.

دیالیز برای درمان کاهش فشار ادرار

دیالیز برای درمان کاهش فشار ادرار

در صورتی که مشکلی در ارتباط با کلیه شما وجود دارد، دیالیز ممکن است لازم باشد تا زمانی که کلیه‌ها، بتوانند بدون کمک دیالیز سموم درون زاد و برون زاد را دفع کنند و مایع، الکترولیت و تعادل اسید و باز را حفظ کنند.

هیچ نشانه مطلقی برای الزام به انجام دیالیز وجود دارد. این تصمیم بستگی به زمان شروع، طول مدت و شدت اختلال دارد.

در اغلب موارد، کاهش فشار ادرار، 100٪ قابل درمان و قابل حل است.

درمان جراحی برای اختلال کاهش فشار ادرار

درمان جراحی برای اختلال کاهش فشار ادرار

بیماران مبتلا به کاهش فشار ادرار به علت انسداد ثانویه، اغلب نیاز به عمل جراحی اورولوژی- به عنوان مثال، نفروستومی دارند. نفروستومی از راه پوست، یک روش ساده برای زهکشی موقت یک انسداد کلیه است. این عمل تحت بی حسی موضعی انجام می‌شود، یک کاتتر حالب از طریق یک سوزن به داخل لگنچه کلیه گذاشته می‌شود و به یک کیسه تخلیه متصل می‌شود.

جراحی برداشتن بیضه (ارکیکتومی) برای درمان سرطان بیضه و پروستات

بیضه

عمل برداشتن بیضه که به نام‌های ارکیکتومی و ارکیدکتومی شناخته می‌شود یکی از درمان‌های متداول و تقریبا ساده برای سرطان بیضه و سرطان پروستات به شمار می‌رود. در این روش درمانی ممکن است یکی یا هر دو بیضه خارج شود تا با این کار میزان برخی هورمون‌های تولید شده توسط این اندام، که باعث پیشرفت سرطان می‌شود کاهش یابد. هرچند این عمل سخت و ناراحت کننده به نظر می‌رسد اما همچنان اولین انتخاب برای بسیاری از آقایان مبتلا به سرطان‌های مذکور است چرا که درمانی نسبتا قطعی به شمار می‌رود.

برداشتن بیضه به کنترل سران پروستات پیشرفته کمک می‌کند. به این عمل‌های ارکیکتومی یا ارکیدکتومی گفته می‌شود. بعد از برداشتن بیضه سطح هورمون تستوسترون در خون به شدت کاهش پیدا می‌کند.

تشخیص روش درمانی مناسب برای درمان سرطان بیضه و پروستات به عهده پزشک اورولوژیست است و ممکن است در این موارد پزشک درمان جراحی یا غیر جراحی را پیشنهاد کند.دکتر… به عنوان متخصص در امر جراحی و درمان سرطان بیضه و پروستات میتواند در این زمینه به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

خلاصه ای از این عمل


ارکیدکتومی عملی برای برداشتن یک یا هر دو بیضه است. بیضه‌ها، ارگان‌های جنسی مردانه هستند که اسپرم و هورمون‌های مردانه را تولید می‌کنند. ارکیدکتومی عملی شایع برای درمان سرطان بیضه است. این عمل ممکن است برای درمان سایر بیماری‌ها مانند سرطان پروستات یا آسیب دیدگی شدید بیضه نیز به کار برود.

زمانی که این عمل برای درمان سرطان بیضه انجام می‌شود به آن ارکیدکتومی کشاله ای بنبادی گفته می‌شود.  علت آن که به این عمل بنیادی گفته می‌شود این است که کل بافت بیضه به همراه لوله‌های اسپرم برداشته می‌شود. و علت نام کشاله ای نیز به این خاطر است که بیضه‌ها و لوله‌های اسپرم از طریق برش کوچکی در کشاله ران برداشته می‌شوند. در این عمل برش کوچکی در کشاله ران ایجاد می‌شود و از طریق دسترسی به کیسه بیضه‌هاف کل بیضه به سمت بیرون کشیده می‌شود. این عمل معمولا در کمتر از یک ساعت تمام می‌شود.

سرطان بیضه چیست؟


بیضه‌ها درون کیسه‌های شلی به نام کیسه بیضه هستند و درست در زیر آلت تناسلی مردانه قرار دارند. بیضه‌ها هورمون‌های مردانه و اسپرم را برای تولید مثلف تولید می‌کنند. سرطان بیضه، درون سلول‌های بیضه ایجاد می‌شود. در مقایسه با سایر انواع سرطان‌ها، سرطان بیضه نادر است اما این سرطان شایع ترین نوع سرطان بین مردان 15 تا 35 سال است.  سرطان بیضه تا حدود بسیار زیادی قابل درمان است و حتی زمانی که سرطان به خارج از بیضه نفوذ پیدا کرده است می‌توان آن را درمان کرد. بسته به نوع و میزان پیشروی سرطان، ممکن است یکی از چندین روش درمانی یا ترکیبی از انها بر روی شما انجام شود.

علائم


علائم

علائم و نشانه‌های ابتلا به سرطان بیضه عبارتند از:

  • برآمدگی یا بزرگ شدن هر یک از بیضه‌ها
  • احساس سنگینی در بیضه‌ها
  • وجود دردی مبهم در شکم یا کشاله ران
  • تجمع ناگهانی مایع در بیضه‌ها
  • درد و ناراحتی در بیضه‌ها
  • بزرگ شدن یا حساسیت به لمس سینه‌ها
  • درد کمر

عوامل خطر


عواملی که احتمال ابتلا به سرطان بیضه را افزایش می‌دهند عبارتند از:

در دوران جنین بیضه‌ها درون فضای شکمی شکل می‌گیرند و درست قبل از زایمان وارد کیسه بیضه‌ها شده و به سمت پایین می‌روند اما در برخی نوزادان بیضه به سمت پاین نزول پیدا نمی کند و این افراد بیشتر در معرض ابتلا به سرطان بیضه هستند. حتی در صورتی که با کمک جراحی، بیضه‌ها به سمت گایین آورده شوند باز هم ریسک ابتلا به سرطان نسبت به سایر افراد بالاتر است. البته همچنان درصد بالایی از افرادی که به سرطان بیضه مبتلا می‌شوند سابقه بیضه نزول نیافته را ندارند.

برخی بیماری‌ها مانند سندرم کلاینفلتر، موجب شکلگیری غیرعادی بیضه‌ها می‌شوند و ریسک بروز سرطان بیضه  را بالا می‌برند.

اگر یکی از اعضای خانواده به سرطان بیضه مبتلا شده باشد، احتمال ابتلای سایر افراد خانواده به سرطان بیضه نیز بیشتر است.

سرطان بیضه معمولا در نوجوانان و بزرگسالان جوان ایجاد می‌شود و بیشتر در سنین 15 تا 35 سال شایع است.البته این بیماری ممکن است در هر سنی بروز کند.

سرطان بیضه در بین افراد سفیدپوست بیش از سیاه پوستان شایع است.

بعد از جراحی چه شرایطی دارم؟


ارکیدکتومی را می‌توان به صورت سرپایی انجام داد و یا این که به بستری بسیار کوتاه مدت نیاز دارد. معمولا بعد از یک یا دو هفته مجددا  میتوان انجام فعالیت‌های روزمره را ادامه دارد. ریکاوری کامل بعد از عمل نیز 2 تا 4 هفته طول می‌کشد.

چرا این جراحی انجام می‌شود؟


زمانی که وجود توده در بیضه تشخیص داده می‌شود، همیشه عمل ارکیدکتومی انجام می‌شود چرا که برآمدگی‌ها و توده‌های ایجاد شده در بیضه اغلب سرطانی هستند. از سوی دیگر نمی توان از آنها نمونه برداری کرد چرا که برداشتن نمونه موجب گسترش سرطان شده و شانس موفقیت درمان را پایین می‌برد. در برخی از موارد لازم است هر دو بیضه خارج شوند،  اما این حالت به ندرت رخ می‌دهد.

چقدر این جراحی موفق است؟


عمل ارکیدکتومی موثرترین روش برای برداشتن تومورهای سرطانی در بیضه است. در برخی از موارد، بعداز انجام ارکیدکتومی، عمل دیگری انجام می‌شود تا بافتهای سرطانی که به نواحی دیگر گسترش یافته اند نیز برداشته شوند.

در صورتی که سرطان بیضه در مراحل اولیه تشخیص داده شود، انجام ارکیدکتومی، تنها درمان مورد نیاز برای بیمار است و بعد از آن تنها کافیست که بیمار تحت نظر پزشکان باشد.  در دوره ای که بیمار تحت نظر پزشک است، مرتبا به پزشک مراجعه می‌کند و چکاپ می‌شود اما هیچ دارو یا درمانی برای او تجویز نمی شود.  سرطان بیضه خوشبختانه تا حدود بسیار زیادی قابل درمان است، خصوصا اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شود. انجام ارکیدکتومی برای موفقیت درمان سرطان بیضه بسیار اهمیت دارد و شانس درمان قطعی را بالا می‌برد.

خطرات


عمل ارکیدکتمو تقریبا خطر پایینی دارد و بروز عوارض ناشی از آن چندان شایع نیست. اما در هر حال این جراحی نیز مانند هر جراحی دیگر با خطراتی همراه است، از جمله:

  • حساسیت به داروهای بیهوشی
  • عفونت
  • خونریزی

برداشتن هر دو بیضه به ندرت انجام می‌شود و با ریسک بروز برخی از هعوارض همراه است. این عوارض ناشی از نبود هورمون تستوسترون در بدن است. این عوارض عبارتند از :

مسائل مربوط به جراحی


 در اغلب موارد انجام ارکیدکتومی موجب بروز عوارض بلند مدت در مقاربت جنسی یا باروری نمی شود. اما در صورتی که قبل از جراحی نیز این مشکلات وجود داشته اند، احتمال آن وجود دارد که این مشکلات بعد از جراحی تشدید شوند.  اگر بیمار یک بیضه سالم داشته باشد، هیچ تاثیر منفی در کیفیت زندگی خود مشاهده نمی کند. مردانی که بضه انها به خوبی کار نمی کند، نیاز دارند که هورمون درمانی انجام دهند.  برخی از مردان تصمیم می‌گیرند که پرتز بیضه استفاده کنند. بعد از انجام ارکیدکتومی، جراح یک پروتز سیلیکونی به شکل بیضه را درون کیسه بیضه قرار می‌دهد تا ظاهر آلت تناسلی مانند قبل باقی بماند.

ارکیدکتومی سابکپسولار


ارکیدکتومی

در مورادی ارکیدکتومی ساباسکپولار انجام می‌شود تا بخشی از بیضه که تولید هورمون تستوسترون می‌کند، برداشته شود. این کار موجب کاهش سطح هورمون تستوسترون در خون و کنترل روند پیشروی سرطان پروستات می‌شود و علائم بیمار را بهبود می‌دهد. در این روش هر دو بیضه جراحی می‌شوند  و از این روش برای مردانه استفاده می‌ود که نمی خواهند یا نمی توانند هورمون درمانی انجام دهند.

این جراحی ساده است  و رد آن برش کوچکی در کیسه بیضه ایجاد می‌شود و بخشی از بیضه که هورمون تستوسترون تولید می‌کند برداشته می‌شود. بعد از این جراحی اندازه بیضه کوچک تر می‌شود. این جراحی تحت بیهوشی موضعی یا عمومی انجام می‌شود و تنها به یک روز بستری نیاز دارد. بعد از جراحی شما کمی درد خواهید داشت و بیضه‌ها کمی کتورم و کبود خواهند بود. برای تسکین درد به شما مسکن داده می‌شود و دچار عوارضی درست مشابه با هورمون درمانی دارویی می‌شوید که این عوارض شامل گرگتگی بدن و عدم نعوظ می‌شود.

برای برخی از مردان این جراحی ناراحت کننده است. بهتر است در مورد انجام این جراحی با متخصص خود به خوبی صحبت کنید و انها در مورد شراسط شما و عوارض جراحی به شما توضیحات کامل را می‌دهند.

مزایای اکیدکتومی سابکپسولار

  • این جرحی ساده است و موجب می‌شود دیگر نیازی به استفاده از داروها نباشد و برخی عوار دارویی مانند بزرگ شدن سینه‌ها ایجاد نشود.
  • تاثیرگذاری این روش مشابه با روش‌های هورمون درمانی است.

معایب اکیدکتومی سابکپسولار

  • بسیاری از مردان نمی توانند با انجام این جراحی کنار بیایند
  • جراحی با برخی عوارض و خطرات همراه است. متخصص شما در این باره به شما بیشتر توضیح می‌دهد.
  • زمانی که عمل انجام شد، نمی توان نتایج آن را بازگشت داد و بنابراین این روش برای مردانی که به یک دوره هورمون درمانی موقت نیاز دارند، مناسب نیست.

برداشتن یک یا هردو بیضه چگونه بر زندگی جنسی مرد اثر می‌گذارد؟


تاثیر جراحی بر زندگی جنسی مرد به این موضوع بستگی دارد که یک یا هر دو بیضه برداشته شده است. مانی که یک بیضه برداشته می‌شودف جراحی تاثیری بر زندگی جنسی بیمار ندارد. در اغلب موارد همان یک بیضه به اندازه‌ی کافی هورمون تستوسترون و اسپرم تولید کرده و نبود بیضه دیگر را جبران می‌کند. بنابراین همچنان نعوظ ایجاد می‌شود و انزال نیز مانند قبل صورت می‌گیرد  و شخص می‌توانند پدر شود.

اما برداشتن هر دو بیضه بر زندگی جنسی مرد تاثیر می‌گذارد . در این صورت بدن او نمی تواند هورمون تستوسترون تولید کند و بدون این هورمون، میل جنسی مرد کاهش یافته و ریدن به نغوظ برای او مشکل می‌شود. البته انجام هومون درمانی برای جایگزینی تستوسترون می‌تواند به بازیابی توان جنسی کمک کند.

افادی که هر دو بیضه خود را خارج می‌کنند، همچنین نابارور می‌شوند چرا که بدن آنها دیگر نمی تواند اسپرم تولید کند. بسیاری از مزدان تصمیم می‌گیرند که قبل از انجام جراحیف نمونه اسپرم‌های خود را در بانک اسپرم نگهداری کنند تا در آینده بتوانند با کمک آن پدر شوند.

علاوه بر موارد گفته شده، برداشتن بیضه و تاثیر آن بر توانایی جنسی می‌تواند بر شرایط روحی و روانی فرد نیز تاثیر زیادی بگذارد. بسیاری از مردان تصور غلطی در مورد ظاهر خود پیدا می‌کنند چرا که آلت تناسلی آنها ظاهر قبلی را ندارد. برخی مردان تصمیم می‌گیرند که از پروز بیضه استفاده کنند که از سیلیکون ساخته شده و در هنگام انجام جراحی به جای بضه قرار داده می‌شود.

همچنین ممکن است  بدن افرادی که یک یا هر دو بیضه خود را برداشته اند نسبت به قبل کمتر عضلانی باشد. بنابراین ممکن است بیمار در مورد شکل ظاهری بدن خود و واکنش شریک جنسی اش بسیار نگران شود. این احساسات نیز بر توانایی جنسی فرد اثر می‌گذارند. داشتن تعاملات موثر و صحبت کردن بدون پرده با شریک جنسی در این مورد موثر است. زوج‌هایی که در این مورد دچار مشکل هستند می‌توانند به روانشناس، مشاور یا متخصص سکس تراپی مراجعه کنند.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

جراحی بسته سنگ کلیه به روش PCNL از ایجاد طریق شکاف پوستی

نفرولیتوتومی از راه پوست، فرایندی است که برای برداشتن سنگ‌ کلیه از بدن استفاده می‌شود، زمانی که این سنگ‌ها نمی‌توانند به خودی خود دفع شوند. از طریق یک برش کوچک در کمر بیمار، یک اسکوپ وارد بدن او می‌شود تا سنگ‌های کلیه را بردارد.نفرولیتوتومی از راه پوست، غالباً برای سنگ‌های بزرگتر استفاده می‌شود یا زمانی که دیگر روش‌ها، مانند لیتوتریسپی شاک ویو اکستراکورپوریال یا اورتروسکوپی ممکن نبوده یا موفقیت‌آمیز نبوده باشند.

نفرولیتوتومی پوستی (PCNL)، یک تکنیک ارجح برای درمان سنگ‌های کلیه‌ی بزرگتر (بزرگتر از 2 سانتی‌متر) که در کلیه قرار دارند، می‌باشد. این فرایند شامل جراحی سوراخ کلید است که از طریق ایجاد یک برش یک سانتی‌متری در پوست انجام می‌شود. عمل PERC در رویکرد با روش گفته شده مشابه است اما به دلیل داشتن دوربین‌های کوچک، لیزرهای سنگ بهتر و ابزارهای خاص، اصلاحاتی را در این تکنیک به وجود آورده است. برشی که در این روش در پوست ایجاد می‌شود، بسیار کوچکتر بوده و به بهبود سریع‌تر بیمار منجر شده و در نتیجه فرایندی امن‌تر را حاصل می‌کند.

سنگ کلیه بیماری طاقت فرسایی است به ویژه اگر سنگ های ساخته شده بزرگ باشند و خود به خود دفع نشوند. روش جراحی بسته سنگ کلیه روش جدید و مناسبی برای این بیماران است و می تواند به درمان آنها کمک شایانی کند. برای خارج کردن این نوع سنگ های می توانید با مراجعه به پزشک اورولوژیست و با صلاح دید وی این روش جراحی را انتخاب نمایید. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

چرا این عمل انجام می‌شود؟


نفرولیتوتومی پوستی معمولاً در موقعیت‌های زیر توصیه می‌شود:

  • سنگ‌های کلیه‌ی بزرگ، بیش از یک شعبه از سیستم جمع‌آوری کلیه را مسدود کرده باشند (این سنگ‌ها به نام سنگ‌های کلیه‌ی استاقورن شناخته می‌شوند).
  • سنگ‌های کلیه‌، بزرگتر از 0.8 اینچ (دو سانتی‌متر) باشند.
  • سنگ‌های بزرگ در مثانه قرار داشته باشند.
  • درمان‌های دیگر شکست خورده باشند.

قبل از انجام نفرولیتوتومی پوستی، پزشک شما آزمایشات متعددی را بر روی شما انجام می‌دهد. آزمایشات خون و ادرار به دنبال نشانه‌های عفونت و دیگر مشکلات می‌گردند و آزمایش سی تی اسکن مشخص می‌کند که سنگ‌ها در کجای کلیه قرار دارند.

چه آمادگی‌هایی برای این عمل لازم است؟


لازم است که عکس‌های خاصی را تهیه کنید تا “نقشه‌ی راه” جزئی‌تر را برای پزشک به منظور یافتن سنگ کلیه، فراهم کرده باشید. این کار به پزشک اجازه می‌دهد تا به ارتباطات سه بعدی سنگ درون کلیه دست یابد و همچنین ساختارهای مجاور کلیه را برجسته نماید بنابراین با این روش می‌توان از نزدیک شدن به این ساختارها جلوگیری کرد. این کار همچنین پزشک را قادر می‌سازد تا بهترین نقاط دسترسی به کلیه را برای زدودن مؤثر سنگ کلیه، برنامه‌ریزی کند.از آنجا که این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می‌گیرد، نباید از 6 ساعت پیش از عمل چیزی بخورید یا بیاشامید. داروهایی که باید منظم استفاده شوند، می‌توانند با یک جرعه آب استفاده شوند به استثنای داروهای رقیق کننده‌ی خون (مانند وارفارین، آسپرین، کلوپیدوگرل) و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی که باید برای 7 تا 10 روز متوقف شوند. با توجه به شرایط خاص شما، پزشک به شما توصیه‌هایی خواهد کرد. یک آزمایش ادرار میانه‌ی جریان (MSU) برای اطمینان از اینکه ادرار، پیش از انجام درمان استریل می‌باشد، ضروری است. دیگر آزمایشاتی که ممکن است نیاز شوند شامل مطالعات عملکرد کلیه، شمارش واحدهای کامل خون و پروفایل لخته شدن می‌باشند. این آزمایشات همگی در زمان مشاوره، برنامه‌ریزی می‌شوند.

ریسک‌های این روش چه چیزهایی هستند؟


حتی جراحی‌های با کمترین تهاجم، مانند نفرولیتوتومی پوستی یا نفرولیتوتریپسی دارای ریسک بروز عفونت، خونریزی و عوارض دیگر می‌باشند. این فرایند شامل ایجاد یک سوراخ در کلیه است که معمولاً بدون هیچ درمانی بهبود می‌یابد. عمل‌هایی که بر روی شکم انجام می‌گیرند، دارای خطر کمی از وارد شدن آسیب به دیگر ارگان‌های مجاور، مانند روده، میزنای، کبد و مثانه می‌باشند.اما این شکل از جراحی، در صورتی که توسط اورولوژیستی انجام شود که بطور مخصوص برای این تکنیک آموزش دیده و با برنامه‌ریزی خیلی دقیق پیش از عمل همراه گردد، دارای ریسک بسیار کمی می‌باشد. ریسک‌های خاص آن نادر بوده اما شامل عفونت، خونریزی شدید (که در 5% موارد انتقال خون را ضروری می‌کند، در 1% موارد آنژیو امبولیزاسیون را ضروری می‌سازد و در 0.5% موارد اکتشاف کلی کلیه را موجب می‌شود) و آسیب به ارگان‌های مجاور (طحال، کبد، روده، ریه و دیافراگم) می‌باشند.

در هنگام جراحی چه چیزی را باید همراه داشته باشم؟


  • تمامی عکس‌های مرتبط موجود از جمله آزمایشات اشعه‌ی ایکس، سی تی اسکن‌ها و/ یا سونوگرافی کلیه
  • داروهای معمول خود

در اتاق عمل چه اتفاقی می‌افتد؟


در اتاق عمل چه اتفاقی می‌افتد

این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام شده و تقریباً بین 2 تا 3 ساعت زمان می‌برد. این عمل یک تلاش تیمی است که به همکاری میان جراح شما، متخصص بیهوشی، متخصص رادیوگرافی و پرستار اتاق عمل نیاز دارد. شما بر روی تخت اتاق عمل قرار داده می‌شوید، در حالی که در طول جراحی بر روی شکم خود دراز کشیده اید. این عمل با کمک تصویربرداری اشعه‌ی ایکس یا سونوگرافی، برای هدایت ورود یک لوله‌ی تو خالی به درون کلیه انجام می‌شود. این کار، دسترسی به سیستم تخلیه‌ی کلیه را فراهم کرده و اجازه می‌دهد که تلسکوپ‌ها، فیبرهای لیزر و تجهیزات گرفتن سنگ، سنگ‌های کلیه را مشاهده کرده، قطعه قطعه کرده و خارج کنند. در انتهای این عمل، کتتر تخلیه (لوله‌ی نفروستومی)، که از طریق پوست خارج می‌شود، ممکن است در کلیه باقی بماند.

پیش از جراحی


  • تمامی داروها، ویتامین‌ها و مکمل‌های تجویزی، داروهای گیاهی و طبیعی و داروهای بدون نسخه‌ی مورد استفاده
  • هرگونه آلرژی شناخته شده‌ی شما به داروها و عامل کنتراست استفاده شده در برخی از آزمایشات اشعه‌ی ایکس
  • باردار بودن شما

ممکن است نیاز باشد که:

  • جلساتی را برای انجام الکتروکاردیوگرام (EKG)، آزمایشات اشعه‌ی ایکس یا آزمایشات خون و ادرار تنظیم کنید.
  • با پزشک خود درباره‌ی داروهایی که ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند، مانند آسپرین، ایبوپروفن، وارفارین، کلوپیدوگرل و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، بحث کنید. ممکن است نیاز باشد که استفاده از برخی از این داروها را قبل از عمل جراحی محدود نمایید.
  • برای پیش‌گیری از عفونت، در صورت تجویز آنتی‌بیوتیک مصرف کنید.
  • با پزشک خود بررسی کنید که کدام یک از داروهای روزانه‌ی خود را در صبح جراحی باید مصرف نمایید. در آن روز، این داروها را تنها با یک جرعه آب مصرف نمایید.
  • پس از نیمه شب قبل از جراحی، دیگر چیزی نخورید و ننوشید (به استثنای جرعه‌ای آب با داروهای صبح خود)

پس از جراحی، قادر نخواهید بود که رانندگی نمایید، بنابراین از عضوی از خانواده یا دوست خود بخواهید که شما را به خانه برسانند. بسیاری از بیمارستان‌ها و مراکز جراحی، به شما اجازه نمی‌دهند که پس از جراحی برای رفتن به خانه تاکسی بگیرید.

پس از جراحی


  • تهوع و استفراغ گاه به گاه
  • درد در طول 24 تا 48 ساعت که در کلیه‌ها، شکم، پایین کمر و پهلوهای شما وجود خواهد داشت. این درد ممکن است در زمان ادرار کردن افزایش یابد. داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید.
  • وجود خون در ادرار. رنگ ادرار شما ممکن است در بازه‌ای میان صورتی کمرنگ تا قرمز تند بوده و حتی گاهی دارای رنگ قهوه‌ای باشد – اما شما باید قادر باشید که درون آن را ببینید (داروهایی که به سوزش ادرار کمک می‌کنند، گاهی ممکن است رنگ ادرار را به نارنجی یا آبی تغییر دهند). اگر خونریزی به شکل چشم‌گیری افزایش یافت، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا برای انجام بررسی‌ها به اورژانس مراجعه کنید.
  • لوله‌ی نفروستومی، یک کتتر است که در کلیه‌ی شما قرار داده شده و برای تخلیه‌ی ادرار به خارج از بدن شما، به یک کیسه‌ی تخلیه متصل شده است. این لوله معمولاً قبل از ترک بیمارستان توسط شما، خارج می‌شود اما برای برخی از بیماران، این لوله در ملاقات بعدی با پزشک، که غالباً دو تا چهار روز پس از عمل جراحی است، برداشته می‌شود.
  • کیسه‌ی تخلیه را قبل از اینکه پر شود، خالی کنید. اگر کیسه دیگر تخلیه‌ی ادرار را انجام نداد و شما درد کمر را تجربه کردید، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. لوله ممکن است مسدود یا شل شده باشد.
  • شما ممکن است نشت ادرار را در اطراف لوله مشاهده کنید و نیاز به تعویض لباس داشته باشید.
  • مشکلی نیست که کیسه خیس شود بنابراین مشکلی نیست که دوش بگیرید. با این حال، شما باید محل برش را با یک لباس ضد آب کاملاً بپوشانید.
  • استنت میزنای یک لوله‌ی پلاستیکی است که در مجرای ادرار شما قرار داده می‌شود تا به کنترل تورم کمک کرده و به کلیه اجازه دهد تا ادرار را تخلیه نماید.
  • پزشک شما، این استنت را در ویزیت بعدی که غالباً 4 تا 14 روز بعد از عمل جراحی می‌باشد، خارج می‌کند. گرچه، گاهی اوقات این استنت باید مدت زمان طولانی‌تری باقی بماند.
  • ممکن است احساس پری و نیاز فوری به ادرار کردن (تکرر و فوریت ادرار)، احساس سوزش در هنگام ادرار یا حرکت و اسپاسم‌های عضلات مثانه را تجربه کنید.

آیا پس از انجام این عمل بستری خواهم شد؟


بله. این عمل به بیهوشی عمومی نیاز دارد. شما به بستری شدن کوتاه مدت (2 تا 3 روزه) نیاز خواهید داشت. همچنین ممکن است مجبور شوید به مدت یک هفته یا بیشتر از کار خود مرخصی بگیرید. بسته به مکان سنگ، این عمل بین 20 تا 45 دقیقه زمان خواهد برد. هدف، بیرون آوردن تمامی سنگ‌ها است بنابراین هیچ کدام آنها باقی نمی‌مانند تا از طریق مجاری ادرار، عبور کنند.

آیا این تنها گزینه‌ی من است؟


زمانی که سنگ‌ها خیلی بزرگ هستند (بیشتر از 2 سانتی‌متر) یا در مکانی قرار دارند که انجام SWL یا اورتروسکوپی مؤثر را اجازه نمی‌دهند، برداشتن سنگ از راه پوست ممکن است مورد نیاز باشد. هرگونه عملی بر روی کلیه احتمال نسبتاً کمی از ریسک‌های طولانی مدت از فشار خون بالا یا کاهش عملکرد کلیه در ادامه‌ی زندگی را با خود خواهد داشت. شما باید با جراح خود در این باره صحبت کنید. برداشتن سنگ از راه پوست، ممکن است برای شما مورد نیاز باشد. این روش معمولاً از انجام جراحی باز تهاجمی، که یک گزینه‌ی دیگر برای برداشتن چنین سنگ‌هایی بوده و تنها در موارد نادری مورد نیاز است، پیش‌گیری می‌کند.

مزایا و معایب انجام این عمل چه چیزهایی هستند؟


مزایا و معایب انجام این عمل چه چیزهایی هستند

یک مزیت انجام این عمل این است که این تکنیک، مؤثرترین روش برای اطمینان از برداشتن کامل سنگ‌های بیمار می‌باشد. بسیاری از بیماران، پس از انجام این عمل، عاری از هر گونه سنگی، بیمارستان را ترک می‌کنند. گرچه، گاهاً، یک عمل دیگر برای برداشتن سنگ‌ها مورد نیاز می‌باشد.گرچه این عمل شامل ایجاد برش است، اما نسبت به عمل جراحی کاملاً باز برای درمان سنگ کلیه، کمتر تهاجمی می‌باشد. به این دلیل که این عمل در میان جراحی‌های دشوارتر قرار دارد، توسط جراح‌هایی با آموزش‌های مخصوص انجام می‌گیرد. اورولوژیست‌ها و رادیولوژیست‌ها ممکن است در این عمل‌های جراحی با هم همکاری نمایند.

 هزینه این عمل چقدر است؟


هزینه انجام این عمل بر اساس تعرفه مصوب سازمان نظام پزشکی بوده اما باید دقت داشت که هزینه ها تنها محدود به هزینه عمل و بیمارستان نیست و برخی آمادگی های قبل از عمل مانند آزمایشات و سی تی اسکن نیز نیاز است که خود هزینه هایی در بر دارد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

رفع تنگی اتصال حالب به کلیه با جراحی پیلوپلاستی لاپاراسکوپیک

رفع تنگی اتصال حالب

حالب ساختار لوله‌ای نازک و بلند است که طول آن 35 تا 4 سانتی متری است که ادرار تولید شده در کلیه را به مثانه منتقل می‌کند. ادرار به‌وسیله یک فرآیند به نام حرکات لوله گوارشی یا پریستالسی منتقل می‌شود. حالب به‌طور فعال ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کند.انسداد مجاری ادراری وضعیتی است که در محل اتصال که در آن اوره به کلیه منتقل می‌شود انسداد رخ می‌دهد. این امر سبب کاهش جریان ادرار در ناحیه کورتور و افزایش فشار مایع درون کلیه می‌شود. افزایش فشار داخل کلیه می‌تواند در طول زمان سبب بدتر شدن عملکرد کلیه شود. انسداد می‌تواند یا مادرزادی باشد (بیمار با آن متولد می‌شود) یا در طول زمان به دلیل ضربه یا تغییر شکل بدنی به دلیل افزایش سن رخ دهد. انسداد می‌تواند به علت بافت اسکار، رگ‌های خونی یا به‌ندرت تومور باشد.

پیلوپلاستی یک روش جراحی برای از بین بردن انسداد در حالب به علت باریک شدن لوله‌ی متصل به کلیه است. پس از رفع انسداد، حالب به کلیه دوباره متصل می‌شود و یک استنت به‌منظور ترمیم و تخلیه ادرار از کلیه قرار می‌گیرد.

برای درمان تنگی محل اتصال حالب به کلیه لازم است با تشخیص پزشک اورولوژیست تحت درمان قرار بگیرید تا در صورت لزوم جراحی پیلوپلاستی انجام شود. دکتر به‌عنوان پزشک اورولوژیست می‌تواند در درمان این بیماری و انجام جراحی پیلوپلاستی به شما کمک کند.برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی ( UPJ ) چیست؟


تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی

اتصال حالب به لگنچه جایی است که در آن لگنچه کلیوی به حالب متصل می‌شود. تنگی محل اتصال حالب به لگنچه انسداد در این ناحیه را توصیف می‌کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه جریان ادرار را به مثانه متوقف می‌کند، باعث بازگشت ادرار به کلیه‌ها و هیدرونفروز کلیه می‌شود.انسداد یک‌طرفه اتصال حالب به لگنچه شایع‌ترین بیماری انسدادی است که اغلب در هنگام سونوگرافی مادر در دوران بارداری مشخص می‌شود.

علل


انسداد اتصال حالب به لگنچه معمولاً در طول رشد جنین رخ می‌دهد. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که اتصال بین حالب و لگن کلیوی محدود شود. به‌طور معمول در کودکان بزرگ‌تر، انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین ممکن است باعث شود که یک رگ خونی در موقعیت اشتباه قرار گیرد، از حالب عبور و تنگی ایجاد کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین می‌تواند به علت بافت اسکار، عفونت، پولیپ خوش‌خیم یا سنگ کلیه باشد.

علائم و نشانه‌ها


با توجه به افزایش استفاده از تصویربرداری قبل از زایمان، انسداد UPJ ممکن است قبل از ایجاد هرگونه علائم تشخیص داده شود. در صورت تشخيص هرگونه هیدرونفروز، نوزاد در طول بارداري و پس از تولد تحت مراقبت قرار خواهد گرفت. هنگامی‌که نوزاد متولد شود، مطالعات تصویربرداری بیشتر ممکن است برای تائید انسداد استفاده شود. کودکان بزرگ‌تر ممکن است درد کلیه یا کمردرد داشته باشند. درد ممکن است با تهوع و استفراغ مرتبط باشد. سایر علائم ممکن است شامل ادرار خونی، عفونت مجاری ادراری (اغلب همراه با تب) یا حتی ممکن است درد مبهم شکمی باشد.

تست و تشخیص


شما می‌توانید انواع آزمایشات را برای تأیید تشخیص و ارزیابی وضعیت خود انجام دهید.

اولتراسوند مثانه و کلیه (RBUS)  

 این روش از امواج اولتراسوند به‌منظور بررسی کلیه‌ها و مثانه استفاده می‌کند. این روش پزشک را قادر می‌سازد تا درجه هیدرونفروز (انسداد کلیه) را تعیین کند.

اسکن MAG III کلیه

 این بررسی به پزشک کمک می‌کند تا چگونگی عملکرد هر کلیه و درجه انسداد را تعیین کند. تزریق وریدی (IV) راه‌حل مخصوص برای تزریق یک ایزوتوپ در وریدهای کودک است.  ایزوتوپ باعث می‌شود که کلیه‌ها به‌وضوح دیده شوند. تصاویر کلیه‌ها با یک دستگاه بزرگ که در اطراف کودک شما می‌چرخد، گرفته می‌شود.

ام آر آی/ ام آر یو

ام آر آی یک روش تشخیصی بدون تشعشع است که از ترکیبی از یک آهنربای بزرگ، رادیوفرکوما و یک رایانه برای تولید تصاویر دقیق بدن استفاده می‌شود. ام آر یو تصاویر دقیق کلیه‌ها، حفره‌ها و مثانه را ایجاد می‌کند. برای این مطالعه کودک شما نیاز به IV و کاتتر دارید. کودک شما اگر کوچک است ممکن است نیاز به بی‌حسی داشته باشد و ممکن است تحمل مدت‌زمان مطالعه، که معمولاً 40 دقیقه است، برایش دشوار باشد.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی در کودکان


انسداد محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی (UPJ) در ناحیه‌ای است که لگن کلیوی (بخشی از کلیه) یکی از لوله‌ها (حالب ها) ادرار را به مثانه منتقل می‌کند. این مشکل معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که یک کودک هنوز در رحم رشد می‌کند و مشکل مادرزادی (از زمان تولد) نامیده می‌شود. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که محل اتصال بین حالب و لگن کلیوی تنگ شود و سبب ایجاد ادرار و آسیب رساندن به کلیه  می‌شود. این حالت همچنین می‌تواند زمانی ایجاد شود که یک رگ خون در جای اشتباه روی حالب قرار گیرد.انسداد UPJ اغلب علت انسداد ادراری در کودکان است و در حال حاضر معمولاً در طول مطالعات اولتراسوند قبل از تولد تشخیص داده می‌شود. در بعضی موارد مشکل تا بعد از تولد دیده نمی‌شود.

لاپاراسکوپی پیلوپلاستی


لاپاراسکوپی پیلوپلاستی روشی ایمن و مؤثر برای انجام عمل جراحی با روش حداقل تهاجمی برای بازسازی تنگی یا زخم محل اتصال حالب و کلیه است.این جراحی برای ترمیم انسداد یا تنگی حالب در محلی که کلیه را ترک می‌کند استفاده می‌شود. این اختلال انسداد مجاری ادرار (UPJ) نامیده می‌شود که منجر به تخلیه ضعیف ادرار از کلیه می‌شود. انسداد UPJ به‌طور بالقوه می‌تواند باعث درد شکم و پهلو، ایجاد سنگ، عفونت، فشارخون بالا و بدتر شدن عملکرد کلیه شود.در مقایسه با روش معمول جراحی باز، پیلوپلاستی لاپاروسکوپی موجب کاهش قابل‌توجه درد پس از عمل، کاهش زمان بستری در بیمارستان و بازگشت سریع‌تر به كار و فعالیت‌های روزانه می‌شود و ازنظر زیبایی نیز بهتر است و نیز همانند روش باز نتایج مطلوب است.

مشاوره قبل از عمل


در طول مشاوره اولیه خود با جراح، او گزارشات پزشکی مانند نتایج معاینات، سوابق پزشکی و عکس‌برداری‌های اشعه ایکس (مانند سی‌تی‌اسکن، ام آر آی، سونوگرافی، اسکن کلیه و غیره) را بررسی خواهد کرد.معاینه فیزیکی کوتاه نیز در زمان مراجعه شما انجام خواهد شد. اگر جراح تعیین کند که شما داوطلب مناسب برای عمل جراحی هستید، تاریخ جراحی برای شما تنظیم خواهد شد.
توجه: بسیار مهم است که شما تمام عکس‌برداری‌های اشعه ایکس خود را جمع‌آوری کرده و در مشاوره اولیه به جراح خود ارائه دهید.

قبل از جراحی


از آنجا که به بیماران اجازه داده نمی‌شود که در روز قبل از عمل جراحی برای انجام آزمایشات در بیمارستان بستری شوند شما باید یک قرار ملاقات برای انجام آزمایش قبل از عمل با پزشک در یک ماه قبل از تاریخ جراحی مشخص کنید.هنگامی‌که تاریخ جراحی قطعی شد شما یک فرم همراه با یک توضیح برای ارائه به پزشک  به‌منظور انجام آزمایش‌های قبل از عمل جراحی دریافت خواهید کرد.  آزمایش‌ها عبارتند از:

  • معاینه بدنی
  • الکتروکاردیوگرام (EKG)
  • شمارش کامل خون (CBC)
  • مشخصات انعقاد خون (PT / PTT)
  • پنل جامع متابولیک (مشخصات شیمی‌درمانی خون)
  • آزمایش ادرار

آماده‌سازی برای جراحی


آسپرین، موترین، ایبوپروفن، ادویل، ویتامین E، تیکلوپیدین، وارفارین، انوکساپرین، سلبرکس، وولتارن، ويوايكس ايكس، پلاویکس و برخی از داروهای دیگر آرتروز می‌تواند باعث خونریزی شود و باید از یک هفته قبل از تاریخ جراحی از مصرف آن‌ها اجتناب شود (اگر مطمئن نیستید که کدام داروها را قبل از عمل جراحی باید متوقف کنید لطفاً با جراح خود مشورت کنید. هیچ دارویی را بدون اجازه پزشک متوقف نکنید.)

از بعد از نیمه‌شب در روز عمل جراحی از خوردن و نوشیدن اجتناب کنید و شب قبل از عمل جراحی یک بطری منیزیم سیترات (از داروخانه خریداری کنید) بنوشید. فقط مایعات شفاف را برای یک دوره 24 ساعته قبل از تاریخ عمل جراحی مصرف کنید. مایعات شفاف مایعاتی هستند که شما می‌توانید طرف دیگر آن را ببینید. لطفاً رژیم زیر را دنبال کنید.

به یاد داشته باشید بعد از نیمه‌شب قبل از عمل جراحی، هیچ غذا و نوشیدنی را مصرف نکنید.مایعات شفاف قابل‌مصرف عبارتند از:

  • آب
  • آب‌گوشت شفاف (بدون خامه، گوشت، رشته‌فرنگی و غیره)
  • آب مرغ
  • آب‌گوشت گاو
  • آبمیوه (غیر از آب‌پرتقال یا آب گوجه‌فرنگی)
  • آب سیب
  • آب انگور
  • آب‌آلبالو
  • لیموناد
  • چای (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • قهوه (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • ژله شفاف (بدون میوه)

خطرات و عوارض


اگرچه ثابت‌شده است که این روش بسیار امن است اما همانند هر روش جراحی دیگر، خطرات و عوارض بالقوه وجود دارد. میزان ایمنی و عوارض در مقایسه با جراحی باز مشابه است. خطرات احتمالی عبارتند از:

  • خونریزی: از دست دادن خون در این روش معمولاً جزئی (کمتر از 100 سی‌سی) و انتقال خون به‌ندرت موردنیاز است. اگر قبل از عمل جراحي شما همچنان علاقه‌مند به انتقال خون اتولوگ (اهدا خون خود) هستيد، بايد جراح خود را آگاه کنيد.
  • عفونت: برای همه بیماران قبل از شروع عمل جراحی از آنتی‌بیوتیک‌های وریدی وسیع‌تری استفاده می‌شود تا احتمال بروز عفونت را پس از جراحی کاهش دهند. اگر علائم یا نشانه‌های عفونت بعد از جراحی (تب، ترشح از برش، افزایش ادرار، ناراحتی، درد یا هر چیزی که ممکن است در مورد آن نگران باشید) ایجاد شد، لطفاً با پزشک تماس بگیرید.
  • فتق: فتق در محل‌های برش به‌ندرت اتفاق می‌افتد زیرا کلیه نقاط مهم دربرش ها با دقت در پایان عمل جراحی بسته می‌شوند.
  • آسیب بافت / ارگان: اگرچه غیرمعمول است اما آسیب احتمالی به بافت و اندام‌های اطراف مانند روده، ساختار عروقی، طحال، کبد، پانکراس و کیسه صفرا می‌تواند نیاز به جراحی بیشتری داشته باشد. آسیب به عصب و عضلات متصل به محل می‌تواند رخ دهد.
  • تبدیل به عمل جراحی باز: اگر در طول عمل لاپاروسکوپی مشکلات زیادی ایجاد شود این روش جراحی ممکن است نیاز به تبدیل‌شدن به عمل باز استاندارد داشته باشد که منجر به ایجاد یک برش استاندارد باز و احتمالاً دوره بازسازی طولانی‌تر شود.
  • شکست در رفع تنگی اتصال حالب: تقریباً 3٪ از بیمارانی که تحت عمل جراحی برای درمان این بیماری قرار می‌گیرند در معرض عود بیماری هستند. در صورت وقوع این اتفاق جراحی اضافی ممکن است لازم باشد.

در طول بستری 


بلافاصله بعد از جراحی شما به اتاق ریکاوری منتقل می‌شوید و هنگامی که کاملاً هوشیار شوید و نشانه‌های حیاتی شما پایدار شود به بخش عمومی بیمارستان منتقل می‌شوید.

  • بستری در بیمارستان: طول مدت بستری در بیمارستان برای اکثر بیماران حدود 1-2 روز است.
  • رژیم غذایی: شما می‌توانید یک کاتتر وریدی (IV) را برای 1 تا 2 روز داشته باشید. کاتتر وریدی (IV) لوله کوچکی است که به رگ‌های شما منتقل می‌شود تا بتوانید مایعات لازم را دریافت کنید و تا زمانی که قادر به تحمل رژیم غذایی نباشید، آب کافی داشته باشید؛ علاوه بر آن راهی برای دریافت دارو فراهم می‌کند. اکثر بیماران قادر به تحمل تکه‌های یخ و مایعات کم از روز بعد از جراحی و غذای منظم از دو روز بعد هستند. زمانی که بیمار توانایی داشتن رژیم معمولی را پیدا کند داروهای مسکن را می‌توان به‌جای IV یا تزریق از روش خوراکی تجویز کرد.
  • درد بعد از عمل جراحی: داروهای مسکن را می‌توان توسط پمپPCA یا تزریق توسط پرستاران انجام داد. ممکن است درد شانه‌ای کوتاه‌مدت (1-2 روز) مربوط به گاز دی‌اکسید کربن مورداستفاده در طول عمل جراحی لاپاروسکوپی وجود داشته باشد.
  • تهوع: ممکن است تهوع در اثر مواد بیهوشی یا مسکن ایجاد شود. دارو ضد تهوع در دسترس است.
  • کاتتر ادراری: شما می‌توانید انتظار داشته باشید که یک کاتتر ادراری تخلیه مثانه (که در اتاق عمل هنگام بیهوشی بیمار استفاده می‌شود) تا حدود 2 روز پس از جراحی استفاده شود. وجود ادرار خونی تا چند روز پس از جراحی عادی است.
  • درن گذاری: درن گذاری جهت تخلیه خونابه پس از انجام عمل جراحی است که با استفاده از برش‌های کوچک انجام می‌شود و در اطراف محل عمل قرار می‌گیرد تا از خون و مایعات در اطراف کلیه و ترمیم  پیلوپلاستی جلوگیری شود. درن معمولاً هم‌زمان با کاتتر ادراری برداشته می‌شود. اگر زهکشی با حجم بالا ادامه یابد بیمار ممکن است مجبور شود با آن به خانه برود و سپس در مطب پزشک برداشته شود.
  • خستگی: خستگی شایع است و در عرض چند هفته پس از جراحی باید کاهش یابد.
  • اسپیرمتری: انتظار می‌رود که تمرینات تنفسی بسیار ساده‌ای برای کمک به پیشگیری از عفونت‌های تنفسی با استفاده از دستگاه اسپیرومتری انگیزشی انجام دهید (این تمرین‌ها در طول بستری در بیمارستان شما توضیح داده می‌شود). سرفه و تنفس عمیق بخش مهمی از احیاء شما است و به جلوگیری از پنومونی و سایر عوارض ریه کمک می‌کند.
  • آمبولیزاسیون: در روز بعد از عمل جراحی بسیار مهم است که از رختخواب بیرون رفته و شروع به راه رفتن تحت نظارت پرستار یا اعضای خانواده خود کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود. شما می‌توانید از ابزارهای فشرده‌سازی متوالی (SCD) همراه با جوراب‌های سفید تنگ استفاده کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود.
  • یبوست: تا چندین روز پس از عمل جراحی ممکن است یبوست را به‌عنوان پیامد بیهوشی تجربه کنید. به‌طور معمول شیاف و مسهل برای بیماران تجویز می‌شود تا به رفع مشکل کمک کنند.. مصرف یک قاشق چای‌خوری از روغن معدنی روزانه در خانه نیز برای جلوگیری از یبوست کمک می‌کند. داروهای مسکن نارکوتیک نیز می‌توانند باعث یبوست شوند و به همین دلیل بیماران تشویق می‌شوند تا جای ممکن درد بعد از جراحی را تحمل کنند.

پس از ترخیص از بیمارستان 


  • کنترل درد: انتظار می‌رود که تا یک هفته پس از جراحی دردی را تجربه کنید که نیاز به مصرف دارو داشته باشد و سپس تیلنول برای کنترل درد کافی است.
  • دوش گرفتن: پس از بازگشت به خانه از بیمارستان می‌توانید دوش بگیرید. محل‌های زخم شما می‌توانند خیس شوند اما باید بلافاصله پس از دوش گرفتن خشک شوند. استحمام در 2 هفته اول پس از جراحی توصيه نمی‌شود، زيرا اين کار برش‌ها را خیس می‌کند و خطر عفونت را افزايش می‌دهد. چسب‌هایی روی برش‌ها قرار می‌گیرد که تقریباً در حدود 5 تا 7 روز خود به خود کنده می‌شوند. بخیه‌های زیر پوست در 4 تا 6 هفته حل می‌شوند.
  • فعالیت: پیاده‌روی توصیه می‌شود. از طولانی شدن حالت نشستن یا دراز کشیدن در رختخواب اجتناب کنید. بالا رفتن از پله‌ها مانعی ندارد اما باید به‌آرامی انجام شود. رانندگی باید حداقل 1 تا 2 هفته پس از جراحی انجام شود. تا زمانی که پزشک شما اجازه نداده است نباید هیچ بار سنگین (بیش از 20 پوند) بلند کنید یا ورزش (دویدن، شنا، تردمیل، دوچرخه‌سواری) انجام دهید. اکثر بیماران به‌طور متوسط ​​3 هفته پس از جراحی به فعالیت کامل بازمی‌گردند. شما می‌توانید انتظار داشته باشید که در حدود 2 تا 4 هفته به کار بازگردید.
  • استنت: استنت لوله‌ی توری مصنوعی از جنس فلز است که در مجرای طبیعی در بدن قرار داده می‌شود تا از نقص ناشی از انقباض موضعی جریان درون آن مجرا جلوگیری شود. استنت در حدود یک ماه باقی می‌ماند و سپس از طریق یک سیستوسکوپ از طریق یک مرکز پزشکی (یک تلسکوپ کوچک که از طریق مجرای ادرار برای بازیابی استنت وارد می‌شود) برداشته می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی مردان با جراحی پنوپلاستی و لیزر

بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی مردان

بسیاری از آقایان همواره تصور می‌کنند که آلت تناسلی کوچکی دارند و این موضوع اعتماد به نفس آنان را کاهش می‌دهد اما در اکثر موارد این تنها تصور ذهنی فرد است زیرا با توجه به تحقیقات علمی اندازه مناسب آلت تناسلی در حالت نعوظ 13.12 سانتیمتر است و تنها 2.28 درصد از مردان زیر حد استاندارد قرار دارند. بسیاری از این افراد از بیماری‌هایی مانند آلت تناسلی دفن شده و یا آلت تناسلی پرده دار رنج می‌برند اما حتی آن دسته اندک نیز نباید نگران باشند چرا که امروزه با استفاده از جراحی‌های افزایش طول آلت تناسلی، این مشکل به راحتی قابل حل است.

پنوپلاستی به روش‌های مختلفی انجام می‌شود

این روش جراحی با هدف افزایش طول آلت تناسلی انجام می‌شود. تکنیک‌های دیگر، مانند پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه شرمگاهی، جراحی پلاستیک پوست آلت و اسکروتال و پر کردن سر آلت، می‌توانند به روش‌هایی که همیشه مورد استفاده قرار می‌گیرند مرتبط باشند. در طی همان جلسه جراحی همچنین ممکن است یک فرآیند پیکر تراشی لیپو- پنو با استفاده از تکنیک ضد باز جذب (افزایش قطر آلت) با گرافت خالص انجام شود.

آقایانی که از مشکل کوچک بودن آلت تناسلی رنج می‌برند می‌توانند با مراجعه به متخصص اورولوژی و در صورت نیاز و صلاحدید پزشک، با انجام جراحی بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی بر این مشکل فائق آیند. دکتر ما به عنوان متخصص جراحی اورولوژی می‌تواند در این جراحی همراه شما باشد. یرای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

آلت کوچک به چه اندازه‌ای گفته می‌شود؟

آلت تناسلی نوعی معمولا در حالت نعوظ 5 تا 6 اینچ طول 4 تا 5 اینچ قطر دارد. تغییر بیشتری در اندازه آلت‌های شل و آویزان وجود دارد.

آلت بعضی از پسران واقعا کوچکتر از این مقدار است. در موارد نادر، ژنتیک و مشکلات هورمونی باعث ایجاد وضعیتی به نام میکرو پنیس می‌شود – که آلت تناسلی در حال نعوظ کمتر از 3 اینچ طول دارد. گاهی اوقات بیماری پیرونی یا جراحی برای سرطان پروستات می‌تواند طول آلت مرد را کاهش دهد.

اما مطالعات نشان می‌دهد که اکثر افراد به دنبال افزایش طول آلت تناسلی برای بزرگتر شدن از اندازه متوسط ​​هستند. آن‌ها تنها فکر می‌کنند که سایز آلت کمتر از میانگین است.

چرا؟ بخشی از آن به دید و جنبه فکری برمی‌گردد. اندازه گیری آلت تناسلی خود بسیار سخت است – به پایین نگاه کردن، زاویه نامناسبی از آلت را به شما نشان می‌دهد.

روانشناسی نیز نقش مهمی دارد. بعضی از افراد دارای آلت تناسلی با اندازه متوسط ​​با این تصور که آلت آن‌ها خیلی کوچک است دچار وسواس می‌شوند. حتی تشخیص روانپزشکی وجود دارد: اختلال دیسمورفیک (عدم رضایت از) آلت تناسلی. این وضعیت شبیه به سو برداشت ادراکی در افرادی است که چیزی نمی‌خورند و هر چقدر هم لاغر می‌شوند، فکر می‌کنند که چاق هستند.

بر اساس یک مطالعه، اکثر مردانی که جراحی بزرگ شدن آلت تناسلی را انجام می‌دهد، این شرایط را دارند. آن‌ها همچنین از نتایج کمترین رضایت را دارند.

روش‌های افزایش طول و بزرگ کردن آلت تناسلی


 کاهش وزن

یک روش امن و موثر برای داشتن یک آلت تناسلی بزرگتر وجود دارد: کاهش وزن.

بسیاری از مردانی که فکر می‌کنند آلت تناسلی کوچکی دارند، دارای اضافه وزن هستند. از دست دادن وزن، باعث می‌شود قسمت بیشتری از شفت پنهان شده در زیر چربی‌های شکم ظاهر شود. این کار در واقع اندازه آلت شما را افزایش نمی‌دهد، اما سبب می‌شود بزرگتر به نظر برسد.

برای مردانی که ترجیح می‌د‌هند که یک روش جراحی انجام دهند تا این که کمتر بخورند، لیپوساکشن پد چربی در اطراف آلت تناسلی ممکن است مفید باشد. با این حال، اگر عادت‌های غذایی خود را تغییر ندهید، اثرات دائمی نیستند، و آلت تناسلی شما دوباره در چربی‌های شکمی، مثل یک اسکله در جزر و مد، فرو می‌رود.

بزرگ کردن آلت تناسلی: قرص‌ها، کرم‌ها و دستگاه‌ها

بزرگ کردن آلت تناسلی

چه راه دیگری وجود دارد؟ در اینجا اشاره‌ای به برخی از گزینه‌های اثبات نشده برای افزایش اندازه آلت تناسلی شده است.

  • پمپ خلاء: این پمپ یک سیلندر است که هوا را به بیرون می‌کشد. شما آلت تناسلی خود را در داخل آن قرار می‌دهید و خلاء ایجاد شده خون بیشتری را به داخل آن می‌کشد، آن را راست و کمی بزرگتر می‌کند. سپس آلت تناسلی را با یک حلقه تنگ – مانند یک شریان بند می‌بندید – تا خون دوباره به بدن شما بازنگردد. معایب این دستگاه چیست؟ این اثر تنها تا زمانی باقی می ماند که حلقه را بازنکرده‌اید. اگر از این دستگاه برای بیش از 20 تا 30 دقیقه استفاده شود، می‌تواند باعث آسیب بافت گردد. این پمپ گاهی اوقات به عنوان درمانی برای اختلال نعوظ مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما ثابت نشده است که واقعا اندازه آلت تناسلی را افزایش می‌دهد.
  • کشیدن با وزنه. وزنه یا تمرینات کششی آلت تناسلی شما را بزرگ نمی‌کند – آلت تناسلی عضله نیست. اما آویزان کردن وزن به آلت تناسلی شل شما ممکن است آن را کمی کش بیاورد. نکته این است که این کار نیاز به یک درجه پایبندی عجیبی دارد. ممکن است مجبور شوید هشت ساعت در روز و به مدت شش ماه، یک وزنه به آلت تناسلی خود متصل کنید. در پایان آن، ممکن است به اندازه کافی خوش شانس باشید که آلت تان در حدود نیم اینچ بزرگتر شود. خطرات شامل پاره شدن بافت، انفجار عروق خونی و سایر مشکلات است.
  • قرص‌ها، مکمل‌ها، پماد‌ها و کرم‌ها. اثر نمی‌کنند. هیچکدام از آن‌ها.

روش جراحی


 بریدن رباط معلق آلت تناسلی با لیزر و بخیه‌های ضد انقباض معکوس

بریدن رباط معلق آلت تناسلی با لیزر

رباط معلق آلت تناسلی یک ساختار در عمق آلت است که بخش داخلی آلت تناسلی را به استخوان ناحیه شرمگاهی متصل می‌شود. بریدن آن منجر به “سر خوردن” رو به جلوی قسمت داخلی آلت تناسلی و افزایش طول متعاقب در قسمت خارجی، قسمت قابل مشاهده می‌شود. میزان افزایش طول قابل دستیابی تا حد زیادی به استحکام این رباط بستگی دارد. در واقع یک نسبت مستقیم وجود دارد: هر چه رباط بیشتر رشد کرده باشد، نتیجه افزایش طول بیشتر خواهد بود. متاسفانه این امکان وجود ندارد که استحکام واقعی رباط‌های هر فرد را قبل از عمل بدانیم، زیرا در عمیق زیادی قرار گرفته (بنابراین قابل لمس نیست) و اغلب توسط استخوان ناحیه شرمگاهی از نظر پنهان است (بنابراین با سونوگرافی قابل مشاهده نیست). علاوه بر این، همانند دیگر نواحی بدن، تنوع خاصی در استحکام آن بین یک فرد و فرد دیگر وجود دارد، که پیش بینی آن را قبل از عمل، دشوار می‌کند. به طور کلی، افزایش قابل حصول با این تک روش می‌تواند بین 2 تا 4 سانتی متر متفاوت باشد، که در حالت شل (عدم نعوظ) و تا حد کمتری در حالت نعوظ دیده می‌شود. یک پیش بینی در مورد افزایش احتمالی می‌تواند با اندازه گیری سطحی ترین قسمت این رباط (تنها قسمت قابل مشاهده) با استفاده از اولتراسوند و مقایسه آن با داده‌های آماری موجود در اختیار ما باشد.

از لحاظ فنی، بریدن رباط معلق آلت تناسلی نسبتا آسان است و هیچ گونه مشکل خاصی را در پی ندارد. با این وجود، مهم است که توجه حداکثر شود، به ویژه در بریدن عمیق ترین بخش، چرا که نزدیکی ساختار عصبی عضلانی پشت آلت تناسلی در این ناحیه مهم است. برای این منظور، ما از یک لیزر دیود آخرین نسل با کنترل رایانه‌ای استفاده کرده ایم. لیزر یک ابزار بسیار دقیق برش است که به حداقل رساندن خونریزی و درد را ممکن می‌سازد، این دستگاه عمل بریدن و سوزاندن را هم زمان انجام می‌دهد و زمان بهبود را کاهش می‌دهد. استفاده از لیزر به تمام سطوح جراحی گسترش یافته است، و مزایای واضحی در نتایج و زمان بهبودی پس از جراحی به همراه دارد، که این زمان به طور قابل توجهی در مقایسه با روش‌های سنتی کاهش می‌یابد. در این مرحله، توصیف روش سنتی شامل بستن لایه به لایه زخم جراحی و انجام یک جراحی پلاستیک پوستی می‌باشد.

با این وجود نتایج از نظر طول به دست آمده، اغلب تنها جزئی هستند، زیرا غالبا فرآیند به اصطلاح “انقباض اسکار” رباط اتفاق می افتد. این فرایند که در سایر نقاط بدن امکان پذیر است، باعث می‌شود که بخش‌های جراحی شده بدن خود به خود در روزهای بعد از جراحی “بسته” شوند و نتایج حاصله را از بین ببرند. چنین وضعیتی چند روز پس از عمل با شدت‌های مختلف در افراد رخ می‌دهد، همان طور که در مراحل عمل مجدد مشخص شده است.

برای جلوگیری از چنین ناراحتی، استفاده از “اکستنسور” آلت تناسلی که در سال‌های اخیر به طور مکرر در مورد آن صحبت شده است، توصیه می‌شود. ابزارهای مکانیکی وجود دارند که آلت تناسلی را در کشش کنترل شده و پیشرونده قرار می‌دهد. با اینکه اغلب با نتایج چشمگیر توهمی و غیرواقعی تبلیغ شده‌اند، ثابت شده است که زمانی که بدون جراحی مورد استفاده قرار می‌گیرند، قادر به افزایش قابل ملاحظه‌ای در طول آلت تناسلی نیستند. در حالی که، کاربرد آن‌ها در هنگام استفاده  بعد از جراحی به منظور جلوگیری از انقباض اسکار پس از جراحی، تایید شده است. با این وجود، این بسط دهنده‌ها نمی‌توانند در روزهای اول بعد از جراحی، به علت وجود زخم جراحی استفاده شوند و این امر کارآمدی آن‌ها را محدود می‌کند (پس از حداقل 30 روز می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند). بنابراین انجام این کار، استفاده از ساختاری را ملزم می‌کند که به عنوان یک “فاصله انداز” بین دو انتهای رباط بریده شده عمل می‌کند.

پر استفاده ترین روش این است که یک فاصله انداز سیلیکونی نرم بین دو انتهای رباط قرار داده می‌شود و نتیجه اغلب رضایت بخش است، اما هنوز هم شامل موادی است که برای اندام فرد جسم خارجی به حساب می‌آید. ما، متعهد به اعتقاد خود هستیم که استفاده از مواد موجود در ارگانیسم بهتر است، و برای اجتناب از استفاده از سیلیکون، یک بخیه خاص (فاسیال ضریعی) را طراحی کرده‌ایم، که به ما امکان می‌دهد لایه‌های سطحی را از عمق دو انتهای رباط بریده شده را معکوس کنیم، و به این ترتیب به همان نتیجه فاصله انداز سیلیکونی برسیم، اما تنها از بافت خود اندام استفاده نموده‌ایم. همه این‌ها به معنی ایمنی بیشتر برای بیمار می‌باشد.

این تکنیک به ما اجاره داده است که نتایج به دست آمده را آشکار و طولانی مدت نماییم. تاکید روی زاويه ناحیه شرمگاهی و آلت با پایین آوردن آلت تناسلی، که توسط برخی از نویسندگان توصیف شده است، در آزمایش ما یک ماهیت قابل چشم پوشی می‌باشد. این روش، یک دوره فنی یک ساعته دارد و تحت بیهوشی نخاعی یا عمومی بسته به ارتباط آن با سایر روش‌های فالوپلاستی طراحی لیزری انجام می‌شود. همانند تمام روش‌های دیگری که استفاده می‌شود، ترخیص در همان روز انجام می‌شود.

لیزر پلاستی پوستی روی ناحیه شرمگاهی

این روش جراحی پلاستیک در انتهای برش لیزری رباط معلق آلت تناسلی، و با هدف افزایش قطر پوستی که اندام تناسلی مرد را می‌پوشاند، انجام می‌شود که در غیر این صورت خیلی کوتاه خواهد بود.

این جراحی از لحاظ فنی، شامل ایجاد یک شکل  V-Y، یا به عبارت دیگر برشی است که در ابتدا شکل یا وارونه V را دارد، و در انتهای عمل به شکل Y وارونه تبدیل می‌شود.

استفاده از لیزر دیود امکان دقت بیشتر در ایجاد برش، خونریزی کمتر و کاهش استرس بافت همراه با نتیجه عملی تسریع بهبودی زخم را فراهم می‌کند.

در انتها، بخیه‌های زیبایی با استفاده از نخ‌های قابل جذب انجام می‌شود که به عبارت دیگر نخ‌هایی هستند که به طور خودکار بین 15-20 روز پس از عمل می‌افتند.

پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه شرمگاهی

در افراد دارای لایه چربی پی دار فراوان و آشکار روی ناحیه تناسلی، پوست ناحیه می‌تواند از محل قرارگیری آلت تناسلی پیشی بگیرد و سبب شود این عضو به لحاظ بصری کوتاه‌تر از آن چه واقعا هست به نظر برسد. این وضعیت نه تنها در افراد دارای اضافه وزن می‌تواند رخ دهد ( “آلت تناسلی پنهان شده” و یا در موارد شدید “آلت تناسلی دفن شده “)، بلکه در افراد دارای وزن طبیعی و یا حتی در افراد کم وزن نیز وجود دارد، و توسط ویژگی‌های فردی نواحی تجمع چربی ایجاد می‌شود.

در چنین مواردی روش انتخابی شامل “پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه تناسلی” است که یک روش جراحی می‌باشد که به آسپیراسیون چربی تناسلی کمک می‌کند و از کانولا‌های نازکی استفاده می‌کند که به وسیله مکانیزم ارتعاش کار می‌کنند، ابتدا امکان حل شدن و پس از آن آسپیراسیون چربی اضافی را فراهم می‌نماید.

روش ارتعاشی لزوما  توسط این واقعیت کار می‌کند که بافت چربی مرد دارای ویژگی غلظت بیشتر نسبت به زنان می‌باشد که به سادگی با استفاده از لیپو ساکشن قابل جدا شدن است. این روش امکان مسطح ساختن ناحیه شرمگاهی را فراهم می‌سازد و در نتیجه، افزایش بصری طول آلت تناسلی را ممکن می‌کند، که در واقع مستقیما در عمل دخیل نمی‌باشد. این کار تحت بیهوشی موضعی، نخاعی یا عمومی انجام می‌شود بسته به اینکه آیا به صورت جداگانه یا همراه با سایر تکنیک‌های فالوپلاستی انجام می‌گردد.

از لحاظ فنی، برش‌های دو دقیقه‌ای در پوست در دو طرف ناحیه تحت درمان انجام می‌شود که از طریق آن یک کانولای نازک وارد می‌شود، که می‌لرزد و در ابتدا چربی اضافی را حل و بعد از آن مکش می‌کند. مدت زمان این روش بستگی به مقدار چربی قابل برداشت دارد که زمان متوسط حدود 40 دقیقه را به همراه خواهد داشت. در انتها یک باند فشاری اعمال می‌شود که می‌تواند بدون مشکل به مدت 20 روز استفاده شود. هم برای روش تکی و هم در روش‌های دیگر، ترخیص در همان روز اتفاق می‌افتد.

لیزر پلاستی پوستی آلت و اسکروتال

در بعضی موارد نقطه قرارگیری پوست اسکروتوم با نقطه قرارگیری آلت تناسلی در امتداد شفت خود آلت تناسلی واقع است و به صورت طبیعی در ابتدای آن نیست. این وضعیت آناتومیک، باعث می‌شود ظاهر “بال خفاشی” پوست در قسمت پشتی آلت تناسلی ایجاد شود، که عملا به معنی نقص است که از لحاظ بصری به طور چشمگیری طول کل آلت تناسلی را کاهش می‌دهد.

برای اصلاح این مشکل، یک لیزر دیود برای انجام لیزر پلاستی پوستی آلت و اسکروتال با بهره گیری از روش “Z” مورد استفاده قرار می‌گیرد که متعاقبا با استفاده از بخیه‌های زیبایی بسته می‌شوند که ظرف 15-20 روز جذب می‌شوند.

این روش که چند دقیقه طول می‌کشد، می‌تواند به صورت جداگانه یا اغلب همراه با فالوپلاستی طراحی لیزری انجام شود و منجر به نتایج زیبایی شناختی بسیار قابل توجه و رضایت بخش گردد.

سوالات رایج


نتایج بر حسب افزایش طول در حالت خوابیده و نعوظ چگونه است؟

در اغلب موارد افزایش متوسط بین 2 تا 4 سانتیمتر است، که هم در حالت استراحت و هم تا حد کمتری در هنگام نعوظ قابل مشاهده است.

چه چیزی تنوع در نتایج را تعیین می‌کند؟

سازگاری و ابعاد رباط معلق که از فردی به فرد دیگر متفاوت است

آیا نتایج در طول زمان ماندگار هستند؟

بخیه مخصوص (فاسیال ضریعی) که در پنوپلاستی افزایش طول استفاده می‌شود، امکان خم شدن دو قسمت بریده شده رباط معلق به سمت داخل را تا حد زیادی فراهم می‌کند. این اقدام، از کوچک شدن بافت‌های عمل شده جلوگیری می‌کند (انقباض اسکار پس از جراحی) و تمام یا بخشی از نتیجه حاصله را از بین می‌برد

آیا پنوپلاستی نشانه‌های قابل مشاهده ای بر جای می‌گذارد؟

خیر.  ابعاد برش کوچک است، با استفاده از روش‌های جراحی پلاستیک ایجاد می‌شود و در ناحیه بالای استخوان شرمگاهی انجام می‌گردد که با مو پوشیده می‌شود و بنابراین غیر قابل مشاهده می‌باشد

آیا می‌توان در جراحی پنوپلاستی طول آلت را افزایش داد؟ چند سانتی متر بلندتر خواهد شد؟

پنوپلاستی کششی را می‌توان با برش رباط معلق آلت تناسلی انجام داد. این عمل آلت تناسلی می‌تواند در همان فرآیند به عنوان یک فرآیند پر کردن با چربی انجام شود. افزایش طول آلت که با جراحی آلت تناسلی به دست آمده می‌تواند بسته به بیماران و دوره بهبودی، 2 تا 4 سانتیمتر باشد. این افزایش طول آلت تناسلی به مراتب ناچیز است.

آیا می‌توانید عملکرد جنسی خود را با این عمل بهبود بخشید؟ ارضای شما پس از این عمل چگونه خواهد بود؟

کیفیت و طول مدت نعوظ، با توجه به عوامل متعددی متفاوت است، که برخی از آن‌ها روانشناختی و بقیه جسمی هستند. کیفیت رابطه جنسی به قطر آلت تناسلی محدود نمی‌شود. بلکه واقعیت این است که عدم رضایت از اندازه آلت تناسلی می‌تواند یک عامل مخرب روانی باشد که مانع از نعوظ می‌شود. آلت تناسلی یک عامل مهم در تعیین اعتماد به نفس در یک مرد است. همچنین نشانه ای از قدرت در طی رابطه جنسی می‌باشد، عمل بزرگ شدن آلت می‌تواند خواسته‌های مردی را برآورده نماید که بیشتر از قبل احساس قدرت می‌کند. با این حال، این عمل باعث افزایش اندازه آلت در طول نعوظ نمی‌شود.

آیا درد دارد؟

به طور کلی پنوپلاستی یک روش بی درد است. داروهای مناسب تجویز می‌شوند. عمل آلت تناسلی تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود و شما در طول عمل هیچ چیزی احساس نمی‌کنید.

برای پنوپلاستی چه مدتی باید در درمانگاه بمانید؟

این عمل به صورت سرپایی انجام می‌شود یا در بعضی موارد ممکن است یک شب بستری شوید.

درمان اسپرم صفر یا بی نطفگی در مردان در اثر انسداد لوله اسپرم

درمان اسپرم صفر یا بی نطفگی در مردان

از نظر لغوی، آزوسپرمی یا اسپرم صفر به این معنی است که میزان اسپرم در مایع منی یک مرد، به مقدار کافی نیست که قابل اندازه‌گیری باشد. این وضعیت معمولا هنگامی تشخیص داده می‌شود که یک بیمار و یا شریک وی دچار مشکلی در بارداری می‌شوند و به دنبال آزمایش و تشخیص علت مشکل به متخصص باروری مراجعه می‌کنند. آنالیز و آزمایش اسپرم به منظور تعیین تعداد اسپرم زنده موجود در انزال مرد بیمار انجام خواهد شد. اگر تقریبا هیچ اسپرمی یافت نگردد، ممکن است لازم باشد، به تشخیص پزشک آزمایشات بیشتری انجام شود. این آزمایش می‌تواند شامل یک آزمایش منی در یک آزمایشگاه باروری باشد. با تکنیکی به نام سانتریفیوژ با دور بالا، اغلب می‌توان چند اسپرم یافت، که ممکن است با آزمایشات برخی از آزمایشگاه‌های بزرگتر، یا آزمایشات کمتر تخصصی که اسپرم‌گیری در خانه انجام می‌شود، قابل حصول نباشد.

آزوسپرمی، همچنین به عنوان اسپرم صفر یا بی نطفگی شناخته می‌شود، مسئله باروری مردان زمانی اتفاق می‌افتد که عملا هیچ اسپرمی در انزال وی وجود ندارد. آزوسپرمی در 2٪ جمعیت کلی مردان وجود دارد و عامل مؤثری در ناتوانی باروری است.

برای درمان مشکل بی نطفگی و فقدان اسپرم در مایع منی مردان لازم است به متخصص اورولوژیست مراجعه شود تا با انجام آزمایشات از علت اصلی این مشکل آگاه شده و درمان مناسب برای این بیماری تجویز شود. دکتر ما به عنوان متخصص اورولوژیست با تجربه میتواند در این زمینه به بیماران عزیز کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع آزوسپرمی


سه طبقه بندی متفاوت از آزوسپرمی وجود دارد، که در معرض انسداد لوله منی و آزواسپرمی قرار دارند. و دارای برخی از نام‌های پزشکی و اصطلاحاتی هستند که ممکن است سخت درک شود.

آزوسپرمی انسدادی

انسداد مجاری دستگاه تناسلی مردان. اسپرم هنوز تولید می‌شود، اما انزال نمی‌شود.

آزوسپرمی پستستیکولار

در این مورد اسپرم هنوز تولید می‌شود اما وجود یک انسداد در دستگاه تناسلی، از انزال آن جلوگیری می‌کند. این بیماری در حدود 7 تا 51 درصد موارد آزوسپرمی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علل آزوسپرمی پستستیکولار:

  • نقص مادرزادي عدم وجود مجرای وازدفران، انسداد ايديوپاتي اپيديديمال. افراد دارای انسداد لوله منی و آزواسپرمی باید قبل از رفتن به IUI یا IVF، آزمایش جهش ژن فیبروز (CF) بدهند، زیرا این مردان در معرض خطر ابتلا به جهش ژن CF قرار دارند.
  • ناشی از عفونت، به دلیل وازکتومی یا سایر آسیب‌های دستگاه تناسلی مردان.

آزوسپرمی غیر انسدادی

تولید ناکافی اسپرم.

آزوسپرمی پیش بیضه‌ای

این مورد به دلیل تحرک نامناسب در دستگاه تناسلی طبیعی و بیضه‌ها اتفاق می‌افتد. ترشح هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) معمولا کم است. FSH برای تحریک بیضه‌ها برای تولید اسپرم مورد نیاز است.

آزوسپرمی بافتی

تولید اسپرم بنا به دلایلی غیرطبیعی، از جمله آتروفیک (اندازه کاهش، آتروفی بافت‌های بیضه) یا عدم وجود بیضه‌ها، به شدت مختل شده یا اصلا تولید نمی‌شود. سطح FSH به طور معمول به دلیل وقفه در فیدبک لوپ هورمونی افزایش می‌یابد. افزایش سطح FSH در مردان به عنوان بیضه ناقص شناخته می‌شود و مسئول 49 تا 93٪ موارد آزوسپرمی است. سطوح بالای  FSHمنجر به تولید کم اسپرم یا عدم وجود اسپرم بالغ می‌شود، زیرا این هورمون موجب فرایند اسپرماتوژنز می‌شود، که عامل بلوغ اسپرم است.

علل نقص بیضه:

  • علل ژنتیکی
  • عفونت به علت STD یا جراحی
  • جراحی / تروما (وازکتومی، سرطان، رادیوتراپی، شیمی درمانی)

یک واکنش مشترک به انواع جراحی ها که ممکن است تولید ماست سلول‌ها باشد که انتشار دهنده واسطه‌های التهابی هستند، که باعث تحرک اسپرم می‌شود (حرکت رو به جلو).

توصیه می‌شود مردان مبتلا به سطح بالای  FSHو آزوسپرمی به دلایل ناخواسته، از پزشک خود در مورد ارجاع برای ارزیابی‌های کروموزومی درخواست کنند.

آزوسپرمی ایدیوپاتیک

ایدئوپاتیک به زبان ساده به معنی “علت ناشناخته” است. پزشکان و محققان تلاش می‌کنند تا دریابند که چرا در برخی موارد، ممکن است که در مردان بدون هیچ علت شناخته شده‌ای، انسداد لوله منی و آزواسپرمی تشخیص داده شود. برخی تحقیقات جدید نشان داده است که ارتباط مستقیمی بین آزوسپرمی و اضافه وزن وجود دارد، و شانس مردی که دارای اضافه وزن بیش از حد نیست برای آزوسپرمی نسبت 1: 1 است، در حالی که برای مردان چاق 1: 3 است.

علت آزوسپرمی چیست؟


علت آزوسپرمی

آزوسپرمی می‌تواند به دلیل عوامل مختلفی باشد، از جمله:

  • انسداد در ناحیه تناسلی، که همچنین به نام “آزوسپرمی آبستراکتیو” شناخته می‌شود.
  • عفونت در سیستم تولید مثل مردان
  • آسیب به ناحیه تناسلی
  • اثرات جراحی روی سیستم تولید مثلی مردان- از جمله اثرات پرتو درمانی و شیمی درمانی
  • علل ژنتیکی
  • سایر علل احتمالی عبارتند از: تست‌های غیرقابل برگشت، واریکوسل، داروهایی نظیر استروئیدها و آنتی بیوتیک‌ها، مصرف بیش از حد الکل و مصرف مواد مخدر

آیا آزواسپرمی علائمی دارد؟


برای تکمیل تشخیص بی نطفگی یا صفر اسپرم نیاز به آزمایش اسپرم وجود دارد. با این حال، علائم متعددی در رابطه با داشتن اسپرم غیر طبیعی وجود دارد. نشانه‌های منی غیرطبیعی شامل اسپرم‌هایی است که دارای رنگ غیر معمولی مانند رنگ زرد، سبز، قرمز یا قهوه‌ای هستند (خون ممکن است در دو طرف آن وجود داشته باشد)، اسپرمی که در طول خود ضخیم‌تر یا نازک‌تر است، یا انزال دارای بوی قوی و یا حجم کم است.

اگر اسپرم نداشته باشید، آیا می‌توانید شریک زندگی خود را باردار کنید؟


این که آیا شما می‌توانید شریک زندگی خود را باردار کنید یا نه، بستگی به تشخیص متخصصان باروری شما دارد. متخصص شما به شما در مورد علت آزوسپرمی توضیح می‌دهد و اینکه چه گزینه‌های درمانی برای کمک به شما وجود دارد، بیماران باید بدانند که تشخیص بی نطفگی به این معنی نیست که باروری به طور قطع غیر ممکن خواهد بود، این بیماران ممکن است تولید اسپرم داشته باشند اما از این تعداد اسپرم تولید شده، مقدار بسیار کمی در خارج از بدن زنده می‌ماند. متخصصان باروری مردان، در بیمارانی که به جای تولید میلیون‌ها اسپرم که معمولا برای باروری نیاز است، تنها چند اسپرم تولید می‌کنند نیز نتایج موفقیت آمیزی داشته اند.

درمان آزوسپرمی


یک پزشک قادر خواهد بود اطلاعاتی درباره گزینه‌های درمانی موجود ارائه دهد. از آنجا که علت آزوسپرمی می‌تواند متفاوت باشد، بسته به علت آن، گزینه‌های درمانی مختلفی وجود دارد.

برای مردان مبتلا این مشکل به علل ژنتیکی، درمان‌های آزوسپرمی ممکن است بسته به نوع نقص ژنتیکی باشد. در مورد نقص بیضه، پزشک ممکن است تنها محدود به استفاده از داروهای هورمونی باشد. آزوسپرمی انسدادی ممکن است با جراحی برای برداشتن انسداد، درمان شود.

آزمایش‌های متعددی برای تعیین اینکه آیا سلول‌های تولید  کننده اسپرم وجود دارند، قابل انجام است و در صورت وجود، اسپرم ممکن است برای IVF استخراج شود.

با صداقت بگوییم، گزینه‌های طبیعی بسیار محدودی برای مردان دچار آزوسپرمی وجود دارد. اول و مهم‌تر از همه این که با یک پزشک متخصص در این شرایط کار کنید. دوم اینکه، این واقعیت به خوبی شناخته شده است که بدن مردان نیاز به مقدار متنوع و وسیعی از مواد مغذی برای تولید هورمون‌های متعادل و اسپرم سالم دارد. و در مورد مردانی که این را رعایت نمی‌کنند کند این تولید هورمون و اسپرم سالم، معکوس می‌شود، خوردن یک رژیم غذای کامل و سالم، بسیار مهم است. رژیم‌های مدرن امروزی بدن را به طور منظم تغذیه نمی‌کنند و استفاده از مکمل‌های تغذیه‌ای می‌توانند در بهبود تولید اسپرم مفید باشند.

برای افرادی که آزوسپرمی داشته و اضافه وزن دارند یا چاق هستند، برنامه ریزی برای کاهش وزن برای بازگرداندن تولید اسپرم طبیعی، ضروری است.

انواع مختلفی از گیاهان وجود دارند که نشان داده شده است که به حمایت از تعادل هورمونی مردان و تولید اسپرم کمک می‌کند. تجویز این گیاهان ممکن است به عنوان بخشی از یک طرح بهبود برای آزوسپرمی ناشی از عوامل غیر ژنتیکی یا انسداد لوله منی و آزواسپرمی باشد. همانطور که همیشه توصیه کرده‌ایم، بهتر است برای پیدا کردن یک متخصص بهداشتی، و متخصص داروهای گیاهی، با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

گیاهانی که برای بهبود تعادل هورمونی و تولید اسپرم در مردان می‌توانند مفید باشند:

  • ریشه گیاه جینسنگ آمریکایی (Panax quinquefolius)
  • قارچ کوردیسپت (Cordyceps sinensis)
  • ریشه گیاه ماکا (Lepidium meyenii)
  • انواع توت‌ها (Serenoa repens)
  • میوه و دانه گیاه اسچیساندرا (Schisandra chinensis)
  • اندام‌های بالایی و میوه گیاه تریبولوس (Tribulus terrestris)

نکته مهم: از مصرف هر گونه گیاهی برای باروری، در حالی که برای درمان‌های باروری دارو مصرف می‌کنید، بپرهیزید.

برای مردانی که قصد دارند عمل جراحی برای برداشتن انسداد ناشی از آسیازپرمیا را انجام دهند، و می‌خواهند راه‌هایی برای جلوگیری از بروز بافت‌های اضافی و التهاب را در نظر بگیرند، سیستم آنزیم تراپی یک گزینه طبیعی است که ممکن است پس از جراحی در نظر گرفته شود. سیستم آنزیم تراپی ممکن است گزینه خوبی باشد. آنزیم‌های سیستمیک خاصی ممکن است از طریق کمک به سیستم ایمنی بدن، پاسخ التهابی، به حفظ سلامتی و درمان مناسب پس از جراحی کمک کنند. و حتی می‌توانند به جلوگیری از تشکیل بافت اسکار بیش از حد نیز کمک کنند، زیرا تشکیل بافت اسکار بیش از حد، ممکن است دوباره باعث مسدود شدن منطقه شود.

درمان سیستمیک آنزیمی همچنین ممکن است برای کسانی که آنتی بادی ضد اسپرم را به علت وازکتومی یا جراحی دیگر دریافت کرده‌اند، مفید باشد.

مدیریت استرس و ناراحتی در حین آزمایش‌های پزشکی، درمان و تشخیص همراه با احتمال ناباروری نیز باید مورد توجه قرار گیرد. انواع مختلفی از گزینه‌های طبیعی برای کمک به مدیریت استرس وجود دارد.

برای اکثریت قریب به اتفاق مردان مبتلا به آزوسپرمی، گزینه ‌های درمان طبیعی برای حمایت از سلامتی و عملکرد کلی بدن و سیستم تولید مثل وجود دارند، اما به عنوان تنها راه حل، نمی‌توان آنها را مورد استفاده قرار داد. مردان مبتلا به آزوسپرمی نیاز به همکاری نزدیک با پزشک خود در یافتن راه حل منحصر به فردی برای علت این مشکل دارند. بعضی از مردان ممکن است دریابند که تنها، بهبود در رژیم غذایی و سبک زندگی برای کمک به بدن در تولید اسپرم لازم است، اما صادقانه بگوییم که این مورد بسیار نادر است.

در مورد آزوسپرمی غیرقابل برگشت بیضه، ممکن است استخراج اسپرم برای IUI یا IVF لازم باشد.

درمان و علت گرفتگی، تنگی و انسداد مجاری ادرار (هیدرونفروزیس)

انسداد مجاری ادرار

انسداد مجاری ادرار، به حالتی گفته می‌شود که در آن، به دلیل برخی از انواع انسداد، ادرار شما نمی‌تواند از طریق میزنای، مثانه یا مجرای پیشاب جریان یابد (به صورت جزئی یا به صورت کامل). در این حالت، به جای جریان یافتن از کلیه‌ها به مثانه، ادرار به سمت عقب رفته، رفلاکس می‌کند و به کلیه‌ها برمی‌گردد.

میزنای‌ها دو لوله هستند که ادرار را از هر کلیه به مثانه‌ی شما می‌رسانند. انسداد مجاری ادراری می‌تواند باعث تورم کلیه‌ها و بروز آسیب‌هایی به یک یا هر دو کلیه شود.

این عارضه می‌تواند مردان و زنان در هر سنی را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری همچنین می‌تواند در طول بارداری، در کودک متولد نشده وجود داشته باشد.

اگر نمی‌توانید ادرار کنید، درمان‌های اورژانسی شامل وارد کردن یک تیوب (کتتر) از طریق نوک آلت و به درون مثانه‌ی شما، انجام می‌گیرند. این تیوب کمک می‌کند تا ادرار از مثانه‌ی شما تخلیه شود. اگر مشکل شما به درمان فوری نیاز نداشته باشد، پزشک احتمالاً آزمایشاتی را برای تعیین دلیل ایجاد کننده‌ی انسداد خروجی مثانه، تجویز می‌کند. این آزمایشات شامل تصویربرداری از مثانه با امواج صوتی (سونوگرافی) و مشاهده‌ی مثانه با استفاده از دوربین (سیتوسکوپی) هستند. درمان شامل دارودرمانی یا جراحی می‌باشد.

برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری جهت درمان میتوانید از طریق شماره‌های ما تماس بگیرید.

دلایل انسداد مجاری ادراری


انسداد مجاری ادرار می‌تواند به دلایل متنوعی ایجاد شود. تراکم می‌تواند به کلیه‎ها و میزنای‌های شما آسیب وارد کند. انسدادهای موقتی یا دائمی در میزنای یا مجرای پیشاب، که ادرار از آنها خارجی می‌شود، می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • آسیب‌هایی مانند شکستن لگن
  • حجم تومور که در کلیه‌ها، مثانه، رحم یا کولون منتشر شده باشد.
  • بیماری دستگاه گوارش
  • سنگ کلیه که در میزنای گیر افتاده باشد.
  • لخته‌های خون

اختلالات سیستم عصبی نیز می‌توانند باعث انسداد مجاری ادرار شوند. این اتفاق زمانی می‌افتد که عصب‌هایی که مسئول کنترل مثانه هستند، به درستی عمل نکنند. استفاده از داروهای نوروژنیک برای کنترل مثانه‌ی بسیار فعال نیز می‌تواند در برخی موارد باعث ایجاد انسداد مجاری ادرار شود.

ورم پروستات یک دلیل تکراری انسداد مجاری ادرار در مردان است. خانم‌های باردار هم ممکن است برگشتن جریان ادرار را به دلیل وزن اضافی جنین که به مثانه‌ی آنها فشار وارد می‌کند، تجربه کنند. با این حال، انسداد به دلیل بارداری، بسیار نادر است.

علائم انسداد مجاری ادرار


آغاز انسداد مجاری ادرار، می‌تواند بسیار سریع و حاد، یا آهسته و پیش‌رونده باشد. شما درد را در بخش میانی بدن یا یک یا هر دو طرف احساس می‌کنید. سطح و مکان درد از فردی به فرد دیگر متفاوت بوده و به این بستگی دارد که یک کلیه درگیر است یا هر دو.

تب، تهوع و استفراغ نیز از علائم شایع انسداد مجاری ادرار هستند. ممکن است در زمان به عقب رفتن ادرار و برگشتن آن به ارگان‌ها، تورم یا حساسیت را در کلیه‌ها احساس کنید.

تغییر در عادت‌های تخلیه‌ی ادرار هم می‌تواند انسداد در مجاری را نشان دهد. علائمی که باید به دنبال آنها باشید شامل:

  • دشواری در تخلیه‌ی ادرار
  • جریان آهسته‌ی ادرار، که گاهی اوقات به صورت “خرده خرده” تعبیر می‎شود.
  • نیاز مکرر به ادرار کردن، بخصوص در طول شب (نوکتوریا)
  • این احساس که مثانه‌ی شما خالی نیست.
  • خروجی کاهش یافته‌ی ادرار
  • وجود خون در ادرار

اگر تنها یکی از کلیه‌های شما هم مسدود شده باشند، ممکن است با کاهش ادرار، نسبت به آن مقداری که انتظار دارید، مواجه شوید. معمولاً نیاز است که هر دو کلیه مسدود شوند تا خروجی ادرار تحت تأثیر قرار بگیرد.

علائم در کودکان متولد نشده

انسداد مجاری ادراری، می‌تواند مشکلی در جنین متولد نشده باشد. یکی از علائم انسداد مجاری ادرار در کودک متولد نشده، سطح مایع آمنیوتیک در رحم است که کمتر از سطح نرمال می‌باشد. ادرار، یکی از اجزای مایع آمنیوتیک می‌باشد. جنین دارای انسداد مجاری ادراری، قادر به ادرار کردن خارج از بدن خود نیست. این اتفاق باعث افت حجم مایع آمنیوتیک می‌شود که می‌تواند به مرگ جنین یا عوارض زمان تولد منجر شود.

چرا نیاز است که خودتان ادرار کنید؟


سیستم عصبی بدن شما را هدایت می‌کند تا در زمان پر بودن مثانه به مغز هشدار بدهد. زمانی که نیاز است ادرار کنید، فشاری را در قسمت پایین تنه‌ی خود احساس می‌کنیم، که نشانه‌ی این است که باید به دستشویی بروید. در برخی از موقعیت‌ها، شما باید بدن خود را مجبور به ادرار کردن کنید. این اتفاق ممکن است در زمانی بیفتد که پزشک از شما می‌خواهد تا در چک آپ ادرار خود را برای آنالیز تحویل دهید. به این کار، آزمایش ادرار گفته می‌شود. پزشک، یک ظرف پلاستیکی استریل را به شما می‌دهد تا در آن ادرار کرده و سپس آزمایشات مختلفی بر روی نمونه‌ی ادرار شما انجام خواهد شد.

یا ممکن است پس از انجام عمل جراحی دچار مشکل شایعی به نام مثانه‌ی نوروژنیک شده باشید که در سیگنال‌های عصبی نرمالی که از مثانه به مغز شما فرستاده می‌شوند، دخالت می‌کند. این مشکل باعث می‌شود که درک اینکه چه زمانی باید ادرار تخلیه شود، برای بدن دشوار یا غیر ممکن باشد. ادرار شامل مواد زائدی است که در صورتی که آن را “نگه دارید” می‌توانند برای بدن خطرناک باشند.

بسیاری از داروها می‌توانند باعث احتباس موقتی ادرار شوند.

چگونه خود را مجبور به ادرار کردن کنید؟


اگر به دلایل پزشکی مجبور نیستید، نباید خود را به ادرار کردن مجبور کنید. اگر باید این کار را انجام دهید، 10 استراتژی زیر را می‌توانید به کار بگیرید:

  • آب جاری کنید.

شیر آب را در سینک باز کرده و بر روی توالت بنشینید. سعی کنید آرام باشید، چشم‌های خود را بسته و بر صدای آب تمرکز کنید.

  • پرینیوم خود را شستشو دهید.

پرینیوم، فاصله‌ی میان اندام تناسلی و مقعد است. بر روی توالت نشسته و سعی کنید آرام باشید. از یک بطری سرنگ برای شستشوی پرینیوم با آب گرم استفاده کنید.

  • دست‌های خود را در آب یخ یا گرم نگه دارید.

یک کاسه‌ی کوچک را از آب یخ یا گرم پر کرده و نوک انگشتان خود را در آن قرار دهید. انگشتان را آنقدر نگه دارید تا احساس نیاز به ادرار کردن پیدا کنید و سپس به دستشویی بروید.

  • پیاده‌روی کنید.

فعالیت فیزیکی گاهی اوقات باعث تحریک مثانه می‌شوند. در اتاق یا راهرو پیاده‌روی کنید تا زمانی که احساس به تخلیه‌ی ادرار پیدا کنید.

  • روغن نعناع را بو بکشید.

بوی روغن نعناع ممکن است به شما میل به تخلیه‌ی ادرار بدهد. چند قطره از این روغن را بر روی توپ کتانی چکانده و آن را با خود به دستشویی ببرید. بر روی توالت نشسته، آرام باشید و توپ کتانی را بو بکشید. ممکن است بخواهید که روغن نعناع را مستقیماً به درون دستشویی بیندازید.

  • به جلو خم شوید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. زمانی که برای تلاش آماده بودید، به جلو خم شوید. این کار مثانه‌ی شما را تحریک می‌کند.

  • سعی کنید مانور مالسالوا را انجام دهید.

بر روی توالت نشسته و مانند وقتی که حرکت روده دارید، پایین بروید. از ساعد خود برای فشار آهسته به قسمت پایین شکم استفاده کنید—مراقبت باشید که مستقیماً بر روی مثانه فشار وارد نکنید. ادراری که به سمت کلیه‌ها عقب می‌رود می‌تواند باعث آسیب عفونی شود.

  • به ناحیه‌ی شرمگاهی ضربه بزنید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. از سر انگشتان خود برای ضربات سریع به ناحیه‌ی میان ناف و استخوان لگن (برای خانم‌ها) و آلت (برای آقایان) استفاده کنید. یک بار در ثانیه و برای سی ثانیه این کار را انجام دهید.

  • از تکنیک‌های آرام‌بخش بهره بگیرید.

بر روی توالت نشسته و تا حد امکان آرام باشید. برای آرامش بیشتر، چشم‌های خود را بسته و تنفس عمیق را آغاز کنید. تلاش کنید تا تمامی عضلات بدن خود، از سر تا پا را ریلکس کنید.

  • ران‌های خود را لمس کنید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. با نوک انگشتان خود، قسمت داخلی ران خود را لمس کنید. این کار ممکن است باعث تحریک ادرار شود.

تشخیص


تشخیص

معاینه‌ی فیزیکی باید شامل موارد زیر باشد:

  • ارزیابی نشانه‌های کمبود آب و کاهش حجم درون عضلانی، ادم پیرامونی، فشار خون. علائم نارسایی قلبی وابسته به تراکم ناشی از زیاد شدن بار مایع ممکن است در انسداد ناشی از نارسایی کلیه، مشاهده گردد.
  • لمس کلیه یا مثانه (که نشان‌دهنده‌ی انبساط سیستم جمع‌آوری ادرار می‌باشد).
  • معاینه‌ی رکتال یا لگن برای کمک به تعیین اینکه آیا بزرگ شدن ارگان‌های لگنی، دلیل احتمالی انسداد مجاری ادراری می‌باشند یا خیر.
  • معاینه‌ی مجرای پیشاب خارجی برای تنگی مجرا یا فمیوز

مطالعات آزمایشگاهی که می‌توانند مفید باشند، شامل موارد زیر هستند:

  • تحلیل ادرار و معاینه‌ی رسوبات
  • شاخص‌های تشخیص ادرار (مانند سدیم، کراتینین، اسمولالیته)
  • الکترولیت‌های سرم (سدیم، پتاسیم، کلوراید، بی کربنات) و همچنین نیتروژن اوره‌ی خون (BUN)، کراتینین، کلسیم، فسفات، منیزیم، اوریک اسید و آلبومین
  • شمارش کل واحدهای خونی (CBC)

هدف هر مطالعه‌ی تصویربرداری، تشخیص علت‌های آناتومیک از شکل‌های عملکردی اتساع سیستم جمع‌آوری و شناسایی مکان انسداد می‌باشد. مطالعات تصویربرداری که ممکن است در نظر گرفته شوند شامل موارد زیر می‌باشند:

  • سی تی- سی تی هلیکال (بخصوص بدون کنتراست) به سرعت به عنوان اولین گام در ارزیابی رادیولوژیک سیستم ادراری، جایگزین اشعه‌ی ایکس از کلیه‌ها- میزنای‌ها- مثانه (KUB) شده است.
  • ام آر آی- هر زمان که امکان‌پذیر باشد، ام آر آی به سرعت به عنوان یک گزینه‌ی انتخابی برای تصویربرداری از انسداد مجاری ادراری، مطرح می‌شود.
  • پیلوگرافی IV (IVP)- IVP یک روش انتخابی برای تشخیص گستره و آناتومی انسداد می‌باشد.
  • پیلوگرافی تهاجمی- این مدولاسیون همان اطلاعات IPV را بدون وابستگی به عملکرد کلیه فراهم کرده و می‌تواند در زمانی استفاده شود که ریسک انجام IPV بسیار بالا ارزیابی شده است.
  • اولتراسونوگرافی- این فرایند انتخابی برای تعیین حضور هیدرونفروز استفاده می‌شود.

چگونه انسداد خروجی مثانه می‌تواند بر نوزاد من اثر بگذارد؟


مجرای پیشاب، لوله‌ای است که از طریق آن ادرار از مثانه عبور کرده و از بدن خارج می‌شود. در مردان، شایع‌ترین علت انسداد خروجی مثانه، دریچه‌های خلفی مجاری ادرار می‌باشند (وقتی که این دریچه‌ها درورودی مجرای پیشاب به صورت درست قرار نگرفته باشند). در زنان، شایع‌ترین علت، آترزی مجاری ادرار (فقدان یا انسداد مجاری پیشاب) می‌باشد. شدت انسداد مجاری مثانه، طیف گسترده‌ای دارد. در یک انتهای این طیف، حجم نرمال مایع آمنیوتیک با عملکرد نرمال کلیه‌ها قرار دارد. کودکانی که در انتهای دیگر این طیف قرار دارند، ممکن است هیچ مایع آمنیوتیکی نداشته و دچار تورم مثانه و مشکلاتی در کلیه‌ها، ریه‌ها و ارگان‌های دیگر باشند.

مشکلاتی که کودک شما دارد، به میزان بد بودن علائم او و مدت زمان بارداری در زمان بروز مشکل بستگی دارد. هرچه علائم شدیدتر بوده و هرچه زودتر مشاهده شوند، نتیجه‌ی آنها برای کودک سخت‌تر خواهد بود.

آزمایشات سونوگرافی در پیگیری انسداد مجاری ادرار و مشاهده‌ی بهتر یا بدتر شدن آن، بسیار مهم هستند. در برخی از موارد، مشکل به خودی خود بهبود می‌یابد. در موارد دیگر، مشکل بدتر می‌شود. درمان در طول بارداری، پیش‌بینی، و همچنین برنامه‌ریزی برای مراقبت از نوزاد پس از تولد، به آنچه که با پیشرفت حاملگی اتفاق می‌افتد، بستگی دارند.

انسداد خروجی مثانه چطور بر حاملگی من اثر می‌گذارد؟


هیدرونفروز می‌تواند با سونوگرافی معمولی دیده شود. متخصص زنان و زایمان احتمالاً شما را به متخصصی ارجاع می‌دهد که حاملگی‌های پرریسک را با سونوگرافی دارای هدف مدیریت کرده و می‌تواند کودک متولد نشده را به صورت جزئی‌تر ارزیابی کند. این متخصصان، پریناتولوژیست نامیده می‌شوند. دو تا از مهمترین فاکتورها در تعیین نتیجه‌ی مربوط به کودک، مقدار مایع آمنیوتیک اطراف کودک و سلامت کلیه‌های او (در صورتی که کلیه‌ها بتوانند کار خود را انجام دهند) می‌باشند. هر کدام از این فاکتورها می‌توانند با پیشرفت حاملگی بهتر یا بدتر شوند. برنامه‌ی مراقبتی برای کودکان مبتلا به هیدرونفروز شامل سونوگرافی‌های پیاپی برای چک کردن چگونگی عملکرد کلیه‌های جنین می‌باشد. مقدار مایع آمنیوتیک نیز چک می‌شود چرا که این مقدار، بهترین شاهد بر چگونگی عملکرد کلیه‌ها می‌باشد. در بسیاری از موارد، حاملگی به صورت طبیعی پیشرفت می‌کند.

در درصد کمی از موارد، علائم بدتر می‌شوند. در برخی از موارد، پزشک فرایندی را توصیه می‌کند تا برای کمک به عملکرد کلیه و رشد ریه بر روی کودک تولد نشده انجام شود. اگر این فرایند، یک گزینه‌ی درمانی باشد، ریسک‌ها و مزایای به صورت جزئی با شما در میان گذاشته می‌شود.

در موارد دیگر، علائم بسیار زود در حاملگی نمایان شده و یا آنقدر وخیم هستند که راهی برای درمان آنها چه پیش و چه پس از زایمان وجود ندارد. اگر شرایط جنین آنقدر بد باشد که نتواند زنده بماند، دو گزینه با شما مطرح می‌شود. یک گزینه، پایان دادن زود هنگام به حاملگی است چرا که می‌دانیم جنین زنده نمی‌ماند و راهی هم برای حل مشکل وجود ندارد. گزینه‌ی دیگر، ادامه دادن حاملگی با مراقبت تسکین‌دهنده به عنوان برنامه‌ی درمانی برای کودک در زمان تولد اوست. هدف مراقبت تسکین‌دهنده، پشتیبانی و دادن آسایش به کودک و خانواده‌ی او و کمک به ساخت حافظه، پیوند و کار بخاطر فرایند اندوهگین شدن، می‌باشد.

درمان انسداد مجاری ادرار


دارودرمانی

برای بیماران مبتلا به انسداد مجاری ادرار و همچنین هیدرونفروز یا احتباس ادراری، مشورت با یک اورولوژیست ضروری است. بیمار مبتلا به انسداد کامل مجاری ادراری، هر نوع انسداد در یک کلیه، انسداد همراه با درد یا عفونت یا نارسایی کلیوی، به توجه فوری یک اورولوژیست نیاز دارد. بیمارانی که دچار دردی هستند که با داروهای خوراکی قابل کنترل نیست یا دارای تهوع و استفراغ مداوم هستند که باعث کم آب شدن بدن می‌شود، نیز به توجه فوری اورولوژیست نیاز دارند.

انسداد جزئی در صورتی که با عفونت همراه نباشد، می‌تواند موقتاً با داروهای مسکن و آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیر کنترل شود تا زمانی که ارزیابی اورولوژیک کامل انجام شده و کنترل قطعی تکمیل گردد.

آنتی‌بیوتیک‌ها معمولاً برای پیشگیری تجویز شده و باید پاتوژن‌های شایع مجاری ادرار را پوشش دهند. شایع‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها مورد استفاده شامل ترمیتوپریم- سولفامتوکسازول، نیتروفورانتوئین، سفالوسپورین‌ها و فلوروکینولون‌ها می‌باشند.

درد ثانویه‌ی انسداد مجاری ادرار معمولاً با اکسی کدون، هیدروکدون، استامینوفن و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی کنترل می‌شود.

درمان جراحی

هدف مداخلات جراحی، درمان کامل انسداد مجاری ادرار است. این کار می‌تواند با تصویربرداری مجدد برای اطمینان از حل مشکل انسداد و همچنین مانیتورینگ عملکرد کلیه با تست آزمایشگاهی کراتینین، ارزیابی شود. بهبودی در عملکرد کلیه، به شدت و مدت زمان انسداد بستگی دارد.

مداخلات متفاوتی می‌توانند برای تسکین موقتی مکان انسداد انجام شوند. مداخلات جراحی معمولاً در زمانی که نقطه‌ی انسداد شناسایی شد و همراه با تصویربردای رادیوگرافی، انجام می‌گیرند.

انسداد دستگاه ادراری تحتانی

انسداد دستگاه ادراری تحتانی (مثانه، مجرای پیشاب) می‌تواند با کتتر مجرای پیشاب یا یک لوله یا کتتر بالای شرمگاه، تسکین یابد.

کتتر مجرای پیشاب. یک کتتر مجرای پیشاب (اندازه‌ی 8F-24F) یک کتتر خارجی قابل انعطاف است که از مثانه تا مجرای پیشاب کشیده می‌شود. یک پزشک یا پرستار می‌تواند آن را قرار دهد. اگر گذاشتن کتتر دشوار باشد، یک متخصص اورولوژی ممکن است برای پرهیز از آسیب به مجرای پیشاب به کار گرفته شود. اورولوژیست ممکن است برای انجام اتساع مجرای پیشاب، سیستوسکوپی یا هر دو این کارها به منظور عبور دادن کتتر مورد نیاز باشد. کتتر ممکن است به صورت ساکن رها شود، یا به عنوان گزینه‌ی دیگر، بیمار عمل تمیز کردن کاتتریزاسیون متناوب را انجام می‌دهد. اگر پس از آسیب به لگن، در مجرای پیشاب خون بوده و ظن آسیب به پیشاب وجود داشته باشد، باید پیش از جایگذاری کتتر با یک اورولوژیست مشورت شود. برای رد آسیب به پیشاب، باید اورترروگرافی برگشت دهنده انجام شود.

لوله‌ی بالای لگنی یا کتتر: اگر کاتتر فولی را نتوان عبور داد، یک لوله‌ی بالای لگنی می‌تواند از طریق پوست (در بستر) یا به صورت باز (در اتاق عمل) جایگذاری شود. لوله‌ی بالای لگنی در پایین دیواره‌ی پیشین شکمی و تقریباً به اندازه‌ی دو پهنای انگشت بالای سمفیز لگنی قرار داده می‌شود. راهنمایی سونوگرافی باید برای روش‌های بستری و به منظور اطمینان از جایگذاری صحیح و بدون آسیب به ساختارهای مجاور، استفاده شود. در بیمارانی که دارای سابقه‌ی عمل جراحی شکمی پیشین دارند، چسبندگی‌ها و بافت اسکار ممکن است مکان طبیعی روده را تغییر داده باشند، بنابراین روش باز برای آنها ترجیح دارد.

انسداد دستگاه فوقانی ادرار

انسداد دستگاه فوقانی ادرار (میزنای، کلیه) می‌تواند با یک استنت مجرای پیشاب یا لوله‌ی نفروستومی بهبود یابد.

استنت مجرای پیشاب: این وسیله یک لوله‌ی انعطاف‌پذیر است که از لگن کلیه تا مثانه کشیده می‌شود. این وسیله می‌تواند در هنگام سیستوسکوپی و برای تسکین انسداد موجود در هر نقطه‌ای از پیشاب استفاده شود. عموماً این استنت باید هر سه ماه یک بار تعویض گردد.

لوله‌ی نفروستومی: این وسیله یک لوله‌ی انعطاف‌پذیر است که از طریق کمر، مستقیماً در لگن کلیوی قرار داده می‌شود. اگر استنت میزنای نتواند به روشی عقب‌گرد و به صورت سیستوسکوپیک قرار داده شود، یک لوله‌ی نفروستومی پوستی، تسکین هیدرونفروز را فراهم می‌کند. اگر نیاز باشد، یک استنت میزنای بعداً به روشی با درجه‌ی مقدماتی و از طریق مجرای لوله‌ی نفروستومی وارد می‌شود.

درمان فیستول مجرای ادراری (فیستول حالب)، مثانه، واژن و رکتوم

فیستول مثانه (که تحت عنوان فیستول حالب یا فیستول مجاری ادراری نیز نامیده می‌شود) یک بازشدگی غیر عادی در عضوی از مجرای ادرار یا یک ارتباط غیر طبیعی بین مجرای ادرار و یکی دیگر از اندام مجاور می‌باشد. کانال (فیستول) ممکن است در اثر نقص تولد (مادرزادی)، آسیب انجام شده در طول جراحی (ترومای جراحی)، کار طولانی مدت، و یا در نتیجه بیماری‌های خاصی که می‌تواند در دستگاه تناسلی/ادراری (سیستم ادراری) اتفاق بیافتد، ایجاد شود. تعدادی از انواع مختلف فیستول مثانه وجود دارد. این فیستول‌ها ممکن است ارتباط بین مثانه و واژن (vesicovaginal)، پوست شکم (vesicocutaneous) یا روده را تشکیل دهند. در مجموع فیستول‌هایی که به هر بخشی از روده متصل می‌شوند تحت عنوان فیستول‌های مثانه شناخته می‌شوند. فیستول بین مثانه و روده می‌تواند در روده بزرگ (که شایع‌ترین نوع آن فیستول colovesical است)، رکتوم (rectovesical)، دراز روده (ileovesical) یا آپاندیس (appendicovesical) رخ دهد. نتیجه هر یک از این شرایط، یک تبادل آزاد مایعات بین مثانه و ناحیه اتصال فیستول است.

ایجاد زخم و آسیب در ناحیه مجاری ادرار و لگن و یا واژن می‌تواند شرایط ایجاد و بروز فیستول مجرای ادراری را فراهم کند. درمان فیستول به روش‌های جراحی و غیر جراحی انجام می‌شود که درمان جراحی برای این مشکل بسیار متداول است.

برای درمان مشکل فیستول مجاری ادراری لازم است در صورت مشاهده علائم این بیماری سریعا به متخصص اورولوژی مراجعه کنید تا با تشخیص دقیق و درمان به موقع از بروز مشکلات آتی جلوگیری کنید. دکتر ما به عنوان متخصص اورولوژی می‌تواند در درمان این بیماری به شما کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

فیستول چیست؟


فیستول یک اتصال غیر طبیعی یا مسیر عبوری است که به دو اندام یا رگ که معمولا اتصال ندارند را به هم متصل می‌کند. آن‌ها می‌توانند در هر کجا بین روده و پوست، بین واژن و رکتوم و دیگر نقاط ایجاد شوند. برخی از فیستول‌ها عبارتند از:

باز شدگی‌های غیر طبیعی داخل یک دستگاه ادراری یا یک اتصال غیر طبیعی بین یک عضو مجاری ادراری و یک عضو دیگر.

  • فیستول Vesicouterine بین مثانه و رحم رخ می‌دهد.
  • فیستول Vesicovaginal سوراخی است بین مثانه و واژن ایجاد می‌شود.
  • فیستول یورترو واژینال بین مجاری ادرار و واژن است.

اتصال غیر طبیعی بین سطح اپیتلیالیزه کانال مقعد و پوست پرانال.

  • فیستول آنورکتال بین کانال مقعد و پوست اطراف دهانه مقعد اتفاق می‌افتد.
  • فیستول رکتوواژینال یا انوواژینال زمانی اتفاق می‌افتد که یک سوراخ بین رکتوم یا مقعد و واژن ایجاد شود.
  • فیستول کولوواژینال بین کولون و مهبل (واژن) ایجاد می‌شود.
  • فیستول Enteroentral بین دو قسمت روده اتفاق می‌افتد.
  • فیستول‌های Enterocutaneous یا Colocutaneous به ترتیب بین روده کوچک و پوست یا روده بزرگ و پوست رخ می‌دهد.

فیستولی که درمان نشده رها شود، می‌تواند دردناک و ناتوان کننده باشد و می‌تواند به بدن شما آسیب برساند. آسیب عصبی، عفونت و نارسایی کلیه با فیستول مرتبط است.

علت ایجاد فیستول مجرای ادراری چیست؟


بیشتر فیستول‌هایی که مشاهده می‌کنیم، نتیجه مداخلات پزشکی قبلی مانند جراحی یا پرتودرمانی برای سرطان (به عنوان مثال سرطان پروستات در مردان، سرطان رحم یا سرطان دهانه رحم در زنان، سرطان کولورکتال در هر دو) است. فیستول همچنین ممکن است به علت بیماری‌های زمینه‌ساز مانند بیماری التهابی روده، دیورتیکولیت یا حتی سرطان ایجاد شود که می‌تواند باعث ایجاد کولون در دیواره مجاور مجاور شود. بعضی از فیستول‌ها نتیجه ناهنجاری‌های مادرزادی هستند (مشکلی که فرد با آن متولد می‌شود) مانند هیپوسپادیا یا جراحی بعدی برای این موضوع.

انواع فیستول‌هایی که ما کنترل می‌کنیم عبارتند از:

زنان

اوراتروژینال (باز شدگی بین مجرای ادراری و واژن، معمولا به علت جراحی قبلی واژن، به ندرت به علت زایمان دشوار است)

  • vesicovaginal (باز شدگی بین مثانه و واژن، معمولا به علت هیسترکتومی قبلی، به ندرت به دلیل زایمان دشوار است)
  • اوروتر واژینال (باز شدگی بین مقعد و واژن، معمولا به علت هیسترکتومی قبلی یا سایر عمل‌های جراحی لگنی)
  • Coloveical (ارتباط بین کولون و مثانه)

مردان

  • urethrocutaneous (باز شدگی غیر طبیعی در هر کجا در طول مسیر مجاری ادرار)
  • رکتوپرواستاتیک یا رکتوکراتر (ارتباط بین راست روده و پروستات یا مجرای ادرار معمولا پس از پرتودرمانی +/- جراحی برای سرطان پروستات)
  • Coloveical (ارتباط بین کولون و مثانه)

علائم تنگی مجرای ادراری چیست؟


اگر یک مرد دارای تنگی مجرای ادراری داشته باشد، ممکن است برخی از علائم زیر را داشته باشد:

چه روش‌هایی برای تشخیص فیستول مجاری ادراری وجود دارد؟


سوابق پزشکی: افراد مبتلا به فیستول vesicovaginal از تخلیه ادرار از مهبل (واژن) شکایت می‌کنند؛ ممکن است یک بوی آمونیاک ناخوشایند مرتبط با درناژ (تخلیه) وجود داشته باشد. افراد مبتلا به فیستول enterovesicular ممکن است درد شکمی، لرز، تب، اسهال، یبوست، خون در ادرار (هماچوری)، افزایش تعداد و فوریت ادرار و درد در هنگام ادرار (دیسوری) را گزارش کنند. آنها همچنین ممکن است متوجه عبور از ادرار را از طریق راست روده یا وجود مخاط یا مدفوع در ادرارشان بشوند.

معاینه فیزیکی: افراد کمی به بیماری فیستول‌های مثانه مبتلا هستند. فیستول vesicovaginal ممکن است در معاینه زنانه مشاهده شود، به ویژه اگر از رنگ استفاده شود. توده شکمی در یک سوم افراد احساس می‌شود. ممکن است حساسیت شکمی و سفتی عضلات شکمی در پاسخ به فشار وجود داشته باشد. در خانم‌ها یک معاینه لگن ممکن است التهاب و حساسیت به لمس را نشان دهد. در افراد مبتلا به فیستول vesicocutaneous، ممکن است تحریک پوست شکم احساس شود.

آزمایشات: آزمایشها ممکن است شامل تست ادرار، کشت ادرار و مشاهده داخل مثانه به کمک دستگاه ادراری با قرار دادن میکروسکوپ فیبر نوری انعطاف پذیر از طریق مجرای ادراری و مثانه (سیتوزکوپ)، باشند. اضافه کردن رنگ به مثانه می‌تواند به مشخص کردن محل فیستول در مهبل (واژن) کمک کند. پیلوگراف رتروگراد، یک تصویربرداری اشعه ایکس با استفاده از کنتراست رنگی برای افزایش وضوح تصاویر یورتر و مثانه، نیز مفید است. سی تی اسکن یک مطالعه تصویربرداری ترجیحی برای فیستول colovesical است. تزریق باریم (یک ماده کنتراست) به روده بزرگ و سپس تصویربرداری اشعه ایکس (باریم انما) ممکن است به تشخیص بیماری دیورتیکولار از سرطان کمک کند.

عوامل خطر شناخته شده


عوامل خطر برای فیستول‌های vesicovaginal عبارتند از روش‌های زنان و زایمان مانند حذف رحم به روش جراحی (هیسترکتومی)، عمل لگن یا رحم، پرتودرمانی لگن، عفونت های لگنی (بیماری التهابی لگنی)، اختلال مادرزادی یا آسیب‌های مکرر. سایر عوامل خطر ممکن عبارتند از سرطان (بدخیم) در ناحیه لگن، زایمان طولانی، تحریف فیزیکی مثانه یا رحم با رشد غیرطبیعی (توده) در تخمدان، یا رشد بافت غیرطبیعی در منطقه لگن (اندومتریوز).

فاکتورهای خطر برای فیستول colovesical، rectovesical، ileovesical یا appendicovesical شامل بیماری‌های التهابی دستگاه گوارش (دیورتیکولیت، بیماری کرون، کولیت اولسراتیو، آبسه آپاندیس / لگن، دیورتیکولوم مکل)، بیماری‌هایی که رشد غیرطبیعی در دستگاه گوارش و یا مثانه ایجاد می‌کنند (سرطان کولورکتال، لنفوم ، ایدز، سرطان دهانه رحم، لیومیوسارکوم مثانه) و آسیب به اندام‌های داخل ناحیه لگنی (جای زخم گلوله، آسیب نفوذ کننده، شکستگی لگن، جراحی باز) می‌باشد.

فیستول Vesicocutaneous یک نوع فیستول مثانه با شیوع کمتر است. عوامل خطر شامل انسداد مثانه یا سرطان مثانه و تروما است.

فیستول کولوکسیک شایع‌ترین نوع فیستول vesicoenteric است، که در مردان 3 برابر بیشتر از زنان تاثیر می‌گذارد، احتمالا به دلیل اینکه رحم از ایجاد فیستول بین مثانه و روده بزرگ جلوگیری می‌کند.

پیش بینی


اغلب درمان جراحی فیستول مثانه مشکل را برطرف می‌کند. در موارد کمی فیستول مجددا باز میگردد و معمولا می‌تواند با استفاده از کاتتریزاسیون و مشاهده مثانه کنترل شود. بسته شدن خود به خودی فیستول مثانه با وارد کردن کاتتر مثانه در برخی موارد رخ می‌دهد.

مجرای ادراری چگونه درمان می‌شود؟


در برخی موارد، مجرای ادراری را می‌توان با بزرگ کردن (گشاد کردن) مجرای ادرار درمان کرد. پزشک ممکن است برای مشاهده داخل مجرای ادراری و برش تنگی مجرا از یک سیتوسکوپ استفاده کند. یک مشکل این روش درصد نسبتا بالای عود مجدد (بازگشت) تنگی مجرا است و بیمار ممکن است برای درمان به جراحی پیشرفته‌تری نیاز داشته باشد.

دو نوع اصلی برای جراحی ترمیم مجرا (که تحت عنوان اورتروپلاستی شناخته می‌شود) وجود دارد. اگز طول تنگی مجرا به اندازه کافی کوتاه باشد، جراح می‌تواند بخش باریک را از مجرا بردارد و سپس دو انتهای سالم مجرا را مستقیما به هم وصل کند.

اگر طول این ناحیه تنگ برای این نوع جراحی زیاد باشد، روشی تحت عنوان اورتروپلاستی جایگزینی مورد نیاز خواهد بود.در حین جایگزینی اورتروپلاستی، این مجرا برای یک فاصله طولانی بازسازی می‌شود. این روش معمولا با استفاده از مخاط باکال (پوشش داخلی گونه)، برای جایگزینی بافت آسیب دیده استفاده می‌کند.

این روش در بالای 95 درصد موارد موفقیت آمیز است. هنگامی که این جراحی موفقیت آمیز باشد، بیمار به روش‌های بعدی نیاز نخواهد داشت. او همچنین به قرار دادن یک کاتتر داخلی برای تخلیه ادرار نیاز نخواهد داشت.

فیستول رکتورترال چگونه درمان می‌شود؟

یک جراح برای بازسازی مجرای ادراری، اورتروپلاستی انجام می‌دهد. جراحی فیستول رکتورترال معمولا از طریق پرینوم (ناحیه بین اسکروتوم و رکتوم) انجام می‌شود. جراحی از این ناحیه باعث بهبودی سریعتر نسبت به عمل از طریق اندام شکمی می‌شود. در این جراحی، رکتوم و مجرای ادرار با دقت جدا می‌شوند و سوراخ هر طرف مسدود می‌شود. در موارد پیچیده، یک فلپ عضله از ناحیه تنگ برای پر کردن فضای این بین استفاده می‌شود و به عنوان یک مانع برای جلوگیری از عود مجدد فیستول عمل می‌کند.

عوارض


عوارض احتمالی فیستول مثانه شامل خونریزی خود به خودی، التهاب بافت‌ها در حفره شکم (پریتونیت) و عفونت فیستول است. هر شرایط زمینه‌سازی که سبب افزایش فشار و انسداد مثانه شود مانند انسداد گردنه مثانه، ممکن است بر توانایی فرد در بهبودی و افزایش ناتوانی بیشتر تاثیر بگذارد.

توانایی کار (ملاحظات بازگشت به کار)


پس از جراحی برای اصلاح فیستول مثانه، ممکن است محدودیت‌های کار فیزیکی سنگین مانند بلند کردن و کوه نوردی وجود باشد. امکانات حمام باید به راحتی در دسترس باشد. پس از آنکه یک فرد کاملا بهبودی خود را به دست آورد، هیچ محدودیتی در کار یا اقامت ویژه وجود ندارد.

درمان زودانزالی در مردان با استفاده از دارو،حلقه،اسپری و ورزش

درمان زود انزالی

انزال زودرس به انزال کنترل نشده‌ای گفته می‌شود که قبل یا کمی بعد از دخول جنسی صورت می‌گیرد. این انزال با تحریک کم فرد و قبل از زمانی که خواسته فرد است انجام می‌شود. این پدیده ممکن است به عدم رضایت جنسی زوج جنسی منجر شود. این کار می‌تواند اضطراب را در طرفین افزایش داده و به خود به عنوان یک مشکل اضافه شود.این مشکل یکی از شایع ترین اختلالات جنسی  است. این مشکل معمولاً دامن گیر هر مردی در یک برهه از زندگی‌اش می‌شود.

زود انزالی شایع ترین اختلال جنسی در مردان کمتر از 40 سال است که 30 تا 40 درصد مردان در دنیا در یک یا چند مقطع زمانی و با شدت‌های مختلف به آن دچار می‌شوند. این عامل از مدت‌ها قبل به عنوان یک بیماری روانی بدون هیچ دلیل بنیادی مشخص در نظر گرفته شده است.

روش های مختلفی برای درمان زود انزالی در مردان وجود دارد که می توان با مراجعه به متخصص اورولوژیست و دریافت مشاوره و درمان های مناسب بر این مشکل غلبه کرد. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ماتماس حاصل فرمایید.

دلایل


عوامل مختلفی ممکن است در این اختلال دخیل باشند.

عوامل روانشناختی

بسیاری از موارد زودانزالی به هیچ بیماری مرتبط نیست و در عوض ناشی از عوامل روانشناختی زیر است:

  • عدم داشتن تجریه در رابطه جنسی
  • مشکلات ظاهری بدن
  • تازه بودن رابطه
  • تهیج بالا یا تحریک بیش از حد
  • استرس در رابطه
  • اضطراب
  • احساس گناه یا ناکافی بودن
  • مسائل کنترلی و رابطه نامشروع جنسی

این عوامل روحی روانی شایع می‌تواند دامن گیر مردانی هم شود که قبلاً انزال نرمالی داشته‌اند. این عوامل به عنوان فاکتورهای زود انزالی ثانویه یا اکتسابی شناخته می‌شوند.اعتقاد بر این است که اکثر فاکتورهای  نادرتر و ماندگارتر –  زود انزالی اولیه یا مادام‌العمر –  به علت مشکلات روحی ایجاد می شود.این وضعیت اغلب به آسیب‌های روحی اخیر فرد برمی‌گردد، مانند:

  • آموزش و تعلیم سرسختانه ارتباط جنسی
  • تجربیات ناخوشایند جنسی
  • برخی شرایط مانند شرایطی که نوجوان برای اینکه کسی متوجه خودارضایی او نشود، باید سریع انزال داشته باشد.

دلایل پزشکی

برای این کار به ندرت ممکن است یک علت بیولوژیکی وجود داشته باشد.موارد زیر ممکن است علل پزشکی احتمالی زود انزالی باشد:

  • دیابت
  • سفت شدن چندگانه بافت‌ها
  • بیماری پروستات
  • مشکلات تیروئید
  • مصرف مواد مخدر
  • مصرف بیش از حد الکل

زود انزالی می‌تواند نشانه‌ای باشد مبنی بر وجود یک وضعیت ناپیدا باشد که نیاز به درمان دارد.

علائم


از لحاظ پزشکی، شکل پایدارتر زود انزالی، زود انزالی اولیه یا مادام العمر، با سه ویژگی زیر تعریف شده است:

  • انزال همیشه یا تقریباً همیشه قبل از دخول جنسی اتفاق می‌افتد یا حدود یک دقیقه بعد از دخول.
  • فرد همیشه یا بیشتر اوقات از ایجاد تأخیر در انزال ناتوان است.
  • عواقب منفی شخصیتی مانند اضطراب و ناامیدی و یا اجتناب از صمیمیت جنسی وجود دارد.

علائم روانشناختی نسبت به تأخبر در انزال‌های فیزیکی جزو دلیل ثانویه هستند. مرد، همسرش یا هر دوی آنها ممکن است آن را تجربه کنند.

علائم ثانویه عبارتند از:

  • کاهش اعتماد به نفس در رابطه
  • مشکلات بین فردی
  • استرس فکری
  • اضطراب
  • خجالتی بودن
  • افسردگی

مردانی که خیلی زود دچار زود انزالی می‌شوند می‌توانند دچار افسردگی روانی شوند، اما نتایج مطالعه‌ای  که روی 152 مرد و شریک‌های جنسی‌شان انجام شده  نشان می دهد که شریک‌هایشان نسبت به مرد کمتر نگران زود انزالی هستند.

تشخیص


تشخیص

دستورالعملی که توسط روانپزشکان و روانشناسان برای تشخیص کلینیکی (که به عنوان DSM-V) شناخته می‌شود، زود انزالی را فقط در حالت زیر به عنوان یک اختلال جنسی تعریف می‌کند:

“انزال با حداقل تحریک جنسی قبل یا کمی پس از دخول و قبل از زمانی که مورد انتظار شخص است. گاهی این وضعیت پایدار است و گاهی بصورت مقطعی اتفاق می‌افتد و موجب ناراحتی شدید می شود. “

با این حال، یک فرم تعریف شده مشخص‌تر از زودانزالی یکی از شایع‌ترین اختلالات جنسی است.یک پزشک برای ارزیابی علائم زودانزالی سؤالات خاصی مانند مدت زمان قبل از انزال را مطرح می‌کند، ، تا به آنها در کمک کند. این زمان به عنوان تاخیر انزال شناخته شده است.این سوالات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • چقدر دچار زودانزالی می‌شوید؟
  • چه مدت این مشکل را داشته‌اید؟
  • آیا زود انزالی برای شما در هر رابطه جنسی اتفاق می‌افتد یا فقط در بعضی موارد خاص؟
  • چقدر تحریک شدن شما به انزال می انجامد؟
  • چگونه زودانزالی بر فعالیت جنسی شما تاثیر گذاشته است؟
  • آیا می توانید انزال خود را تا بعد از دخول به تاخیر بیاندازید؟
  • آیا زودانزالی برای شریک جنسی شما آزار دهنده یا ناامید کننده است؟
  • زود انزالی چگونه بر کیفیت زندگی شما تاثیر می‌گذارد؟

نتایج تحقیقات نشان می دهد که بین 15 تا 30 درصد مردان دچار زود انزالی هستند. گرچه، این تعداد بسیار کمتر از موارد قابل تشخیص و همچنین مواردی است که توسط پزشک تشخیص داده شده است. این اختلاف آماری به هیچ وجه ناراحتی مردان از معیارهای سخت گیرانه تشخیص زود انزالی را کم نمی‌کند.

درمان


درمان

در بیشتر موارد یک علت روحی روانی برای این کار وجود دارد و در این موارد پیش بینی علت آن خوب است.اگر این مشکل در ابتدای رابطه جنسی جدید اتفاق بیفتد، مشکل در اغلب اوقاب با ادامه رابطه قابل حل است.با این حال اگر مسئله ادامه دار بود، پزشکان توصیه می‌کنند که با یک مشاور روایط جنسی صحبت شود یا از روش “زوج درمانی صحبت شود”.هیچ درمانی برای زود انزالی بصورت رسمی در ایالات متحده تأیید نشده است، البته برخی داروهای ضد افسردگی جهت کمک به درمان زود انزالی برخی مردان توصیه می‌شود. یک پزشک قبل از بررسی دقیق سابقه پزشکی هیچ دارویی را برای تشخیص دقیق علت زود انزالی تجویز نمی‌کند و بیماران قبل از استفاده از هر دارویی باید با پزشک مشورت کنند.داپوکستین در بیشتر کشورها برا درمان انواع زودانزالی اولیه و ثانویه استفاده می‌شود. این دارو یک SSRI سریع العمل است که همچنین به عنوان داروی درمان زود انزالی معرفی شده است. گرچه برای مصرف ابن دارو معیارهای معینی را باید در نظر گرفته شود.این دارو می‌تواند مصرف شود، اگر:

  • از زمان دخول واژنی تا قبل از انزال کمتر از 2 دقیقه طول بکشد.
  • انزال بصورت مکرر و دائم بعد از کوچکترین تحریک و قبل، در طول یا کمی بعد از دخول و قبل از زمان مورد نظر اتفاق می‌افتد.
  • بخاطر زود انزالی اضطراب شخصی قابل توجهی وجود داشته باشد یا بین دو شریک جنسی مشکلاتی ایجاد شود.
  • کنترل ضعیفی بر انزال وجود داشته باشد.
  • بیشتر روابطه جنسی در 6 ماه گذشته، با انزال زودرس بوده است.عوارض جانبی از دپوکستین عبارتند از تهوع، اسهال، سرگیجه و سردرد.

برخی دارو‌های موضعی ممکن است قبل از رابطه جنسی روی آلت تناسلی بدون کاندوم و یا با کاندوم استفاده ‌شود. این پمادهای بی حس کننده موضعی باعث کاهش تحریک می‌شوند.به عنوان مثال لیدوکاین یا پریلوکاین که زمان قبل از انزال را می‌توانند بیشتر کنند.گرچه استفاده بیشتر از داروهای بی حس کننده می‌تواند منجر به بی حسی و از دست رفتن نعوظ شود. کاهش حس ایجاد شده توسط پماد ممکن است براس مردان خوشایند نباشد و همچنین روی زنان نیز تأثیر بگذارد.

روش‌هایی که می‌توانند برای مردان مفید باشند، شامل:

  • روش شروع-توقف: هدف از این روش بهبود کنترل مردان روی انزال است. یا مرد و یا شریک جنسی وی تحریک جنسی را در نقطه‌ای که احساس می‌کند در آستانه ارگاسم است متوقف کرده و مجدد هنگامی که حس آستانه ارگاسم فرونشست عمل تحریک را شروع می‌کنند.
  • روش ایجاد فشار: این روش مشابه است، فقط مرد انتهای آلت خود را به آرامی فشرده، یا شریک جنسی‌اش این کار را برای او به مدت 30 ثانیه قبل از شروع مجدد تحریک انجام می‌دهد.مرد این کار را بصورت رو به بالا برای سه یا چهار بار قبل از انزال انجام می‌دهد.تمرین کردن مهم است و اگر مشکل ادامه‌دار بود ممکن است ارزش مراجعه به پزشک را داشته باشد.

محققان به این حقیقت پی برده‌اند که تمرین کگل که با هدف تقویت ماهیچه کفی لگن انجام می‌شود می‌تواند به درمان زود انزالی مادام‌العمر در مردان کمک کند.برای مردان دارای این وضعیت فیزیوتراپی قابل انجام‌ بصورت زیر است:

  • فیزیو‌تراپی حرکتی برای دستیابی به انقباض ماهیچه ای
  • تحرک الکترونی عضلات کف لگن
  • بیوفیدبک، که به آنها کمک می‌کند تا بدانند که چگونه انقباض عضلات کف لگن را کنترل کنند.

همچنین این افراد مجموعه‌ای از تمرینات فردی را انجام می‌دهند.پس از 12 هفته درمان بیش از 80 درصد از شرکت کنندگان به درجه‌ای از کنترل روی رفلکس انزال خود رسیدند. آنها مدت زمان بین دخول و انزال را حداقل 60 ثانیه افزایش دادند.

حلقه دیرانزالی

حلقه دیرانزالی یک حلقه کوچک است که فرد روی پایه آلت خود می‌چسباند. حلقه دیرانزالی زمانی که آلت هنوز شل است و در حال نعوظ است قرار داده می‌شود، حلقه سفت و سفت‌تر می‌شود و خون را در آلت حبس می‌کند. اساساً حلقه تنگ کننده در مردان دارای اختلال عملکرد در نعوظ استفاده می‌شده که حبس خون در آلت باعث حفظ نعوظ می‌شود. گرچه بیشتر مردان متوجه شدند که حلقه‌های دیرانزالی به رفع زودانزالی هم کمک می‌کنند.برای برخی خود این کار یک احساس اضافه بوجود می‌آورد که روی آن تمرکز می‌کنند. برای دیگران نعوظ سخت آلت در اثر رینگ‌های دیرانزالی به معنی قدرت ایستادگی بیشتر است.

مزایا

1- یک راه حل ساده است که تلاش کمی هم نیاز دارد.

استفاده از پماد تأخیری شاید سریع ترین و ساده‌ترین ایده جهت مقابله با زودانزالی باشد. همه آن چیزی که نیاز دارید این است که قبل از عمل جنسی آن را استفاده کرده، چند دقیقه قبل از شستن آن صبر کنید و سپس آماده انجام عمل جنسی خواهید شد.

2- در حد نیاز استفاده کنید

نیاز است که پماد تأخیری فقط زمانی که رابطه جنسی دارید استفاده شود. بنابراین اگر اغلب اوقات رابطه جنسی ندارید، نیازی هم به نگرانی در رابطه با مصرف مکرر یک چیز نیست. این در مقایسه با برخی از داروهای دیگر مانند داروی ضد افسردگی است که باید هر روز مصرف شود، یک تفاوت اساسی است.

3- عناصر تشکیل دهنده آن معمولاً بدون خطر هستند

مواد تشکیل دهنده آن معمولاً بطور معمول بنزوکاین و لیدوکاین و بی حس کننده‌های موضعی هستند که معمولاً برای اکثر افراد بدون خطر می‌باشند. برخی افراد ممکن است واکنش عکسی نسبت به پماد بی‌حس کننده موضعی از خود نشان دهند، اما این به ندرت اتفاق می‌افتد و بیشتر مردم بخوبی با این مواد کنار می‌آیند.

4- در دسترس بودن و عدم نیاز به نسخه

بیشتر پمادهای تأخیری می‌توانند بصورت بدون نسخه یا با سفارش آنلاین، بدون نیاز به تجویز پزشک تهیه شوند. بنابراین اگر علاقه‌ای به صحبت کردن با پزشک خود در این رابطه ندارید، این روش یک کمک عاقلانه به خود فرد است که از هرگونه دستپاچگی بالقوه جلوگیری می‌کند.

5- بی حسی معمولاً مؤثر است

مهم ترین سؤال در انتخاب پماد تأخیری البته این است که آیا این پماد واقعاً عمل می‌کند یا خیر. بیشتر این پمادها عمل می‌کنند و البته گاهی اوقات هم بسیار خوب عمل می‌کنند.گرچه عمل بی حسی گاهی اوقات خیلی شدید بوده و همانگونه که در بخش بعد خواهید دید، منجر به بروز برخی مشکلات دیگر می‌شود.

مشکلات احتمالی و عوارض جانبی

1- از دست رفتن نعوظ

یکی از شایع ترین عوارض جانبی محصولات تأخیری بی حسی بیش ار حد است. اگر پماد خیلی قوی باشد، یا مقداری زیادی از آن روی ناحیه مورد نظر اعمال شود، ممکن است با کاهش حس منجر به پایان رابطه جنسی شود.این کار همچنین ممکن است منجر به بروز مشکل در نعوذ یا حفظ نعوظ شود. در این حالت فرد باید تا می‌تواند ناحیه مورد نظر را شسته و منتظر شود تا بی حسی از بین برود و سپس از نو شروع کند. هیچ شرایط ایده‌آلی در یک رابطه جنسی وجود ندارد.

2- کاهش رضایت جنسی

مسئله شایع دیگر در پمادهای بی حسی از دست دادن چیزی در ازای بدست آوردن چیزی دیگر است. فرد ممکن است مدت طولانی‌تری در حال رابطه جنسی باشد، اما نسبت به رابطه احساس کمتری داشته باشد.می‌توان به این صورت گفت که فرد رضایت کمتر اما طولانی تری را خواهد داشت. و همچنین فرد از اینکه رضایت شریک جنسی خود را که البته خیلی هم مهم است فراهم می‌آورد، رضایت خواهد داشت.

3- انتقال به شریک جنسی

هر پماد بی حسی پتانسیل این را دارد که در صورت انتقال برای شریک جنسی شما مشکلاتی را ایجاد کند، چه رابطه با دخول همراه باشد و چه لمسی باشد.بنابراین خیلی مهم است که که دستورالعمل استفاده از پماد را با دقت دنبال کرد (اگر پماد مورد نظر دستوالعمل مشخصی نداشت، سری به مقاله من در رابطه با استفاده صحیح از اسپری‌های تأخیری بزنید).اما گاهی اوقات انتقال پماد به دلایل مختلفی از جمله زمان بندی اشتباه یا عدم شستن صحیح آن اتفاق می‌افتد. یک راه حل ساده برای اجتناب از این مشکل استفاده از کاندوم است و اگر می‌خواهید رابطه بدون کماندوم داشته باشید اطمینان حاصل کنید که آن را به درستی شسته باشید.

  1. اعمال دارو قبل از رابطه جنسی

بسته به شرابط شخصی شما اعمال دارو خود می‌تواند مسئله باشد. اگر شما با شریک جنسی خود در رابطه هستید و یا با او آشنا هستید استفاده از پماد دارو نباید مسئله‌ای باشد – بویژه اگر شما می‌دانید که چه زمانی می‌خواهید رابطه جنسی داشته باشید.اما اگر قرار است با یک فرد جدید رابطه جنسی داشته باشید و یا رابطه جنسی شما یک رابطه اتفاقی است، پریدن داخل حمام برای اعمال پماد و سپس صبر کردن برای شستن آن یک جور کشتن احساسات است.توصیه من این است که جلو جلو این کار را انجام داده و بیشتر زمان خود را صرف تمرکز برای نوازش پیش از رابطه شریک جنسی خود اختصاص دهید. امیدوارم که آنها بیش از حد مشغول لذت بردن باشند تا اینکه باعث شوند شما از اعمال پماد احساس دستپاچگی کنید.

5- عدم درمان- هزینه طولانی مدت

محصولات بی حسی نمی‌توانند زودانزالی را درمان کنند، بنابراین اگر فرد این محصولات را بصورت مداوم استفاده کند باید به خریدن این محصولات ادامه دهد.اگر شما پول داشته باشید ممکن است احساس کنید که ارزشش را دارد. اما اگر شما همه پول‌های عالم را هم نداشته باشید، شانس شما این است که هنوز پول شما برای نگه داشتن یک رابطه جنسی خوب کافی است. اما در انتهای روز در صورت داشتن یک زندگی فعالانه در رختخواب، تمام هزینه‌ها با هم جمع خواهند شد.

چگونه می‌توانم به خودم کمک کنم؟


شما می‌توانید این داروهای کوتاه مدت را هم امتحان کنید (گرچه لزوماً از عهده مشکل بر نخواهند آمد):

  • دفعات انزال را افزایش دهید، شاید با استمناء. این کار روی تأخیر در انزال‌های بعدی اثر گذار خواهد بود.
  • از کاندوم یا اسپری بی حسی برای کاهش حساسیت آلت تناسلی خود استفاده کنید.
  • در حین رابطه به دخول فکر نکنید. اگر تا زمانی که شریک جنسی شما به ارگاسم نرسیده یاشد برای دخول تلاش نکنید، می‌توانید از فشار روی خود کم کنید.
  • در مورد مشکل خود با شریک جنسی‌تان صحبت کنید. با این کار می‌توانید از فشار روی خود کم کنید تا رابطه خود را بخوبی انجام دهید.
  • برای غلبه بر استرس ورزش‌های آرامش بخش انجام دهید. کشیدن و آزاد کردن نوبتی هر یک از گروه عضلات یک ورزش ساده و مؤثر است که از پا شروع شده و به سمت بالای بدن ادامه پیدا می‌کند. هر گروه از عضلات را برای چند لحظه گرفته، روی احساس به دست آمده تمرکز کرده و سپس به آرامی رها کنید. با انجام این حرکت برای پیشانی کار را تمام کنید. این ورزش به خنثی کردن فشار ماهیچه که باعث استرس می‌شود کمک می‌کند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان بزرگی پروستات (هایپرپلازی) در اثر عدم تعادل هورمونی مردان

هیپرپلازی خوش خیم پروستات (BPH) – که همچنین به معنای بزرگ شدن غده پروستات است – یک بیماری شایع است که مردان با  افزایش سن با آن مواجه می‌شوند. یک غده پروستات بزرگ شده می‌تواند علائم ناراحت کننده ای در هنگام ادرار کردن داشته باشد را ایجاد کند، مانند انسداد مجاری ادراری از مثانه. همچنین می‌تواند باعث مشکلات مثانه، دستگاه ادراری یا کلیه شود. درمان‌های موثر مختلفی برای بزرگ شدن غده پروستات وجود دارد، از جمله دارو، درمان‌هایی با حداقل تهاجم و جراحی، از جمله این درمان‌ها هستند.

هیپرپلازی خوش خیم پروستات (BPH)، همچنین به عنوان هیپرتروفی نیز شناخته می‌شود، به عنوان یک تومور خوش خیم پروستات شناخته می‌شود و از نظر بافت شناسی است به عنوان تکثیر عناصر سلولی پروستات مشخص می‌شود. انسداد مزمن خروجی مثانه (BOO) که به دنبال BPH رخ داده، ممکن است باعث حبس شدن ادرار در بدن، اختلال کلیوی، عفونت‌های مکرر مجاری ادراری، هماچوری و سنگ‌های مثانه شود. تصویر زیر نشانگر آناتومی طبیعی پروستات است.

برای رفع و درمان مشکل بزرگ شدن پروستات لازم است سریعا به متخصص اورولوژی مراجعه شود. دکتر ما به عنوان متخصص اورولوژی با تجربه در امر جراحی پروستات میتواند به شما در رفع این مشکل کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

علت بزرگ شدن پروستات چیست؟


مقایسه غدد پروستات طبیعی و بزرگ شده

غده پروستات در زیر مثانه قرار دارد. لوله ای که ادرار خارج شده از مثانه را به بیرون بدن هدایت می‌کند، از مرکز پروستات عبور می‌کند. هنگامی که پروستات بزرگ می‌شود، کم کم شروع به جلوگیری از جریان ادرار می‌کند.

اکثر مردان پروستات بزرگ شده را در طول زندگی خود تجربه می‌کنند. در بسیاری از مردان، این رشد ادامه دار پروستات به اندازه ای می‌شود که ایجاد علائم ادراری و یا به طور قابل توجهی مسدود شدن جریان ادرار می‌شود.

این که چه چیزی سبب افزایش رشد پروستات می‌شود، کاملا روشن نیست. با این حال، این امر ممکن است به دلیل تغییرات در تعادل هورمون‌های جنسی و افزایش سن در مردان، باشد.

هیپرپلازی چه علائمی دارد؟


شدت علائم در افرادی که غده پروستات بزرگ شده دارند متفاوت است اما علائم در طول زمان به تدریج بدتر می‌شوند. علائم و نشانه های معمول BPH عبارتند از:

  • تکرر ادرار و نیاز به ادرار کردن مداوم
  • افزایش دفع ادرار در طول شب (شب ادراری)
  • مشکل داشتن هنگام شروع عمل ادرار کردن
  • جریان ادرار ضعیف یا جریانی که متوقف شده و دوباره شروع می‌شود
  • ریختن پایان ادرار
  • ناتوانی در خالی کردن کامل مثانه

علائم و نشانه‌های رایج عبارتند از:

اندازه پروستات شما لزوما میزان شدت علائم شما را مشخص نمی‌کند. بعضی از مردان با اندکی بزرگ شدن پروستات علائم قابل توجهی دارند، در حالی که مردان دیگر که دارای پروستات بسیار بزرگ هستند می‌توانند علائم ادرار جزئی داشته باشند.

در بعضی از مردان، علائم در نهایت تثبیت می‌شود و حتی ممکن است در طول زمان بهبود یابد.

سایر علل احتمالی علائم ادراری

بیماری‌هایی که می‌تواند منجر به علائم مشابه با سرطان پروستات شود عبارتند از:

چه زمانی باید به پزشک مراجعه شود

در صورت داشتن مشکلات ادراری، با پزشک خود مشورت کنید. حتی اگر علائم ادراری شما را ناراحت نکند، مهم است که علل اصلی آن را شناسایی کرده و درمان کنید. مشکلات ناشی عدم درمان ناراحتی‌های مربوط به ادرار، ممکن است منجر به انسداد مسیر دستگاه ادراری شود.

اگر نتوانید به هر طریقی ادرار کنید، فورا به پزشک خود مراجعه کنید.

عوامل خطر


عوامل خطر برای بزرگ شدن غده پروستات عبارتند از:

  • افزایش سن. بزرگ شدن غده پروستات به ندرت علائم و نشانه هایی را در مردان کمتر از 40 سال ایجاد می کند. حدود یک سوم مردان در 60 سالگی علائم متوسط تا شدیدی را تجربه می‌کنند و تقریبا نیمی از افراد 80 ساله این علائم ذکر شده را تجربه می‌کنند.
  • سابقه خانوادگی. داشتن سابقه پروستات در یک خویشاوند درجه یک، مانند پدر یا برادر، به این معنی است که احتمال بیشتری دارد که شما نیز این مشکل را داشته باشید.
  • دیابت و بیماری قلبی. مطالعات نشان می‌دهد که دیابت، و همچنین بیماری قلبی و استفاده از بتا بلوکرها، ممکن است خطر ابتلا به BPH را افزایش دهند.
  • سبک زندگی. چاقی خطر ابتلا به BPH را افزایش می‌دهد، در حالیکه ورزش می‌تواند خطر ابتلا را کاهش دهد.

عوارض بزرگ شدن پروستات چیست؟


عوارض ناشی از پروستات بزرگ شده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • ناتواني ناگهاني در ادرار كردن (احتباس ادرار). شما ممکن است نیاز به لوله (کاتتر) در مثانه خود  برای تخلیه ادرار داشته باشید. برخی از مردان با پروستات بزرگ شده نیاز به عمل جراحی برای رفع احتباس ادراری دارند.
  • عفونت های دستگاه ادراری (UTIs). ناتوانی در تخلیه کامل مثانه می‌تواند خطر عفونت در دستگاه ادراری را افزایش دهد. اگر عفونت‌های دستگاه ادراری مدام در شما اتفاق می‌افتد، ممکن است به جراحی برای برداشتن بخشی از پروستات نیاز داشته باشید.
  • سنگ‌های مثانه. این مشکل به طور کلی ناشی از ناتوانی مثانه در تخلیه کامل ادرار است. سنگ های مثانه می‌تواند باعث عفونت، تحریک مثانه، خون در ادرار و انسداد جریان ادرار شود.
  • آسیب مثانه. مثانه‌ای که به طور کامل تخلیه نشده است می‌تواند در طول زمان کشیده تر و تضعیف شود. در نتیجه، دیواره عضلانی مثانه دیگر به طور مناسب منقبض نمی‌شود، و این امر باعث می‌شود که مثانه شما کاملا خالی شود.
  • آسیب کلیه. فشار ناشی از احتباس ادراری در داخل مثانه می‌تواند به طور مستقیم به کلیه‌ها آسیب برساند یا عفونت‌های مثانه را به کلیه‌ها منتقل کند.

اکثر مردان با پروستات بزرگ شده این عوارض را ایجاد نمی‌کنند. با این حال، احتباس ادراری حاد و آسیب کلیه می‌تواند تهدیدی جدی برای سلامتی فرد باشد.

اعتقاد بر این است که بزرگ شدن پروستات خطر ابتلا به سرطان پروستات را افزایش می‌دهد.

تشخیص


پزشک شما با پرسیدن سوالات دقیق در مورد علائم شما و انجام معاینه فیزیکی، روند تشخیص بیماری را شروع خواهد کرد. این معاینه اولیه احتمالا شامل موارد زیر است:

  • معاینه رکتال دیجیتال. پزشک یک انگشت خود را به رکتوم شما وارد می‌کند تا پروستات شما را از نظر بزرگ شدن احتمالی بررسی کند.
  • آزمایش ادرار. تجزیه و تحلیل یک نمونه از ادرار شما، می‌تواند به تشخیص افتراقی این بیماری از عفونت و یا بیماری‌های دیگر که می‌تواند علائم مشابه با این بیماری داشته باشد، کمک کند.
  • آزمایش خون. نتایج می‌تواند مشکلات کلیوی را نشان دهد.
  • تست خونی آنتی ژن پروستات (PSA .(PSA ماده ای است که در پروستات تولید می‌شود. در صورت بزرگ شدن پروستات، سطح PSA افزایش می‌یابد. با این حال، سطح PSA بالا نیز می‌تواند به دلیل معایته اخیر، عفونت، جراحی یا سرطان پروستات باشد.

پس از آن، پزشک ممکن است تست‌های تکمیلی را برای کمک به تایید یک پروستات بزرگ شده و یا برای رد کردن بیماری‌های مشابه دیگر، توصیه کند. این آزمایش‌ها عبارتند از:

  • تست جریان ادرار. شما به ظرفی که متصل به یک دستگاهی است که میزان قدرت و مقدار جریان ادرار شما را اندازه گیری می‌کند، ادرار می کنید. نتایج آزمایش‌ها در صورت بهبود وضعیت یا وضعیت بدتر، در طول زمان تعیین می‌شود.
  • آزمون حجم باقی مانده پس از مداخله. این تست اندازه گیری می‌کند که آیا می‌توانید مثانه را به طور کامل خالی کنید یا خیر. این آزمایش می‌تواند با استفاده از سونوگرافی و یا با قرار دادن یک کاتتر در مثانه شما پس از ادرار کردن برای اندازه گیری میزان ادرار باقی مانده در مثانه شما انجام شود.
  • ثبت 24 ساعته ادرار. ثبت تعداد و مقدار ادرار ممکن است با اهمیت باشد به خصوص اگر بیش از یک سوم از خروجی ادراری روزانه شما در شب اتفاق بیفتد.

اگر وضعیت شما پیچیده تر باشد، پزشک ممکن است توصیه کند:

  • سونوگرافی ترانسرکتال. یک پروب اولتراسوند برای اندازه گیری و ارزیابی پروستات در رکتوم شما وارد می‌شود.
  • بیوپسی پروستات. با راهنمای سونوگرافی ترانسرکتال، سوزن مورد استفاده برای نمونه برداری از بافت (بیوپسی) پروستات وارد بدن می‌شود. بررسی بافت می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا سرطان پروستات را تشخیص دهد یا آن را رد کند.
  • مطالعات جریانی و فشاری ادرار. یک کاتتر از طریق مجرای ادرار به داخل مثانه وارد می‌شود. آب – و یا در موارد خاص هوا – به آرامی به مثانه شما تزریق می‌شود. سپس دکتر شما می‌تواند فشار مثانه را اندازه گیری و تعیین کند که عضلات مثانه چگونه کار می‌کنند. این مطالعات معمولا فقط در مردان مبتلا به مشکلات عصبی مشکوک و در مردان مبتلا به پروستات که از قبل وجود دارد و هنوز هم علائم آن ادامه دارند، انجام می‌شود.
  • سيستوسکوپي. یک دستگاه سبک و انعطاف پذیر (سیستوسکوپ) به داخل مجرای ادرار وارد می‌شود، و به پزشک اجازه می‌دهد داخل مجرای ادراری و مثانه شما را ببینید. قبل از این تست یک بی حس کننده موضعی به شما داده می‌شود.

درمان


طیف گسترده ای از درمان‌ها برای پروستات بزرگ شده، از جمله دارو، درمان‌هایی با تهاجم کم و جراحی، در دسترس است. بهترین انتخاب روش درمانی برای شما بستگی به چندین عامل دارد، از جمله:

  • اندازه پروستات شما
  • سن شما
  • بهداشت عمومی شما
  • میزان ناراحتی یا اذیتی که شما در حال تجربه کردن هستید

اگر علائم شما قابل تحمل باشد، ممکن است تصمیم بگیرید که درمان را به تعویق بیندازید و به سادگی علائم خود را کنترل کنید. برای برخی از مردان، علائم می‌توانند بدون درمان کاهش یابند.

دارو

داروها شایع ترین روش درمان برای علائم خفیف تا متوسط بزرگ شدن پروستات هستند. گزینه‌ها عبارتند از:

  • آلفا بلوکرها. این داروها عضلات گردن مثانه و فیبرهای عضلانی را در پروستات باز می‌کنند و ادرار کردن را ساده تر می‌کنند. مسدود کننده های آلفا – که شامل آلوفوسازین (اوروکراتال)، دوکسازوزین (Cardura)، تامسولوزین (Flomax) و سیلوودوزین (Rapaflo) هستند، معمولا در مردان با پروستات نسبتا کوچکموثر هستند. عوارض جانبی ممکن است شامل سرگیجه و حالتی که در آن مایع منی به جای خروج از نوک آلت تناسلی، به مثانه بازمی‌گردد (انزال رتروگراد).
  • مهار کننده های 5-آلفا ردوکتاز. این داروها با جلوگیری از تغییرات هورمونی که باعث رشد پروستات می‌شوند، سرعت رشد پروستات شما را کاهش می‌دهد. این داروها – که شامل فیناستراید (Proscar) و دوتاستراید (Avodart) می‌باشند – برای اثر بخشی ممکن است تا شش ماه زمان لازم داشته باشند. عوارض جانبی شامل انزال رتروگراد است.
  • داروهای ترکیبی. اگر هر دو دارو به تنهایی موثر نباشد، پزشک شما ممکن است همزمان یک داروی مسدود کننده آلفا و یک مهار کننده 5-آلفا ردوکتاز را توصیه کند.
  • تادالافیل (Cialis). مطالعات نشان می‌دهد این دارو، که اغلب برای درمان اختلال نعوظ استفاده می‌شود، می‌تواند بزرگ شدن پروستات را درمان کند.

درمان با حداقل تهاجم یا جراحی

درمان با حداقل تهاجم یا جراحی ممکن است توصیه شود اگر:

  • علائم شما متوسط یا شدید است
  • داروها علائم شما را تسکین نداده اند
  • شما انسداد مجاری ادراری، سنگ‌های مثانه، خون در ادرار یا مشکلات کلیوی دارید
  • شما درمان قطعی را ترجیح می‌دهید

درمان با حداقل تهاجم یا جراحی ممکن است گزینه  مناسبی برای شما نباشد، اگر:

  • عفونت مجاری ادراری درمان نشده داشته باشید
  • تنگی مجاری ادراری داشته باشید
  • سابقه پرتو درمانی پروستات یا جراحی دستگاه ادراری دارید
  • اختلال عصبی، مانند بیماری پارکینسون یا مالتیپل اسکلروزیس

هر گونه عمل پروستات می‌تواند عوارض جانبی ایجاد کند. بسته به روش انتخابی شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مایع منی به جای آن که از طریق آلت تناسلی در طول انزال خارج شود،  به عقب و به مثانه بازگردد (انزال رتروگراد)
  • مشکل موقت در ادرار کردن
  • عفونت مجاری ادراری
  • خون ریزی
  • اختلال نعوظ
  • به ندرت، از دست دادن کنترل مثانه (بی اختیاری)

انواع مختلفی از درمان‌های با حداقل تهاجم تهاجمی و جراحی وجود دارد.

برش ترانس اورترال  پروستات (TURP)

یک وسیله باریک به داخل مجرای ادرار وارد می‌شود و جراح تمام قسمت خارجی پروستات را حذف می‌کند. TURP به طور کلی علائم را به سرعت از بین می‌برد و اکثر مردان بعد از این روش، جریان ادراری قوی تری دارند. بعد از TURP شما ممکن است به طور موقت به کاتتر نیاز داشته باشید تا مثانه خود را تخلیه کنید.

برش دهانه پروستات (TUIP)

یک وسیله باریک در داخل مجرای ادرار قرار می‌گیرد و جراح یک یا دو قطعه کوچک از غده پروستات را برش می‌دهد تا عمل ادرار کردن از طریق مجرای ادراری، آسان تر شود. این جراحی ممکن است گزینه ای باشد اگر شما یک غده پروستات کوچک یا متوسط داشته باشید، به ویژه اگر شما بیماری‌های داشته باشید که جراحی های دیگر را بیش از حد خطرناک می‌کند.

ترموتراپی میکروویو ترانس اورترال (TUMT)

دکتر شما الکترودهای مخصوصی را از طریق مجرای ادرار به داخل پروستات وارد می‌کند. انرژی میکروویو از طریق الکترود بخش داخلی غده پروستات بزرگ شده را از بین می‌برد، و آن را کوچک تر می‌کند و انسداد جریان ادراری را کاهش می‌دهد. TUMT ممکن است فقط تا حدی علائم شما را تسکین دهد و ممکن است قبل از اینکه نتایج آن را به طور کامل متوجه شوید، زمان زیادی لازم باشد. این جراحی به طور کلی فقط در پروستات‌های کوچک و در شرایط خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا درمان مجدد ممکن است ضروری باشد.

از بین بردن پروستات با سوزن (TUNA)

در این روش سرپایی، یک وسیله کوچک به داخل مجرای ادرار منتقل می‌شود که به پزشک اجازه می‌دهد سوزن را در غده پروستات قرار دهد. امواج رادیویی از طریق سوزن عبور می‌کنند و با حرارت دادن و از بین بردن بافت پروستات بزرگ شده، جریان ادرار مسدود شده را باز می‌‎کند.

این روش  اگر شما به راحتی خونریزی می‌کنید و یا بیماری‌های دیگری داشته باشید، ممکن است انتخاب خوبی باشد. با این حال، مانند TUMT، TUNA ممکن است فقط تسکین جزئی از علائم شما را ارائه دهد و حصول کامل نتایج ممکن است کمی طول بکشد.

لیزر درمانی

لیزر با انرژی بالا، بافت پروستات بیش از حد رشد کرده را از بین می‌برد. لیزر درمانی به طور کلی علائم را از بین می‌برد و خطر عوارض جانبی آن نسبت به جراحی غیر لیزری بسیار پایین است. لیزر درمانی ممکن است در مردانی استفاده شود که نمی‎‌توانند عمل جراحی پروستات به دلیل استفاده از داروهای شل کننده خون، داشته باشند.

گزینه های لیزر درمانی عبارتند از:

روشهای کاهنده. این روش ها بافت پروستات بزرگ شده را که باعث انسداد شده را از بین می‌برد تا جریان ادرار را افزایش دهد. نمونه هایی از این روش تبخیر فتوسلکتیو پروستات (PVP)  (  photoselective vaporization of the prostate ) و لیزر  کاهنده هولمیوم پروستات (HoLAP)  ( holmium laser ablation of the prostate ) است. روش‌های کاهشی ممکن است موجب تحریک علائم ادراری پس از جراحی شوند، بنابراین در موارد نادر ممکن است یک عمل برشی دیگر در بعضی موارد مورد نیاز باشد.

روش‌های هسته ای. روش‌های انقباضی هسته ای مانند انحلال لیزری هولمیوم (HoLEP)، کلیه بافت پروستات را که مجرای ادراری را مسدود کرده و جریان ادرار را قطع کرده است را از بین می‌برد. بافت برداشته شده می‌تواند از نظر سرطان پروستات و سایر بیماری‌ها مورد بررسی قرار گیرد. این روش‌ها مشابه پروستاتکتومی باز است.

لیفت پروستات

در این روش تجربی ترانس اورترال، برچسب‌های ویژه‌ای برای فشرده سازی دو طرف پروستات و افزایش جریان ادرار استفاده می‌شود. داده‌های بلند مدت در مورد اثربخشی این روش در دسترس نیست.

آمبولیزاسیون

در این روش تجربی، خون رسانی به پروستات و یا  مجاری آن به صورت انتخابی مسدود شده است، و اندازه پروستات کاهش می‌یابد. داده‌های بلند مدت در مورد اثربخشی این روش در دسترس نیست.

پروستاتکتومی باز به کمک ربات

جراح شکم یک برش در قسمت پایین شکم شما ایجاد می‌کند تا به پروستات برسد و بافت را حذف کند. پروستاتکتومی باز معمولا  زمانی انجام می‌شود که پروستات بسیار بزرگ شده باشد، آسیب به مثانه وجود داشته باشد یا سایر عوامل پیچیده را تجربه کنید. جراحی معمولا نیاز به بستری کوتاه در بیمارستان دارد و با خطر بیشتری برای نیاز به انتقال خون همراه است.

مراقبت بعد از عمل


مراقبت بعد از درمان شما بستگی به روش خاصی دارد که برای درمان پروستات بزرگ شده استفاده می‌شود.

در صورت استفاده از لیزر، سوزن ترانس اورترال و یا درمان مایکروویو ترانس اورترال، ممکن است پزشک شما به مدت هفت روز محدودیت هایی برای برداشتن وزنه سنگین و ورزش بیش از حد برای شما اعمال کند. اگر پروستاتکتومی باز یا رباتیک داشته باشید، ممکن است لازم باشد فعالیت خود را برای مدت شش هفته محدود کنید.

شیوه زندگی و درمان خانگی


برای کنترل علائم پروستات بزرگ شده سعی کنید موارد زیر را رعایت کنید:

  • محدود کردن نوشیدنی‌ها در شب. یک یا دو ساعت قبل از خواب، برای جلوگیری از مراجعه پی در پی به دستشویی، از مصرف نوشیدنی های مختلف بپرهیزید.
  • مصرف کافئین و الکل را محدود کنید زیرا آنها می‌توانند تولید ادرار را افزایش دهند، مثانه را تحریک و علائم پروستات را بدتر کنند.
  • مصرف داروهای ضد انعقاد یا آنتی هیستامین را محدود کنید. این داروها گروهی از عضلات اطراف مجرای ادرار را تحت تاثیر قرار می‌دهند که جریان ادرار را کنترل می‌کند و باعث ادرار کردن می‌شوند.
  • هنگامی که شما برای اولین بار احساس دستشویی رفتن داشتید، بلافاصله به دستشویی بروید. انتظار طولانی مدت ممکن است عضله مثانه را بیش از حد تحریک کند و باعث آسیب بیشتر شود.
  • برنامه استفاده از توالت را سعی کنید به طور منظم تنظیم کنید – مانند هر چهار تا شش ساعت یک بار در طول روز – و سعی کنید در این زمان‌ها ادرار کنید تا “مثانه را مجددا” خالی کنید. اگر شما تکرر ادرار دارید، این کار می‌تواند بسیار مفید باشد.
  • رژیم غذایی سالم را دنبال کنید. چاقی همواره با پروستات بزرگ شده همراه است.
  • فعال بمان. عدم فعالیت به احتباس ادرار کمک می‌کند. حتی مقدار کمی ورزش می‌تواند به کاهش مشکلات ادراری ناشی از پروستات بزرگ شده، کمک کند.
  • ادرار کردن – پس از ادرار کردن بلافاصله چند دقیقه بعد دوباره ادرار کنید. این تمرین به عنوان ادرار دوباره شناخته می‌شود.
  • گرم نگهدار. دماهای سردتر می‌تواند باعث احتباس ادرار و افزایش ضرورت ادرار می‌شود.

طب جایگزین


اداره غذا و دارو هیچ یک از داروهای گیاهی که برای درمان پروستات بزرگ شده استفاده می‌شود را تایید نکرده است.

مطالعات در مورد درمان‌های گیاهی برای پروستات بزرگ شده نتایج مختلفی داشته اند. یک مطالعه نشان داد که عصاره پالمتو همانند فیناستراید در کاهش علائم BPH موثر است، هرچند حجم پروستات کاهش نمی‌یابد. اما یک دوره کنترل شده درمان با این داروها، هیچ شواهدی مبنی بر این که پالمیتو بهتر از پلاسبو است را نشان نداد.

دیگر درمان‌های گیاهی – از جمله عصاره‌های بتا سیتواسترول، پیگیوم و علف ری ( rye grass) – به عنوان درمان‌های گیاهی مفید برای کاهش علائم پروستات بزرگ شده پیشنهاد شده است. اما اثربخشی ایمن و طولانی مدت این درمان‌ها اثبات نشده است.

اگر هر گونه داروی گیاهی مصرف می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. برخی از محصولات گیاهی خاص ممکن است خطر خونریزی یا تداخل دارویی با داروهایی که مصرف می‌کنید را افزایش دهند.

آماده شدن برای ویزیت پزشک


سوالاتی برای پرسیدن از دکتر

  • آیا پروستات بزرگ شده یا مشکلات مشابه دیگر باعث ایجاد علائم من می‌شود؟
  • چه نوع آزمایش‌هایی نیاز دارم؟
  • گزینه‌های درمان من چه چیزهایی هستند؟
  • چگونه می‌توان سایر بیماری‌ها را همراه با پروستات بزرگ شده مدیریت کرد؟
  • آیا با وجود این بیماری محدودیتی در فعالیت جنسی وجود دارد؟

 در طول ملاقات خود با پزشک از پرسیدن سؤالات دیگری که در ذهن شماست خجالت نکشید.

چه چیزی باید از دکتر خود انتظار داشته باشید

ممکن است پزشک شما چند سوال از شما بپرسد. آمادگی برای پاسخ دادن به آنها ممکن است زمان بیشتری برای پاسخ دادن به هر گونه نگرانی به شما بدهد. ممکن است از شما خواسته شود:

  • زمان دقیق اولین باری که علائم ادراری را تجربه کردید را بیان کنید. آیا آن علائم پیوسته یا گاه به گاه بوده اند؟ آیا آنها به تدریج در طول زمان بدتر می‌شوند یا به صورت ناگهانی شروع می‌شوند؟
  • چقدر اغلب در طول روز ادرار می‌کنید و چقدر باید شبانه ادرار کنید؟

آیا تا به حال انتهای ادرار شما چکه کرده است؟ آیا نیاز مکرر یا فوری به ادرار کردن دارید؟

  • آیا شروع ادرار کردن برای شما دشوار است؟ آیا وقتی که ادرار می کنید، ادرار شما شروع و متوقف می‌شود؟ یا احساس می‌کنید که مجبور هستید ادرار کنید؟ آیا تا به حال احساس کرده اید که مثانه خود را کاملا خالی نکرده اید؟
  • آیا هنگام ادرار، درد در ناحیه مثانه یا خون ریزی در شما وجود دارد؟ آیا عفونت مجاری ادراری دارید؟
  • آیا سابقه خانوادگی پروستات، سرطان پروستات یا سنگ کلیه دارید؟
  • آیا تا به حال دچار مشکلی در ایجاد و حفظ نعوظ (اختلال نعوظی) و یا سایر مشکلات جنسی شده اید؟
  • آیا تا به حال عمل جراحی یا روش دیگری را انجام داده اید که وسیله‌ای از طریق نوک آلت تناسلی شما به داخل مجرای ادرار وارد شده باشد؟

آیا شل کننده‌های خونی مانند آسپرین، وارفارین (کومادین، یانتوون) یا کلوپیدوگرل (Plavix) مصرف می‌کنید؟

  • چه مقدار کافئین مصرف می‌کنید؟ مصرف مایعات شما چقدر است؟