تومور و سرطان غدد فوق کلیوی یا آدرنال:علائم و درمان

دو غده فوق کلیوی وجود دارد که کوچک و مثلث شکل می باشند و بالای کلیه‌ها قرار دارند. هر غده فوق کلیوی یا غده آدرنال دارای دو بخش است. لایه بیرونی غده فوق کلیوی، قشر آدرنال است. مرکز غده فوق کلیه مدولا آدرنال است. قشر آدرنال هورمون‌های مهمی را ایجاد می‌کند که:

  •  آب و نمک را در بدن متعادل می‌کنند.
  •  به حفظ فشارخون طبیعی کمک می‌کنند.
  •  مصرف پروتئین، چربی و کربوهیدرات بدن را کنترل می‌کنند.
  •  دلیل خصوصیات مردانه یا زنانه بدن هستند.

سرطان غده فوق کلیوی (سرطان آدرنال) یک بیماری نادر است که در آن سلول‌های بدخیم (سرطان) در لایه بیرونی غده فوق کلیه تشکیل می‌شوند. داشتن برخی شرایط ژنتیکی خطر ابتلا به سرطان غدد فوق کلیوی را افزایش می‌دهد. علائم سرطان غدد فوق کلیوی شامل شکم‌ درد است. عکس‌برداری و آزمایش خون و ادرار برای تشخیص سرطان غدد فوق کلیوی مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی عوامل بر احتمال بهبودی و گزینه‌های درمانی تأثیر می‌گذارند.

اگر بیماری شما سرطان آدرنال تشخیص داده شده است یا در مورد آن نگران هستید باید در اسرع وقت به متخصص اورولوژی مراجعه کنید. متخصصان ما پس از تشخیص سرطان بیضه بهترین درمان را پیشنهاد می‌دهند. آن‌ها بسته به مرحله سرطان آدرنال شما، داروها، شیمی‌درمانی، جراحی یا اشعه را تجویز خواهند کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره یا رزرو نوبت با ما تماس بگیرید.

سرطان غدد فوق کلیوی (سرطان آدرنال)


در سرطان غدد فوق کلیه که سرطان آدرنال نیز نامیده می‌شود، بیشتر تومورهای سرطانی کارکرد و وظیفه‌ای خاص ایفا می‌کنند و درمان کودکان با درمان بزرگسالان متفاوت است. دو نوع تومور در سرطان آدرنال وجود دارد، تومورهای عملکردی (فعال) و تومورهای غیر عملکردی (غیرفعال). تومورهای فعال تولید هورمون‌های آدرنال را افزایش می‌دهند. باوجود این نوع تومور، معمولاً مقدار زیادی کورتیزول، تستوسترون و آلدوسترون در بدن یافت می‌شود. (آلدوسترون هورمونی است که فشار خون را تنظیم می‌کند.) تومور فعال در سرطان غدد فوق کلیه باعث عملکرد بیش‌ازحد یکی از هورمون‌های زیر می‌شود:

  •  کورتیزول
  •  آلدوسترون
  •  تستوسترون
  •  استروژن

تومورهای غیرفعال باعث تولید هورمونی غدد آدرنال نمی‌شوند. بیشتر تومورهای فوق کلیه سرطانی نیستند و فقط 5 تا 10 درصد تومورهای آدرنال بدخیم هستند.

علت سرطان غدد فوق کلیوی چیست؟


علل ابتلا به سرطان اولیه آدرنال ناشناخته است. بااین‌حال، این سرطان همچنین می‌تواند یک سرطان ثانویه باشد. سرطان ثانویه زمانی اتفاق می‌افتد که شکل دیگری از سرطان به غدد فوق کلیه گسترش یابد.

علائم


علائم سرطان آدرنال تومور فعال بستگی به هورمون‌های تولید شده دارد. تستوسترون و سایر آندروژن‌ها:

  •  افزایش موی صورت و بدن، به‌ویژه در زنان
  •  صدای خشن زنان

استروژن:

  •  علائم اولیه بلوغ در کودکان
  •  بافت بزرگ پستان در مردان

آلدوسترون:

  •  افزایش وزن
  •  فشار خون بالا

کورتیزول:

  •  قند خون و فشار بالا
  •  ضعف عضلانی در پاها
  •  کبودی در بدن
  •  افزایش وزن بیش‌ازحد در قفسه سینه و شکم

هر دو تومور فعال و غیرفعال ممکن است درد شکمی را افزایش دهند اما تومورهای غیرفعال ممکن است تغییرات هورمونی یا علائم خاصی ایجاد نکنند. همچنین سندرم کوشینگ هم بیماری ناشی از تومورهای آدرنال تولیدکننده کورتیزول است.

تشخیص


 برای تشخیص سرطان غده آدرنال، پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد. برای بررسی میزان هورمون ممکن است به آزمایش‌های بیشتر نیاز داشته باشید که برای انجام آزمایش‌های احتمالاً جمع‌آوری بزاق، خون و ادرار نیاز می‌شود. پزشک شما همچنین می‌تواند از عکس‌برداری برای تشخیص تومور در غدد آدرنال استفاده کند. این تست‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  •  ام آر آی
  •  سی‌تی‌اسکن
  •  توموگرافی انتشار پوزیترون(پت اسکن)

اگر تومور پیدا شود، ممکن است یک تکه کوچک از بافت برای بررسی مورد استفاده قرار گیرد. این نمونه‌ برداری بیوپسی نامیده می‌شود. بیوپسی به پزشک کمک می‌کند تا تشخیص دهد سلول‌های تومور سرطانی هستند یا خوش‌خیم. بیشتر تومورهای آدرنال غیر سرطانی هستند.

درمان سرطان غدد فوق کلیوی


پزشک شما بر اساس وضعیت، جنسیت، سن و وضعیت کلی سلامت جسمی شما برای درمان سرطان غده فوق کلیه برنامه‌ریزی خواهد کرد. پزشک همچنین ممکن است سرطان غده آدرنال شما را مرحله‌بندی کند. مرحله‌بندی، شدت سرطان را برای پزشک مشخص می‌کند و می‌تواند به تعیین درمان مناسب کمک کند. مراحل تومور به شرح زیر تعریف می‌شود:

  • تومورهای مرحله 1 تومورهای کوچک (کمتر از 5 سانتیمتر) هستند که هنوز در بافت قرار دارند.
  •  تومورهای مرحله 2 تومورهای بزرگ (بیشتر از 5 سانتیمتر) هستند که هنوز در بافت قرار دارند.
  •  تومورهای مرحله 3 تومورهایی با اندازه‌ی متفاوت هستند که به گره‌های لنفاوی و بافت چربی گسترش‌ یافته‌اند.
  •  تومورهای مرحله 4 تومورهایی با اندازه ی متفاوت هستند که به اندام‌ها و بافت‌های دیگر گسترش‌ یافته‌اند.

بسته به مرحله سرطان، درمان‌های مختلفی در دسترس است.

شیمی‌درمانی

شیمی‌درمانی زمانی سیستمیک است که داروها به صورت وریدی یا دهانی(به صورت قرص) استفاده می‌شوند. این داروها وارد جریان خون و در سراسر بدن پخش می‌شوند و نفوذ می‌کنند و برای درمان سرطان غدد فوق کلیوی که به اندام‌های فراتر از آدرنال گسترش‌ یافته، مفید است. شیمی‌ درمانی برای درمان سرطان آدرنال خیلی مؤثر نیست و بنابراین اغلب زمانی برای سرطان آدرنال استفاده می‌شود که سرطان تا حد زیادی در بدن پیشرفت کرده است که با جراحی درمان نمی‌شود. شیمی‌ درمانی سرطان آدرنال را درمان نمی‌کند. دارو استفاده‌ شده برای افراد مبتلا به سرطان آدرنال، میتوتان است. میتوتان مانع از تولید هورمون توسط غده فوق کلیوی می‌شود و همچنین به صورت هم‌ زمان سلول‌های سرطانی آدرنال و بافت سالم آدرنال را از بین می‌برد.

پرتو درمانی

پرتو درمانی از پرتوهایی با انرژی بالا برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی خارجی که استفاده از یک دستگاه خارج از بدن است، پرتوها را بر روی قسمت سرطانی متمرکز می‌کند. درمان اغلب یک یا دو بار در روز، 5 روز در هفته، برای چند هفته انجام می‌شود. هر جلسه درمان سرطان آدرنال تنها چند دقیقه طول می‌کشد و شبیه به عکس‌برداری اشعه ایکس است. همانند اشعه ایکس، پرتو از پوست و دیگر بافت‌ها عبور می‌کند تا به تومور برسد. زمان مفید قرار گرفتن در معرض تابش پرتو بسیار کوتاه است و بیشترین زمان درمان برای قرار دادن بیمار در جای مناسب جهت تابش دقیق به هدف صرف می‌شود. دو نوع پرتودرمانی وجود دارد. پرتودرمانی خارجی که از خارج از بدن شما اعمال می‌شود اما در پرتودرمانی داخلی مواد اولیه رادیواکتیو به‌طور مستقیم به تومور در داخل بدن اعمال می‌شود. کاتترها، سوزن‌ها یا سیم‌هایی ممکن است برای پرتودرمانی داخلی استفاده شوند.

جراحی

جراحی سرطان غدد فوق کلیه می‌تواند غده آدرنال و بافت اطراف آن را در صورت لزوم حذف کند. درمان اصلی سرطان آدرنال، حذف غده فوقانی است که آدرنالکتومی نامیده می‌شود. جراح سعی خواهد کرد که تا حد ممکن همه نواحی که سرطان گسترش‌ یافته است را از بین ببرد. اگر گره‌های لنفاوی مجاور بزرگ‌ شده باشند باید برداشته شوند و احتمال گسترش سرطان بررسی شود. یکی از راه‌های حذف غده آدرنال از طریق برش در پشت، درست زیر دنده‌ها است. این کار به برای تومورهای کوچک به‌راحتی انجام می‌شود اما می‌تواند تومورهای بزرگ‌تر به‌خوبی دیده نشوند. برای حذف اکثر سرطان‌های آدرنال، جراح برش را از طریق جلوی شکم انجام می‌دهد. این کار به جراح اجازه می‌دهد تا تومور را به‌وضوح ببیند و مقدار گسترش آن را تشخیص دهد و همچنین به جراح اجازه می‌دهد که سرطان بزرگ را که به بافت و اندام‌ها در نزدیکی غده آدرنال (محلی) گسترش‌یافته است را هم بردارد.

چشم‌انداز


چگونگی تأثیر روند درمان سرطان غده فوق کلیه به مرحله سرطان بستگی دارد. برای بررسی واکنش سرطان به درمان به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات تومور ممکن است بازگشت کند و شما ممکن است نیاز به درمان بیشتری داشته باشید. پزشک همچنین بر وضعیت سلامت شما در رابطه با سایر مشکلات احتمالی مربوط به سرطان آدرنال نظارت خواهد کرد. تغییرات هورمونی ناشی از تومورهای فعال می‌تواند منجر به علائم سرطان آدرنال اضافی شود. دوره‌های درمان سرطان آدرنال بر روی کمک به حل این مسائل نیز تمرکز می‌کنند.

بی اختیاری ادرار در بارداری: علل، درمان و کنترل

عضلات کف لگن از مثانه محافظت می‌کنند. وارد شدن آسیب به این ماهیچه‌ها می‌تواند باعث بی‌ اختیاری ادرار در بارداری شود. این آسیب‌ها معمولاً درنتیجه‌ی بارداری و زایمان ایجاد می‌شود. در طی بارداری، بسیاری از زنان حداقل به میزانی از بی‌ اختیاری ادراری مبتلا می‌شوند و این بی‌‌اختیاری برای برخی زنان متوسط و کم تکرار اما برای زنان دیگر این مشکل شدیدتر خواهد بود. حدود 54.3 درصد از زنان باردار اثرات منفی این مشکل را در زندگیشان گزارش می‌دهند، ازجمله سفر یا لحظات احساسی و هیجانی زندگیشان. علائم این مشکل ممکن است با رشد جنین افزایش یابد و برای چند هفته پس از زایمان نیز ادامه داشته باشد. سن و توده بدنی از علائم خطر و تشدید کننده‌ی بی‌ اختیاری ادرار هستند. برخی از زنان تا سن 40 سالگی مشکل مثانه‌ای نخواهند داشت.

بی‌ اختیاری ادرار می‌تواند بعد از بارداری نیز ادامه داشته باشد و شاید درست بعد از زایمان بروز نکند. اگر در طی بارداریتان دچار بی‌اختیاری ادرار در بارداری شده‌اید بهتر است برای حل این مشکل با یک متخصص مشورت کنید. متخصصین ما بسته به علت مشکل بی‌ اختیاری ادرار می‌توانند بهترین درمان را توصیه کنند. برای دریافت اطلاعات بیشتر، مشاوره یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بی‌ اختیاری ادراری


چند نوع بی‌ اختیاری ادراری وجود دارد:
بی‌ اختیاری ادرار استرسی (مثانه عصبی): بی‌ اختیاری ادرار بر اثر فشار فیزیکی روی مثانه بروز می‌کند.
بی‌ اختیاری فوریتی (مثانه بیش‌فعال): بی‌ اختیاری ادرار بر اثر نیاز فوری به ادرار کردن که معمولاً براثر انقباضات مثانه بروز می‌کند.
بی‌ اختیاری مخلوط یا ترکیبی: ترکیبی از بی‌ اختیاری استرسی و فوریتی
بی‌ اختیاری عملکردی و گذرا: بی‌‌اختیاری موقتی براثر مصرف یک دارو یا یک شرایط خاص مثل عفونت ادراری یا یبوست

چه چیزی باعث بروز بی‌ اختیاری ادراری در بارداری می‌شود؟


هنگامی‌که ماهیچه‌های اطراف مجرای پیشاب سست شوند قادر به ادرار کردن می‌شوید که این باعث می‌شود که ادرار از مثانه به خارج از بدن شما جریان پیدا کند. وقتی عمل ادرار کردن به پایان می‌رسد، این عضلات منقبض می‌شوند و تا زمانی که برای خالی کردن مجدد مثانه آمادگی پیدا کنید، هرگونه جریان ادراری را نگه می‌دارند. بارداری می‌تواند درروند طبیعی انقباضات و شل شدگی‌های مجرای پیشاب مداخله ایجاد کند. هورمون‌ها در طی بارداری تغییر می‌کنند و فشاری که رحم روی مثانه ایجاد می‌کند می‌تواند باعث بی‌ اختیاری استرسی گردد. وقتی‌که مشکل بی‌ اختیاری استرسی دارید ممکن است هنگام عطسه کردن، سرفه کردن یا خندیدن بی‌اختیار ادرار کنید. راه رفتن، دویدن یا ورزش کردن نیز می‌تواند دلایل بی‌اختیاری ادرار در بارداری شود. زنانی که سابقه خانوادگی از بی‌ اختیاری ادراری ، توده بدنی بیشتر، اضافه‌وزن بیش‌ازحد توصیه‌شده در حین بارداری دارند و در سنین بالای 35 سال باردار شده‌اند در معرض ریسک بیشتری برای بی‌ اختیاری ادرار  در بارداری خواهند بود.

درمان


بی‌ اختیاری اداری نباید زندگی شمارا در حین بارداری با مشکلات بسیاری مواجه کند. در اینجا به چند توصیه برای درمان بی‌ اختیاری ادرار در بارداری اشاره می‌کنیم:

زمان‌بندی برای خالی کردن مثانه

روش‌های رفتاری مثل تمرین دادن مثانه می‌تواند به درمان بی‌ اختیاری ادرار در حین و بعد از بارداری کمک کند. این تکنیک‌ها اغلب اول از هر کاری مورداستفاده قرار می‌گیرند و می‌توان آن‌ها را در خانه انجام داد. تغییر در عادات که شامل تکنیک‌های رفتاری می‌شوند اثرات جدی روی زندگی فرد نخواهند داشت. برای تمرین زمان‌بندی برای خالی کردن مثانه، می‌توانید از یک جدول یا تقویم برای ثبت زمان‌هایی که مثانه‌تان را خالی می‌کنید و وقتی‌که نشت ادرار دارید استفاده کنید. این کار به شما ایده‌ای را برای الگوی مشکل نشت ادرار خواهد داد تا بتوانید از نشت آن در زمان‌های بعدی جلوگیری کنید و به‌موقع و در آن زمان‌های پیش‌بینی‌شده به دستشویی بروید.

تمرین دادن مثانه

در روش تمرین دادن مثانه، فواصلی را که شما به دستشویی می‌روید را باکمی منتظر ماندن قبل از رفتن به دستشویی، طولانی‌تر کنید. به‌طور مثال، برای شروع، می‌توانید برای رفتن به دستشویی هر یک ساعت یک‌بار برنامه‌ریزی کنید. این الگو را می‌توانید برای مدتی ادامه دهید. سپس زمان‌بندیتان را هر 90 دقیقه کنید. سپس هر 2 ساعت و این کار را ادامه دهید تا فواصل بین دستشویی رفتنتان به 3 یا 4 ساعت برسد. روش دیگر این است که رفتن به دستشویی را برای 15 دقیقه بعد از نیازتان به تأخیر بی اندازید. این کار را برای دو هفته انجام دهید و سپس زمان آن را به 30 دقیقه و بیشتر افزایش دهید.

وسایل طبی

وسیله‌ای بنام پساری، یک حلقه‌ی محکم است که در داخل واژن قرار می‌گیرد و در تمام مدت شبانه‌روز استفاده می‌شود که به زنان بارداری که دچار مشکل بی‌‌اختیاری ادرار هستند کمک می‌کند. این وسیله معمولاً برای کسانی استفاده می‌شود که دچار پرولاپس یا افتادگی رحم و مثانه هستند که منجر به بی‌ اختیاری ادرار در بارداری می‌شود. پساری به نگه‌داشتن مثانه کمک می‌کند که در نزدیکی واژن قرار دارد و از نشت ادرار جلوگیری می‌کند.

ورزش کگل

تمرینات کگل روش دیگری است که می‌توان از آن برای کمک به کنترل بی‌ اختیاری ادرار  در بارداری استفاده کرد. این تمرینات به سفت و مقاوم شدن عضلات در ناحیه‌ی کف لگن کمک می‌کنند. استقامت بخشیدن به عضلات کف لگن می‌تواند عملکرد مجرای پیشاب و عضلات اسفنکتر مقعد را بهبود ببخشد. یک راه برای یافتن عضلات کگل این است که روی توالت بنشینید و شروع به ادرار کردن کنید. سپس در این حین ادرار را نگه‌دارید. ماهیچه‌هایی که شما برای نگه‌داشتن جریان ادرار بکار برده‌اید همان عضلات کگل هستند. روشی دیگر برای یافتن عضلات کگل این است که انگشت خود را در واژن ببرید و سعی کنید که عضلات اطراف انگشت را سفتر کنید. برای انجام تمرین کگل، تصور کنید که سعی دارید جریان ادرار خود را نگه‌دارید. سپس:

  •  عضلاتی را که برای نگه‌داشتن ادرار بکار برده‌اید سفت و منقبض کنید و برای پنج ثانیه نگه‌دارید و سپس آن‌ها را برای پنج ثانیه شل کنید.(اگر این کار بسیار سخت است، می‌توانید با نگه‌داشتن عضلات برای دو ثانیه و سه ثانیه برای شل کردن آن‌ها آغاز کنید.)
  •  نگه‌داشتن این انقباضات را به‌تدریج تا 10 ثانیه افزایش دهید.
  •  در نهایت روزانه حداقل سه ست 10 تایی از این تمرین را انجام دهید.

برای کمک به تشخیص و انقباض عضلات درست، پزشک شما ممکن است به شما کار کردن با یک فیزیوتراپیست و یا استفاده از روش‌های بیوفیدبک را توصیه کند.

دارو

علاوه بر روش‌هایبالا، داروها نیز می‌توانند به کنترل اسپاسم های عضلانی در ناحیه‌ی مثانه یا سفت کردن ماهیچه‌های در مجرای پیشاب کمک کنند. همچنین، برخی از داروها می‌توانند به شل کردن یک مثانه پرکار کمک کنند. داورهایی که معمولاً برای درمان بی‌ اختیاری ادرار مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارت‌اند از:

  •  آنتی کولینرجیکس (Anticholinergics):  این داروها می‌توانند باعث آرام و شل شدن مثانه پرکار شوند و می‌توانند به بی‌ اختیاری فوریتی کمک کنند. نمونه‌هایی از این دارو شامل این موارد می‌باشند، اکسی بوتینن (دیتروپان XL- Ditropan XL-)، تولتروداین (دترول- Detrol-)، دارویفناسین (انابلکس -Enablex-)، فسوتروداین (توویاز- Toviaz-)، سولفناسین (وسیکر- Vesicare-) وتروسپیوم (سنکتورا- Sanctura-)
  •  میرابگرون (میربتریک):  برای درمان بی‌ اختیاری ادرار اضطراری استفاده می‌شود، این دارو باعث شل شدن ماهیچه‌ی های مثانه می‌شود و می‌تواند میزان ادراری را که مثانه می‌تواند نگه دارد افزایش دهد. این دارو همچنین می‌تواند مقدار ادراری را که می‌توانید از مثانه خارج کنید افزایش دهد و این کمک می‌کند تا مثانه کاملاً تخلیه شود.
  •  استروژن موضعی: برای زنان، بکار بردن استروژن موضعی با دوز پایین به‌صورت یک کرم، حلقه یا چسب واژینال می‌تواند به تنظیم و بازسازی بافتهای موجود در مجرای پیشاب و واژن کمک کند. استروژن سیستماتیک- جذب هورمون از راه قرص- برای درمان بی‌ اختیاری ادرار توصیه نمی‌شود و حتی ممکن است باعث تشدید این مشکل شود.
    اگر باردار هستید یا در حین درمان قصد باردارشدن را دارید حتماً با پزشک خود در میان بگذارید.

کلیه نعل اسبی: علت،علائم،تشخیص و درمان

کلیه نعل اسبی اختلالی است که در آن کلیه‌ها در انتها یا قاعده خود با یکدیگر ادغام می‌شوند. با هم‌جوشی کلیه‌ها، آن‌ها شکلی “U” مانند به خود می‌گیرند، درنتیجه به آن کلیه نعل اسبی می‌گویند. این اتفاق هنگام رشد جنین روی می‌دهد، زمانی که کلیه‌ها در موقعیت طبیعی خود در ناحیه تهیگاه (درست بالای کمر) قرار می‌گیرند. تقریباً از هر 500 کودک ممکن است یک نفر به کلیه نعل اسبی مبتلا شود. این بیماری ممکن است به‌تنهایی و یا همراه سایر ناهنجاری‌ها بروز پیدا کند. شایع‌ترین اختلالاتی که با کلیه‌های نعل اسبی دیده می‌شود، عبارت‌اند از:

  •  سندرم ترنر: یک اختلال ژنتیکی در دختران است که موجب کوتاه‌تر شدن آن‌ها نسبت به دیگران می‌شود و به هنگام بلوغ نیز سیستم تناسلی آن‌ها به رشد کامل خود نخواهد رسید. حدود 60٪ دختران مبتلا به سندرم ترنر دارای کلیه‌های نعل اسبی هستند.
  • تریزومی ۱۸ (نشانگان ادواردز): یک اختلال شدید کروموزومی است که تقریباً در تمام ارگان‌های بدن اختلال ایجاد می‌کند، حدود 20 درصد از مبتلایان به این بیماری، دچار کلیه نعل اسبی می‌شوند.

در کودکان بدون علائم کلیه نعل اسبی، ممکن است درمان کلیه نعل اسبی ضروری نباشد. اگر کودکان دچار عوارض بیماری گردند، ممکن است به درمان‌های حمایتی نیاز داشته باشند، بدین معنا که علائم کلیه نعل اسبی تحت درمان قرار می‌گیرد، اما خود بیماری درمان ندارد.

کلیه‌های نعل اسبی شایع‌ترین نوع ناهنجاری هم‌جوشی کلیه‌ها محسوب می‌شود. از هر 500 کودک ممکن است یک نفر مبتلا گردد. یک‌سوم افراد مبتلا به کلیه نعل اسبی، دارای حداقل یک ناهنجاری یا بیماری دیگر نیز می‌باشد، ازجمله، اختلال در سیستم قلبی عروقی، سیستم عصبی مرکزی یا سیستم ادراری و تناسلی. اگر فرزند شما به کلیه‌های نعل اسبی مبتلا شده باشد، باید در اسرع وقت تحت نظر یک متخصص اورولوژیست قرار بگیرد. متخصصان ما پس از ارزیابی و تشخیص بیماری کلیه نعل اسبی، بهترین روش درمانی را برای کودک شما توصیه خواهند کرد. برای اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت، با ما تماس بگیرید.

اپیدمیولوژی


شیوع

تقریباً از هر 400 الی 800 تولد، یک کودک به کلیه نعل اسبی مبتلا می‌شود. کلیه نعل اسبی در مردان نسبت به زنان دو برابر شایع‌تر است. هیچ عامل تعیین‌کننده‌ی ژنتیکی تاکنون شناخته نشده است، اگرچه کلیه نعل اسبی در دوقلوهای همسان و در خواهر و برادرهای متعلق به یک خانواده بیشتر گزارش شده است.

پاتوفیزیولوژی

به‌خودی‌خود، کلیه نعل اسبی علائمی ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، به علت ماهیت جنین زایی و آناتومی آن، احتمال بروز بیماری‌ها نسبت به کلیه‌های سالم بیشتر است. تغییر در خون‌رسانی، شکل‌گیری بافت ایسموس بین دو کلیه، تغییر محل اتصال حالب و ایجاد برخی از ناهنجاری‌ها در حالب می‌تواند همراه این بیماری ایجاد شود.

تظاهرات بالینی


ناهنجاری کلیه نعل اسبی به‌خودی‌خود فاقد علامت است، بنابراین معمولاً به‌طور اتفاقی شناسایی می‌شود. بااین‌وجود، به علت ایجاد ضعف احتمالی در عملکرد کلیه‌ها، ممکن است بیمار به عوارضی مبتلا گردد که درنهایت منجر به تظاهرات بالینی می‌شود. برخی از این عوارض عبارت‌اند از:

  •  عفونت ادراری: عفونت ادراری معمولاً در کودکان زیر 5 سال غیرمعمول است، در پسران نیز در هر سنی بسیار بعید است.
  • سنگ کلیه: سنگ کلیه تشکیل برخی از کریستال‌ها و رسوب پروتئین‌ها می‌تواند منجر به شکل‌گیری سنگ کلیه شود. وجود سنگ می‌تواند به انسداد مجاری ادراری منجر شود. اگر سنگ در کلیه باقی بماند، ممکن است کودک نشانه‌ای نداشته باشد. اگر سنگ‌ها در طول مجاری ادراری به حرکت درآیند، ممکن است علائم زیر ایجاد شود:

*درد پشت (در قسمت پهلوها، درست بالای کمر)

* بی‌قراری

* عرق کردن

* تهوع و استفراغ

* خون در ادرار

* تغییر در دفعات دفع ادرار

* لرز

* تب

* کدر شدن ادرار

  • هیدرو نفروز (لینک به هیدرو نفروز): زمانی رخ می‌دهد که در اثر انسداد مجاری ادراری، کلیه (ها) بزرگ شده و به‌طور بالقوه در معرض آسیب‌دیدگی قرار بگیرند. علائم هیدرو نفروز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

*برآمدگی شکمی

* دشوار بودن افزایش وزن

* کاهش ادرار

* عفونت مجاری ادراری

  • تومور ویلمز:  تومور رویانی (تازه شکل‌گرفته) کلیه است که معمولاً در دوران کودکی اتفاق می‌افتد.
  •  سرطان کلیه یا بیماری کلیه پلی کیستیک
  •  هیدروسفالی و یا اسپینا بیفیدا
  •  ایجاد ناهنجاری‌های مختلف در سیستم قلبی و عروقی، دستگاه گوارش و یا اسکلتی

تشخیص


اگر کودک علائم و مشکلات کلیه نعل اسبی نداشته باشد، ممکن است نیازی به تشخیص یا درمان کلیه نعل اسبی نباشد. اگر آن‌ها دچار علائم و عوارض کلیه نعل اسبی گردند، احتمالاً پزشک از یک یا چند آزمایش تشخیصی زیر استفاده خواهد نمود:

  • سونوگرافی کلیه: یک نوع روش تصویربرداری است که به کمک انتشار امواج صوتی فرکانس بالا و کامپیوتر، تصاویر عروق خونی، بافت و اندام‌ها برای پزشک قابل‌مشاهده می‌شود. بدین طریق پزشک می‌تواند عملکرد اندام‌های داخلی را مشاهده کرده و جریان خون را در عروق مختلف ارزیابی کند.
  • سیستو گرافی با ماده حاجب (VCUG): یک نوع آزمایش توسط اشعه ایکس است که دستگاه ادراری کودکان را بررسی می‌کند. یک کاتتر (لوله توخالی) در مجرای ادراری قرار داده می‌شود (مجرایی که ادرار را از مثانه به خارج از بدن هدایت می‌کند)، سپس مثانه با یک مایع رنگی پر می‌شود. هنگام پر و تخلیه شدن مثانه به کمک اشعه ایکس عملکرد آن مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. اگر جریان ادرار به داخل کلیه و یا لوله حالب پس‌زده شود، توسط تصاویر قابل‌مشاهده خواهد بود.
  •  پیلوگراف داخل وریدی (IVP): یک روش تصویربرداری است که با استفاده از اشعه ایکس ساختارهای دستگاه ادراری مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. یک ماده حاجب داخل وریدی به بیمار تزریق شده، پس از آن به کمک اشعه ایکس ساختارهای دستگاه ادراری قابل‌مشاهده خواهند بود. به کمک این روش می‌توان میزان ادرار و مسیر جریان آن را هنگام دفع ادرار کودک مشاهده نمود.
  •  آزمایش خون و ادرار: می‌توانند عملکرد کلیه‌ها را مشخص نماید.

درمان


هیچ درمان شناخته شده‌ای برای بیماری کلیه نعل اسبی وجود ندارد. اما اگر کودک دارای عوارض باشد، علائم کلیه نعل اسبی او درمان خواهند شد. رویکردهای درمان کلیه نعل اسبی می‌تواند شامل موارد زیر گردد:

درمان دارویی

افراد مبتلا به بیماری کلیه نعل اسبی در معرض بیماری‌های کلیوی قرار دارند. در صورت ظاهر شدن این بیماری‌ها، فرد باید تحت درمان قرار بگیرد. همچنین بیمار باید تحت ارزیابی متابولیکی قرار بگیرد، زیرا اختلال متابولیکی فقط در افراد مبتلا به سنگ کلیه دیده نمی‌شود، بیماران مبتلا به کلیه نعل اسبی نیز ممکن است دچار این اختلال شوند. وجود هرگونه اختلال متابولیک باید شناسایی و درمان شود. ارزیابی متابولیکی شامل ارزیابی 24 ساعته برای بررسی احتمال وجود سنگ و همچنین تجزیه‌وتحلیل سرم بیمار ازجمله: کلسیم، اسید اوریک و فسفر است.

جراحی

درمان جراحی مبتنی بر روند بیماری و نشانه‌های بیمار انتخاب می‌شود. در هنگام انتخاب گزینه جراحی، خون‌رسانی غیرطبیعی به کلیه‌ها، اولین اولویتی است که جراح در نظر می‌گیرد. به‌طورکلی، یک برش عرضی در ناحیه شکم دسترسی به هر دو کلیه و عروق را برای جراح مهیا می‌سازد.

سنگ کلیه

سنگ کلیه می‌تواند به کمک سنگ‌شکنی برون اندامی (ESWL)، آندوسکوپی یا جراحی باز درمان شود. اگر روش پیلوپلاستی انجام شود، می‌توان سنگ را به کمک یک نفروسکوپ انعطاف‌پذیر و ابزار سبد مانند خارج نمود. انتخاب روش درمان مشابه کلیه طبیعی است. وجود انسداد درمان‌ نشده و یا هیدرونفروز از انجام روش سنگ‌شکنی برون اندامی (ESWL) جلوگیری به عمل می‌آورد.

تومورهای کلیوی

در اینجا اولین گام قطع خون‌رسانی بافتی است که باید برداشته شود، این فرایند بر اساس یافته‌های آنژیوگرافی صورت می‌پذیرد. این کار باعث جلوگیری از خونریزی زیاد در هنگام برش و برداشت بافت می‌شود. در جراحی سرطان، معمولاً برای دسترسی به تومور و گره‌های لنفاوی اطراف آن، بافت ایسموس (بافتی که دو کلیه را به هم متصل می‌کند) جدا می‌شود.

پیوند کلیه


کلیه‌های نعل اسبی را می‌توان برای پیوند کلیه مورد استفاده قرار داد. می‌توان آن‌ها را به‌صورت کلی به یک نفر پیوند زد و یا می‌توان آن‌ها را جدا کرده و به دو نفر مجزا پیوند زد. جدا کردن کلیه‌ها خطر ابتلا به فیستول های ادراری را افزایش می‌دهد. برای جلوگیری از عوارضی مانند: هیدرو نفروز، سنگ کلیه و عفونت مجاری ادراری، سابقه پزشکی فرد اهداکننده باید به دقت مورد ارزیابی قرار گیرد. تصمیم برای پیوند کلیه نعل اسبی به مواردی همچون، مورفولوژی کلیه، آناتومی عروق و همچنین وضعیت پزشکی و عملکرد کلیه‌ها، بستگی خواهد داشت.

انواع ناراحتی ها و مشکلات مثانه و دستگاه ادراری:علائم و درمان

مثانه یک اندام توخالی در پایین شکم است که ادرار را در خود ذخیره می‌کند. مثانه اساسا یک عضو گرد است که دارای توانایی ذخیره‌سازی و خارج کردن ادرار است. یک مثانه سالم تا زمانی که ادرار در نهایت به نقطه نزدیک ظرفیت برسد و اعصاب به مغز فرمان ادرار بدهد، آن را نگه می‌دارد. هنگامی که این اضطرار پیش آید، به دنبال محلی مناسب برای تخلیه آن خواهید بود. گاهی اوقات اختلالات مثانه جدی می‌شوند و حتی می توانند باعث مرگ شوند. مشکلات مثانه در زنان و مردان معمول است، هرچند علائم دقیق و علل زمینه‌ای این مشکل می‌تواند به طور چشمگیری متفاوت باشد. مشکلات مثانه تقریبا قابل درمان هستند و ممکن است درمان شامل دارو و در موارد شدید جراحی باشد.

اگر در شروع یا توقف ادرار خود مشکل دارید، دچار جریان ادرار کم، احساس عدم تخلیه کامل مثانه، و افزایش تکرر ادرار و ضرورت دفع ادرار در روز یا شب و چکه کردن ادرار بعد از پایان ادرار هستید، باید برای مشاوره بیشتر با پزشک تماس حاصل نمایید. متخصصان بیماری‌های مثانه را با استفاده از تست‌های مختلف تشخیص داده و بهترین درمان را بسته به علت مشکل شما توصیه می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت لطفا با ما تماس بگیرید.

انواع مشکلات مثانه


یک مثانه سالم تا زمانی که ادرار در نهایت به نقطه نزدیک ظرفیت برسد و اعصاب به مغز فرمان ادرار بدهد، آن را نگه می‌دارد. هنگامی که این اضطرار پیش آید، به دنبال محلی مناسب برای تخلیه آن خواهید بود. این چرخه تخلیه مثانه احتمالا بدون توجه زیاد، چند بار در روز تکرار می‌شود. با این حال، این فرآیند یک عملکرد بسیار هماهنگ از اعصاب و عضلات است، که در آن خیلی از اجزا می‌توانند دچار اشتباه شوند. عصب‌ها یک جزء کلیدی برای عملکرد مثانه سالم هستند، این اعصاب پیام‌هایی را به مغز می‌فرستند تا به شما اطلاع دهند که مثانه پر شده و همچنین پیام‌هایی در پاسخ به آن فرستاده می‌شود که عضلات خاصی محکم یا آزاد شوند. هر گونه بیماری، اختلال یا وضعیتی که سبب ایجاد مشکل در انتقال عصب شود، می‌تواند انواع مختلفی از مشکلات کنترل مثانه را ایجاد کند.

سیستیت (التهاب مثانه)

سيستيت معمولا توسط عفونت باکتريایی ايجاد مي‌شود، اما مي‌تواند ناشی از آسیب يا تحريک مثانه باشد (سیستیت غير عفوني). علل بسیاری برای التهاب وجود دارد، بنابراین اگر به طور مرتب دچار عفونت مثانه می‌گردید، یادداشت روزانه و ثبت زمان‌هایی که مبتلا به سیستیت (التهاب مثانه) می‌شوید، ممکن است به شما در تعیین عامل آن کمک کند. علائم اصلی این بیماری عبارتند از:

  • درد، سوزش یا خارش در هنگام ادرار کردن
  • نیاز به دفع ادرار بیشتر و سریعتر از حد نرمال
  • ادرار تیره، ابری و با بوی بد
  • کاهش درد در پایین شکم
  • احساس ناخوشایند، درد، بیماری و خستگی

به طور کلی، عفونت مثانه که توسط عفونت باکتریایی ایجاد شده، با آنتی بیوتیک تجویزی توسط پزشک درمان می‌شود. اگر قبلا دچار سيستيت شده‌ايد يا می‌دانيد به مورد غير عفونی و يا ملایم‌تر سيستيت مبتلا گشتید، ممکن است متوجه شويد که سيستيت شما بدون هيچ مداخله يا درماني برطرف شده است و همه آنچه که لازم است انجام دهید درمان علائم آن است. اگر به مرحله پس از تسکین علائم بیماری سیستیت (التهاب مثانه) رسیدید، محصولاتی که حاوی سدیم سیترات هستند، اسیدیته ادرار را کاهش می‌دهند تا ادرار کردن را برای شما راحت‌تر کند در حالی که بدن شما در حال مبارزه با عفونت است.

بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار از دست دادن کنترل مثانه است. زنان دو برابر مردان بی اختیاری ادرار را تجربه می‌کنند. بیشتر مشکلات کنترل مثانه هنگامی رخ می‌دهد که عضلات بیش از حد ضعیف و یا بیش از حد فعال می‌شوند. اگر عضلاتی که مثانه را بسته نگه می‌دارند ضعیف شوند، هنگام عطسه کردن، خندیدن یا بلند کردن جسم سنگین ممکن است دچار نشت ادرار شوید. این موارد شایع‌ترین علائم بی اختیاری ادرار هستند:

  • عدم توانایی در ادرار کردن
  • درد ناشی از پر شدن مثانه یا ادرار کردن بدون عفونت مثانه
  • ضعیف و ضعیف‌تر شدن جریان ادرار با یا بدون احساس عدم تخلیه کامل مثانه
  • ادرار کردن بیشتر بدون عفونت مثانه
  • احساس نیاز فوری به تخلیه ادرار یا از دست دادن ادرار در صورت دیر رسیدن به دستشویی
  • ادرار غیرطبیعی یا تغییرات مربوط به سکته مغزی، آسیب نخاعی یا اسکلروز چندگانه
  • نشت ادرار که موجب خجالت می‌شود.
  • عفونت‌های مکرر مثانه

درمان بستگی به نوع مشکل و شیوه زندگی شما دارد. درمان ممکن است شامل تمرینات ساده، دارو، دستگاه‌های خاص یا روش‌های تجویزی توسط پزشک یا عمل جراحی باشد.

مثانه بیش فعال

مثانه بیش فعال شرایطی است که مثانه در زمان اشتباه برای خارج کردن ادرار فشار ایجاد می‌کند. شما ممکن است دچار بی‌اختیاری، از دست دادن کنترل مثانه نیز باشید. مشکلات عصب، مصرف مایعات یا کافئین بیش از حد می‌تواند باعث ایجاد آن شود. اغلب علل ناشناخته است. اگر دو یا چند مورد از این علائم را دارید، ممکن است دچار پرکاری مثانه باشید:

  • اگر در طول روز هشت بار یا بیشتر و یا در طول شب دو بار یا بیشتر ادرار می‌کنید
  • احساس نیاز ناگهانی و شدید به ادرار کردن
  • نشت ادرار پس از نیاز فوری و شدید به ادرار کردن

پزشک شما ممکن است دارویی تجویز کند که می‌تواند عضلات و اعصاب را آرام کند. دارو ممکن است به صورت قرص، مایع یا پچ باشد. داروها می‌توانند باعث خشکی چشم شوند. همچنین می‌توانند سبب خشکی دهان و یبوست گردند. برای مقابله با این اثرات، از قطره‌های چشم استفاده کنید تا چشمان‌تان را مرطوب نگه دارید، یا در صورت خشک شدن دهان، آدامس بدون قند بجوید یا آب نبات بدون قند بمکید و در طول روز چند جرعه آب بنوشید.

سرطان مثانه

سرطان مثانه در پوشش مثانه رخ می‌دهد. عوامل خطر ابتلا به سرطان مثانه شامل سیگار کشیدن و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص در محل کارمی‌باشد. افراد دارای سابقه خانوادگی سرطان مثانه یا کسانی که بزرگتر، سفید یا مرد هستند، دارای خطر بالاتری می‌باشند. علائم سرطان مثانه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خون در ادرار
  • الزام مکرر برای ادرار کردن
  • درد در هنگام ادرار کردن
  • درد پایین شکم

درمان فرد بستگی به مرحله و درجه سرطان دارد. همچنین به سن و سلامت فرد وابسته است. در اینجا مروری کلی بر درمان‌های سرطان مثانه آمده است:

  • جراحی برای برداشتن تمام و یا بخشی از مثانه
  • ایمیونوتراپی
  • شیمی درمانی
  • پرتو درمانی
  • ترکیبی از این درمان‌ها

انسداد خروجی مثانه

انسداد خروجی مثانه انسداد در پایین مثانه است. این وضعیت جریان ادرار به داخل مجرای ادرار را کاهش می‌دهد یا متوقف می‌کند. مجرای ادرار لوله‌ای است که ادرار را به خارج از بدن حمل می‌کند. این وضعیت در مردان مسن رایج است.

علائم انسداد خروجی مثانه ممکن است متفاوت باشد اما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد شکمی
  • احساس مداوم پر بودن مثانه
  • تکرر ادرار
  • درد هنگام ادرار (دیسوریا)
  • مشکل در شروع ادرار (تردید در ادرار کردن)
  • جریان ادرار ناگهانی و ناپایدار، در برخی موارد عدم توانایی در ادرار کردن
  • عفونت مجاری ادراری
  • بیدار شدن در شب برای ادرار کردن (نوکتوریا)

درمان انسداد خروجی مثانه بستگی به علت آن دارد. لوله‌ای که کاتتر نامیده می‌شود به مثانه وارد می‌شود. قرار دادن آن از طریق مجرای ادرار به منظور جلوگیری از انسداد انجام می‌گردد. گاهی اوقات، کاتتری که از طریق ناحیه شکمی به مثانه منتقل می‌شود، جهت تخلیه مثانه مورد نیاز است. اغلب، برای درمان طولانی مدت انسداد خروجی مثانه نیاز به جراحی دارید. با این حال، بسیاری از بیماری‌هایی که باعث این مشکل می‌شوند می‌توانند با دارو درمان شوند.

برگشت ادراری

برگشت ادراری وضعیتی است که ادرار موجود در مثانه به لوله‌هایی به نام حالب و معمولا به کلیه‌ها بازمی‌گردد. این وضعیت اغلب در نوزادان و دوران کودکی تشخیص داده می‌شود. کودک مبتلا به برگشت ادراری در معرض خطر ابتلا به عفونت‌های کلیوی مکرر قرار دارد. با گذشت زمان این بیماری می‌تواند سبب آسیب به کلیه‌ها شود. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عفونت مجاری ادراری: علائم ممکن است شامل سوزش یا درد هنگام ادرار کردن، تکرر ادرار ، تب و کمر درد باشد. این علائم در پسران در هر سنی بعید است، مگر اینکه عفونت وجود داشته باشد.

مشکلات ادرار کردن عبارتند از:

o نیاز فوری
o چکه کردن
o خیس کردن شلوار

  • توده شکمی ناشی از کلیه متورم شده
  • افزایش وزن ضعیف
  • فشار خون بالا

پزشک کودک شما بهترین برنامه درمان برای کودک‌تان را بر اساس موارد زیر ارائه می‌دهد:

  • سن، وضعیت سلامتی و سابقه پزشکی کودک شما
  • میزان بیماری کودک‌تان
  • چگونگی مدیریت داروها، روش‌ها یا درمان‌های خاص توسط فرزند شما
  • اگر وضعیت فرزند شما رو به بدتر شدن باشد
  • نظر پزشکان که در مراقبت از فرزند شما دخیل است.
  • نظر و اولویت شما

سرطان(تومور) بیضه: علائم و درمان

بیضه‌ها بخشی از سیستم تولید مثل مردان هستند. بیضه‌ها در داخل کیسه‌ای از پوست قرار دارند که کیسه‌ی بیضه نامیده می‌شود و زیر آلت تناسلی مرد قرار دارد. سرطان بیضه یک رشد غیر طبیعی در سلول‌های بیضه است. مردانی که متوجه غده، ورم یا درد در کشاله ران یا کیسه‌ی بیضه می‌شوند ممکن است نگران این شوند که سرطان بیضه دارند. سرطان معمولا در یک بیضه رخ می‌دهد. کمتر از 5٪ مواقع در هر دو بیضه اتفاق می‌افتد. (معمولا اگر سرطان بیضه دوم رخ دهد، دو تومور در زمان‌های مختلف تشخیص داده می‌شوند، سرطان دوم شاید چند سال بعد باشد).

سرطان بیضه در مردان با هر سنی از جمله نوزادان و مردان مسن می‌تواند رخ دهد. سرطان بیضه به خصوص وقتی زودهنگام تشخیص داده شود و زمانی که کوچک است و گسترش نیافته است، می‌تواند درمان شود. متخصصان ما پس از تشخیص سرطان بیضه بهترین درمان را پیشنهاد می‌دهند. برای کسب اطلاعات بیشتر، مشاوره یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل نمایید.

سرطان بیضه چیست؟


سرطان زمانی شروع می‌شود که رشد سلول‌ها در بدن از کنترل خارج می‌شوند. تقریبا سلول‌های هر قسمت از بدن می‌توانند به سرطان تبدیل شوند و می‌توانند به مناطق دیگر بدن گسترش پیدا کنند. سرطانی که در بیضه‌ها رخ می‌دهد سرطان بیضه نامیده می‌شود.

بیضه‌ها از چندین نوع سلول تشکیل شده‌اند، که هر کدام می‌توانند به صورت یک نوع یا انواع بیشتری سرطان ایجاد شوند. تشخیص دادن این نوع سرطان‌ها از یکدیگر اهمیت دارد زیرا آنها در نحوه درمان و پیش بینی متفاوت هستند.

تومورهای سلول ژرم

بیش از 90٪ سرطان‌های بیضه در سلول‌های خاصی که به عنوان سلول‌های ژرم شناخته می‌شوند، توسعه می‌یابند. این‌ها سلول‌هایی هستند که اسپرم را تشکیل می‌دهند. 2 نوع اصلی تومورهای سلول ژرم (GCTs)  در مردان عبارتند از:

  • سمینوما
  • غیر سمینوما که از کارسینوم جنینی، کارسینوم سلول زرده، کوریوکارسینوما و یا تراتوم تشکیل شده است.

پزشکان با نگاه کردن به سلول‌ها زیر میکروسکوپ می‌توانند بگویند چه نوع سرطان بیضه‌ای دارید. این 2 نوع تقریبا به طور مساوی رخ می‌دهند. بسیاری از سرطان‌های بیضه حاوی هر دو سلول‌های سمینوما و غیر سمینوما هستند. این تومورهای سلول ژرم مخلوط مانند غیر سمینوما درمان می‌شوند، زیرا مانند غیر سمینوماها رشد می‌کنند و گسترش می‌یابند.

علائم سرطان بیضه


نمی‌توانید تنها از نشانه‌ها مطمئن شوید که مبتلا به سرطان بیضه هستید، بنابراین مراجعه به متخصص در رابطه با هر گونه علائم بیضه که باعث نگرانی شما است، امری مهم است. شایع‌ترین علائم سرطان بیضه عبارتند از:

  • غده‌ی بدون درد رو یا درون بیضه.
  • بیضه متورم یا بزرگتر بدون غده (اینکه یکی از بیضه‌ها بزرگتر از دیگری باشد یا یکی پایین‌تر از دیگری آویزان باشد امری طبیعی است).
  • داشتن درد یا احساس سنگینی در پایین شکم یا کیسه‌ی بیضه
  • رشد یا درد سینه
  • علائم بلوغ زودرس در پسران

اگر سرطان بیضه زودهنگام تشخیص داده نشود، می‌تواند به سایر قسمت‌های بدن گسترش پیدا کند. حتی زمانی که سرطان بیضه گسترش پیدا کرده است، هنوز ممکن است نشانه‌ای وجود نداشته باشد. اما برخی از مردان ممکن است برخی از علائم زیر را داشته باشند:

  • درد پایین کمر ناشی از سرطان که به غدد لنفاوی در پشت شکم گسترش یافته است. (غدد لنفاوی مجموعه‌ای از سلول‌های ایمنی بدن به اندازه لوبیا هستند).
  • تنگی نفس، درد قفسه سینه یا سرفه (حتی سرفه کردن خون) گسترش یافته در ریه‌ها ناشی از سرطان.
  • درد شکم که ناشی از غدد لنفاوی بزرگ شده است یا به علت سرطان که به کبد گسترش یافته است.
  • سردرد یا گیجی ناشی از سرطان گسترش یافته به مغز

عوامل خطر


عامل خطر چیزی است که شانس ابتلا به بیماری مانند سرطان را تغییر می‌دهد. سرطان‌های مختلف دارای عوامل خطر مختلف هستند. برخی از عوامل خطر، مانند سیگار کشیدن، می‌توانند تغییر کنند. دیگر عوامل، مانند سن یا سابقه خانوادگی فرد، قابل تغییر نیستند. اما دارا بودن یک یا حتی چندین عامل خطر به این معنا نیست که به این بیماری مبتلا خواهید شد. همانطور که فاقد عوامل خطر بودن به این معنی نیست که مبتلا به بیماری نخواهید شد. برخی از افراد مبتلا به این بیماری ممکن است هیچگونه عوامل خطر شناخته شده‌ای نداشته باشند.

عوامل خطر سرطان بیضه عبارتند از:

  • بیضه‌ی نزول نکرده 
  • سابقه خانوادگی سرطان بیضه
  • عفونت HIV
  • کارسینوم در قسمت بیضه
  • مبتلا بودن به سرطان بیضه قبل از آن

درمان


در سال‌های اخیر پیشرفت‌های زیادی در درمان سرطان بیضه انجام شده است. روش‌های جراحی بهبود بخشیده شده و پزشکان بیشتر در مورد بهترین شیوه‌های استفاده از شیمی درمانی و پرتودرمانی برای درمان انواع مختلف سرطان بیضه می‌دانند. پس از تشخیص سرطان و مرحله‌ی آن، تیم پرستاری سرطان با شما درباره گزینه‌های درمان صحبت خواهند کرد. بسته به نوع و مرحله سرطان و سایر عوامل، گزینه‌های درمان سرطان بیضه می‌توانند متفاوت باشد. در برخی موارد ممکن است بیش از یک نوع درمان استفاده شود.

جراحی

جراحی معمولا اولین درمان برای تمام سرطان‌های بیضه است. برخی از جراحی‌های انجام شده برای سرطان‌های بیضه عبارتند از:

  • برداشت کامل بیضه از طریق کشاله‌ی ران: این نوع جراحی شامل برداشتن بیضه (بیضه‌ها) که حاوی سرطان هستند، است. همه سرطان‌های بیضه معمولا با این جراحی درمان می‌شوند حتی آن دسته از سرطان‌هایی که گسترش پیدا کرده‌اند.
  • تشریح گره‌های لنفاوی رتروپریتوئن: بسته به نوع و مرحله سرطان، برخی از غدد لنفاوی در پشت شکم نیز ممکن است در همان زمانی که ارکیکتومی حذف می‌شود یا در عمل دوم حذف شوند. همه‌ی بیماران مبتلا به سرطان بیضه نیازی به برداشتن غدد لنفاوی ندارند.

خطرات کوتاه مدت هر نوع جراحی عبارتند از واکنش به بیهوشی، خونریزی بیش از حد، لخته شدن خون و عفونت‌ها. اکثر مردان بعد از عمل دارای حداقل درد هستند که معمولا در صورت نیاز ممکن است با داروهای درد کنترل شود.

پرتو درمانی

پرتو درمانی از یک پرتو اشعه‌های پر انرژی (مانند اشعه گاما یا اشعه ایکس) یا ذرات (مانند الکترون‌ها، پروتون‌ها یا نوترون‌ها) برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند یا سرعت رشد آنها را کند می‌کند. در درمان سرطان بیضه، تشعشع عمدتا برای کشتن سلول‌های سرطانی است که به غدد لنفاوی گسترش یافته است.

درمان بسیار شبیه به انجام اشعه ایکس است، اما تابش شدید‌تر می‌باشد. خود این روش بدون درد است. هر درمان تنها چند دقیقه طول می‌کشد اما زمان برنامه و رفتن به محل برای درمان، بیشتر طول می‌کشد.

عوارض جانبی شایع می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • کوفتگی
  • حالت تهوع
  • اسهال

شیمی درمانی

شیمی درمانی (شیمی) استفاده از داروها برای درمان سرطان است. داروها را می‌توان به شکل قرص قورت داد یا می‌توان با سوزن به رگ یا عضله تزریق کرد. برای درمان سرطان بیضه، داروها معمولا به رگ تزریق می‌شوند. شیمی درمانی، درمان سیستمتیک است. این بدان معنی است که دارو برای رسیدن به سلول‌های سرطانی و نابود کردن آنها در سراسر بدن حرکت می‌کند. شیمی درمانی اغلب برای درمان سرطان بیضه زمانی که خارج از بیضه گسترش یافته است و یا برای کاهش خطر بازگشت سرطان پس از برداشتن بیضه استفاده می‌شود. این روش تنها برای سرطانی که در بیضه است مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

عوارض جانبی شیمی درمانی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ریزش مو
  • زخم‌های دهان
  • از دست دادن اشتها
  • تهوع و استفراغ
  • اسهال
  • افزایش احتمال ابتلا به عفونت (ناشی از داشتن تعداد خیلی کم از گلبول‌های سفید خون)
  • کبودی یا خونریزی آسان (ناشی از داشتن تعداد خیلی کم پلاکت خون)
  • کوفتگی (خستگی شدید، اغلب ناشی از داشتن تعداد بسیار کمی از گلبول‌های قرمز خون)

شیمی درمانی با دوز بالا و پیوند سلول‌های بنیادی

به طور کلی، سرطان‌های بیضه به شیمی درمانی (شیمی) پاسخ می‌دهند، اما همه سرطان‌ها با این روش درمان نمی‌شوند. اگر چه دوزهای بالاتر از شیمی درمانی ممکن است موثرتر باشند، اما استفاده نمی‌شوند زیرا می‌توانند به شدت به مغز استخوان که در آن سلول‌های جدید خون تشکیل می‌شوند، آسیب برسانند.

پیوند سلول‌های بنیادی اجازه می‌دهد تا پزشکان از دوزهای بالاتر شیمی درمانی استفاده کنند. سلول‌های بنیادی خون تشکیل شده از جریان خون در هفته قبل از درمان با استفاده از یک دستگاه خاص جمع آوری می‌شوند. در گذشته سلول‌های بنیادی از مغز استخوان گرفته می‌شدند، اما این کار در حال حاضر کمتر انجام می‌شود. سلول‌های بنیادی یخ زده هستند، و سپس بیمار دوز بالایی از مواد شیمیایی را دریافت می‌کند. در سرطان بیضه، پیوند سلول‌های بنیادی اغلب برای درمان سرطان‌هایی که بعد از شیمی درمانی باز می‌گردند استفاده می‌شود.

زگیل تناسلی:علائم و درمان (لیزر، سوزاندن، فریز یا کرایو)

زگیل‌های تناسلی کوچک، زائده گوشتی، برآمدگی یا تغییرات پوست در هر قسمت بر روی ناحیه تناسلی و یا در اطراف مقعد هستند. زگیل‌های تناسلی می‌توانند به صورت یک زگیل تکی یا به صورت چندین زگیل به صورت دسته‌ای ظاهر شوند. زگیل توسط ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) ایجاد می‌شود. ویروس پاپیلومای انسانی می‌تواند از طریق واژن، مقعد و به صورت بسیار نادر از راه رابطه جنسی دهانی و همچنین تماس جنسی تناسلی انتقال یابد. زگیل تناسلی باید توسط پزشک درمان شود. درمان زگیل تناسلی به نوع زگیل و جایی که زگیل رخ داده است بستگی دارد.

برای از بین بردن زگیل از کرم، لوسیون، یا مواد شیمیایی و یا فریز کردن، سوزاندن یا برداشتن زگیل استفاده کنید.

زگیل تناسلی یکی از رایج‌ترین انواع عفونت‌های منتقله از راه جنسی است. با درمان مناسب و به موقع، بیماری اغلب می‌تواند کنترل شود. اگر نگران هستید یا فکر می‌کنید که زگیل‌های تناسلی دارید، به متخصص مراجعه کنید. متخصصین ما اطلاعات بیشتری در مورد انتقال زگیل تناسلی و نحوه جلوگیری از آنها به شما ارائه می‌دهند. متخصصین ما پس از تشخیص زگیل تناسلی و شدت آن، بهترین درمان مناسب برای شما را توصیه می‌کنند. شما می‌توانید برای دریافت مشاوره یا رزرو نوبت با ما تماس بگیرید.

علل


ویروسی که باعث ایجاد زگیل‌های تناسلی می‌شود، ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) نامیده می‌شود. بیش از 70 نوع مختلف ویروس پاپیلومای انسانی وجود دارد. انواع خاصی از ویروس پاپیلومای انسانی می‌توانند منجر به تغییرات پیش سرطانی در گردن رحم، سرطان دهانه رحم یا سرطان مقعد شوند. اینها انواع پر خطر ویروس پاپیلومای انسانی هستند.

همه‌ی انواع ویروس HPV باعث ایجاد زگیل تناسلی نمی‌شوند. انواع دیگر ویروس پاپیلومای انسانی باعث ایجاد زگیل در قسمت‌های دیگر پوست مانند دست‌ها می‌شوند.

عفونت HPV در اطراف دستگاه تناسلی رایج است. اکثر افراد علائمی ندارند. در زنان، ویروسHPV  می‌تواند به نواحی داخل، بر روی دیواره‌های مهبل و دهانه رحم گسترش یابد که بدون استفاده از روشی خاصیبه راحتی قابل دیدن نیستند.

علائم


در اکثر افرادی که دچار عفونت ویروس HPV هستند هیچگونه زگیل آشکاری گسترش پیدا نمی‌کند. اگر زگیل‌ها ظاهر شوند ممکن است چندین هفته تا چندین سال پس از تماس با ویروس باشد. شایع‌ترین نواحی گسترش زگیل در زنان عبارتند از:

  • اطراف بخش برونی آلت تناسلی زن (دهانه مهبل)
  • بر روی دهانه رحم (ورودی رحم)
  • داخل واژن
  • در اطراف یا داخل مقعد
  • کشاله‌ی ران

و در مردان:

  • روی آلت تناسلی مرد
  • روی کیسه‌ی بیضه
  • در داخل مجرای ادرار (لوله‌ای که ادرار از آن جریان می‌یابد)
  • در اطراف یا داخل مقعد
  • کشاله‌ی ران

تشخیص


تشخیص اغلب بر اساس سابقه و ظاهر زگیل‌های تناسلی است. پزشک یک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد.

در زنان این معاینه شامل معاینه‌ی لگنی می‌شود. بزرگ سازی (کولپوسکوپی) برای نشان دادن زگیل‌هایی که با چشم غیر مسلح قابل دیدن نیستند استفاده می‌شود. پزشک سرکه رقیق شده در آب (اسید استیک) را در محل قرار می‌دهد که کمک می‌کند تا زگیل بهتر دیده شود. ویروسی که باعث ایجاد زگیل‌های تناسلی می‌شود می‌تواند نتایج غیر عادی را در پاپ اسمیر ایجاد کند. اگر دچار این نوع تغییرات هستید، احتمالا برای مدتی بیشتر نیاز به انجام تست پاپ اسمیر دارید.

یک آزمایش دی ان ای ویروس پاپیلومای انسانی می‌تواند به شما بگوید که آیا شما دارای نوع پرخطر ویروس HPV شناخته شده که موجب سرطان دهانه رحم می‌شود، هستید یا خیر. این آزمایش ممکن است در موارد زیر انجام شود:

  • به عنوان یک آزمایش غربالگری برای زنان بالای 30 سال
  • در زنان با هر سنی که در آزمایش پاپ اسمیر کمی نتایج غیر عادی دارند.

درمان


هیچ درمان موثر تکی برای حذف زگیل تناسلی وجود ندارد. تعدادی گزینه‌های درمانی وجود دارد؛ با این حال، هیچ درمانی در از بین بردن زگیل و جلوگیری از بازگشت آنها در همه بیماران 100٪ موثر نیست. همچنان حذف عفونت ویروس پاپیلومای انسانی وقتی که رخ داده است امکان پذیر نسیت. زگیل‌های تناسلی ممکن است در حدود 10 تا 20 درصد از افراد در طی دوره سه تا چهار ماه خود به خود از بین بروند. از آنجا که ممکن است ویروس‌ها را به شریک جنسی‌تان انتقال دهید، تا زمان بهبودی کامل زگیل‌ها از برقراری رابطه‌ی جنسی خودداری کنید.

داروها

داروهای متعددی برای درمان زگیل‌های تناسلی وجود دارند و می‌توانند بعنوان جایگزین برای سایر درمان‌ها استفاده شوند.

  • پودوفیلین رزین (Pod-Ben-25, Podofin) به طور موضعی توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
  • پودوفیلاکس (کاندیلاکس) به صورت موضعی در خانه استفاده می‌شود و میزان درمان بالاتری نسبت به پودوفیلین رزین دارد. پودوفیلاکس برای پیشگیری نیز مفید است.
  • اسید تری کلرو استیک یا اسید بیکلوراتیک به صورت موضعی استفاده می‌شوند؛ با این حال، اغلب مواقع پاسخ ناقص است و احتمال برگشت بیشتر است و ممکن است باعث درد و سوزش شود.
  • فلوروراسیل (افودکس) مانند کرم استفاده می‌شود و برای درمان نیاز به مدت طولانی دارد و می‌تواند باعث سوزش و تحریک، و بسیاری از عوارض جانبی دیگر شود.
  • اینترفرون آلفا- n3 (آلفرون ان) تزریقی است که برای زگیل‌هایی استفاده می‌شود که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهند؛ با این حال، عوارض جانبی زیادی دارد.
  • ایمیکوئیمود (آلدارا) به عنوان یک کرم موضعی استفاده می‌شود و تحریک موضعی پوست از عوارض جانبی شایع این بیماری است.

کرایوتراپی

در این روش نیتروژن مایع یا (سرمازنه) برای یخ زدن زگیل‌ها استفاده می‌شود؛ پس از آن پزشک بافت مرده زگیل را از بین می‌برد. این روش بهترین روش مورد استفاده برای حذف زگیل‌های کوچک است که در بدنه‌ی آلت تناسلی یا در اطراف فرج ظاهر می‌شوند.

کریوتراپی به خصوص دردناک نیست، اما زمانی که زگیل‌ها یخ زده هستند احساس سوزش می‌کنید. معمولا برای بهبود پوست درمان شده 1 تا 3 هفته زمان لازم است. کرایوتراپی یک روش درمان اولیه‌ی عالی است زیرا نرخ واکنش به آن بالا بوده و عوارض جانبی کمی دارد.

درمان با لیزر

برای زگیل‌های بزرگ که ممکن است استفاده از روش‌های جراحی دیگر برای درمانشان دشوار باشد (برای مثال زگیل در مقعد، مهبل یا نزدیک مجرای ادرار) پزشک ممکن است آنها را با استفاده از جراحی لیزر حذف کند. در این روش، پزشک از لیزر برای برطرف کردن زگیل استفاده می‌کند. بسته به تعداد زگیل‌هایی که حذف می‌شوند و محل آنها، ممکن است بی‌حسی موضعی یا عمومی انجام شود. تا حدود دو تا چهار هفته بعد از عمل ممکن است درد و سوزش در محل درمان وجود داشته باشد.

الکترودسیکاسیون

برای از بین بردن زگیل‌هایی که در اطراف آلت تناسلی زن یا مقعد ظاهر می‌شوند و به درمان پاسخ نمی‌دهند، ممکن است از الکتروسرجری استفاده شود. این یک روش جراحی است که با عبور دادن برق از طریق حلقه فلزی که اطراف زگیل را می‌پوشاند یا در مقابل آن قرار می‌گیرد زگیل را می‌سوزاند. ممکن است پزشک از یک چاقوی جراحی برای کندن هر گونه بافت باقیمانده زگیل استفاده کند.

از آنجا که این نوع جراحی می‌تواند بسیار دردناک باشد، بیهوشی معمولا قبل از شروع مراحل درمان انجام می‌شود که می‌تواند در مطب با بی‌حسی موضعی انجام شود. توجه داشته باشید که دودی که حاصل می‌شود ممکن است عفونی باشد.

برش

این یک عمل جراحی است که پزشک با استفاده از چاقوی جراحی زگیل را می‌برد. معمولاً برای برداشتن زگیل‌های سخت کوچک یا زگیل‌هایی که ترکیب شده و یک برآمدگی به شکل گل کلم را تشکیل داده‌اند، توصیه می‌شود. ناحیه تحت درمان قبل از انجام عمل جراحی بی‌حس می‌شود و معمولا برش‌ها با استفاده از بخیه بسته می‌شوند.

جراحی می‌تواند جای زخم بر جای بگذارد.علاوه بر این، ممکن است ناحیه درمان شده به مدت یک تا سه هفته بعد از آن زخم باشد و یا دردناک باشد.

پیشگیری


نداشتن رابطه‌ی جنسی تنها راه برای جلوگیری از زگیل‌های تناسلی و سایر بیماری‌های STI (منتقله از راه عفونت‌های جنسی) است. شما همچنین می‌توانید با داشتن یک رابطه جنسی با شریک جنسی که می‌دانید عاری از بیماری است، شانس خود را برای ابتلا به انتقال عفونت‌های جنسی کاهش دهید.

کاندوم‌های مردانه و زنانه نمی‌توانند به طور کامل از شما در برابر عفونت محافظت کنند. این به این دلیل است که ویروس یا زگیل می‌تواند روی پوست مجاور باشد. کاندوم خطر ابتلا را کاهش می‌دهد و شما همواره باید از آنها استفاده کنید. ویروس HPV می‌تواند از فرد به فرد منتقل شود، حتی زمانی که زگیل قابل مشاهده نسیت یا نشانه‌های دیگر وجود ندارد. انجام رابطه‌ی جنسی بی‌خطر می‌تواند به جلوگیری از ابتلا به ویروس HPV کمک کند.

دو واکسن در دسترس است که در برابر چهار نوع ویروس HPV که باعث ایجاد سرطان دهانه رحم در زنان می‌شود محافظت کننده هستند. واکسن بصورت مجموعه‌ای از سه تزریق داده می‌شود. برای دختران و زنان در سنین 9 تا 26 سال توصیه می‌شود. یکی از دو واکسن از مردان و پسران در برابر زگیل‌های تناسلی و مقعد محافظت می‌کند. برای پسران و مردان بین ۹ تا ۲۶ سال توصیه می‌شود. که برای پسران و مردان در سنین 9 تا 26 توصیه می‌شود.

سرطان (تومور) کلیه:علائم، تشخیص و درمان

سرطان کلیه بیماری است که موجب می‌شود برخی از سلول‌های موجود در کلیه  بدخیم (سرطانی) شوند و در نتیجه به صورت کنترل نشده‌ای رشد کرده و تکثیر شوند و تشکیل تومور دهند. تقریبا تمامی موارد سرطان کلیه در ابتدا از غشایی که در لوله‌های باریک درون کلیه قرار دارد، آغاز می‌شوند. به این نوع از سرطان کلیه، سرطان کارسینومای کلیه نیز گفته می‌شود. خوشبختانه در اغلب موارد، سرطان کلیه قبل از این که به سایر ارگان‌ها نفوذ کند، تشخیص داده می‌شود و درمان سرطان‌هایی که به هنگام تشخیص داده می‌شوند نیز آسانتر بوده و می‌تواند موفقیت آمیز باشد.

بسیار مهم است که شما در مورد گزینه‌های درمانی خود به خوبی مطلع شوید و برای تصمیم گیری صحیح، وقت کافی اختصاص دهید. یکی از مهمترین عوامل در انتخاب برنامه‌ی درمان، مرحله‌ی پیشرفت سرطان است. در صورتی که به سرطان کلیه مبتلا هستید، بسیار مهم است که در اولین فرصت ممکن به پزشک متخصص مراجعه کنید. متخصصین ما بعد از تشخیص سرطان و میزان پیشرفت آن، در مورد گزینه‌های درمانی که پیش رو دارید با شما صحبت می‌کنند. متخصصین ما  برای انتخاب بهترین روش درمان عوامل مختلفی را مد نظر قرار می‌دهند، از جمله: وضعیت کلی سلامت شما، عوارض جانبی احتمالی هر روش درمانی، احتمال ریشه کن کردن سرطان، طول عمر پیش بینی شده و چگونگی برطرف کردن علائم. برای دریافت اطلاعات بیشتر و گرفتن وقت قبلی با ما تماس حاصل فرمایید.

علل


بروز تغییراتی در DNA در سلول‌های سالم کلیه، موجب می‌شود که این سلول‌ها حالتی غیرعادی پیدا کنند و سرطانی شوند. برخی از ژن‌ها، زمان تکثیر سلول و زمان مرگ آن را را کنترل می‌کنند. این ژن‌ها که به رشد، تکثیر و زنده ماندن سلول کمک می‌کنند، آنکوژن نام دارند. سایر ژن‌هایی که روند تکثیر سلول را کند کرده یا موجب مرگ سلول در زمان درست می‌شوند نیز ژن‌های مهارکننده تومور نامیده می‌شوند. با بروز تغییراتی در DNA ممکن است آنکوژن‌ها فعال و ژن‌های مهارکننده تومور غیر فعال شوند. برخی از تغییرات ژنتیکی DNA نیز می‌تواند موجب شود که برخی بیماری‌ها بین اعضای خانواده به ارث برسد و در نتیجه شخص بیش از دیگران در معرض ابتلا به سرطان کلیه باشد.

اما در اغلب موارد، جهش‌های ژنتیکی که منجر به سرطان و تومور کلیه می‌شوند، ارثی نیستند و در طول زندگی فرد ایجاد می‌شوند. این جهش‌های ژنتیکی می‌تواند ناشی از عواملی مانند قرارگیری در معرض مواد شیمیایی خاص (مانند مواد موجود در تنباکو و سیگار) باشد اما در اغلب موارد، علت بروز این جهش‌های ژنتیکی مشخص نیست.

علائم سرطان کلیه


در بسیاری از موارد ممکن است افراد هیچ علائمی در مراحل اولیه بیماری نداشته باشند. با بزرگ تر شدن تومور، علائم به تدریج بروز می‌کنند. شما ممکن است یکی یا تعداد بیشتری از علائم زیر را داشته باشید:

  • خون در ادرار
  • وجود برآمدگی یا توده در پهلو یا شکم
  • درد در پهلو که تسکین پیدا نمی‌کند.
  • بی اشتهایی
  • کاهش وزن بدون هیچ دلیل مشخصی
  • تبی که هفته‌ها ادامه پیدا می‌کند و ناشی از سرماخوردگی یا عفونت نیست.
  • خستگی مفرط
  • آنمی (کم خونی شدید)
  • تورم در پاها و زانو‌ها

در صورتی که سرطان کلیه به سایر اعضای بدن منتشر شود علائم دیگری نیز ایجاد می‌کند:

  • تنگی نفس
  • سرفه‌ی خونی
  • درد استخوانی

تشخیص


برای تشخیص سرطان کلیه ممکن است پزشک یکی یا تعداد بیشتری از تست‌های زیر را انجام دهد:

  • آزمایش ادرار برای تشخیص وجود خون در ادرار یا سایر مشکلات
  • آزمایش خون برای بررسی عملکرد کلیه‌ها
  • پیلوگرام داخل وریدی که طی آن مایع کنتراست رنگی در داخل مجرای ادرای تزریق می‌شود تا بتوان تصاویر واضحی از کلیه به دست آورد و سپس توسط اشعه ایکس از کلیه عکسبرداری می‌شود.
  • سونوگرافی که کمک می‌کند پزشک تشخیص دهد که تومور کاملا جامد است یا درون آن با مایع پر شده.
  • سی تی اسکن که ممکن است قبل از آن نیز ماده کنتراست رنگی تزریق شود. برای تشخیص سرطان کلیه، عکسبرداری سی.تی اسکن تقریبا جایگزین پیلوگرام شده است.
  • اسکن ام آر آی: برای انجام این اسکن نیز ممکن است نیاز به تزریق ماده کنتراست رنگی باشد تا تصاویر واضح تری تهیه شوند.
  • آرتریوگرام کلیوی: از این تست برای تعیین میزان خونرسانی به تومور استفاده می‌شود. این تست معمولا تجویز نمی‌شود اما برای تشخیص وضعیت برخی تومورهای کوچک مفید است. این تست کاربردهای دیگری نیز دارد.

عوامل خطر


سرطان‌های مختلف دارای عوامل خطر مختلف هستند. برخی از این عوامل مانند سیگار کشیدن را می‌توان تغییر داد و برخی دیگر مانند سن و سابقه خانوادگی را نمی توان تغییر داد. اما داشتن یک یا چند عامل خطر لزوما به این معنا نیست که شما حتما به این بیماری مبتلا می‌شوید  بلکه تنها به این معناست که احتمال بروز بیماری در شما بیشتر است. از سوی دیگر ممکن است شخصی که هیچ یک از عوامل خطر را ندارد، به بیماری مبتلا شود. حتی در صورتی که شخص مبتلا به سرطان کلیه، یکی از عوامل خطر را داشته باشد به سختی می‌توان گفت  که این عامل تا چه حد در ابتلا به سرطان موثر بوده است. در هر حال عوامل خطر برای ابتلا به سرطان کلیه عبارتند از:

  • سیگار کشیدن
  • چاقی
  • قرارگیری در معرض ماد شیمیایی مانند کادمیوم، برخی از علف کش‌ها و حلال‌های آلی، به ویژه تری کلرو اتیلن.
  • داشتن سابقه خانوادگی در ابتلا به سرطان کلیه
  • داشتن فشار خون بالا
  • مصرف داروهای خاص مانند فنا سیتین و دیورتیک‌ها
  • ابتلا به بیماری‌های کلیوی وخیم
  • جنسیت: سرطان کلیه تا دوبرابر در مردان بیشتر از زنان شایع است.

درمان سرطان کلیه


بسته به این که سرطان و تومور کلیه تا چه مرحله‌ای پیشرفت کرده است، ممکن است از روش‌های درمانی مختلفی استفاده شود.

شیمی درمانی

در این روش، از درمان دارویی برای متوقف کردن رشد سلول‌های سرطانی یا از بین بردن آنها استفاده می‌شود. شیمی درمانی در مقایسه با سایر سرطان‌ها، برای سرطان کلیه کمتر موثر است و معمولا برای انواع خاصی از سرطان کلیه به کار می‌رود که سلول‌های اسپیندل در کلیه (نوع سارکوماتوئید) را درگیر کرده اند.

درمان بیولوژیک

در این روش از سیستم ایمنی بدن شما برای درمان سرطان استفاده می‌شود و عوامل دفاعی طبیعی در بدن، تقویت یا بازیابی شده  و یا به سمت سلول‌های سرطانی هدایت می‌شوند. مواد مورد استفاده برای درمان بیولوژیک توسط خود بدن شما و یا به صورت مصنوعی در آزمایشگاه تولید می‌شوند.

درمان هدفمند

در این روش درمان از داروها یا موادی استفاده می‌شود که سلول‌های سرطانی را شناسایی کرده و مورد هدف قرار می‌دهند. یکی از انواع درمان‌های هدفمند استفاده از مواد ضد آنکوژن است. این مواد مانع از خونرسانی و تغذیه‌ی تومور می‌شوند و در نتیجه رشد تومور متوقف شده و یا به تدریج از بین می‌رود. نوع دیگری از داروهای هدفمند مهارکننده‌ی  پروتئین کیناز است. این داروها به صورت خوراکی مصرف می‌شوند و ترشح آنزیم‌هایی که موجب رشد سلول‌های سرطانی می‌شود را متوقف می‌کنند. هر کدام از این داروها جایگاه منحصر به فردی در کنترل سرطان پیشرفته‌ی  کلیه دارند.

پرتودرمانی

پرتو درمانی معمولا برای تسکین علائم ناشی از سرطان کلیه و یا برای بیمارانی استفاده می‌شود که نمی توانند جراحی انجام دهند. در این روش از امواج اشعه ایکس با انرژی بالا یا سایر امواج پر قدرت برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود تا رشد آنها متوقف شود. برای انجام پرتودرمانی، از دستگاهی خارجی استفاده می‌شود که امواج پرقدرت را تولید کرده و به سلول‌های سرطانی در داخل بدن انتشار می‌دهد.

جراحی

اصلی‌ترین درمان برای سرطان کلیه، انجام جراحی است. احتمال درمان سرطان کلیه بدون انجام جراحی کم است. حتی بیمارانی که سرطان آمها به سایر ارگان‌ها نفوذ پیدا کرده است نیز بهتر است که این جراحی را انجام دهند تا بافت سرطانی از بدنشان خارج شود. برداشتن کلیه‌ای که تومور سرطانی دارد می‌تواند به برخی بیماران کمک کند که زندگی طولانی تری داشته باشند. بنابراین حتی اگر سرطان به خارج از کلیه انتشار پیدا کرده باشد باز هم ممکن است پزشک متخصص انجام جراحی را تجویز کند. جراحی برداشتن کلیه همچنین برای تشکین علائمی مانند خونریزی و درد نیز انجام می‌شود.

پیشگیری


پزشکان نمی دانند که دقیقا علت بروز سرطان و تومور کلیه چیست و به همین خاطر چگونگی پیشگیری از آن نیز مشخص نیست. با این حال، محققین برخی از عوامل خاص را به بروز سرطان کلیه ارتباط می‌دهند، بنابراین شما می‌توانید برای کاهش خطر ابتلا به سرطان کلیه برخی اقدامات را انجام دهید. برای مثال، سیگار کشیدن را ترک کنید، وزن خود را در محدوده سالم نگه دارید، فشار خون خود را کنترل کنید و از قرار گیری در معرض مواد شیمیایی مضر اجتناب کنید.