علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

هنگامی که بخشی از یک اندام یا بافت در بدن (همچون قوس یا لوپ روده) از طریق محلی ضعیف یا دهانه مانند در دیواره ماهیچه‌ای بیرون بزند، می‌تواند به فضایی وارد شود که به آنجا تعلق ندارد. این پیش‌آمدگی را فتق  گویند، که ممکن است شبیه یک بیرون‌زدگی یا برآمدگی دیده شود.

برخی از کودکان با سوراخ‌های زیادی در بدن به دنیا می‌آیند که با گذشت زمان بسته می‌شود. بافت‌های نزدیک به این محل‌ها می‌توانند در چنین سوراخ‌هایی فرو رفته و تبدیل به فتق شوند. برخلاف فتقی که در بزرگسالان پیش می‌آید، این نقاط همیشه یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای نیستند، بلکه این سوراخ‌ها، نقاطی طبیعی هستند که هنوز بسته نشده‌اند.

گاهی اوقات بافت می‌تواند در سوراخی فرو رود که در واقع جای یک ورید یا بافت دیگر بوده است. در سایر موارد، کشیدگی یا آسیب‌دیدگی می‌تواند باعث ایجاد یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای شود و بخشی از اندام‌های نزدیک به آن ناحیه می‌توانند از طریق آن نقطه ضعیف بیرون زده و ایجاد برآمدگی کنند که به این حالت فتق گفته می‌شود.

بسیاری از افراد تعجب می‌کنند از این که گفته شود فتق در کودکان بسیار شایع است. نوزدان (بخصوص نوزادان نارس) ممکن است حتی با فتق به دنیا بیایند.

فتق در کودکان را می‌شود درمان کرد (درمان فتق یکی از متداول‌ترین جراحی‌های بر کودکان است)، ولی باید علائم آن را شناخت تا در صورت لزوم بتوان برای کودک مراقبت‌های پزشکی مناسب را فراهم کرد.

برای شناسایی و درمان انواع فتق در کودکان لازم است فورا به متخصص اورولوژی مراجعه شود تا با تشخیص و درمان سریع از ناراحتی و درد کشیدن نوزاد و کودک جلوگیری شود. دکتر به عنوان متخصص اورولوژی با سالها تجربه در زمینه مشکلات کودکان میتواند به درمان دلبندان شما کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع فتق


انواع مختلفی از فتق وجود دارد و هرکدام از آنها سطح متفاوتی از مراقبت‌های پزشکی را می‌طلبد. در بسیاری از موارد فتق کودکان و نوزادان، بافت بیرون زده ممکن است فقط با فشار فیزیکی یا فشار بیرون بزند. شاید بیرون‌زدگی بیش از حد فقط هنگامی قابل تشخیص است که کودک در حال گریه، سرفه یا کشش عضلات خود است و ظاهراً در سایر اوقات عقب‌ نرفته و از بین نمی‌رود. به فتق در این مرحله، فتق قابل جااندازی گفته می‌شود و بلافاصله خطرناک نخواهد شد.

گاهی اوقات ممکن است بافت در سوراخی کیسه مانند گیر کرده و عقب نرود. این نوع فتق، فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) گفته شده و یکی از عارضه‌های خطرناکی است که نیاز به درمان فوری پزشکی دارد. برای مثال، قوس روده‌ای که در ناحیه شکمی فرو رفته و گیر کرده است می‌تواند مسیر غذا را در میان مجرای گوارشی مسدود کند. علائم فتق گیرکرده شامل درد، تهوع و کج‌خلقی است. اگر به ناحیه برآمده دست بزنید، احتمالاً سفت خواهد بود.

پزشک معمولاً سعی می‌کند تا بافت گیرکرده را با فشار نرم بر برآمدگی آزاد کرده و سعی کند آن را دوباره به دهانه بدن بازگرداند. از آنجایی که فتق گیرکرده بسیار دردناک است، معمولاً پزشک از مسکّن برای کاهش درد این عمل استفاده می‌کند. معمولاً برای پیشگیری از پیشرفت یک فتق گیر کرده دیگر، نیاز به جراحی در چند روز پس از بستری است.

جدی‌ترین نوع فتق، فتق مختنق است که در آن خونرسانی به بافت‌های گیر کرده فتقی قطع می‌شود. بدون خونرسانی، در واقع اکسیژن‌رسانی به بافت فتقی قطع شده و آن بافت خواهد مرد. در این صورت، بلافاصله نیاز به جراحی برای درآوردن بافت است، تا اکسیژن رسانی به بافت دوباره از سر گرفته شود. دو نوع از شایع‌ترین فتق‌های کودکان فتق مغبنی یا فتق اینگوینال در ناحیه کشاله ران و فتق ناف یا فتق آمبلیکال است.

فتق مغبنی (اینگوینال)

 فتق مغبنی (اینگوینال)

در نوزادان، شایع‌ترین علت فتق مغنبی بیرون زدگی قوس یا قسمتی از روده یا چین خوردن غشایی از شکم (یا در دختران، از تخمک یا لوله فالوپ) به سوراخی در کشاله ران است (ناحیه‌ای که شکم و بالای ران بهم می‌رسند). این سوراخ بعلت وجود چین غشای پریتونيال (صفاقی) ایجاد می‌شود که ایجاد یک کیسه می‌نمایند. قوس روده می‌تواند در این کیسه بیرون بیاید. فتق مثل یک بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران دیده می‌شود، مخصوصاً هنگامی که کودک گریه یا سرفه می‌کند یا سرپا می‌ایستد.

گاهی اوقات در پسران، فتق اینگوینال فراتر از کشاله ران رفته و در کیسه بیضه بیرون می‌زند (کیسه‌ای که بیضه‌ها را در خود جای داده است). در دختران، می‌تواند تا لابیای خارجی پیشروی کند (لبه‌های بزرگی که دور دهانه واژن را گرفته‌اند). در این موارد، یک برآمدگی یا تورم را می‌توان از کشاله ران تا کیسه بیضه یا لبه واژن دید.

فتق اینگوینال که در سمت راست شایع‌تر است، در پسران بیشتر از دختران اتفاق می‌افتد و بیشتر در نوزادان پسر نارس، دارای بیضه نهان و کودکان مبتلا به فیبروز کیستیک دیده می‌شود. همچنین کودکانی که سابقه خانوادگی فتق دارند نیز در خطر این بیماری هستند.

سایر عارضه‌هایی که ممکن است شبیه به فتق بنظر برسند ولی فتق نیستند، عبارتند از:

  • بیماری هیدروسل ارتباطی بسیار شبیه به فتق است، با این تفاوت که علت بیرون زدگی بافت فتقی نیست بلکه مایع درون بیضه است. بسته به ناحیه آن، هیدروسل می‌تواند بدون درمان رها شود تا در یک الی دو سال ناپدید شود یا می‌توان آن را جراحی کرد. در نوزادان، شاید هیدروسل نیازی به جراحی نداشته باشد، زیرا در بسیاری از موارد تا سالگرد دوم تولدشان، هیدروسل از بین می‌رود. برخی از موارد هیدروسل می‌تواند تغییراتی در اندازه نشان بدهد بسته به میزان مایعات ورودیو خروجی، برخی از موارد آن نیز ممکن است آبی رنگ به نظر برسد زیرا غشایی که باعث هیدروسل می‌شود آبی است.
  • گاهی اوقات، بیضه متحرک (شناور)، (بیضه‌ای که از کیسه بیضه بصورت گهگاه به بیرون حرکت می‌کند) نیز باعث بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران می‌شود. شاید نیازی به درمان این عارضه نباشد ولی باید توسط متخصص کودکان معاینه شود.
  • فتق فمورال (رانی) در کودکان به ندرت دیده می‌شود و معمولاً با فتق اینگوینال اشتباه گرفته می‌شود. این نوع فتق شامل بافت‌هایی است که در طول ورید در بالای ران فشرده شده‌اند. فتق فمورال همانند یک برآمدگی در بالای ران بنظر می‌رسد، کمی پایین‌تر از کشاله ران.

فتق آمبلیکال (ناف)

فتق آمبلیکال (ناف)

برخی از نوزادان با ضعف یا سوراخی در عضلات شکمی و در اطراف ناف (و در زیر پوست) بدنیا می‌آیند، که از طریق آن غشای شکمی یا روده کوچک بیرون می‌زند.

فتق نرمی که در این حالت ایجاد می‌شود یک فتق ناف یا آمبلیکال است. این فتق در هنگام گریه، سرفه و کشیده شدن پوست مشخص‌تر می‌شود. فتق آمبلیکال در زنان، افراد با نژاد آفریقایی و نوزادان سبک وزن شایع‌تر است. اندازه این نوع فتق، بین نیم اینچ (2 سانتیمتر) تا بیش از 2 اینچ (6 سانتیمتر) متغیر است.

در اکثر موارد فتق ناف، هیچ ناراحتی‌ای ایجاد نمی‌کند. معمولاً پزشک می‌تواند به راحتی آن را به داخل فشار دهد. بر خلاف فتق ناف بزرگسالان، این عارضه در کودکان به ندرت گیر می‌کند یا مختنق می‌شود. در واقع، اکثر موارد فتق آمبلیکال، حتی بزرگترین نوع این فتق، به خودی خود تا سن 2 سالگی خوب می‌شوند. به همین خاطر است که پزشکان توصیه می‌کنند در این نوع فتق منتظر مانده و بهبودی آن را زیر نظر بگیرید به جای آن که کودک را به تیغ جراحی بسپارید.

جراحی تنها در صورتی نیاز است که فتق بسیار بزرگ باشد، پس از سن یک یا دو سالگی بزرگتر شود، تا سن چهار یا پنج سالگی بهبود نیابد یا کودک علائم از گیر کردن یا اختناق آن نشان دهد، برای مثال تورم، برآمدگی، تهوع، تب و درد. اگر چنین علائمی مشاهده شد، بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.

علائم و نشانه های فتق در کودکان


اگر فکر می‌کند کودکتان مبتلا به فتق است، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. همچنین از خود بپرسید:

  • آیا در هنگام ایستادن، گریه یا سرفه کردن و کش آمدن کودک، برآمدگی مشخص است ولی در هنگام خواب یا استراحت پنهان می‌شود؟ این می‌تواند نشانه‌ای از فتق قابل جااندازی باشد.
  • آیا فتق همیشه مشخص است ولی علائم دیگری ندار؟ این می‌تواند هیدروسل یا بیماری دیگری باشد.
  • آیا ناحیه کشاله ران ناگهان متورم شده است؟ آیا هیچ تغییر رنگی در ناحیه برآمده یا شکم “متورم” دیده‌اید؟ آیا کودک بدخلقی کرده، از درد شکایت کرده، یبوست یا تهوع دارد؟ این موارد نشانه‌ای از فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) است، که نیازمند مراقبت‌های فوری پزشکی است. بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید یا کودک خود را به اورژانس ببرید.
  • آیا ناحیه متورم، قرمز، ملتهب و شدیداً دردناک است؟ آیا کودک مبتلا به تب شده است؟ این موارد می‌تواند علائم فتق مختنق باشد. با پزشک تماس گرفته و سپس مستقیماً به بخش اورژانس بیمارستان بروید.

روش های درمان فتق در کودکان


  • وقتی فتق اینگوینال تشخیص داده شد، برای پیشگیری از تبدیل شدن آن به فتق غیرقابل جااندازی، جراحی انجام می‌شود. در طی جراحی، بافت فتقی را در فضای مناسب خود قرار می‌دهند و بافت ضعیف یا سوراخی که باعث بیرون زدن آن بافت شده را بسته یا ترمیم می‌کنند.
  • جراحی برای ترمیم فتق اینگوینال در بر کودکان تمام گروه‌های سنی انجام می‌شود، گاهی حتی در کودکان زودرس نیز این عمل صورت می‌گیرد.
  • جراحی فتق اینگوینال در کودکان معمولاً بصورت سرپایی انجام شده و نیازی به بستری ندارد، ولی در برخی کودکان، مخصوصاً نوزادان ممکن است برای مراقبت بیشتر او را یک شب بستری کنند.
  • دوران نقاهت برای کودکان تقریباً کوتاه است. در اکثر موارد، کودک خواهد توانست فعالیت‌های خود را تا 7 روز پس از جراحی و با تأیید پزشک از سر بگیرد. تا آن زمان، باید کودک را از فعالیت‌هایی همچون دوچرخه سواری و بالا رفتن از درخت بر حذر داشت. البته، در صورتی که بعد از جراحی نیز علامتی از وجود یک مشکل، مثل خونریزی،تورم یا تب مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان اسپرم صفر یا بی نطفگی در مردان در اثر انسداد لوله اسپرم

درمان اسپرم صفر یا بی نطفگی در مردان

از نظر لغوی، آزوسپرمی یا اسپرم صفر به این معنی است که میزان اسپرم در مایع منی یک مرد، به مقدار کافی نیست که قابل اندازه‌گیری باشد. این وضعیت معمولا هنگامی تشخیص داده می‌شود که یک بیمار و یا شریک وی دچار مشکلی در بارداری می‌شوند و به دنبال آزمایش و تشخیص علت مشکل به متخصص باروری مراجعه می‌کنند. آنالیز و آزمایش اسپرم به منظور تعیین تعداد اسپرم زنده موجود در انزال مرد بیمار انجام خواهد شد. اگر تقریبا هیچ اسپرمی یافت نگردد، ممکن است لازم باشد، به تشخیص پزشک آزمایشات بیشتری انجام شود. این آزمایش می‌تواند شامل یک آزمایش منی در یک آزمایشگاه باروری باشد. با تکنیکی به نام سانتریفیوژ با دور بالا، اغلب می‌توان چند اسپرم یافت، که ممکن است با آزمایشات برخی از آزمایشگاه‌های بزرگتر، یا آزمایشات کمتر تخصصی که اسپرم‌گیری در خانه انجام می‌شود، قابل حصول نباشد.

آزوسپرمی، همچنین به عنوان اسپرم صفر یا بی نطفگی شناخته می‌شود، مسئله باروری مردان زمانی اتفاق می‌افتد که عملا هیچ اسپرمی در انزال وی وجود ندارد. آزوسپرمی در 2٪ جمعیت کلی مردان وجود دارد و عامل مؤثری در ناتوانی باروری است.

برای درمان مشکل بی نطفگی و فقدان اسپرم در مایع منی مردان لازم است به متخصص اورولوژیست مراجعه شود تا با انجام آزمایشات از علت اصلی این مشکل آگاه شده و درمان مناسب برای این بیماری تجویز شود. دکتر ما به عنوان متخصص اورولوژیست با تجربه میتواند در این زمینه به بیماران عزیز کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع آزوسپرمی


سه طبقه بندی متفاوت از آزوسپرمی وجود دارد، که در معرض انسداد لوله منی و آزواسپرمی قرار دارند. و دارای برخی از نام‌های پزشکی و اصطلاحاتی هستند که ممکن است سخت درک شود.

آزوسپرمی انسدادی

انسداد مجاری دستگاه تناسلی مردان. اسپرم هنوز تولید می‌شود، اما انزال نمی‌شود.

آزوسپرمی پستستیکولار

در این مورد اسپرم هنوز تولید می‌شود اما وجود یک انسداد در دستگاه تناسلی، از انزال آن جلوگیری می‌کند. این بیماری در حدود 7 تا 51 درصد موارد آزوسپرمی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علل آزوسپرمی پستستیکولار:

  • نقص مادرزادي عدم وجود مجرای وازدفران، انسداد ايديوپاتي اپيديديمال. افراد دارای انسداد لوله منی و آزواسپرمی باید قبل از رفتن به IUI یا IVF، آزمایش جهش ژن فیبروز (CF) بدهند، زیرا این مردان در معرض خطر ابتلا به جهش ژن CF قرار دارند.
  • ناشی از عفونت، به دلیل وازکتومی یا سایر آسیب‌های دستگاه تناسلی مردان.

آزوسپرمی غیر انسدادی

تولید ناکافی اسپرم.

آزوسپرمی پیش بیضه‌ای

این مورد به دلیل تحرک نامناسب در دستگاه تناسلی طبیعی و بیضه‌ها اتفاق می‌افتد. ترشح هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) معمولا کم است. FSH برای تحریک بیضه‌ها برای تولید اسپرم مورد نیاز است.

آزوسپرمی بافتی

تولید اسپرم بنا به دلایلی غیرطبیعی، از جمله آتروفیک (اندازه کاهش، آتروفی بافت‌های بیضه) یا عدم وجود بیضه‌ها، به شدت مختل شده یا اصلا تولید نمی‌شود. سطح FSH به طور معمول به دلیل وقفه در فیدبک لوپ هورمونی افزایش می‌یابد. افزایش سطح FSH در مردان به عنوان بیضه ناقص شناخته می‌شود و مسئول 49 تا 93٪ موارد آزوسپرمی است. سطوح بالای  FSHمنجر به تولید کم اسپرم یا عدم وجود اسپرم بالغ می‌شود، زیرا این هورمون موجب فرایند اسپرماتوژنز می‌شود، که عامل بلوغ اسپرم است.

علل نقص بیضه:

  • علل ژنتیکی
  • عفونت به علت STD یا جراحی
  • جراحی / تروما (وازکتومی، سرطان، رادیوتراپی، شیمی درمانی)

یک واکنش مشترک به انواع جراحی ها که ممکن است تولید ماست سلول‌ها باشد که انتشار دهنده واسطه‌های التهابی هستند، که باعث تحرک اسپرم می‌شود (حرکت رو به جلو).

توصیه می‌شود مردان مبتلا به سطح بالای  FSHو آزوسپرمی به دلایل ناخواسته، از پزشک خود در مورد ارجاع برای ارزیابی‌های کروموزومی درخواست کنند.

آزوسپرمی ایدیوپاتیک

ایدئوپاتیک به زبان ساده به معنی “علت ناشناخته” است. پزشکان و محققان تلاش می‌کنند تا دریابند که چرا در برخی موارد، ممکن است که در مردان بدون هیچ علت شناخته شده‌ای، انسداد لوله منی و آزواسپرمی تشخیص داده شود. برخی تحقیقات جدید نشان داده است که ارتباط مستقیمی بین آزوسپرمی و اضافه وزن وجود دارد، و شانس مردی که دارای اضافه وزن بیش از حد نیست برای آزوسپرمی نسبت 1: 1 است، در حالی که برای مردان چاق 1: 3 است.

علت آزوسپرمی چیست؟


علت آزوسپرمی

آزوسپرمی می‌تواند به دلیل عوامل مختلفی باشد، از جمله:

  • انسداد در ناحیه تناسلی، که همچنین به نام “آزوسپرمی آبستراکتیو” شناخته می‌شود.
  • عفونت در سیستم تولید مثل مردان
  • آسیب به ناحیه تناسلی
  • اثرات جراحی روی سیستم تولید مثلی مردان- از جمله اثرات پرتو درمانی و شیمی درمانی
  • علل ژنتیکی
  • سایر علل احتمالی عبارتند از: تست‌های غیرقابل برگشت، واریکوسل، داروهایی نظیر استروئیدها و آنتی بیوتیک‌ها، مصرف بیش از حد الکل و مصرف مواد مخدر

آیا آزواسپرمی علائمی دارد؟


برای تکمیل تشخیص بی نطفگی یا صفر اسپرم نیاز به آزمایش اسپرم وجود دارد. با این حال، علائم متعددی در رابطه با داشتن اسپرم غیر طبیعی وجود دارد. نشانه‌های منی غیرطبیعی شامل اسپرم‌هایی است که دارای رنگ غیر معمولی مانند رنگ زرد، سبز، قرمز یا قهوه‌ای هستند (خون ممکن است در دو طرف آن وجود داشته باشد)، اسپرمی که در طول خود ضخیم‌تر یا نازک‌تر است، یا انزال دارای بوی قوی و یا حجم کم است.

اگر اسپرم نداشته باشید، آیا می‌توانید شریک زندگی خود را باردار کنید؟


این که آیا شما می‌توانید شریک زندگی خود را باردار کنید یا نه، بستگی به تشخیص متخصصان باروری شما دارد. متخصص شما به شما در مورد علت آزوسپرمی توضیح می‌دهد و اینکه چه گزینه‌های درمانی برای کمک به شما وجود دارد، بیماران باید بدانند که تشخیص بی نطفگی به این معنی نیست که باروری به طور قطع غیر ممکن خواهد بود، این بیماران ممکن است تولید اسپرم داشته باشند اما از این تعداد اسپرم تولید شده، مقدار بسیار کمی در خارج از بدن زنده می‌ماند. متخصصان باروری مردان، در بیمارانی که به جای تولید میلیون‌ها اسپرم که معمولا برای باروری نیاز است، تنها چند اسپرم تولید می‌کنند نیز نتایج موفقیت آمیزی داشته اند.

درمان آزوسپرمی


یک پزشک قادر خواهد بود اطلاعاتی درباره گزینه‌های درمانی موجود ارائه دهد. از آنجا که علت آزوسپرمی می‌تواند متفاوت باشد، بسته به علت آن، گزینه‌های درمانی مختلفی وجود دارد.

برای مردان مبتلا این مشکل به علل ژنتیکی، درمان‌های آزوسپرمی ممکن است بسته به نوع نقص ژنتیکی باشد. در مورد نقص بیضه، پزشک ممکن است تنها محدود به استفاده از داروهای هورمونی باشد. آزوسپرمی انسدادی ممکن است با جراحی برای برداشتن انسداد، درمان شود.

آزمایش‌های متعددی برای تعیین اینکه آیا سلول‌های تولید  کننده اسپرم وجود دارند، قابل انجام است و در صورت وجود، اسپرم ممکن است برای IVF استخراج شود.

با صداقت بگوییم، گزینه‌های طبیعی بسیار محدودی برای مردان دچار آزوسپرمی وجود دارد. اول و مهم‌تر از همه این که با یک پزشک متخصص در این شرایط کار کنید. دوم اینکه، این واقعیت به خوبی شناخته شده است که بدن مردان نیاز به مقدار متنوع و وسیعی از مواد مغذی برای تولید هورمون‌های متعادل و اسپرم سالم دارد. و در مورد مردانی که این را رعایت نمی‌کنند کند این تولید هورمون و اسپرم سالم، معکوس می‌شود، خوردن یک رژیم غذای کامل و سالم، بسیار مهم است. رژیم‌های مدرن امروزی بدن را به طور منظم تغذیه نمی‌کنند و استفاده از مکمل‌های تغذیه‌ای می‌توانند در بهبود تولید اسپرم مفید باشند.

برای افرادی که آزوسپرمی داشته و اضافه وزن دارند یا چاق هستند، برنامه ریزی برای کاهش وزن برای بازگرداندن تولید اسپرم طبیعی، ضروری است.

انواع مختلفی از گیاهان وجود دارند که نشان داده شده است که به حمایت از تعادل هورمونی مردان و تولید اسپرم کمک می‌کند. تجویز این گیاهان ممکن است به عنوان بخشی از یک طرح بهبود برای آزوسپرمی ناشی از عوامل غیر ژنتیکی یا انسداد لوله منی و آزواسپرمی باشد. همانطور که همیشه توصیه کرده‌ایم، بهتر است برای پیدا کردن یک متخصص بهداشتی، و متخصص داروهای گیاهی، با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

گیاهانی که برای بهبود تعادل هورمونی و تولید اسپرم در مردان می‌توانند مفید باشند:

  • ریشه گیاه جینسنگ آمریکایی (Panax quinquefolius)
  • قارچ کوردیسپت (Cordyceps sinensis)
  • ریشه گیاه ماکا (Lepidium meyenii)
  • انواع توت‌ها (Serenoa repens)
  • میوه و دانه گیاه اسچیساندرا (Schisandra chinensis)
  • اندام‌های بالایی و میوه گیاه تریبولوس (Tribulus terrestris)

نکته مهم: از مصرف هر گونه گیاهی برای باروری، در حالی که برای درمان‌های باروری دارو مصرف می‌کنید، بپرهیزید.

برای مردانی که قصد دارند عمل جراحی برای برداشتن انسداد ناشی از آسیازپرمیا را انجام دهند، و می‌خواهند راه‌هایی برای جلوگیری از بروز بافت‌های اضافی و التهاب را در نظر بگیرند، سیستم آنزیم تراپی یک گزینه طبیعی است که ممکن است پس از جراحی در نظر گرفته شود. سیستم آنزیم تراپی ممکن است گزینه خوبی باشد. آنزیم‌های سیستمیک خاصی ممکن است از طریق کمک به سیستم ایمنی بدن، پاسخ التهابی، به حفظ سلامتی و درمان مناسب پس از جراحی کمک کنند. و حتی می‌توانند به جلوگیری از تشکیل بافت اسکار بیش از حد نیز کمک کنند، زیرا تشکیل بافت اسکار بیش از حد، ممکن است دوباره باعث مسدود شدن منطقه شود.

درمان سیستمیک آنزیمی همچنین ممکن است برای کسانی که آنتی بادی ضد اسپرم را به علت وازکتومی یا جراحی دیگر دریافت کرده‌اند، مفید باشد.

مدیریت استرس و ناراحتی در حین آزمایش‌های پزشکی، درمان و تشخیص همراه با احتمال ناباروری نیز باید مورد توجه قرار گیرد. انواع مختلفی از گزینه‌های طبیعی برای کمک به مدیریت استرس وجود دارد.

برای اکثریت قریب به اتفاق مردان مبتلا به آزوسپرمی، گزینه ‌های درمان طبیعی برای حمایت از سلامتی و عملکرد کلی بدن و سیستم تولید مثل وجود دارند، اما به عنوان تنها راه حل، نمی‌توان آنها را مورد استفاده قرار داد. مردان مبتلا به آزوسپرمی نیاز به همکاری نزدیک با پزشک خود در یافتن راه حل منحصر به فردی برای علت این مشکل دارند. بعضی از مردان ممکن است دریابند که تنها، بهبود در رژیم غذایی و سبک زندگی برای کمک به بدن در تولید اسپرم لازم است، اما صادقانه بگوییم که این مورد بسیار نادر است.

در مورد آزوسپرمی غیرقابل برگشت بیضه، ممکن است استخراج اسپرم برای IUI یا IVF لازم باشد.

درمان و علت گرفتگی، تنگی و انسداد مجاری ادرار (هیدرونفروزیس)

انسداد مجاری ادرار

انسداد مجاری ادرار، به حالتی گفته می‌شود که در آن، به دلیل برخی از انواع انسداد، ادرار شما نمی‌تواند از طریق میزنای، مثانه یا مجرای پیشاب جریان یابد (به صورت جزئی یا به صورت کامل). در این حالت، به جای جریان یافتن از کلیه‌ها به مثانه، ادرار به سمت عقب رفته، رفلاکس می‌کند و به کلیه‌ها برمی‌گردد.

میزنای‌ها دو لوله هستند که ادرار را از هر کلیه به مثانه‌ی شما می‌رسانند. انسداد مجاری ادراری می‌تواند باعث تورم کلیه‌ها و بروز آسیب‌هایی به یک یا هر دو کلیه شود.

این عارضه می‌تواند مردان و زنان در هر سنی را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری همچنین می‌تواند در طول بارداری، در کودک متولد نشده وجود داشته باشد.

اگر نمی‌توانید ادرار کنید، درمان‌های اورژانسی شامل وارد کردن یک تیوب (کتتر) از طریق نوک آلت و به درون مثانه‌ی شما، انجام می‌گیرند. این تیوب کمک می‌کند تا ادرار از مثانه‌ی شما تخلیه شود. اگر مشکل شما به درمان فوری نیاز نداشته باشد، پزشک احتمالاً آزمایشاتی را برای تعیین دلیل ایجاد کننده‌ی انسداد خروجی مثانه، تجویز می‌کند. این آزمایشات شامل تصویربرداری از مثانه با امواج صوتی (سونوگرافی) و مشاهده‌ی مثانه با استفاده از دوربین (سیتوسکوپی) هستند. درمان شامل دارودرمانی یا جراحی می‌باشد.

برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری جهت درمان میتوانید از طریق شماره‌های ما تماس بگیرید.

دلایل انسداد مجاری ادراری


انسداد مجاری ادرار می‌تواند به دلایل متنوعی ایجاد شود. تراکم می‌تواند به کلیه‎ها و میزنای‌های شما آسیب وارد کند. انسدادهای موقتی یا دائمی در میزنای یا مجرای پیشاب، که ادرار از آنها خارجی می‌شود، می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • آسیب‌هایی مانند شکستن لگن
  • حجم تومور که در کلیه‌ها، مثانه، رحم یا کولون منتشر شده باشد.
  • بیماری دستگاه گوارش
  • سنگ کلیه که در میزنای گیر افتاده باشد.
  • لخته‌های خون

اختلالات سیستم عصبی نیز می‌توانند باعث انسداد مجاری ادرار شوند. این اتفاق زمانی می‌افتد که عصب‌هایی که مسئول کنترل مثانه هستند، به درستی عمل نکنند. استفاده از داروهای نوروژنیک برای کنترل مثانه‌ی بسیار فعال نیز می‌تواند در برخی موارد باعث ایجاد انسداد مجاری ادرار شود.

ورم پروستات یک دلیل تکراری انسداد مجاری ادرار در مردان است. خانم‌های باردار هم ممکن است برگشتن جریان ادرار را به دلیل وزن اضافی جنین که به مثانه‌ی آنها فشار وارد می‌کند، تجربه کنند. با این حال، انسداد به دلیل بارداری، بسیار نادر است.

علائم انسداد مجاری ادرار


آغاز انسداد مجاری ادرار، می‌تواند بسیار سریع و حاد، یا آهسته و پیش‌رونده باشد. شما درد را در بخش میانی بدن یا یک یا هر دو طرف احساس می‌کنید. سطح و مکان درد از فردی به فرد دیگر متفاوت بوده و به این بستگی دارد که یک کلیه درگیر است یا هر دو.

تب، تهوع و استفراغ نیز از علائم شایع انسداد مجاری ادرار هستند. ممکن است در زمان به عقب رفتن ادرار و برگشتن آن به ارگان‌ها، تورم یا حساسیت را در کلیه‌ها احساس کنید.

تغییر در عادت‌های تخلیه‌ی ادرار هم می‌تواند انسداد در مجاری را نشان دهد. علائمی که باید به دنبال آنها باشید شامل:

  • دشواری در تخلیه‌ی ادرار
  • جریان آهسته‌ی ادرار، که گاهی اوقات به صورت “خرده خرده” تعبیر می‎شود.
  • نیاز مکرر به ادرار کردن، بخصوص در طول شب (نوکتوریا)
  • این احساس که مثانه‌ی شما خالی نیست.
  • خروجی کاهش یافته‌ی ادرار
  • وجود خون در ادرار

اگر تنها یکی از کلیه‌های شما هم مسدود شده باشند، ممکن است با کاهش ادرار، نسبت به آن مقداری که انتظار دارید، مواجه شوید. معمولاً نیاز است که هر دو کلیه مسدود شوند تا خروجی ادرار تحت تأثیر قرار بگیرد.

علائم در کودکان متولد نشده

انسداد مجاری ادراری، می‌تواند مشکلی در جنین متولد نشده باشد. یکی از علائم انسداد مجاری ادرار در کودک متولد نشده، سطح مایع آمنیوتیک در رحم است که کمتر از سطح نرمال می‌باشد. ادرار، یکی از اجزای مایع آمنیوتیک می‌باشد. جنین دارای انسداد مجاری ادراری، قادر به ادرار کردن خارج از بدن خود نیست. این اتفاق باعث افت حجم مایع آمنیوتیک می‌شود که می‌تواند به مرگ جنین یا عوارض زمان تولد منجر شود.

چرا نیاز است که خودتان ادرار کنید؟


سیستم عصبی بدن شما را هدایت می‌کند تا در زمان پر بودن مثانه به مغز هشدار بدهد. زمانی که نیاز است ادرار کنید، فشاری را در قسمت پایین تنه‌ی خود احساس می‌کنیم، که نشانه‌ی این است که باید به دستشویی بروید. در برخی از موقعیت‌ها، شما باید بدن خود را مجبور به ادرار کردن کنید. این اتفاق ممکن است در زمانی بیفتد که پزشک از شما می‌خواهد تا در چک آپ ادرار خود را برای آنالیز تحویل دهید. به این کار، آزمایش ادرار گفته می‌شود. پزشک، یک ظرف پلاستیکی استریل را به شما می‌دهد تا در آن ادرار کرده و سپس آزمایشات مختلفی بر روی نمونه‌ی ادرار شما انجام خواهد شد.

یا ممکن است پس از انجام عمل جراحی دچار مشکل شایعی به نام مثانه‌ی نوروژنیک شده باشید که در سیگنال‌های عصبی نرمالی که از مثانه به مغز شما فرستاده می‌شوند، دخالت می‌کند. این مشکل باعث می‌شود که درک اینکه چه زمانی باید ادرار تخلیه شود، برای بدن دشوار یا غیر ممکن باشد. ادرار شامل مواد زائدی است که در صورتی که آن را “نگه دارید” می‌توانند برای بدن خطرناک باشند.

بسیاری از داروها می‌توانند باعث احتباس موقتی ادرار شوند.

چگونه خود را مجبور به ادرار کردن کنید؟


اگر به دلایل پزشکی مجبور نیستید، نباید خود را به ادرار کردن مجبور کنید. اگر باید این کار را انجام دهید، 10 استراتژی زیر را می‌توانید به کار بگیرید:

  • آب جاری کنید.

شیر آب را در سینک باز کرده و بر روی توالت بنشینید. سعی کنید آرام باشید، چشم‌های خود را بسته و بر صدای آب تمرکز کنید.

  • پرینیوم خود را شستشو دهید.

پرینیوم، فاصله‌ی میان اندام تناسلی و مقعد است. بر روی توالت نشسته و سعی کنید آرام باشید. از یک بطری سرنگ برای شستشوی پرینیوم با آب گرم استفاده کنید.

  • دست‌های خود را در آب یخ یا گرم نگه دارید.

یک کاسه‌ی کوچک را از آب یخ یا گرم پر کرده و نوک انگشتان خود را در آن قرار دهید. انگشتان را آنقدر نگه دارید تا احساس نیاز به ادرار کردن پیدا کنید و سپس به دستشویی بروید.

  • پیاده‌روی کنید.

فعالیت فیزیکی گاهی اوقات باعث تحریک مثانه می‌شوند. در اتاق یا راهرو پیاده‌روی کنید تا زمانی که احساس به تخلیه‌ی ادرار پیدا کنید.

  • روغن نعناع را بو بکشید.

بوی روغن نعناع ممکن است به شما میل به تخلیه‌ی ادرار بدهد. چند قطره از این روغن را بر روی توپ کتانی چکانده و آن را با خود به دستشویی ببرید. بر روی توالت نشسته، آرام باشید و توپ کتانی را بو بکشید. ممکن است بخواهید که روغن نعناع را مستقیماً به درون دستشویی بیندازید.

  • به جلو خم شوید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. زمانی که برای تلاش آماده بودید، به جلو خم شوید. این کار مثانه‌ی شما را تحریک می‌کند.

  • سعی کنید مانور مالسالوا را انجام دهید.

بر روی توالت نشسته و مانند وقتی که حرکت روده دارید، پایین بروید. از ساعد خود برای فشار آهسته به قسمت پایین شکم استفاده کنید—مراقبت باشید که مستقیماً بر روی مثانه فشار وارد نکنید. ادراری که به سمت کلیه‌ها عقب می‌رود می‌تواند باعث آسیب عفونی شود.

  • به ناحیه‌ی شرمگاهی ضربه بزنید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. از سر انگشتان خود برای ضربات سریع به ناحیه‌ی میان ناف و استخوان لگن (برای خانم‌ها) و آلت (برای آقایان) استفاده کنید. یک بار در ثانیه و برای سی ثانیه این کار را انجام دهید.

  • از تکنیک‌های آرام‌بخش بهره بگیرید.

بر روی توالت نشسته و تا حد امکان آرام باشید. برای آرامش بیشتر، چشم‌های خود را بسته و تنفس عمیق را آغاز کنید. تلاش کنید تا تمامی عضلات بدن خود، از سر تا پا را ریلکس کنید.

  • ران‌های خود را لمس کنید.

بر روی توالت نشسته و آرام باشید. با نوک انگشتان خود، قسمت داخلی ران خود را لمس کنید. این کار ممکن است باعث تحریک ادرار شود.

تشخیص


تشخیص

معاینه‌ی فیزیکی باید شامل موارد زیر باشد:

  • ارزیابی نشانه‌های کمبود آب و کاهش حجم درون عضلانی، ادم پیرامونی، فشار خون. علائم نارسایی قلبی وابسته به تراکم ناشی از زیاد شدن بار مایع ممکن است در انسداد ناشی از نارسایی کلیه، مشاهده گردد.
  • لمس کلیه یا مثانه (که نشان‌دهنده‌ی انبساط سیستم جمع‌آوری ادرار می‌باشد).
  • معاینه‌ی رکتال یا لگن برای کمک به تعیین اینکه آیا بزرگ شدن ارگان‌های لگنی، دلیل احتمالی انسداد مجاری ادراری می‌باشند یا خیر.
  • معاینه‌ی مجرای پیشاب خارجی برای تنگی مجرا یا فمیوز

مطالعات آزمایشگاهی که می‌توانند مفید باشند، شامل موارد زیر هستند:

  • تحلیل ادرار و معاینه‌ی رسوبات
  • شاخص‌های تشخیص ادرار (مانند سدیم، کراتینین، اسمولالیته)
  • الکترولیت‌های سرم (سدیم، پتاسیم، کلوراید، بی کربنات) و همچنین نیتروژن اوره‌ی خون (BUN)، کراتینین، کلسیم، فسفات، منیزیم، اوریک اسید و آلبومین
  • شمارش کل واحدهای خونی (CBC)

هدف هر مطالعه‌ی تصویربرداری، تشخیص علت‌های آناتومیک از شکل‌های عملکردی اتساع سیستم جمع‌آوری و شناسایی مکان انسداد می‌باشد. مطالعات تصویربرداری که ممکن است در نظر گرفته شوند شامل موارد زیر می‌باشند:

  • سی تی- سی تی هلیکال (بخصوص بدون کنتراست) به سرعت به عنوان اولین گام در ارزیابی رادیولوژیک سیستم ادراری، جایگزین اشعه‌ی ایکس از کلیه‌ها- میزنای‌ها- مثانه (KUB) شده است.
  • ام آر آی- هر زمان که امکان‌پذیر باشد، ام آر آی به سرعت به عنوان یک گزینه‌ی انتخابی برای تصویربرداری از انسداد مجاری ادراری، مطرح می‌شود.
  • پیلوگرافی IV (IVP)- IVP یک روش انتخابی برای تشخیص گستره و آناتومی انسداد می‌باشد.
  • پیلوگرافی تهاجمی- این مدولاسیون همان اطلاعات IPV را بدون وابستگی به عملکرد کلیه فراهم کرده و می‌تواند در زمانی استفاده شود که ریسک انجام IPV بسیار بالا ارزیابی شده است.
  • اولتراسونوگرافی- این فرایند انتخابی برای تعیین حضور هیدرونفروز استفاده می‌شود.

چگونه انسداد خروجی مثانه می‌تواند بر نوزاد من اثر بگذارد؟


مجرای پیشاب، لوله‌ای است که از طریق آن ادرار از مثانه عبور کرده و از بدن خارج می‌شود. در مردان، شایع‌ترین علت انسداد خروجی مثانه، دریچه‌های خلفی مجاری ادرار می‌باشند (وقتی که این دریچه‌ها درورودی مجرای پیشاب به صورت درست قرار نگرفته باشند). در زنان، شایع‌ترین علت، آترزی مجاری ادرار (فقدان یا انسداد مجاری پیشاب) می‌باشد. شدت انسداد مجاری مثانه، طیف گسترده‌ای دارد. در یک انتهای این طیف، حجم نرمال مایع آمنیوتیک با عملکرد نرمال کلیه‌ها قرار دارد. کودکانی که در انتهای دیگر این طیف قرار دارند، ممکن است هیچ مایع آمنیوتیکی نداشته و دچار تورم مثانه و مشکلاتی در کلیه‌ها، ریه‌ها و ارگان‌های دیگر باشند.

مشکلاتی که کودک شما دارد، به میزان بد بودن علائم او و مدت زمان بارداری در زمان بروز مشکل بستگی دارد. هرچه علائم شدیدتر بوده و هرچه زودتر مشاهده شوند، نتیجه‌ی آنها برای کودک سخت‌تر خواهد بود.

آزمایشات سونوگرافی در پیگیری انسداد مجاری ادرار و مشاهده‌ی بهتر یا بدتر شدن آن، بسیار مهم هستند. در برخی از موارد، مشکل به خودی خود بهبود می‌یابد. در موارد دیگر، مشکل بدتر می‌شود. درمان در طول بارداری، پیش‌بینی، و همچنین برنامه‌ریزی برای مراقبت از نوزاد پس از تولد، به آنچه که با پیشرفت حاملگی اتفاق می‌افتد، بستگی دارند.

انسداد خروجی مثانه چطور بر حاملگی من اثر می‌گذارد؟


هیدرونفروز می‌تواند با سونوگرافی معمولی دیده شود. متخصص زنان و زایمان احتمالاً شما را به متخصصی ارجاع می‌دهد که حاملگی‌های پرریسک را با سونوگرافی دارای هدف مدیریت کرده و می‌تواند کودک متولد نشده را به صورت جزئی‌تر ارزیابی کند. این متخصصان، پریناتولوژیست نامیده می‌شوند. دو تا از مهمترین فاکتورها در تعیین نتیجه‌ی مربوط به کودک، مقدار مایع آمنیوتیک اطراف کودک و سلامت کلیه‌های او (در صورتی که کلیه‌ها بتوانند کار خود را انجام دهند) می‌باشند. هر کدام از این فاکتورها می‌توانند با پیشرفت حاملگی بهتر یا بدتر شوند. برنامه‌ی مراقبتی برای کودکان مبتلا به هیدرونفروز شامل سونوگرافی‌های پیاپی برای چک کردن چگونگی عملکرد کلیه‌های جنین می‌باشد. مقدار مایع آمنیوتیک نیز چک می‌شود چرا که این مقدار، بهترین شاهد بر چگونگی عملکرد کلیه‌ها می‌باشد. در بسیاری از موارد، حاملگی به صورت طبیعی پیشرفت می‌کند.

در درصد کمی از موارد، علائم بدتر می‌شوند. در برخی از موارد، پزشک فرایندی را توصیه می‌کند تا برای کمک به عملکرد کلیه و رشد ریه بر روی کودک تولد نشده انجام شود. اگر این فرایند، یک گزینه‌ی درمانی باشد، ریسک‌ها و مزایای به صورت جزئی با شما در میان گذاشته می‌شود.

در موارد دیگر، علائم بسیار زود در حاملگی نمایان شده و یا آنقدر وخیم هستند که راهی برای درمان آنها چه پیش و چه پس از زایمان وجود ندارد. اگر شرایط جنین آنقدر بد باشد که نتواند زنده بماند، دو گزینه با شما مطرح می‌شود. یک گزینه، پایان دادن زود هنگام به حاملگی است چرا که می‌دانیم جنین زنده نمی‌ماند و راهی هم برای حل مشکل وجود ندارد. گزینه‌ی دیگر، ادامه دادن حاملگی با مراقبت تسکین‌دهنده به عنوان برنامه‌ی درمانی برای کودک در زمان تولد اوست. هدف مراقبت تسکین‌دهنده، پشتیبانی و دادن آسایش به کودک و خانواده‌ی او و کمک به ساخت حافظه، پیوند و کار بخاطر فرایند اندوهگین شدن، می‌باشد.

درمان انسداد مجاری ادرار


دارودرمانی

برای بیماران مبتلا به انسداد مجاری ادرار و همچنین هیدرونفروز یا احتباس ادراری، مشورت با یک اورولوژیست ضروری است. بیمار مبتلا به انسداد کامل مجاری ادراری، هر نوع انسداد در یک کلیه، انسداد همراه با درد یا عفونت یا نارسایی کلیوی، به توجه فوری یک اورولوژیست نیاز دارد. بیمارانی که دچار دردی هستند که با داروهای خوراکی قابل کنترل نیست یا دارای تهوع و استفراغ مداوم هستند که باعث کم آب شدن بدن می‌شود، نیز به توجه فوری اورولوژیست نیاز دارند.

انسداد جزئی در صورتی که با عفونت همراه نباشد، می‌تواند موقتاً با داروهای مسکن و آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیر کنترل شود تا زمانی که ارزیابی اورولوژیک کامل انجام شده و کنترل قطعی تکمیل گردد.

آنتی‌بیوتیک‌ها معمولاً برای پیشگیری تجویز شده و باید پاتوژن‌های شایع مجاری ادرار را پوشش دهند. شایع‌ترین آنتی‌بیوتیک‌ها مورد استفاده شامل ترمیتوپریم- سولفامتوکسازول، نیتروفورانتوئین، سفالوسپورین‌ها و فلوروکینولون‌ها می‌باشند.

درد ثانویه‌ی انسداد مجاری ادرار معمولاً با اکسی کدون، هیدروکدون، استامینوفن و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی کنترل می‌شود.

درمان جراحی

هدف مداخلات جراحی، درمان کامل انسداد مجاری ادرار است. این کار می‌تواند با تصویربرداری مجدد برای اطمینان از حل مشکل انسداد و همچنین مانیتورینگ عملکرد کلیه با تست آزمایشگاهی کراتینین، ارزیابی شود. بهبودی در عملکرد کلیه، به شدت و مدت زمان انسداد بستگی دارد.

مداخلات متفاوتی می‌توانند برای تسکین موقتی مکان انسداد انجام شوند. مداخلات جراحی معمولاً در زمانی که نقطه‌ی انسداد شناسایی شد و همراه با تصویربردای رادیوگرافی، انجام می‌گیرند.

انسداد دستگاه ادراری تحتانی

انسداد دستگاه ادراری تحتانی (مثانه، مجرای پیشاب) می‌تواند با کتتر مجرای پیشاب یا یک لوله یا کتتر بالای شرمگاه، تسکین یابد.

کتتر مجرای پیشاب. یک کتتر مجرای پیشاب (اندازه‌ی 8F-24F) یک کتتر خارجی قابل انعطاف است که از مثانه تا مجرای پیشاب کشیده می‌شود. یک پزشک یا پرستار می‌تواند آن را قرار دهد. اگر گذاشتن کتتر دشوار باشد، یک متخصص اورولوژی ممکن است برای پرهیز از آسیب به مجرای پیشاب به کار گرفته شود. اورولوژیست ممکن است برای انجام اتساع مجرای پیشاب، سیستوسکوپی یا هر دو این کارها به منظور عبور دادن کتتر مورد نیاز باشد. کتتر ممکن است به صورت ساکن رها شود، یا به عنوان گزینه‌ی دیگر، بیمار عمل تمیز کردن کاتتریزاسیون متناوب را انجام می‌دهد. اگر پس از آسیب به لگن، در مجرای پیشاب خون بوده و ظن آسیب به پیشاب وجود داشته باشد، باید پیش از جایگذاری کتتر با یک اورولوژیست مشورت شود. برای رد آسیب به پیشاب، باید اورترروگرافی برگشت دهنده انجام شود.

لوله‌ی بالای لگنی یا کتتر: اگر کاتتر فولی را نتوان عبور داد، یک لوله‌ی بالای لگنی می‌تواند از طریق پوست (در بستر) یا به صورت باز (در اتاق عمل) جایگذاری شود. لوله‌ی بالای لگنی در پایین دیواره‌ی پیشین شکمی و تقریباً به اندازه‌ی دو پهنای انگشت بالای سمفیز لگنی قرار داده می‌شود. راهنمایی سونوگرافی باید برای روش‌های بستری و به منظور اطمینان از جایگذاری صحیح و بدون آسیب به ساختارهای مجاور، استفاده شود. در بیمارانی که دارای سابقه‌ی عمل جراحی شکمی پیشین دارند، چسبندگی‌ها و بافت اسکار ممکن است مکان طبیعی روده را تغییر داده باشند، بنابراین روش باز برای آنها ترجیح دارد.

انسداد دستگاه فوقانی ادرار

انسداد دستگاه فوقانی ادرار (میزنای، کلیه) می‌تواند با یک استنت مجرای پیشاب یا لوله‌ی نفروستومی بهبود یابد.

استنت مجرای پیشاب: این وسیله یک لوله‌ی انعطاف‌پذیر است که از لگن کلیه تا مثانه کشیده می‌شود. این وسیله می‌تواند در هنگام سیستوسکوپی و برای تسکین انسداد موجود در هر نقطه‌ای از پیشاب استفاده شود. عموماً این استنت باید هر سه ماه یک بار تعویض گردد.

لوله‌ی نفروستومی: این وسیله یک لوله‌ی انعطاف‌پذیر است که از طریق کمر، مستقیماً در لگن کلیوی قرار داده می‌شود. اگر استنت میزنای نتواند به روشی عقب‌گرد و به صورت سیستوسکوپیک قرار داده شود، یک لوله‌ی نفروستومی پوستی، تسکین هیدرونفروز را فراهم می‌کند. اگر نیاز باشد، یک استنت میزنای بعداً به روشی با درجه‌ی مقدماتی و از طریق مجرای لوله‌ی نفروستومی وارد می‌شود.

عفونت و درد مثانه: علائم و درمان

عفونت مثانه

منظور از عفونت مثانه عفونت باکتریایی مثانه است. همچنین برخی اوقات منظور از آن همان عفونت مجاری ادراری می باشد زیرا مجاری ادراری شامل مثانه، مجاری ادراری، حالب و کلیه ها است.عفونه مثانه در زنان خیلی بیشتر از مردان شیوع دارد. تخمین زده شده است که 50 درصد خانم ها در طول زندگی خود حداقل یک بار به عفونت مثانه مبتلا می شوند. بیشتر این عفونت ها، عفونت های پیچیده و بغرنجی نیستند. اگرچه این گونه عفونت ها با یک دوره درمانی کوتاه با آنتی بیوتیک ها به راحتی درمان می شوند، اما می توانند در فردی که مبتلا شده است مشکلاتی ایجاد کنند.

  اگرچه عفونت مثانه از نظر پزشکی جزو بیماری های اورژانسی نیست، برخی افراد ریسک بالایی برای ابتلا به عوارض UTI مثل گسترش عفونت به کلیه ها یا قسمت دیگری از بدن را دارند.پزشک معمولا بعد از مشاهده علایم بیماری و یک آزمایش ادرار می تواند عفونت مثانه را تشخیص دهد.  و با تجویز دارویی مناسب باعث درمان عفونت و جلوگیری از مشکلات احتمالی آن شود.برای دریافت مشاوره و یا تعیین وقت ملاقات از متخصصین می توانید با شماره های ما تماس حاصل فرمایید .

علل بیماری        


علل بیماری

 عفونت مثانه در زنان

سیستیت ( عفونت مثانه) در زنان به خصوص در طول بارداری بسیار شایع می باشد. برخی از آن ها چندین دوره از این عفونت ها را درمان کرده اند. چندین دلیل برای مستعد بودن خانم ها برای ابتلا به این نوع عفونت وجود دارد مثل کوتاهی طول مجاری ادراری و نزدیکی آن به واژن و مقعد که باکتری ها معمولا در آن قسمت ها به فراوانی یافت می شوند. آمیزش جنسی نیز می تواند در ابتلا به این عفونت نقش داشته باشد زیرا که این عمل باعث می شود باکتری هایی که از مجاری ادراری به سمت مثانه پایین آورده شده اند با این عمل دوباره به سمت بالا و مجاری برسند و باعث عفونت گردند. زنان باردار به عفونت مثانه مستعد ترند زیرا خود حاملگی می تواند با عمل تخلیه محتوایی مثانه تداخل ایجاد کرده و باعث عفونت شود.استفاده از دیافراگم خطر ابتلا به عفونت مثانه را افزایش می دهد، احتمالا به این دلیل که اسپرم کش هایی که همراه دیافراگم ها استفاده می شوند، فلور طبیعی باکتریایی واژن را سرکوب می کنند و  به عوامل بیماری زا اجازه رشد و ایجاد عفونت مثانه را می دهند. نزدیکی با مردانی که از کاندوم های حاوی اسپرم کش استفاده می کنند نیز امکان ابتلا به عفونت را افزایش می دهد.کاهش تولید استروژن در طول یائسگی با آتروفی کردن بافت واژن در مجرای پیشاب (واژنیت آتروفیک و التهاب مجاری آتروفیک) می تواند زمینه ابتلا به عفونت های مثانه ای مکرر را فراهم آورد. علاوه بر این در افتادگی ( پرولاپس) رحم یا مثانه با تخلیه نامناسب و کم ادرار از مثانه امکان ابتلا به عفونت در این قسمت فراهم می شود. افتادگی رحم یا مثانه در زنانی که بچه های زیادی به دنیا آورده اند شایع تر است.زمانی که واژن و مثانه با هم ارتباط غیر طبیعی دارند( واسکوواژینال فیستولا)،به ندرت عفونت مثانه ای رخ می دهد.

عفونت مثانه در مردان

عفونت مثانه در مردان شیوع کمی دارد. در مردان، معمولا عفونت باکتریایی پروستات باعث عفونت مثانه و مجاری ادراری مکرر می شود. اگرچه بیشتر آنتی بیوتیک ها باکتری ها را سریعا از ادرار در مثانه پاک سازی می کنند، اما بیشتر این دارو ها قدرت نفوذ به پروستات و درمان سریع عفونت در این محل را ندارند. معمولا آنتی بیوتیک ها در این موارد باید هفته ها مصرف شوند. درنتیجه، اگر مصرف دارو ها به صورت نا به جا متوقف شود، باکترهایی که در پروستات باقی مانده زمینه ابتلا به عفونت های مجدد در مثانه را فراهم می آورند.

عفونت مثانه در هر دو جنس

اگر مسیر عبوری ادرار در طول مجرا به دلایلی مانند انسداد در مجاری یا مثانه به علت وجود سنگ، یا پروستات بزرگ شده ( در آقایان ) یا تنگی ( فشردگی ) در مجاری ادراری، مختل شود، باکتری هایی که به مجاری ادراری برای شسته شدن و خارج شدن از بدن وارد شده اند، از بدن خارج  نمی شوند. این باکتری ها در مثانه به سرعت تکثیر می یابند. افرادی که ادرار خود را مدت زیادی نگه می دارند یا انسداد های مکرر در مجاری ادراری دارند، مبتلا به بیماری زدگی مثانه یا ( مجاری ) می شوند. ادرار در این بیرون زدگی ها در زمان تخلیه ادرار باقی مانده و احتمال ابتلا به عفونت های ادراری را افزایش می دهد.عفونت مثانه همچنین بوسیله کاتتر یا هر وسیله ی دیگری که وارد مجاری ادراری می شود، باعث ورود باکتری ها به مثانه می شوند.

علائم بیماری


عفونت مثانه معمولا باعث تکرر ادرار و احساس درد و سوزش هنگام ادرار کردن می شود. این علایم در طول چندین ساعت یا روز بوجود می آیند. نیاز فوری به ادرار کردن در این بیماران باعث از دست دادن کنترل ادرار (incontinence urge) در فرد به ویژه در افراد پیر، می شود. تب به ندرت رخ می دهد. درد معمولا در بالای استخوان پوبیس و قسمت های پایین کمر احساس می شود. ادرار مکرر در طول شب (nocturia) می تواند از دیگر علایم این بیماری باشد. ادرار معمولا غیرشفاف و  می تواند حاوی رگه های قابل رویت خون در ادرار باشد. در موارد نادر، وقتی علت عفونت ارتباط مثانه و دستگاه گوارش یا واژن است (fistula)، هوا نیز ممکن است از ادرار دفع شود (pneumaturia).بعضی اوقات عفونت های مثانه به خصوص در افراد پیر، هیچ علایمی ندارند، و تنها زمانی که آزمایش ادراری  داده می شود بیماری فرد مشخص می شود. در میان افراد پیر، عفونت مثانه ممکن است  علایم ادراری نداشته باشد و با سایر علائم مانند تب و احساس گیجی خود را نشان دهد . در افرادی که مثانه آن ها به علت مشکلات عصبی (neurogenic bladder) دچار آسیب دیدگی شده است، و یا افرادی که کاتتر دارند، ممکن است علائم عفونت مثانه را تا زمانی که کلیه ها درگیر نشده یا تب نداشته باشند، بروز نمی دهند.

تشخیص بیماری


پزشکان معمولا عفونت مثانه را براساس علائم مشخصی که دارد، تشخیص می دهند. نمونه ادراری میداستریم ( نمونه ادراری که جریان ابتدایی آن بیرون رفته و جریان وسط آن در ظرف نمونه گیری جمع آوری می شود) که عاری از باکتری های موجود در ابتدای واژن یا آلت تناسلی مردان است، برای آزمایش جمع آوری می شود. یک نوار ادراری برای آزمایش سریع و ساده موادی که به طور معمول  در ادرار نباید وجود داشته باشند درون ادرار فرو برده می شود. این نوار آزمایش ادرار می تواند نیتریتی که از باکتری ها ترشح می شود را شناسایی کند. این نوار همچنین می تواند لوکوسیت استراز ( آنزیمی که توسط گلبول های سفید خونی ترشح می شود) را شناسایی کند که بیانگر این است که بدن سعی دارد عفونت باکتریایی را از ادرار پاک سازی کند. در زنان جوان ممکن است، همین تست کافی باشد. به علاوه، نمونه ادراری می تواند زیر میکروسکوپ برای آزمایش و شمارش تعداد سلول های قرمز و سفید خونی و وجود باکتری بررسی شود.برخی اوقات کشت باکتری، روشی که در آن باکتری های نمونه ادرار در شرایط آزمایشگاهی رشد داده می شوند، برای شناسایی تعداد و نوع باکتری موجود در نمونه ادراری انجام می شود. اگر فردی عفونتی داشته باشد، یک گونه از باکتری خاص معمولا در تعداد بالا در ادرار شناسایی می شود. در مردان معمولا یک نمونه ادراری میداستریم برای انجام کشت ادراری کافی است. در خانم ها، امکان آلودگی نمونه با باکتری های واژن و یا مهبل وجود دارد. وقتی ادرار حاوی تعداد کمی باکتری است، و یا انواع مختلفی از باکتری ها به طور همزمان وجود دارند، به احتمال زیاد نمونه ادرار هنگام جمع آوری ادرار در ظرف آلودگی پیدا کرده است. برای اطمینان از اینکه ادرار آلوده نشده است، پزشکان در برخی موارد با استفاده از یک کاتتر نمونه را مستقیما از مثانه جمع آوری می کنند.

درمان


آنتی بیوتیک ها

عفونت مثانه معمولا با آنتی بیوتیک ها درمان می شود. قبل از تجویز آنتی بیوتیک ها، پزشک بیمار را از نظر شرایطی که می تواند عفونت مثانه را تشدید کند، مثل دیابت یا نقص سیستم ایمنی (که توانایی فرد را برای مقابله با عفونت کاهش می دهد)، یا شرایطی که حذف بیماری از بدن فرد را سخت تر می کند مانند معلولیت های جسمی،بررسی می کند. بیمارانی با این شرایط آنتی بیوتیک های خاص تر برای دوره مصرف طولانی تری نیاز دارند، زیرا که عفونت به محض پایان  دوره مصرفی دارو توسط بیمار، دوباره عود می کند. این بیماران ممکن است دچار عفونت قارچی یا عفونت باکتریال غیر معمولی شده باشند که نیازمند داروهای آنتی بیوتیکی خاص تری هستند.برای زنان، در عفونت هایی که پیچیده و بغرنج نشده اند مصرف روزانه سه عدد آنتی بیوتیک به مدت یک ماه، معمولا موثر است، اگرچه برخی پزشکان ترجیح می دهند روزانه یک عدد قرص تجویز کنند. برای عفونت های مقاوم تر، یک آنتی بیوتیک معمولا برای 7 تا 10 روز استفاده می شود. برای مردان، عفونت مثانه معمولا به علت التهاب پروستات ایجاد می شود، و درمان آنتی بیوتیکی معمولا برای هفته ها مورد نیاز است.دارو های مختلفی می توانند علایم بیماری به خصوص علایم معمول آن مانند تکرر ادرار و احساس سوزش و درد در ادرار، را کاهش دهند. فنازوپیریدین با کاهش التهاب بافت ها برای کاهش درد به مدت چند روز قابل استفاده است، تا زمانیکه آنتی بیوتیک ها عفونت را کنترل کنند.

جراحی

جراحی ممکن است برای برداشت هرگونه عامل سد کننده مجاری، یا برای هرگونه مشکلات بافتی مثل افتادگی رحم یا مثانه، که امکان ایجاد عفونت در فرد را فراهم می آورد، مورد نیاز باشد. تا زمانی که جراحی بخواهد انجام شود، خارج کردن ادرار با استفاده از یک کاتتر به پیشگیری از عفونت کمک می کند. معمولا قبل از جراحی، تجویز آنتی بیوتیک به منظور جلوگیری از پخش عفونت در بدن، صورت می گیرد.   

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان فیستول مجرای ادراری (فیستول حالب)، مثانه، واژن و رکتوم

فیستول مثانه (که تحت عنوان فیستول حالب یا فیستول مجاری ادراری نیز نامیده می‌شود) یک بازشدگی غیر عادی در عضوی از مجرای ادرار یا یک ارتباط غیر طبیعی بین مجرای ادرار و یکی دیگر از اندام مجاور می‌باشد. کانال (فیستول) ممکن است در اثر نقص تولد (مادرزادی)، آسیب انجام شده در طول جراحی (ترومای جراحی)، کار طولانی مدت، و یا در نتیجه بیماری‌های خاصی که می‌تواند در دستگاه تناسلی/ادراری (سیستم ادراری) اتفاق بیافتد، ایجاد شود. تعدادی از انواع مختلف فیستول مثانه وجود دارد. این فیستول‌ها ممکن است ارتباط بین مثانه و واژن (vesicovaginal)، پوست شکم (vesicocutaneous) یا روده را تشکیل دهند. در مجموع فیستول‌هایی که به هر بخشی از روده متصل می‌شوند تحت عنوان فیستول‌های مثانه شناخته می‌شوند. فیستول بین مثانه و روده می‌تواند در روده بزرگ (که شایع‌ترین نوع آن فیستول colovesical است)، رکتوم (rectovesical)، دراز روده (ileovesical) یا آپاندیس (appendicovesical) رخ دهد. نتیجه هر یک از این شرایط، یک تبادل آزاد مایعات بین مثانه و ناحیه اتصال فیستول است.

ایجاد زخم و آسیب در ناحیه مجاری ادرار و لگن و یا واژن می‌تواند شرایط ایجاد و بروز فیستول مجرای ادراری را فراهم کند. درمان فیستول به روش‌های جراحی و غیر جراحی انجام می‌شود که درمان جراحی برای این مشکل بسیار متداول است.

برای درمان مشکل فیستول مجاری ادراری لازم است در صورت مشاهده علائم این بیماری سریعا به متخصص اورولوژی مراجعه کنید تا با تشخیص دقیق و درمان به موقع از بروز مشکلات آتی جلوگیری کنید. دکتر ما به عنوان متخصص اورولوژی می‌تواند در درمان این بیماری به شما کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

فیستول چیست؟


فیستول یک اتصال غیر طبیعی یا مسیر عبوری است که به دو اندام یا رگ که معمولا اتصال ندارند را به هم متصل می‌کند. آن‌ها می‌توانند در هر کجا بین روده و پوست، بین واژن و رکتوم و دیگر نقاط ایجاد شوند. برخی از فیستول‌ها عبارتند از:

باز شدگی‌های غیر طبیعی داخل یک دستگاه ادراری یا یک اتصال غیر طبیعی بین یک عضو مجاری ادراری و یک عضو دیگر.

  • فیستول Vesicouterine بین مثانه و رحم رخ می‌دهد.
  • فیستول Vesicovaginal سوراخی است بین مثانه و واژن ایجاد می‌شود.
  • فیستول یورترو واژینال بین مجاری ادرار و واژن است.

اتصال غیر طبیعی بین سطح اپیتلیالیزه کانال مقعد و پوست پرانال.

  • فیستول آنورکتال بین کانال مقعد و پوست اطراف دهانه مقعد اتفاق می‌افتد.
  • فیستول رکتوواژینال یا انوواژینال زمانی اتفاق می‌افتد که یک سوراخ بین رکتوم یا مقعد و واژن ایجاد شود.
  • فیستول کولوواژینال بین کولون و مهبل (واژن) ایجاد می‌شود.
  • فیستول Enteroentral بین دو قسمت روده اتفاق می‌افتد.
  • فیستول‌های Enterocutaneous یا Colocutaneous به ترتیب بین روده کوچک و پوست یا روده بزرگ و پوست رخ می‌دهد.

فیستولی که درمان نشده رها شود، می‌تواند دردناک و ناتوان کننده باشد و می‌تواند به بدن شما آسیب برساند. آسیب عصبی، عفونت و نارسایی کلیه با فیستول مرتبط است.

علت ایجاد فیستول مجرای ادراری چیست؟


بیشتر فیستول‌هایی که مشاهده می‌کنیم، نتیجه مداخلات پزشکی قبلی مانند جراحی یا پرتودرمانی برای سرطان (به عنوان مثال سرطان پروستات در مردان، سرطان رحم یا سرطان دهانه رحم در زنان، سرطان کولورکتال در هر دو) است. فیستول همچنین ممکن است به علت بیماری‌های زمینه‌ساز مانند بیماری التهابی روده، دیورتیکولیت یا حتی سرطان ایجاد شود که می‌تواند باعث ایجاد کولون در دیواره مجاور مجاور شود. بعضی از فیستول‌ها نتیجه ناهنجاری‌های مادرزادی هستند (مشکلی که فرد با آن متولد می‌شود) مانند هیپوسپادیا یا جراحی بعدی برای این موضوع.

انواع فیستول‌هایی که ما کنترل می‌کنیم عبارتند از:

زنان

اوراتروژینال (باز شدگی بین مجرای ادراری و واژن، معمولا به علت جراحی قبلی واژن، به ندرت به علت زایمان دشوار است)

  • vesicovaginal (باز شدگی بین مثانه و واژن، معمولا به علت هیسترکتومی قبلی، به ندرت به دلیل زایمان دشوار است)
  • اوروتر واژینال (باز شدگی بین مقعد و واژن، معمولا به علت هیسترکتومی قبلی یا سایر عمل‌های جراحی لگنی)
  • Coloveical (ارتباط بین کولون و مثانه)

مردان

  • urethrocutaneous (باز شدگی غیر طبیعی در هر کجا در طول مسیر مجاری ادرار)
  • رکتوپرواستاتیک یا رکتوکراتر (ارتباط بین راست روده و پروستات یا مجرای ادرار معمولا پس از پرتودرمانی +/- جراحی برای سرطان پروستات)
  • Coloveical (ارتباط بین کولون و مثانه)

علائم تنگی مجرای ادراری چیست؟


اگر یک مرد دارای تنگی مجرای ادراری داشته باشد، ممکن است برخی از علائم زیر را داشته باشد:

چه روش‌هایی برای تشخیص فیستول مجاری ادراری وجود دارد؟


سوابق پزشکی: افراد مبتلا به فیستول vesicovaginal از تخلیه ادرار از مهبل (واژن) شکایت می‌کنند؛ ممکن است یک بوی آمونیاک ناخوشایند مرتبط با درناژ (تخلیه) وجود داشته باشد. افراد مبتلا به فیستول enterovesicular ممکن است درد شکمی، لرز، تب، اسهال، یبوست، خون در ادرار (هماچوری)، افزایش تعداد و فوریت ادرار و درد در هنگام ادرار (دیسوری) را گزارش کنند. آنها همچنین ممکن است متوجه عبور از ادرار را از طریق راست روده یا وجود مخاط یا مدفوع در ادرارشان بشوند.

معاینه فیزیکی: افراد کمی به بیماری فیستول‌های مثانه مبتلا هستند. فیستول vesicovaginal ممکن است در معاینه زنانه مشاهده شود، به ویژه اگر از رنگ استفاده شود. توده شکمی در یک سوم افراد احساس می‌شود. ممکن است حساسیت شکمی و سفتی عضلات شکمی در پاسخ به فشار وجود داشته باشد. در خانم‌ها یک معاینه لگن ممکن است التهاب و حساسیت به لمس را نشان دهد. در افراد مبتلا به فیستول vesicocutaneous، ممکن است تحریک پوست شکم احساس شود.

آزمایشات: آزمایشها ممکن است شامل تست ادرار، کشت ادرار و مشاهده داخل مثانه به کمک دستگاه ادراری با قرار دادن میکروسکوپ فیبر نوری انعطاف پذیر از طریق مجرای ادراری و مثانه (سیتوزکوپ)، باشند. اضافه کردن رنگ به مثانه می‌تواند به مشخص کردن محل فیستول در مهبل (واژن) کمک کند. پیلوگراف رتروگراد، یک تصویربرداری اشعه ایکس با استفاده از کنتراست رنگی برای افزایش وضوح تصاویر یورتر و مثانه، نیز مفید است. سی تی اسکن یک مطالعه تصویربرداری ترجیحی برای فیستول colovesical است. تزریق باریم (یک ماده کنتراست) به روده بزرگ و سپس تصویربرداری اشعه ایکس (باریم انما) ممکن است به تشخیص بیماری دیورتیکولار از سرطان کمک کند.

عوامل خطر شناخته شده


عوامل خطر برای فیستول‌های vesicovaginal عبارتند از روش‌های زنان و زایمان مانند حذف رحم به روش جراحی (هیسترکتومی)، عمل لگن یا رحم، پرتودرمانی لگن، عفونت های لگنی (بیماری التهابی لگنی)، اختلال مادرزادی یا آسیب‌های مکرر. سایر عوامل خطر ممکن عبارتند از سرطان (بدخیم) در ناحیه لگن، زایمان طولانی، تحریف فیزیکی مثانه یا رحم با رشد غیرطبیعی (توده) در تخمدان، یا رشد بافت غیرطبیعی در منطقه لگن (اندومتریوز).

فاکتورهای خطر برای فیستول colovesical، rectovesical، ileovesical یا appendicovesical شامل بیماری‌های التهابی دستگاه گوارش (دیورتیکولیت، بیماری کرون، کولیت اولسراتیو، آبسه آپاندیس / لگن، دیورتیکولوم مکل)، بیماری‌هایی که رشد غیرطبیعی در دستگاه گوارش و یا مثانه ایجاد می‌کنند (سرطان کولورکتال، لنفوم ، ایدز، سرطان دهانه رحم، لیومیوسارکوم مثانه) و آسیب به اندام‌های داخل ناحیه لگنی (جای زخم گلوله، آسیب نفوذ کننده، شکستگی لگن، جراحی باز) می‌باشد.

فیستول Vesicocutaneous یک نوع فیستول مثانه با شیوع کمتر است. عوامل خطر شامل انسداد مثانه یا سرطان مثانه و تروما است.

فیستول کولوکسیک شایع‌ترین نوع فیستول vesicoenteric است، که در مردان 3 برابر بیشتر از زنان تاثیر می‌گذارد، احتمالا به دلیل اینکه رحم از ایجاد فیستول بین مثانه و روده بزرگ جلوگیری می‌کند.

پیش بینی


اغلب درمان جراحی فیستول مثانه مشکل را برطرف می‌کند. در موارد کمی فیستول مجددا باز میگردد و معمولا می‌تواند با استفاده از کاتتریزاسیون و مشاهده مثانه کنترل شود. بسته شدن خود به خودی فیستول مثانه با وارد کردن کاتتر مثانه در برخی موارد رخ می‌دهد.

مجرای ادراری چگونه درمان می‌شود؟


در برخی موارد، مجرای ادراری را می‌توان با بزرگ کردن (گشاد کردن) مجرای ادرار درمان کرد. پزشک ممکن است برای مشاهده داخل مجرای ادراری و برش تنگی مجرا از یک سیتوسکوپ استفاده کند. یک مشکل این روش درصد نسبتا بالای عود مجدد (بازگشت) تنگی مجرا است و بیمار ممکن است برای درمان به جراحی پیشرفته‌تری نیاز داشته باشد.

دو نوع اصلی برای جراحی ترمیم مجرا (که تحت عنوان اورتروپلاستی شناخته می‌شود) وجود دارد. اگز طول تنگی مجرا به اندازه کافی کوتاه باشد، جراح می‌تواند بخش باریک را از مجرا بردارد و سپس دو انتهای سالم مجرا را مستقیما به هم وصل کند.

اگر طول این ناحیه تنگ برای این نوع جراحی زیاد باشد، روشی تحت عنوان اورتروپلاستی جایگزینی مورد نیاز خواهد بود.در حین جایگزینی اورتروپلاستی، این مجرا برای یک فاصله طولانی بازسازی می‌شود. این روش معمولا با استفاده از مخاط باکال (پوشش داخلی گونه)، برای جایگزینی بافت آسیب دیده استفاده می‌کند.

این روش در بالای 95 درصد موارد موفقیت آمیز است. هنگامی که این جراحی موفقیت آمیز باشد، بیمار به روش‌های بعدی نیاز نخواهد داشت. او همچنین به قرار دادن یک کاتتر داخلی برای تخلیه ادرار نیاز نخواهد داشت.

فیستول رکتورترال چگونه درمان می‌شود؟

یک جراح برای بازسازی مجرای ادراری، اورتروپلاستی انجام می‌دهد. جراحی فیستول رکتورترال معمولا از طریق پرینوم (ناحیه بین اسکروتوم و رکتوم) انجام می‌شود. جراحی از این ناحیه باعث بهبودی سریعتر نسبت به عمل از طریق اندام شکمی می‌شود. در این جراحی، رکتوم و مجرای ادرار با دقت جدا می‌شوند و سوراخ هر طرف مسدود می‌شود. در موارد پیچیده، یک فلپ عضله از ناحیه تنگ برای پر کردن فضای این بین استفاده می‌شود و به عنوان یک مانع برای جلوگیری از عود مجدد فیستول عمل می‌کند.

عوارض


عوارض احتمالی فیستول مثانه شامل خونریزی خود به خودی، التهاب بافت‌ها در حفره شکم (پریتونیت) و عفونت فیستول است. هر شرایط زمینه‌سازی که سبب افزایش فشار و انسداد مثانه شود مانند انسداد گردنه مثانه، ممکن است بر توانایی فرد در بهبودی و افزایش ناتوانی بیشتر تاثیر بگذارد.

توانایی کار (ملاحظات بازگشت به کار)


پس از جراحی برای اصلاح فیستول مثانه، ممکن است محدودیت‌های کار فیزیکی سنگین مانند بلند کردن و کوه نوردی وجود باشد. امکانات حمام باید به راحتی در دسترس باشد. پس از آنکه یک فرد کاملا بهبودی خود را به دست آورد، هیچ محدودیتی در کار یا اقامت ویژه وجود ندارد.

درمان زودانزالی در مردان با استفاده از دارو،حلقه،اسپری و ورزش

درمان زود انزالی

انزال زودرس به انزال کنترل نشده‌ای گفته می‌شود که قبل یا کمی بعد از دخول جنسی صورت می‌گیرد. این انزال با تحریک کم فرد و قبل از زمانی که خواسته فرد است انجام می‌شود. این پدیده ممکن است به عدم رضایت جنسی زوج جنسی منجر شود. این کار می‌تواند اضطراب را در طرفین افزایش داده و به خود به عنوان یک مشکل اضافه شود.این مشکل یکی از شایع ترین اختلالات جنسی  است. این مشکل معمولاً دامن گیر هر مردی در یک برهه از زندگی‌اش می‌شود.

زود انزالی شایع ترین اختلال جنسی در مردان کمتر از 40 سال است که 30 تا 40 درصد مردان در دنیا در یک یا چند مقطع زمانی و با شدت‌های مختلف به آن دچار می‌شوند. این عامل از مدت‌ها قبل به عنوان یک بیماری روانی بدون هیچ دلیل بنیادی مشخص در نظر گرفته شده است.

روش های مختلفی برای درمان زود انزالی در مردان وجود دارد که می توان با مراجعه به متخصص اورولوژیست و دریافت مشاوره و درمان های مناسب بر این مشکل غلبه کرد. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ماتماس حاصل فرمایید.

دلایل


عوامل مختلفی ممکن است در این اختلال دخیل باشند.

عوامل روانشناختی

بسیاری از موارد زودانزالی به هیچ بیماری مرتبط نیست و در عوض ناشی از عوامل روانشناختی زیر است:

  • عدم داشتن تجریه در رابطه جنسی
  • مشکلات ظاهری بدن
  • تازه بودن رابطه
  • تهیج بالا یا تحریک بیش از حد
  • استرس در رابطه
  • اضطراب
  • احساس گناه یا ناکافی بودن
  • مسائل کنترلی و رابطه نامشروع جنسی

این عوامل روحی روانی شایع می‌تواند دامن گیر مردانی هم شود که قبلاً انزال نرمالی داشته‌اند. این عوامل به عنوان فاکتورهای زود انزالی ثانویه یا اکتسابی شناخته می‌شوند.اعتقاد بر این است که اکثر فاکتورهای  نادرتر و ماندگارتر –  زود انزالی اولیه یا مادام‌العمر –  به علت مشکلات روحی ایجاد می شود.این وضعیت اغلب به آسیب‌های روحی اخیر فرد برمی‌گردد، مانند:

  • آموزش و تعلیم سرسختانه ارتباط جنسی
  • تجربیات ناخوشایند جنسی
  • برخی شرایط مانند شرایطی که نوجوان برای اینکه کسی متوجه خودارضایی او نشود، باید سریع انزال داشته باشد.

دلایل پزشکی

برای این کار به ندرت ممکن است یک علت بیولوژیکی وجود داشته باشد.موارد زیر ممکن است علل پزشکی احتمالی زود انزالی باشد:

  • دیابت
  • سفت شدن چندگانه بافت‌ها
  • بیماری پروستات
  • مشکلات تیروئید
  • مصرف مواد مخدر
  • مصرف بیش از حد الکل

زود انزالی می‌تواند نشانه‌ای باشد مبنی بر وجود یک وضعیت ناپیدا باشد که نیاز به درمان دارد.

علائم


از لحاظ پزشکی، شکل پایدارتر زود انزالی، زود انزالی اولیه یا مادام العمر، با سه ویژگی زیر تعریف شده است:

  • انزال همیشه یا تقریباً همیشه قبل از دخول جنسی اتفاق می‌افتد یا حدود یک دقیقه بعد از دخول.
  • فرد همیشه یا بیشتر اوقات از ایجاد تأخیر در انزال ناتوان است.
  • عواقب منفی شخصیتی مانند اضطراب و ناامیدی و یا اجتناب از صمیمیت جنسی وجود دارد.

علائم روانشناختی نسبت به تأخبر در انزال‌های فیزیکی جزو دلیل ثانویه هستند. مرد، همسرش یا هر دوی آنها ممکن است آن را تجربه کنند.

علائم ثانویه عبارتند از:

  • کاهش اعتماد به نفس در رابطه
  • مشکلات بین فردی
  • استرس فکری
  • اضطراب
  • خجالتی بودن
  • افسردگی

مردانی که خیلی زود دچار زود انزالی می‌شوند می‌توانند دچار افسردگی روانی شوند، اما نتایج مطالعه‌ای  که روی 152 مرد و شریک‌های جنسی‌شان انجام شده  نشان می دهد که شریک‌هایشان نسبت به مرد کمتر نگران زود انزالی هستند.

تشخیص


تشخیص

دستورالعملی که توسط روانپزشکان و روانشناسان برای تشخیص کلینیکی (که به عنوان DSM-V) شناخته می‌شود، زود انزالی را فقط در حالت زیر به عنوان یک اختلال جنسی تعریف می‌کند:

“انزال با حداقل تحریک جنسی قبل یا کمی پس از دخول و قبل از زمانی که مورد انتظار شخص است. گاهی این وضعیت پایدار است و گاهی بصورت مقطعی اتفاق می‌افتد و موجب ناراحتی شدید می شود. “

با این حال، یک فرم تعریف شده مشخص‌تر از زودانزالی یکی از شایع‌ترین اختلالات جنسی است.یک پزشک برای ارزیابی علائم زودانزالی سؤالات خاصی مانند مدت زمان قبل از انزال را مطرح می‌کند، ، تا به آنها در کمک کند. این زمان به عنوان تاخیر انزال شناخته شده است.این سوالات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • چقدر دچار زودانزالی می‌شوید؟
  • چه مدت این مشکل را داشته‌اید؟
  • آیا زود انزالی برای شما در هر رابطه جنسی اتفاق می‌افتد یا فقط در بعضی موارد خاص؟
  • چقدر تحریک شدن شما به انزال می انجامد؟
  • چگونه زودانزالی بر فعالیت جنسی شما تاثیر گذاشته است؟
  • آیا می توانید انزال خود را تا بعد از دخول به تاخیر بیاندازید؟
  • آیا زودانزالی برای شریک جنسی شما آزار دهنده یا ناامید کننده است؟
  • زود انزالی چگونه بر کیفیت زندگی شما تاثیر می‌گذارد؟

نتایج تحقیقات نشان می دهد که بین 15 تا 30 درصد مردان دچار زود انزالی هستند. گرچه، این تعداد بسیار کمتر از موارد قابل تشخیص و همچنین مواردی است که توسط پزشک تشخیص داده شده است. این اختلاف آماری به هیچ وجه ناراحتی مردان از معیارهای سخت گیرانه تشخیص زود انزالی را کم نمی‌کند.

درمان


درمان

در بیشتر موارد یک علت روحی روانی برای این کار وجود دارد و در این موارد پیش بینی علت آن خوب است.اگر این مشکل در ابتدای رابطه جنسی جدید اتفاق بیفتد، مشکل در اغلب اوقاب با ادامه رابطه قابل حل است.با این حال اگر مسئله ادامه دار بود، پزشکان توصیه می‌کنند که با یک مشاور روایط جنسی صحبت شود یا از روش “زوج درمانی صحبت شود”.هیچ درمانی برای زود انزالی بصورت رسمی در ایالات متحده تأیید نشده است، البته برخی داروهای ضد افسردگی جهت کمک به درمان زود انزالی برخی مردان توصیه می‌شود. یک پزشک قبل از بررسی دقیق سابقه پزشکی هیچ دارویی را برای تشخیص دقیق علت زود انزالی تجویز نمی‌کند و بیماران قبل از استفاده از هر دارویی باید با پزشک مشورت کنند.داپوکستین در بیشتر کشورها برا درمان انواع زودانزالی اولیه و ثانویه استفاده می‌شود. این دارو یک SSRI سریع العمل است که همچنین به عنوان داروی درمان زود انزالی معرفی شده است. گرچه برای مصرف ابن دارو معیارهای معینی را باید در نظر گرفته شود.این دارو می‌تواند مصرف شود، اگر:

  • از زمان دخول واژنی تا قبل از انزال کمتر از 2 دقیقه طول بکشد.
  • انزال بصورت مکرر و دائم بعد از کوچکترین تحریک و قبل، در طول یا کمی بعد از دخول و قبل از زمان مورد نظر اتفاق می‌افتد.
  • بخاطر زود انزالی اضطراب شخصی قابل توجهی وجود داشته باشد یا بین دو شریک جنسی مشکلاتی ایجاد شود.
  • کنترل ضعیفی بر انزال وجود داشته باشد.
  • بیشتر روابطه جنسی در 6 ماه گذشته، با انزال زودرس بوده است.عوارض جانبی از دپوکستین عبارتند از تهوع، اسهال، سرگیجه و سردرد.

برخی دارو‌های موضعی ممکن است قبل از رابطه جنسی روی آلت تناسلی بدون کاندوم و یا با کاندوم استفاده ‌شود. این پمادهای بی حس کننده موضعی باعث کاهش تحریک می‌شوند.به عنوان مثال لیدوکاین یا پریلوکاین که زمان قبل از انزال را می‌توانند بیشتر کنند.گرچه استفاده بیشتر از داروهای بی حس کننده می‌تواند منجر به بی حسی و از دست رفتن نعوظ شود. کاهش حس ایجاد شده توسط پماد ممکن است براس مردان خوشایند نباشد و همچنین روی زنان نیز تأثیر بگذارد.

روش‌هایی که می‌توانند برای مردان مفید باشند، شامل:

  • روش شروع-توقف: هدف از این روش بهبود کنترل مردان روی انزال است. یا مرد و یا شریک جنسی وی تحریک جنسی را در نقطه‌ای که احساس می‌کند در آستانه ارگاسم است متوقف کرده و مجدد هنگامی که حس آستانه ارگاسم فرونشست عمل تحریک را شروع می‌کنند.
  • روش ایجاد فشار: این روش مشابه است، فقط مرد انتهای آلت خود را به آرامی فشرده، یا شریک جنسی‌اش این کار را برای او به مدت 30 ثانیه قبل از شروع مجدد تحریک انجام می‌دهد.مرد این کار را بصورت رو به بالا برای سه یا چهار بار قبل از انزال انجام می‌دهد.تمرین کردن مهم است و اگر مشکل ادامه‌دار بود ممکن است ارزش مراجعه به پزشک را داشته باشد.

محققان به این حقیقت پی برده‌اند که تمرین کگل که با هدف تقویت ماهیچه کفی لگن انجام می‌شود می‌تواند به درمان زود انزالی مادام‌العمر در مردان کمک کند.برای مردان دارای این وضعیت فیزیوتراپی قابل انجام‌ بصورت زیر است:

  • فیزیو‌تراپی حرکتی برای دستیابی به انقباض ماهیچه ای
  • تحرک الکترونی عضلات کف لگن
  • بیوفیدبک، که به آنها کمک می‌کند تا بدانند که چگونه انقباض عضلات کف لگن را کنترل کنند.

همچنین این افراد مجموعه‌ای از تمرینات فردی را انجام می‌دهند.پس از 12 هفته درمان بیش از 80 درصد از شرکت کنندگان به درجه‌ای از کنترل روی رفلکس انزال خود رسیدند. آنها مدت زمان بین دخول و انزال را حداقل 60 ثانیه افزایش دادند.

حلقه دیرانزالی

حلقه دیرانزالی یک حلقه کوچک است که فرد روی پایه آلت خود می‌چسباند. حلقه دیرانزالی زمانی که آلت هنوز شل است و در حال نعوظ است قرار داده می‌شود، حلقه سفت و سفت‌تر می‌شود و خون را در آلت حبس می‌کند. اساساً حلقه تنگ کننده در مردان دارای اختلال عملکرد در نعوظ استفاده می‌شده که حبس خون در آلت باعث حفظ نعوظ می‌شود. گرچه بیشتر مردان متوجه شدند که حلقه‌های دیرانزالی به رفع زودانزالی هم کمک می‌کنند.برای برخی خود این کار یک احساس اضافه بوجود می‌آورد که روی آن تمرکز می‌کنند. برای دیگران نعوظ سخت آلت در اثر رینگ‌های دیرانزالی به معنی قدرت ایستادگی بیشتر است.

مزایا

1- یک راه حل ساده است که تلاش کمی هم نیاز دارد.

استفاده از پماد تأخیری شاید سریع ترین و ساده‌ترین ایده جهت مقابله با زودانزالی باشد. همه آن چیزی که نیاز دارید این است که قبل از عمل جنسی آن را استفاده کرده، چند دقیقه قبل از شستن آن صبر کنید و سپس آماده انجام عمل جنسی خواهید شد.

2- در حد نیاز استفاده کنید

نیاز است که پماد تأخیری فقط زمانی که رابطه جنسی دارید استفاده شود. بنابراین اگر اغلب اوقات رابطه جنسی ندارید، نیازی هم به نگرانی در رابطه با مصرف مکرر یک چیز نیست. این در مقایسه با برخی از داروهای دیگر مانند داروی ضد افسردگی است که باید هر روز مصرف شود، یک تفاوت اساسی است.

3- عناصر تشکیل دهنده آن معمولاً بدون خطر هستند

مواد تشکیل دهنده آن معمولاً بطور معمول بنزوکاین و لیدوکاین و بی حس کننده‌های موضعی هستند که معمولاً برای اکثر افراد بدون خطر می‌باشند. برخی افراد ممکن است واکنش عکسی نسبت به پماد بی‌حس کننده موضعی از خود نشان دهند، اما این به ندرت اتفاق می‌افتد و بیشتر مردم بخوبی با این مواد کنار می‌آیند.

4- در دسترس بودن و عدم نیاز به نسخه

بیشتر پمادهای تأخیری می‌توانند بصورت بدون نسخه یا با سفارش آنلاین، بدون نیاز به تجویز پزشک تهیه شوند. بنابراین اگر علاقه‌ای به صحبت کردن با پزشک خود در این رابطه ندارید، این روش یک کمک عاقلانه به خود فرد است که از هرگونه دستپاچگی بالقوه جلوگیری می‌کند.

5- بی حسی معمولاً مؤثر است

مهم ترین سؤال در انتخاب پماد تأخیری البته این است که آیا این پماد واقعاً عمل می‌کند یا خیر. بیشتر این پمادها عمل می‌کنند و البته گاهی اوقات هم بسیار خوب عمل می‌کنند.گرچه عمل بی حسی گاهی اوقات خیلی شدید بوده و همانگونه که در بخش بعد خواهید دید، منجر به بروز برخی مشکلات دیگر می‌شود.

مشکلات احتمالی و عوارض جانبی

1- از دست رفتن نعوظ

یکی از شایع ترین عوارض جانبی محصولات تأخیری بی حسی بیش ار حد است. اگر پماد خیلی قوی باشد، یا مقداری زیادی از آن روی ناحیه مورد نظر اعمال شود، ممکن است با کاهش حس منجر به پایان رابطه جنسی شود.این کار همچنین ممکن است منجر به بروز مشکل در نعوذ یا حفظ نعوظ شود. در این حالت فرد باید تا می‌تواند ناحیه مورد نظر را شسته و منتظر شود تا بی حسی از بین برود و سپس از نو شروع کند. هیچ شرایط ایده‌آلی در یک رابطه جنسی وجود ندارد.

2- کاهش رضایت جنسی

مسئله شایع دیگر در پمادهای بی حسی از دست دادن چیزی در ازای بدست آوردن چیزی دیگر است. فرد ممکن است مدت طولانی‌تری در حال رابطه جنسی باشد، اما نسبت به رابطه احساس کمتری داشته باشد.می‌توان به این صورت گفت که فرد رضایت کمتر اما طولانی تری را خواهد داشت. و همچنین فرد از اینکه رضایت شریک جنسی خود را که البته خیلی هم مهم است فراهم می‌آورد، رضایت خواهد داشت.

3- انتقال به شریک جنسی

هر پماد بی حسی پتانسیل این را دارد که در صورت انتقال برای شریک جنسی شما مشکلاتی را ایجاد کند، چه رابطه با دخول همراه باشد و چه لمسی باشد.بنابراین خیلی مهم است که که دستورالعمل استفاده از پماد را با دقت دنبال کرد (اگر پماد مورد نظر دستوالعمل مشخصی نداشت، سری به مقاله من در رابطه با استفاده صحیح از اسپری‌های تأخیری بزنید).اما گاهی اوقات انتقال پماد به دلایل مختلفی از جمله زمان بندی اشتباه یا عدم شستن صحیح آن اتفاق می‌افتد. یک راه حل ساده برای اجتناب از این مشکل استفاده از کاندوم است و اگر می‌خواهید رابطه بدون کماندوم داشته باشید اطمینان حاصل کنید که آن را به درستی شسته باشید.

  1. اعمال دارو قبل از رابطه جنسی

بسته به شرابط شخصی شما اعمال دارو خود می‌تواند مسئله باشد. اگر شما با شریک جنسی خود در رابطه هستید و یا با او آشنا هستید استفاده از پماد دارو نباید مسئله‌ای باشد – بویژه اگر شما می‌دانید که چه زمانی می‌خواهید رابطه جنسی داشته باشید.اما اگر قرار است با یک فرد جدید رابطه جنسی داشته باشید و یا رابطه جنسی شما یک رابطه اتفاقی است، پریدن داخل حمام برای اعمال پماد و سپس صبر کردن برای شستن آن یک جور کشتن احساسات است.توصیه من این است که جلو جلو این کار را انجام داده و بیشتر زمان خود را صرف تمرکز برای نوازش پیش از رابطه شریک جنسی خود اختصاص دهید. امیدوارم که آنها بیش از حد مشغول لذت بردن باشند تا اینکه باعث شوند شما از اعمال پماد احساس دستپاچگی کنید.

5- عدم درمان- هزینه طولانی مدت

محصولات بی حسی نمی‌توانند زودانزالی را درمان کنند، بنابراین اگر فرد این محصولات را بصورت مداوم استفاده کند باید به خریدن این محصولات ادامه دهد.اگر شما پول داشته باشید ممکن است احساس کنید که ارزشش را دارد. اما اگر شما همه پول‌های عالم را هم نداشته باشید، شانس شما این است که هنوز پول شما برای نگه داشتن یک رابطه جنسی خوب کافی است. اما در انتهای روز در صورت داشتن یک زندگی فعالانه در رختخواب، تمام هزینه‌ها با هم جمع خواهند شد.

چگونه می‌توانم به خودم کمک کنم؟


شما می‌توانید این داروهای کوتاه مدت را هم امتحان کنید (گرچه لزوماً از عهده مشکل بر نخواهند آمد):

  • دفعات انزال را افزایش دهید، شاید با استمناء. این کار روی تأخیر در انزال‌های بعدی اثر گذار خواهد بود.
  • از کاندوم یا اسپری بی حسی برای کاهش حساسیت آلت تناسلی خود استفاده کنید.
  • در حین رابطه به دخول فکر نکنید. اگر تا زمانی که شریک جنسی شما به ارگاسم نرسیده یاشد برای دخول تلاش نکنید، می‌توانید از فشار روی خود کم کنید.
  • در مورد مشکل خود با شریک جنسی‌تان صحبت کنید. با این کار می‌توانید از فشار روی خود کم کنید تا رابطه خود را بخوبی انجام دهید.
  • برای غلبه بر استرس ورزش‌های آرامش بخش انجام دهید. کشیدن و آزاد کردن نوبتی هر یک از گروه عضلات یک ورزش ساده و مؤثر است که از پا شروع شده و به سمت بالای بدن ادامه پیدا می‌کند. هر گروه از عضلات را برای چند لحظه گرفته، روی احساس به دست آمده تمرکز کرده و سپس به آرامی رها کنید. با انجام این حرکت برای پیشانی کار را تمام کنید. این ورزش به خنثی کردن فشار ماهیچه که باعث استرس می‌شود کمک می‌کند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

التهاب پوست کلاهک آلت تناسلی(بالانیت یا بالینیت) بر اثر عفونت پوستی

بالانیت

بالانیت به معنای التهاب (قرمزی، سوزش و درد) در کلاهک آلت تناسلی است. علل مختلفی برای این التهاب‌ وجود‌دارد که شامل عفونت (عفونت‌های مقاربتی، سایر عفونت‌های باکتریایی یا قارچی)، سوزش پوست و برخی بیماری‌های پوستی می‌باشد. درمان بالینیت بستگی به علت اصلی دارد.

بالانیت التهاب انتهای آلت تناسلی (گلن) است. غالبا پوست ختنه‌گاه نیز همزمان با گلن دچار عفونت‌می‌شود. (پوست ختنه‌گاه پوستی شل است که در صورتی که فرد ختنه نشده‌باشد این پوست روی کلاهک آلت تناسلی را می‌پوشاند.)

برای رفع مشکلات آلت تناسلی از جمله عفونت ها و التهابات حتما باید زیر نظر‌ پزشک اورولوژیست قرار‌گرفت و با مشورت و صلاح دید وی اقدام به درمان و یا مصرف دارو کرد. دکتر، با تخصصی که در رفع مشکلات و بیماری های آلت تناسلی دارد می‌تواند در این زمینه به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بالانیت کدامند؟


سه نوع بالانیت وجوددارد که عبارتند از:

التهاب نوک آلت تناسلی و پوست ختنه‌گاه است. این نوع بالانیت معمولا در مردان میانسال و سالخورده‌ای رخ‌می‌دهد که ختنه‌نشده‌اند.

این نوع بالانیت معمولا در اثر آرتریت واکنشی رخ‌می‌دهد.

دارای نوعی ضایعات پوستی، زگیل مانند و ناهمواری بر روی سر آلت تناسلی است.

بالانیت زون

بالانیت حلقوی

بالانیت کراتوتیک و میکایی

عوامل بروز بالینیت چیست؟


عوامل مختلفی برای بروز بالانیت وجوددارد که برخی از آنها عبارتند از:

بهداشت ضعیف و تنگی پوست ختنه‌گاه منجر به تحریک پوست توسط اسمگما می‌شود. اسمگما ماده‌ا‌ی پنیرمانند است که در صورتی که سر آلت تناسلی تمیزنباشد زیر پوست ختنه‌گاه شکل‌می‌گیرد. می‌توان گفت که بهداشت ضعیف شایع‌ترین علت بالانیت است.

 تعداد اندکی از میکروب‌های مختلفی (باکتری‌ها) که بر روی پوست زندگی‌می‌کنند، تکثیرشده و موجب عفونت‌می‌شوند. یکی از علل شایع عفونت مخمر به نام کاندیاز است. کاندیاز همان میکروبی است که موجب بروز برفک واژینال در زنان می‌شود. معمولا تعداد کمی از کاندیاز بر روی پوست زندگی‌می‌کنند و گاهی‌اوقات باعث عفونت در فرد می‌شوند.همچنین برخی از باکتری‌ها از جمله علل شایع‌ بالانیت می‌باشند. هر مردی ممکن‌است که دچار عفونت‌شود اما امکان عفونت کلاهک آلت تناسلی زمانی بیشتر می‌شود که:

  • اگر فرد به علت آلرژي یا تحریک دچار التهاب آلت تناسلی شده‌باشد.
  • اگر فرد دیابت داشته‌باشد. مخصوصا اگر دیابت فرد به خوبی کنترل‌نشود و ادرار وی حاوی قند باشد.در این حالت ممکن‌است که پس از رفتن فرد به توالت قطره ادرار حاوی قند در پشت پوست ختنه‌گاه باقی‌مانده و امکان تکثیر راحت برای میکروب ها را فراهم‌می‌کند.
  • اگر فرد فیموز داشته‌باشد. بالانیت در پسران جوان غالبا با فیموز یعنی شرایطی که در آن پوست ختنه‌گاه تنگ‌شده و از روی کلاهک آلت تناسلی عقب‌ نخواهدرفت، همراه است. معموملا بعد از اتمام 5 سالگی به راحتی می‌توان پوست ختنه‌گاه را عقب‌برد‌ و به آرامی کلاهک آلت تناسلی را تمیزکرد. چنانچه به فمیوز مبتلا باشید، احتمال مبتلاشدن شما به بالانیت نیز هست، زیرا عرق، باقی‌مانده‌ی ادرار و خود ادرار ممکن‌است در زیر پوست ختنه‌گاه جمع‌شده و به‌طور مستقیم پوست را تحریک‌کند و یا موجب رشد باکتری‌ها و نهایتا ایجاد عفونت شود.

برخی از عفونت‌های مقاربتی می‌توانند منجر به بالانیت شوند. مخصوصا احتمال عفونت ناشی از رابطه جنسی زمانی بیشتر می‌شود که اگر فرد دچار التهاب در لوله (مثانه) نیز شده‌باشد که ادرار (یک بیماری به نام اوریت) از طریق آن خارج‌می‌شود. انواع مختلفی از عفونت های مقاربتی می‌توانند باعث بروز اورتریت و بالانیت – مثلا تبخال تناسلی، کلامیدیا و گونوره – شوند. علائم اورتریت عبارتند از:

  • احساس درد به هنگام ادرار
  • خروج ترشحاتی از مجرای ادرار

پوست سر آلت تناسلی حساس است. پوست این قسمت از بدن در صورتی که با مواد شیمیایی و یا سایر مواد مختلف تماس پیداکند از خود واکنش نشان‌داده و ملتهب‌می‌شود.

  • در صورتی که زیر پوست ختنه‌گاه را نشویید، پوست پیر، ادرار، عرق و سایر موارد در این قسمت تجمع‌ پیدامی کنند و ممکن‌است که باعث تحریک‌شدن کلاهک آلت تناسلی شده و نهایتا منجر به التهاب‌می‌شود.
  • می‌توانید از صابون‌ها و ضدعفونی‌کننده‌های خاصی برای تمیزکردن آلت تناسلی خود استفاده‌کنید.
  • شستن بیش از حد و یا ساییدن پوست نازک کلاهک آلت تناسلی ممکن‌است پوست آن را تحریک‌کند.
  • کاندوم، اسپرمیسیدها و روان‌کننده‌هایی که در هنگام داشتن رابطه جنسی از آنها استفاده‌می‌شود و یا حتی روان‌کننده داخل کاندوم نیز می‌تواند باعث ایجاد التهاب‌شود.
  • ممکن‌است که مواد شیمیایی موجود بر روی دستان به هنگام رفتن به توالت به آلت تناسلی منتقل‌شود.
  • برخی از پودرهای شستشو یا تهویه مطبوع پارچه‌ای لباس زیر که به خوبی شسته‌نشده‌ باشند.

بیماری‌های پوستی

برخی از بیماری‌های پوستی ممکن‌است که باعث ایجاد بالانیت ‌شوند و یا با بیماری بالینیت اشتباه‌گرفته‌شوند – به عنوان مثال، پسوریازیس و بعضی از بیماری‌های غیرمعمول پوستی می‌توانند آلت تناسلی فرد را تحت‌تاثیر قراردهند. گاهی‌اوقات ممکن‌است که نوع اولیه‌ی سرطان پوست به شکل التهاب سر آلت تناسلی خود را نشان‌دهد. معاینه علائم این از اهمیت بالایی برخوردار است.دیابت، مخصوصا اگر سطح میزان قند به شکل ضعیفی کنترل‌شود می‌تواند خطرات ابتلا به عفونت را افزایش‌دهد. چنانچه که در ادرار فرد قند مشاهده‌شود در این صورت این احتمال وجود دارد که این قند در پوست ختنه‌گاه باقی‌بماند و به تکثیر باکتری‌ها کمک‌کند.فيوموز زماني اتفاق‌می‌افتد که پوست‌ ختنه‌گاه بيش از حد تنگ باشد و عقب‌رفتن‌ و یا عقب‌کشیدن آن  بر روی نوک آلت تناسلی دشوار يا غيرممكن باشد. عرق، ادرار و سایر مواد می‌تواند در زیر پوست ختنه‌گاه تجمع‌ پیدا‌کنند و موجب تحریک و تکثیر میکروبها شوند. فیموز در بین نوجوانان و مردان بالغ نادر است.رابطه جنسی ناامن،بهداشت ضعیف و همچنین داشتن کاتتر ادراری خطر ابتلا به بالانیت را افزایش‌می‌دهد. زنی که به تورم واژن مبتلا است، می‌تواند یک مرد را آلوده‌کرده و خطر ابتلا به بالنیت را در وی افزایش‌دهد.

علائم بالانیت


علائم و نشانه‌های بالانیت عبارتند از:

  • پوست تنگ و براق روی کلاهک آلت تناسلی
  • قرمزبودن اطراف سر آلت تناسلی
  • ورم، زخم، خارش یا سوزش کلاهک آلت تناسلی
  • ترشحات زیاد و نابهنجار در زیر پوست ختنه‌گاه
  • بوی بد
  • تنگی پوست روی نوک آلت تناسلی، بطوری که عقب‌کشیده نشود.
  • ادرار همراه با درد
  • غده‌های متورم در نزدیکی آلت تناسلی
  • زخم بر روی کلاهک آلت تناسلی

ممکن‌است که زخم، سوزش و ترشحات در زیر پوست ختنه‌گاه دو الی سه روز بعد از مقاربت جنسی رخ‌دهد.برخی از علائم و نشانه‌های بالانیت مشابه علائم  ناشی از عفونت‌های مقاربتی یا برفک باشد.

عوارض بیماری بالانیت


درمان بالانیت بسیار راحت است اما در برخی از موارد با عوارضی همراه است برخی از این عوارض‌جانبی عبارتند از:

  • زخم‌شدن ورودی آلت
  • تامین خون ناکافی در قسمت آلت
  • عقب‌کشیدن پوست ختنه‌گاه دردناک خواهدبود.

عدم‌عقب‌رفتن پوست ختنه‌گاه می‌تواند در اثر بالانیت درازمدت و درمان‌نشده اتفاق‌بیفتد. هرچه این بیماری زودتر تحت‌درمان قراربگیرد، چشم‌انداز آن نیز به همان اندازه بهتر خواهدبود.

چگونه می‌توان علل بیماری التهاب کلاهک آلت تناسلی را تشخیص‌داد؟


پزشک به راحتی می‌تواند از روی سرخی و ملتهب‌شدن سر آلت تناسلی، بیماری بالانیت را تشخیص‌دهد. در برخی از موارد علت بالانیت از روی ظاهر التهاب قابل‌تشخیص‌ است. برای مثال، التهاب ناشی از کاندیاز در اغلب موارد کاملا عادی بنظرمی‌رسد لذا در برخی از شرایط خاص پزشک می‌تواند علت بالانیت را تشخیص‌داده و بلافاصله درمان آن را تجویزکند.چنانچه پزشک قادر به تشخیص علت التهاب کلاهک آلت تناسلی نباشد و یا با درمان‌کردن بالانیت رفع‌نشود، می‌توان از یک و یا بیشتر آزمایشات زیر استفاده‌کرد:

  • نمونه‌برداری به کمک یک توپ کوچک پنبه‌ای در انتهای یک چوب نازک (سواب). از این نمونه برای یافتن برخی از میکروب ها (باکتری‌ها) عامل عفونت استفاده‌می‌شود.
  • در صورتی که وضعیت بیمار مشکوک‌باشد، می‌توان از طریق آزمایش دیابت وی را بررسی‌کرد.
  • گر احتمال‌رود که فردبه عفونت مقاربتی دچار باشد در این صورت به درمانگاه ژنتیک (GUM) مراجعه‌کنید.
  • چنانچه که بیماری پوستی یا آلرژی عامل التهاب کلاهک آلت تناسلی است در این شرایط به متخصص پوست مراجعه‌کنید. اگر احتمال می‌رود که آلرژی عامل بالانیت باشد در اینصورت ممکن‌است که از آزمایش‌های آلرژیک استفاده‌شود.
  • در شرایط نادر، اگر التهاب همچنان ادامه‌یابد، ممکن‌است که نمونه‌ی کوچکی از بافت پوست التهاب را برداشته‌شود(بیوپسی). این نمونه را به زیر میکروسکوپ برده‌شده و مورد بررسی قرارخواهدگرفت. این روش می‌تواند به یافتن علت ابتلا به بالانیت کمک‌کند.

درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی (بالینیت) چیست؟


درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی

صرف نظر از علت بالانیت، رعایت نکات زیر توصیه‌می‌شود:

  • در صورت وجود التهاب از شستشو با صابون اجتناب‌کنید. شما می‌توانید به جای صابون از یک کرم مرطوب‌کننده یا پماد (نرم‌کننده) استفاده‌کنید.
  • جهت تمیزکردن آلت تناسلی خود از آب ولرم‌ استفاده‌کرده و سپس به آرامی آن را خشک‌کنید.
  • بعضی افراد معتقدند که همراه با مصرف درمان، حمام‌کردن با آب شور نیز می‌تواند تسکین‌دهنده باشد.

درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی به علت آن بستگی‌دارد و در اغلب موارد مصرف داروهای زیر توصیه‌می‌شود:

  • اگر بالنیت ناشی از کاندیاز باشد در این صورت یک کرم ضد‌مخمر یا مصرف یک دوره قرص های ضد‌مخمر یکی از موارد درمانی شایع است.
  • مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها باعث رفع‌ عفونت ناشی از میکروب‌ها (باکتری‌ها) و همچنین عفونت‌های مقاربتی می‌شود.
  • استفاده از کرم استروئید خفیف جهت کاهش التهاب بالنیت ناشی از آلرژی و تحریک‌کننده مفید‌ است. گاهی‌اوقات از کرم استروئیدی به همراه دارو ضد مخمر یا آنتی‌بیوتیک برای کاهش التهاب ناشی از عفونت استفاده‌می‌شود. (توجه‌داشته باشید: اگر سرآلت تناسلی (گلن) دچار عفونت شده باشد در اینصورت کرم استروئیدی نباید به تنهایی مصرف‌شود زیرا استروئید موجود در این کرم می‌تواند عفونت را تشدیدکند.)

چنانچه به بالنیت برگشتی (عودکننده) مبتلا‌هستید و در وضعیتی‌ هستید که پوست ختنه‌گاه شما بر روی کلاهک آلت تناسلی به عقب‌نمی‌رود (فیموز) در این صورت یکی از گزینه‌های موجود ختنه‌کردن است تا بدین طریق پوست ختنه‌گاه برداشته‌شود. در این وضعیت، پزشک شما را به یک دکتر متخصص ارجاع‌می‌دهد تا در این خصوص جزئیات بیشتری را برای شما توضیح‌دهد.

آیا می‌توان از بالینیت پیشگیری‌کرد؟


بالینیت قابل‌پیشگیری است و برخی از نکاتی که ممکن‌است از ملتهب‌شدن کلاهک آلت تناسلی پیشگیری‌کنند عبارتند از:

  • هر روز سر آلت تناسلی خود را بشویید. به هنگام دوش‌گرفتن و حمام‌کردن پوست ختنه‌گاه را به آرامی عقب‌بکشید و سپس با استفاده از آب خالی و یا آب و صابون سر آلت خود را تمیزکنید. از خشک‌بودن آلت و کلاهک‌ آن قبل از پوشیدن زیرشلواری اطمینان‌ حاصل‌کنید.
  • اگر علائم بالانیت ناشی از کاندوم است از کاندومی استفاده‌کنید که مخصوص پوست های حساس است.
  • چنانچه با موادشیمیایی سروکار دارید که ممکن است باعث تحریک‌شدن پوست حساس‌ شود، قبل از رفتن به توالت دست های خود را بشویید.
  • به هنگام برقراری رابطه جنسی با شریک جدید از کاندوم‌ تازه استفاده‌کنید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آیا عملکرد پروتز بیضه (یا بیضه مصنوعی) با بیضه واقعی یکسان است؟

پروتز بیضه

پروتز یک وسیله مصنوعی است که برای جایگزینی بخش‌هایی از بدن استفاده می‌شود. هنگامی که یک مرد بدون بیضه متولد شود یا باید به علت آسیب یا بیماری آن را بردارد، پزشک ممکن است پروتز بیضه را برای پر کردن فضای خالی ساقه اسکروتوم (کیسه حاوی بیضه‌ها) قرار بدهد. پروتز تنها برای بهبود ظاهر و آرام کردن ترس روانی استفاده می‌شود. این پروتز به عنوان هیچ کار یک بیضه واقعی را انجام نمی‌دهد. در اغلب موارد، درخواست پروتز بیضه بیشتر از سوی کسانی است که سالم متولد شده‌اند و سپس بیضه خود را از دست می‌دهند، نه از سوی کسانی که همیشه بیضه نداشته‌اند.پروتز بیضه وزن، شکل و احساس یک بیضه طبیعی را دارد و در اندازه‌های مختلف در دسترس خواهد بود، به طوری که متناسب بدن بیمار ساخته می‌شود.

به دلایل مختلفی، در کودکان و بزرگسالان، ممکن است بیضه‌ها از دست رفته یا حذف شوند. این حالت می‌تواند به دلیل جراحی برای سرطان، آسیب‌های ناشی از تصادف، پیچ خوردگی یا عدم توسعه بیضه طبیعی اتفاق بیفتد.بیضه مصنوعی، که اغلب به عنوان پروتز بیضه نامیده می‌شود، می‌تواند برای بازگرداندن ظاهر نرمال اسکروتوم و بازگرداندن کیفیت زندگی امیدوار کننده باشد.برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد پروتز بیضه، و برنامه ریزی مشاوره لطفا با ما تماس بگیرید.

چه شرایط یا حوادثی میتواند منجر به از دست رفتن یک بیضه شود؟


  • هنگام تولد ناقص بوده یا اصلا نباشد
  • جراحی و برداشتن آن به علت آسیب، مانند پیچش شدید (چرخش)
  • عدم رسیدن به اسکوتوم
  • حذف به علت عفونت
  • حذف به منظور درمان سرطان بیضه
  • به عنوان بخشی از جراحی تغییر جنسیت

خصوصیات یک پروتز خوب بیضه چیست؟


پروتز مطلوب بیضه باید:

  • واکنش شیمیایی نداشته باشد
  • باعث التهاب نشود
  • در برابر فشار مکانیکی مقاومت کند
  • استریل باشد
  • قادر به گرفتن و نگه داشتن شکل صحیح باشد
  • برای بیمار راحت باشد

جراحی پروتز بیضه


روش‌های متعددی برای ایمپلنت بیضه وجود دارد. رایج‌ترین روش پروتز بیضه این است که از طریق برش اسکروتوم، یا کشاله ران قرار داخل اسکروتوم می‌گیرد. انتخاب محل برش به طور جزئی براساس آناتومی و همچنین موقعیت آن انجام می‌شود.اگر پروتز بیضه در زمان برداشتن و تخلیه بیضه به کار گرفته شود، معمولا از طریق همان ییک برش که در کشاله ران انجام می‌شود و یا برش دیگری که برای همان عمل انجام می‌شود، پروتز وارد بیضه می‌شود. وقتی که عمل بیضه به عنوان یک روش انتخابی انجام می‌شود، اغلب با یک برش در ناحیه اسکروتوم استفاده می‌شود. با این حال در بیماران مبتلا به بیضه توسعه نیافته (اسکروتوم که در کنار بیضه از بین رفته است)، برش در ناحیه کشاله ران و یا زیر کشاله ران  انجام می‌شود که اجازه می‌دهد انعطاف پذیری بیشتری در قرار دادن بیضه در این روش ایجاد شود.

توصیههای مربوط به عمل


شما باید بدانید که ایمپلنت‌های بیضه، مانند سایر دستگاه‌های ایمپلنت پزشکی، نباید مادام العمر در نظر گرفته شوند.احتمال کمی حداقل وجود دارد، که بدن واکنش نامطلوبی به ایمپلنت داشته باشد، یا اینکه ایمپلنت می‌تواند ریزش یا نشت (یا هر دو) داشته باشد. این اتفاق باعث می‌شود که ایمپلنت برداشته شود.در مورد تخلیه طولانی مدت، زمانی که ایمپلت با محلول نمکی پر شده باشد، جراحی مجدد برای این حالت هنوز امکان ندارد، با این حال، مطالعات گسترده‌ای در حال بررسی این مسائل است.بر اساس اطلاعات حاصل از مطالعات بالینی ایمپلنت بیضه پر شده با نمک منتور، تقریبا یکی از هر 30 بیمار نیازمند جراحی مجدد در طول سال اول برای حذف یا تنظیم ایمپلنت است.اگر فرزند یا والدینش آرزو دارند که اندازه بیضه متناسب با بیضه سالم دیگر کودک باشد، ایمپلنت‌های کوچکی که در یک کودک کوچک قرار می‌گیرند، باید با یک ایمپلنت بزرگتر جایگزین شود. علاوه بر این، عفونت یا اکستروژن (هنگامی که ایمپلنت به سمت پوست منتقل می‌شود و از پوست خارج می‌شود) ممکن است نیاز به عمل جراحی دیگری نیز داشته باشد.

مراقبتهای پس از عمل


اکثر بیماران در طی 24 تا 48 ساعت اول پس از عمل، احساس ناراحتی می‌کنند. مراقبت‌های پس از عمل به شرح زیر است:

  • پزشک برای پیشگیري از درد و ناراحتی، مسکن تجویز می‌کند.
  • احتمالا به شما آموزش داده خواهد شد که باند جراحی خود را حداقل تا چند روز نگه دارید.
  • به احتمال زیاد شما احساس خستگی می‌کنید که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی از بین می‌رود. با این حال، توانایی شما برای ادرار کردن نباید تحت تاثیر قرار گیرد.
  • زمان بهبودی هر فرد متفاوت است، شما باید قادر به بازگشتن به بسیاری از فعالیت‌های روزانه خود در عرض یک هفته تا ده روز باشید.
  • به یاد داشته باشید که صبور باشید و سعی نکنید زمان بهبودی خود را کوتاه‌تر کنید. در صورت بروز هر گونه مشکلی بعد از عمل، بلافاصله با دکتر خود تماس بگیرید.
  • این امر مخصوصا مهم است که اگر درجه حرارت بالا دارید، یا اگر اسکروتوم شما بیش از حد متورم (بزرگتر از اندازه طبیعی آن)، دردناک، قرمز یا ملتهب شود، حتما به پزشک اطلاع دهید.

خطرات این عمل چیست؟


تمام این روش‌ها دارای پتانسیل ایجاد عوارض جانبی هستند. اگرچه این عوارض به خوبی شناخته شده است، و در اکثر بیماران پس از عمل، مشکلی ایجاد نمی‌کند.ریسک بیهوشی باید با متخصص بیهوشی مورد بررسی قرار گیرد که در طول عملیات مراقب شما خواهد بود و از قبل، از شما بازدید خواهد کرد.خطرات خاصی برای این روش جراحی وجود دارد و قبل از عمل شما با آنها آشنا خواهید شد. به عنوان یک راهنما برای اطلاع از مطالبی که جراح به شما خواهد گفت، این موارد را در ذهن داشته باشید:

موارد مشترک

  • ناراحتی، چندین روز طول می‌کشد

موارد نادر

  • خونریزی که نیاز به یک عمل جزئی دارد
  • عفونت در محل برش که نیاز به آنتی بیوتیک دارد

موارد بسیار نادر

  • کبودی بزرگ در آن ناحیه که عفونی می‌شود، نیازمند یک عمل بزرگتر و حذف احتمالی پروتز است.
  • عفونت پروتز، که نیاز به حذف آن دارد.
  • بی حسی طولانی مدت در پایین کشاله ران و سمت اسکروتوم که ناشی از آسیب به عصب ایلئوس کشاله ران است.

اگر با تورم دردناک در اسکروتوم یا محل برش مواجه شدید، یا درجه حرارت بالا و یا احساس ناخوشایندی در خودتان داشتید، با پزشک تماس بگیرید. اکثر افراد تورم و کبودی را تجربه می‌کنند، اما اگر میزان آن نگران کننده بود، کمک بخواهید. به همین ترتیب، بعضی از ناراحتی‌ها معمول است. این ناراحتی‌ها به زودی بهبود خواهند یافت. اگر میزان درد نگران کننده بود، به پزشک مراجعه کنید.

هزینه پروتزهای بیضه


4 بخش هزینه بر در جراحی پروتز بیضه وجود دارد:

  • اولین هزینه: هزینه بیضه مصنوعی یا خود پروتز بیضه است که متفاوت است. برای مردانی که نیاز به دو ایمپلنت دارند هزینه آن دو برابر می‌شود.
  • هزینه دوم مربوط به اتاق عمل است. این به شدت متفاوت است و بسته به این است که آیا این روش در مرکز جراحی اورژانس انجام می‌شود یا خیر، و یا در بیمارستان است که معمولا گران‌تر است. بیمارستان‌های مختلف هزینه‌های بسیار متفاوتی را اعلام می‌کنند.
  • سومین هزینه مربوط به هزینه بیهوشی است که معمولا از هزینه بیمارستان جدا می‌شود.
  • هزینه جراحی ایمپلنت بیضه: معمولا متخصص ارولوژی این روش را انجام می‌دهد.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان ناتوانی جنسی و عدم نعوظ کامل با داروی ویاگرا و بدون دارو

ناتوانی جنسی

ناتوانی جنسی یک مشکل رایج در میان مردان است و با ناتوانی استوار برای حفظ نعوظ کافی برای مقاربت جنسی یا عدم توانایی برای دستیابی به انزال  و یا هر دو مشخص می‌شود. اختلال نعوظ  می‌تواند متفاوت باشد. این می‌تواند شامل ناتوانی کامل برای دستیابی به نعوظ یا انزال، توانایی متناقض برای انجام این کار یا تمایل به حفظ تنها نعوظ‌های بسیار کوتاه مدت باشد.

خطر ناتوانی جنسی با افزایش سن افزایش می‌یابد. ناتوانی جنسی در مردان 60 ساله نسبت به مردان 40 ساله بسیار بیشتر است. مردان با تحصیلات کمتر نیز احتمال بیشتری دارد که ناتوانی جنسی را تجربه کنند، شاید به این خاطر که آنها سبک زندگی کمتر سالمی دارند، رژیم غذایی کمتر سالمی می‌خورند، بیشتر مشروبات الکلی می‌نوشند و کمتر ورزش می‌کنند.

برای رفع مشکلات ناتوانی جنسی در آقایان مراجعه به متخصص اورولوژی اولین قدم است، پس از آن می توان با مشاره پزشک متخصص و دریافت راهکارهای مناسب دارویی و غیر دارویی بر مشکلات ناشی از ناتونی جنسی غلبه کرد. برای دریافت وقت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

ناتوانی جنسی چیست؟


ناتوانی جنسی یک بیماری است که به طور پیوسته بر توانایی فرد برای دستیابی یا حفظ نعوظ یا توانایی دستیابی به انزال تاثیر می‌گذارد. این یک نوع اختلال نعوظ (ED) است.عوامل دخیل متعددی برای ناتوانی جنسی وجود دارند. این عوامل شامل هر دو اختلالات احساسی و فیزیکی هستند. تقریبا 50 درصد مردان 40 تا 70 ساله در یک زمان و یا زمان دیگر، اختلال نعوظ را تجربه می‌کنند. خطر ناتوانی جنسی با افزایش سن افزایش می‌یابد.همچنین یادآوری شده است که مردان دارای تحصیلات بیشتر کمتر احتمال دارد که ناتوانی جنسی را تجربه کنند، احتمالا به این دلیل است که آنها به طور متوسط سبک زندگی سالم‌تری دارند.ناتوانی جنسی اغلب تاثیر منفی بر زندگی جنسی دارد و می‌تواند منجر به اضطراب اضافی، افسردگی و عزت نفس پایین شود.درک شایع ترین علل بالقوه می‌تواند به فرد کمک کند که این موضوع را تشخیص دهد که چرا ممکن است این عارضه را تجربه کنند.

دلایل بروز ناتوانی جنسی مردان


سیستم غدد درون ریز بدن هورمون‌هایی تولید می‌کنند که متابولیسم، عملکرد جنسی، تولید مثل، خلق و خو و بسیاری از موارد دیگر را تنظیم می‌کنند.دیابت نمونه‌ای از یک بیماری غدد درون ریز است که می‌تواند موجب ناتوانی جنسی در فرد شود. دیابت بر توانایی بدن برای استفاده از هورمون انسولین تاثیر می‌گذارد. یکی از عوارض جانبی مرتبط با دیابت مزمن، آسیب عصبی است. این حس‌های آلت تناسلی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. سایر عوارض مرتبط با دیابت باعث معیوب کردن جریان خون و سطوح هورمون می‌شود. هر دو این عوامل می‌توانند موجب ناتوانی جنسی شوند.

اختلالات عصبی و نورولوژیکال

چندین عارضه‌ی نورولوژیک می‌توانند خطر ابتلا به ناتوانی جنسی را افزایش دهند. عارضه‌های عصبی بر توانایی مغز برای ارتباط برقرار کردن با سیستم تولید مثل تاثیر می‌گذارد. این می‌تواند باعث جلوگیری از دستیابی به نعوظ فرد شود.اختلالات عصبی مرتبط با ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • بیماری آلزایمر
  • بیماری پارکینسون
  • تومورهای فقراتی یا مغزی
  • مولتیپل اسکلروزیس
  • سکته مغزی
  • تشنج لوب تمپورال

افرادی که عمل جراحی پروستات داشته‌اند همچنین می‌توانند آسیب عصبی را که باعث ناتوانی جنسی می‌شوند، تجربه کنند.دوچرخه سوارانی که مسافت طولانی را دوچرخه سواری می‌کنند،  نیز می‌توانند ناتوانی جنسی موقتی را تجربه کنند. این به این دلیل است که فشار مکرر روی باسن و اندام تناسلی ممکن است بر عملکرد اعصاب تأثیر بگذارد.

مصرف داروهای خاص می‌تواند جریان خون را تحت تاثیر قرار دهد که می‌تواند منجر به اختلال نعوظ ED شود. یک شخص هیچگاه نباید بدون اجازه‌ی پزشک مصرف دارو را متوقف کند، حتی اگر عاملی برای ناتوانی جنسی شناخته شود.نمونه‌هایی از داروهایی که باعث ایجاد ناتوانی جنسی می‌شوند عبارتند از:

  • مسدود کننده‌های آلفا آدرنرژیک، از جمله تامسولوسین (Flomax)
  • مسدودکننده گیرنده آدرنرژیک بتا، مانند کارودیلول (Coreg)، متوپرولول (Lopressor)
  • داروهای شیمی درمانی سرطان مانند سایمتیدین (Tagamet)
  • آرامبخش‌های سیستم عصبی مرکزی مانند آلپرازولام (Xanax)، دیازپام (Valium) و کدئین (که در داروهای نام تجاری مختلف یافت می‌شود)
  • محرک‌های سیستم عصبی مرکزی، مانند کوکائین یا آمفتامین
  • ادرار آورها مانند فوروزماید (Lasix) و اسپیرونولاکتون (Aldactone)
  • بازدارنده‌های بازجذب سروتونین یا SSRIs (Prozac, Paxil)
  • هورمون‌های ترکیبی مانند لوپرورلین (Eligard)

عارضه‌هایی که قلب و توانایی آن برای پمپ کردن خون به خوبی را تحت تأثیر قرار می‌دهند و می‌توانند باعث ناتوانی جنسی شوند. بدون جریان خون کافی به آلت تناسلی فرد نمی‌تواند به نعوظ برسد.تصلب شرایین یا آترواسکلروزیس، عارضه‌ای که سبب بسته شدن شریان‌های خون می‌شود، می‌تواند باعث ناتوانی جنسی شود. کلسترول بالا و فشار خون بالا (پر فشاری خون) نیز با افزایش خطر ابتلا به ناتوانی جنسی همراه هستند.

برای رسیدن به نعوظ فرد باید اول از مرحله‌ای که مرحله‌ی تحریک شناخته می‌شود عبور کند. این مرحله می‌تواند یک پاسخ عاطفی باشد. اگر فرد دارای اختلال احساسی باشد، این امر بر توانایی او در تحریک شدن و برانگیخته شدن جنسی تاثیر می‌گذارد.افسردگی و اضطراب به افزایش خطر ابتلا به ناتوانی جنسی مربوط هستند. افسردگی، احساس غم و اندوه و از دست دادن امید یا بیچارگی است. خستگی مرتبط با افسردگی نیز می‌تواند باعث ناتوانی جنسی شود.اضطراب عملکردی می‌تواند یکی دیگر از علل ناتوانی جنسی باشد. اگر فرد قادر به دستیابی به نعوظ در گذشته نبوده، ممکن است از این موضوع که قادر به دستیابی به نعوظ در آینده نخواهد بود، بیم داشته باشد. همچنین ممکن است فرد دریابد که با یک فرد خاص نمی‌تواند به نعوظ برسد. کسی که مبتلا به اضطراب عملکردی مرتبط با اختلال نعوظ است ممکن است قادر به انجام نعوظ کامل در هنگام خودارضایی یا هنگام خواب باشد، اما او قادر به حفظ نعوظ در طی مقاربت جنسی نیست.سوء مصرف مواد مخدر مانند کوکائین و آمفتامین می‌تواند موجب ناتوانی جنسی شود. سوء مصرف الکل و اعتیاد به الکل ممکن است بر توانایی فرد برای دستیابی یا حفظ نعوظ نیز تاثیر بگذارد. اگر شک دارید که ممکن است مشکل سوء استعمال مواد داشته باشید، به پزشک مراجعه کنید.

درمان


درمان‌هایی برای ناتوانی جنسی در دسترس هستند، از جمله داروهای تجویزی، درمان‌های طبیعی و تغییر شیوه زندگی.

داروهای تجویزی

داروهای تجویزی

انواع درمان‌های پزشکی وجود دارند که می‌توانند برای درمان ناتوانی جنسی استفاده شوند. درمان‌های تجویزی و سایر مداخلات پزشکی برای کمک به درمان ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • سیلدنافیل (Viagra)
  • تادالافیل (Cialis)
  • واردنافیل (استاکسین، لویترا)
  • جایگزینی تستوسترون
  • جراحی عروق خون
  • مشاوره روانشناسی

درمان‌های طبیعی

برای کسانی که می‌خواهند از داروی تجویز شده پرهیز کنند، انواع مختلفی از درمان‌های طبیعی شناخته شده برای کمک به درمان ناتوانی جنسی وجود دارد.برخی از درمان‌های طبیعی یا جایگزین برای ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • طب سوزنی
  • جینسینگ
  • آب انار

قبل از استفاده از هر گونه درمان‌های طبیعی، ابتدا مطمئن شوید که با پزشک مشورت کرده‌اید.

تغییرات شیوه زندگی

این که ناتوانی جنسی فرد یک علت جسمی دارد یا علت آن عاطفی است، موارد زیادی وجود دارد که تغییرات شیوه زندگی می‌تواند کشمکش با اختلال نعوظ را کاهش دهد.این تغییرات سبک زندگی و رفتار عبارتند از:

  • سیگار نکشیدن و نوشیدن الکل کمتر
  • تقویت ارتباط در یک رابطه عاشقانه
  • کاهش اضطراب
  • تمرین بیشتر و پیروی از یک رژیم غذایی سالم

ویاگرا چیست؟


ویاگرا دارو تجویزی است که در درمان اختلال نعوظ و ناتوانی جنسی در مردان استفاده می‌شود. ویاگرا کانکت نیز برای درمان اختلال نعوظ استفاده می‌شود و بدون نیاز به نسخه قابل دسترس است. آنها هر دو با افزایش جریان خون به آلت تناسلی به منظور کمک به مرد برای دسترسی و حفظ نعوظ هنگامی که از نظر جنسی برانگیخته و یا تحریک شده است، کار می‌کنند.ماده فعال در ویاگرا سیلدنافیل است و دوز آن از 25 تا 100 میلیگرم در هر قرص است.

چه مدت طول می‌کشد تا ویاگرا اثر کند؟


اثرات ویاگرا از فرد به فرد متفاوت خواهد بود. به عنوان یک قاعده کلی، ویاگرا در بیشتر افراد از حدود 30 دقیقه پس از مصرف دارو شروع به اثر کردن می‌کند.مهم است بدانیم که استفاده از قرص‌های ویاگرا به تنهایی باعث ایجاد نعوظ نمی‌شوند. ویاگرا باید به صورت ترکیبی با نوعی تحریک جنسی (بصری، لمسی یا غیره) به منظور ایجاد نعوظ انجام شود.

ویاگرا چه مدت دوام دارد؟


مدت زمان دوام ویاگرا نیز از فردی به فرد دیگر متفاوت است، اما شناخته شده است که تا 5 ساعت در یک زمان، هنگامی که در کنار تحریک جنسی استفاده می‌شود، کار می‌کند. با این حال، اکثر مردان متوجه می‌شوند که اثرات قرص 2 تا 3 ساعت پس از اولین مصرف شروع به از بین رفتن می‌کند.عوامل خاصی وجود دارد که در مدت زمان دوام ویاگرا برای وضعیت فردی شما نقش دارد، و باید قبل از شروع دوره‌ی درمان با ویاگرا همیشه در مورد سابقه‌ی پزشکی کامل و جزئیات هر نوع دارو که در حال حاضر مصرف می‌کنید با پزشک صحبت کنید.

چه عواملی بر دوام ویاگرا ثر خواهند گذاشت؟


اثربخشی ویاگرا، و یا مدت دوام ویاگرا، بستگی به تعدادی از عوامل دارد. این موارد می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  • سن. مردان بالای 65 سال متوجه خواهند شد که قرص طولانی‌تر در بدنشان می‌ماند، زیرا سیستم متابولیک بدن با افزایش سن کاهش می‌یابد. اساسا این به این معنی است که هر چه سنتان بیشتر باشد اثرات ویاگرا می‌توانند بیشتر دوام داشته باشند.
  • رژیم غذایی. داشتن یک وعده غذایی با مقدار زیاد چربی درست قبل از مصرف قرص ویاگرا می‌تواند باعث به تاخیر انداختن کار آن شود، زیرا بدن شما سخت‌تر غذا را هضم می‌کند. با استفاده از آن در معده خالی، اثرات سریع‌تر کار خواهند کرد.
  • الکل. نوشیدن الکل جریان خون را به آلت تناسلی کاهش می‌دهد و باعث می‌شود که رسیدن به نعوظ و حفظ آن سخت‌تر شود. یک لیوان شراب یا یک آبجو معمولا خوب است، اما بیش از 2 واحد الکل خطر عوارض جانبی منفی را افزایش می‌دهد و باعث می‌شود تا حفظ نعوظ بسیار سخت‌تر شود.
  • مقدار مصرف. ویاگرا به شکل قرص‌هایی با دوزهای بین 25 تا 100 mg هستند. به عنوان یک قاعده کلی: هرچه دوز بالاتر باشد، اثرات طولانی مدت مؤثرتر هستند، اما پزشک شما تصمیم می‌گیرد که دوز مناسب برای وضعیت شما چیست.
  • سلامتی. اگر مشکلات کبدی یا کلیوی دارید، اثرات ویاگرا ممکن است بیشتر دوام داشته باشد. این به این دلیل است که بیشتر طول می‌کشد تا قرص در بدن شما از کار بی‌افتد، بنابراین اگر از هر یک از اینها رنج می‌برید باید همیشه به پزشک بگویید.
  • تعاملات دارویی. داروهای خاص می‌توانند مدت زمان دوام اثرات ویاگرا را تغییر دهند. این شامل داروهایی نظیر آنتی بیوتیک ریفامپین (برای درمان سل استفاده می‌شود) است. همیشه در مورد سابقه‌ی پزشکی کامل و هر نوع دارو که در حال حاضر مصرف می‌کنید با پزشک خود صحبت کنید تا بتوانید اطمینان حاصل کنید که استفاده از ویاگرا بی‌خطر است.

آیا ویاگرا می‌تواند اثرات طولانی مدت داشته باشد؟


در موارد بسیار نادر، اغلب هنگامی که ویاگرا همراه با سایر داروها یا مواد مخدر غیرمجاز مصرف می‌شود، عارضه‌ای که پریاپیسم نامیده می‌شود ممکن است رخ دهد. پریاپیسم نامی برای نعوظ دردناک است که بیشتر از 4 ساعت طول می‌کشد.این یک عارضه‌ی جدی پزشکی است که می‌تواند دردناک باشد و منجر به آسیب طولانی مدت در آلت تناسلی شود. اگر نعوظی دارید که دردناک است یا بیشتر از 4 ساعت طول می‌کشد، باید به دنبال مراقبت پزشک فوری باشید.

پیشگیری


ناتوانی جنسی علت‌های زیادی دارد، اما هنوز اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از آن انجام دهید.روش‌های پیشگیری احتمالی عبارتند از:

  • شرکت در تمرینات ورزشی، که خطر ابتلا به ناتوانی جنسی را کاهش می‌دهد.
  • اجتناب از سیگار کشیدن، مواد مخدر یا سوء مصرف الکل
  • خوابیدن به حد کافی
  • پیروی از یک رژیم غذایی سالم
  • کاهش استرس، اضطراب و افسردگی

چشم انداز


ناتوانی جنسی می‌تواند زندگی یک فرد را تغییر دهد و بر اعتماد به نفس او تاثیر بگذارد. اگرچه پیری اغلب با اختلال نعوظ همراه است اما افزایش سن لزوما یکی از بزرگترین علل ناتوانی جنسی نیست. اختلال نعوظ جزء اصلی از افزایش سن در نظر گرفته نمی‌شود. پیری فقط یک عامل خطر است. بعضی افراد هرگز با ناتوانی مبارزه نمی‌کنند.اگرچه اختلال عملکرد نعوظ می‌تواند تاثیر منفی بر زندگی جنسی داشته باشد، اما این وضعیت قابل درمان است. بسیاری از مداخلات وجود دارند که می‌توانند به فرد کمک کنند که عملکرد جنسی خود را دوباره به دست آورد، از جمله درمان‌های طبیعی، داروها و تغییرات شیوه زندگی.از آنجایی که ناتوانی جنسی می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل سلامتی زمینه‌ای باشد، اگر به یک مشکل دائمی تبدیل شد، به پزشک مراجعه کنید، حتی اگر فکر می‌کنید فقط استرس است.

آیا اختلال نعوظ بخش طبیعی از روند پیری است؟


نه. اختلال نعوظ نباید بخشی از افزایش سن باشد. در حالی که درست است که مردان مسن ممکن است نیاز به تحریک بیشتر (مانند نوازش و لمس) برای دستیابی به نعوظ داشته باشند، هنوز هم باید بتوانند نعوظ داشته باشند و از رابطه جنسی لذت ببرند.

داروهایی مانند ویاگرا در درمان اختلال نعوظ در افراد مبتلا به دیابت چقدر موفق هستند؟


داروهایی مانند سیلدنافیل سیترات (Viagra)، و تادالافیل (Cialis)، واردنافیل (Levitra, Staxyn) یا آوانافیل (Stendra) اغلب موفق به درمان اختلال نعوظی در مردان می‌شوند و حداقل عوارض جانبی را دارند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آموزش تمرینات کگل برای رفع بی اختیاری ادرار و تقویت ماهیچه مثانه

آموزش تمرینات کگل برای بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار به معنای عدم کنترل کامل ادرار است. علائم بی اختیاری در افراد مختلف بسیار فرق می‌کند و ممکن است در حد ریزش خفیف ادرار یا خیس کردن کامل و بدون کنترل باشد. این اتفاق ممکن است برای هرکسی رخ دهد اما با بالا رفتن سن، احتمال بروز آن بیشتر می‌شود. زنان تا دو برابر بیشتر از مردان به این مشکل دچار می‌شوند. اغلب مشکلات مربوط به بی اختیاری ادرار زمانی ایجاد می‌شود که عضلات بیش از حد ضعیف یا بیش از حد فعال هستند. اگر ععضلاتی که مثانه را بسته نگه می‌دارند ضعیف شوند، ممکن است زمانی که سرفه یا عطسه می‌کنید، یا چیز سنگینی بلند می‌کنید، نا خدآگاه کمی ادرار شما ریزش کند. وقتی عضلات مثانه بیش از حد فعال باشند ممکن است حتی وقتی مقدار ادرار کمی در مثانه شما هست، احساس اضطرار شدید برای رفتن به دستشویی داشته باشید. به این حالت، بی اختیاری اضطراری یا مثانه پرکار می‌گویند. علل دیگری مانند آسیب به عصبها یا مشکلات پروستات نیز می‌توانند موجب بروز بی اختیاری ادرار شوند.یکی از روش‌های کنترل بی اختیاری ادرار انجام تمرینات کگل است

بی اختیاری ادرار هم قابل پیشگیری وهم قابل درمان است. تمرینات کگل به شما کمک می‌کنند بی اختیاری ادرار خود را کنترل کنید. اگر تمرینات کگل (یا همان تمرینات تقویت عضلات کف لگن) را 2 یا سه بار در روز و هر بار برای 5 دقیقه انجام دهید، شاهد بهبودی بسیار چشمگیر در کنترل ادرار خود خواهید بود. تمرینات کگل علاوه بر کنترل بی اختیاری مزیت دیگری نیز دارند و آن، داشتن لذت جنسی بیشتر در هنگام مراقبت و بهبود نعوظ  در مردان است.

یکی از روش‌های درمان بی اختیاری ادرار انجام تمرینات کگل است که می توان با مراجعه به پزشک اورولوژیست با نحوه صحیح انجام این ورزش برای رفع مشکل بی اختیاری ادرار آشنا شد.پزشک اورولوژیست به روش‌های مختلف در درمان مشکل بی اختیاری ادرار به بیماران کمک می کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

آناتومی

کنترل ادرار به عملکرد عضلاتی بستگی دارد که با هماهنگی هم کار می‌کنند. زمانی که مثانه شما پر می‌شود. عضلات مثانه باید ریلکس باشند و عضلات اطراف مجرای ادراری باید کاملا منقبض باشند. به این عضلات، عضلات کف لگن گفته می‌شود. ورزش‌هایی که موجب تقویت این عضلات شود، در واقع به کنترل ادرار کمک می‌کند. برای تقویت این عضلات تمرینات مخصوصی به نام تمرینات کگل وجود دارد که درواقع نام پزشکی است که برای اولین بار این تمرینات را ابداع کرد.  این تمرینات به تقویت و افزایش حجم عضلات کف لگن کمک کرده و مشکل ریزش ادرار را بهبود می‌دهند.

انواع بی اختیاری ادرار در زنان


مشکلات مربوط به کنترل ادرار  به دو دسته تقسیم می‌شوند. دسته اول مشکلات بی اختیاری فشاری است که در آن، خندیدن، عطسه کردن، بلند کردن اجسام و سایر کارهایی که موجب فشار به مثانه می‌شوند، باعث می‌شوند که ادرار ریزش کند. این مشکل معمولا بر اثر زایمان ایجاد می‌شود که ممکن است در حین آن، عضلات کف لگن کشیده شده یا آسیب ببینند.نوع دوم، بی اختیاری اضطراری است که با نام مثانه پرکار نیز شناخته می‌شود. در این حالت، عضلات مثانه به طور غیرارادی و غیرقابل پیش بینی، منقبض می‌شوند. این نوع بی اختیاری معمولا بر اثر مشکلات موقتی مانند عفونت مثانه یا مشکلات مزمن مانند ام اس، پارکینسون، سکته مغزی یا دیابت ایجاد می‌شود. علائم مثانه پرکار عبارتند از تکرر ادرار (8 یا تعداد بیشتر در طول یک روز)، احساس اضطرارشدید برای رفتن به دستشویی، ریزش ادرار و بیدار شدن از خواب برای رفتن به دستشویی. بروز بی اختیاری ادرار از نوع اضطراری در زنان یائسه نیز شایع است. علت این امر احتمالا بروز تغییرات ناشی از بالا رفتنسن در بدن است.البته بی اختیاری ادرار دارای انواع دیگری نیز هست. ممکن است علائم هردو نوع بی اختیاری در یک فرد به طور همزمان بروز کند که به آن بی اختیاری از نوع ترکیبی گفته می‌شود. بی اختیاری سر ریزی نیز زمانی رخ می‌دهد که چیزی موجب مسدود شدن راه خروج ادرار شده است. این اتفاق بیشتر در مردان می‌افتد اما احتمال بروز آن در زنان نیز هست. برخی از داروها موجب بروز این نوع بی اختیاری می‌شوند.

بی اختیاری ادرار در مردان


بی اختیاری ادرار در مردان

ورزش های کگل به ورزش‌هایی گفته می‌شود که به شما کمک می‌کنند عضلات زیر مثانه (عضلات کف لگن) را تقویت کنید. این تمرینات به کنترل بهتر ادرار کمک می‌کنند.علت بروز بی اختیاری ادرار در مردان احتمالا ضعیف شدن عضلات اسفنکتر در ازراف مجرای ادراری است. این موضوع می‌ تواند ناشی از انجام جراحی‌هایی مانند جراحی پروستات، مثانه پرکار یا عدم منقبض شدن عضلات مثانه باشد. تمرینات کگل به شما کمک می‌کنند بی اختیاری ادرار را بهبود داده و یا حتی آن را به طور کامل درمان کنید.

چگونگی انجام تکرینات کگل- سه گام ضروری


چگونه عضلات کف لگن را پیدا کرده و انها را حس کنید

برای انکه بتوانید تمرینات کگل را به درستی انجام دهید در ابتدا باید بدانید که عضلات کف لگن شما کدام هستند و انها را احساس کنید. عضلات کف لگن در داخل ناحیه ای قرار دارند که روی ان می‌نشینید. این عضلات از استخوان شرمگاهی تا استخوان دنبالچه کشیده شده اند . این عضلات اطراف مجرای ادراری، واژن و مقعد را احاطه کرده اند. این عضلات باید به دفعات بسیار زیادی در طول  شبانه روز کار کنند و زمانی که لازم است با سرعت و قدرت بسیار  زیاد منقبض شوند؛ مانند زمانی که عطسه یا سرفه می‌کنید. برای همین لازم است این عضلات را ورزش دهید تا بتوانید در زمان لازم به سرعت انها را منقبض کنید.  البته این عضلات به استراحت نیز نیاز دارند تا بیش از حد گرفته و منقبض نشوند و در موارد لازم کاملا شل و ریلکس باشند. برای انکه بتوانید تمرینات کگل را انجام دهید در ابتدا باید بتوانید عضلات کف لگن خود را بشناسید. برای این منظور کارهای زیر را انجام دهید:

  • تصور کنید که می‌خواهید از خارج شدن مدفوع یا گاز روده از مقعد جلوگیری کنید و مقعد خود را کاملا سفت بگیرید.
  • یک حوله را رول کنید و مانند یک زین زیر باسن خود قرار دهید و سعی کنید با منقبض کردن باسن، ان را بلند کنید.
  • به پهلو دراز بکشید و انگشت خود را بین ناحیه مابین مقعد و واژن قرار دهید و سپس مانند زمانی که ادرار خود را می‌خواهید کنترل کنید، عضلات خود را منقبض کنید تا بالا کشیده شدن این ناحیه را با انگشت خود حس کنید.
  • با یک آینه به دهانه واژن خود نگاه کنید و ببینید که با منقبض کردن عضلات کف لگن، این دهانه چگونه بسته شده و کمی به سمت داخل می‌رود.
  • هنگامی که می‌خواهید عضلات کف لگن را منقبض کنید نباید شکم خود را با فشار به سمت داخل منقبض کنید. این اشتباه بسیار رایج است و باید از ان اجتناب کنبد.

تمرین ورزش‌های کگل

در صورتی که مطمئن هستید عضلات کف لگن خود را به خوبی می شناسید و انها را حس می‌کنید و می‌دانید چطور آنها را منقبض کنید، برای انجام تمرینات کگل اماده هستید.

  • برای انجام تمرینات کگل باید بدن شما چه در حالت خوابیده، نشسته یا ایستاده باید در موقعیت صحیحی قرار داشته باشد. سینه‌ی شما باید کاملا صاف باشد و پایین کمر شما قوس کمی به داخل داشته باشد.
  • زمانی که عضلات کف لگن خود را منقبض می‌کنید، مقعد و وازن خود را به سمت بالا و داخل بکشید.
  • زمانی که عضلات را منقبض کرده اید، به صورت نرمال نفس بکشید و نفس خود را حبس نکنید.
  • قل از انجام تکرار بعدی تمرینف عضلات خود را کامل شل کنید و به /انها استراحت بدهید.

تمرینات کگل را باید به تدریج پیشرفت دهید تا به بهترین نتایج ممکن برسید. بهترین تمرینات عضلات کف لگن آن‌هایی هستند که با قدرت زیاد و در حالت ایستاده انجام می‌شوند. انجام تمرینات در حالت خوابیده برای هفته‌ی اول شروع خوب هستند اما باید به تدریج تمرین کنید که انها را در حالت ایستاده انجام دهید. همچنین سعی کنید به تدریج انقباض عضلات را شدید تر و طولانی تر کنید. بهتر است بلافاصله بعد از انجام فعالیت‌هایی که موجب فشار و کشیده شدن عضلات کف لگن می‌شوند (مانند سرفه کردن و عطسه کردن)، تمرینات کگل را انجام دهید. توصیه می شود این تمرینات را در حالتی که راه می‌روید انجام ندهید. این کار می‌تواند موجب فشار بیش از حد به عضلات و گرفتگی آنها شود که این امر منجر به درد لگن نیز می‌شود.

چه زمانی تاثیر تمرینات کگل را خواهید دید؟


چه زمانی تاثیر تمرینات کگل را خواهید دید

دیدن نتایج تمرینی زمان می‌برد بنابراین باید صبور باشید. اگر به طور پیوسته تمرینات کگل را سه بار در روز انجام دهید، احتمالا بعد از ۳ تا ۶ هفته شاهد بهبودی وضعیت خود خواهید بود. برای آن که بتوانید شاهد پیشرفت خود باشید، میزان و تعداد دفعات ریزش ادرار خود در طول هر روز را یادداشت کنید. اگر بعد از گذشت  یک ماه به هیچ پیشرفتی دست پیدا نکردید، احتمالا ورزشها را به طور درست انجام نمی دهید و عضلات کف لگن را به اشتباه تشخیص داده اید. می‌توانید به متخصص اورولوژی مراجعه کنید تا در پیدا کردن و حس کردن عضلات کف لگن به شما کمک کند تا بتوانید تمرینات را به شکل صحیح انجام دهید.

سه نکته برای تبدیل تمرینات کگل به یک عادت


موثرترین تمرینات آن‌هایی هستند که به صورت مداوم و پییوسته انجام می‌شوند. برای آن که بتوانید تمرینات کگل را برای خودتان تبدیل به عادت کنید می‌توانید از نکات زیر استفاده کنید:

  • هر روز تمرینات خود را در ساعت مشخصی از روز انجام دهید. برای مثال به عنوان اولین کار بعد از بیدار شدن از خواب، در هنگام مسواک زدن یا هنگام تماشای تلویزیون
  • مزایای این تمرینات را همیشه به خودتان یادآوری کنید. اگر تمرینات را مداوما انجام دهید می‌توانند به درمان بی اختیاری ادراری شما کمک بزرگی بکنند.
  • به روند پیشرفت خود توجه کنید. به تدریج متوجه می‌شوید که کنترل ادرار برایتان آسان تر شده. ممکن است دفعات ریزش ادرار یا میزان ریزش ادرار کمتر شود.

اگر تمرینات کگل برای من موثر نبودند چه کنم؟


تمرینات کگل برای تمامی انواع بی اختیاری ادرار موثر هستند. این تمرینات موجب تقویت عضلات کف لگن می‌شوند که این عضلات در کنترل ادرار نقش دارند. برای انجام تمرینات کگل شما باید به طور  مکرر عضلات کف لگن را منقبض و آزاد کنید. اگر در انجام تمرینات کگل مشکل دارید یا به نظر می‌رسد این تمرینات برای شما موثر نیستند، می‌توانید از فیزیوتراپیست کمک بخواهید. فیزیوتراپیست با کمک تکنیک‌هایی مانند بیوفیدبک به شما کمک می‌کند عضلات خود را به درستی تشخیص دهید و آنها را منقبض کنید و در واقع تمرینات را به شکل صحیح انجام دهید. انجام فیزیوتراپی عضلات کف لگن همچنین به بهبود حالت قرار گیری بدن کمک می‌کند و این امر موجب می‌شود عضلات کف لگن عملکرد و کارایی بهتری داشته باشند.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”