درمان جراحی کیست اپیدیدم (اسپرماتوسل) خوش خیم و حاد روی پوست بیضه

کیست اپیدیدیم یک کیسه‌ی پر از مایع در انتهای فوقانی بیضه است. این کیست خوش خیم بوده (سرطانی نیست) و برخی از آقایان تنها به یکی از آن‌ها مبتلا شده و برخی دیگر به تعدادی از این کیست‌ها بر روی هر دو بیضه مبتلا می‌شوند. به طور نادر ممکن است این کیست‌ها با بیماری‌هایی که منجر به ایجاد کیست در دیگر نقاط بدن می‌شوند مربوط باشند. کیست‌های کوچک نیازی به درمان نخواهند داشت ولی کیست‌های بزرگ‌تر به وسیله‌ی عمل جراحی قابل خارج کردن هستند به خصوص در صورتی که باعث ایجاد درد شوند. خالی کردن کیست با استفاده از یک سوزن (آسپیراسیون) روش دیگری برای درمان این عارضه است که البته به طور رایج به کار نمی‌رود.

کیست‌های نرم خارج بیضه‌ای و کروی بر روی اپیدیدیم در مردان بالغ نادر نیستند. این کیست‌ها خوش خیم بوده و معمولاً نیازی به درمان نخواهند داشت. زمانی که این کیست‌ها بزرگ‌تر بوده و نیازمند بررسی و درمان بیشتر هستند، توجه به آن‌ها اهمیت زیادی خواهد داشت.

برای درمان کیست‌های حاد اپیدیدیم لازم است تحت نظر پزشک اورولوژیست قرار بگیرید. دکتر به عنوان متخصص اورولوژی با تجربه‌ای که در درمان کیست‌های دستگاه تناسلی دارد می‌تواند به آقایان در درمان این بیماری کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

توده‌ی بیضه‌ای چیست؟


توده‌ی بیضه‌ای یک جرم غیرطبیعی است که ممکن است بر روی بیضه‌های شما ایجاد شود. بیضه‌ها ارگان‌های تخم مرغی شکل تولیدمثل در مردان هستند که در زیر آلت تناسلی درون کیسه‌ای به نام اسکروتوم آویزان شده‌اند. عملکرد اصلی این ارگان‌ها تولید اسپرم و هورمونی به نام تستوسترون می‌باشد. توده‌ی بیضه‌ای یک عارضه‌ی نسبتاً شایع است که می‌تواند دلایل بسیار متعددی داشته باشد. توده‌های بیضه‌ای ممکن است در مردان، نوجوانان و حتی کودکان ایجاد شوند. این توده‌ها ممکن است بر روی یک یا هر دوی بیضه‌های شما ایجاد شوند. توده‌های بیضه‌ای نشانه‌ای از مشکلات مربوط به بیضه می‌باشند. این توده‌ها ممکن است به دلیل یک آسیب فیزیکی ایجاد شوند ولی همچنین می‌توانند نشان دهنده‌ی عارضه‌های جدی پزشکی باشند. همه‌ی توده‌های بیضه‌ای نشان دهنده‌ی سرطان بیضه نیستند. اکثر این توده‌ها در اثر عارضه‌های خوش خیم و غیر سرطانی ایجاد می‌شوند و معمولاً نیازی به درمان نخواهند داشت. به هر حال پزشک باید هرگونه تغییر در بیضه‌ها به خصوص ایجاد توده یا تورم در آن‌ها را بررسی کند. هیچ تحقیقی مبنی بر مضر یا مفید بودن انجام آزمایشات کلینیکی و یا خانگی بر روی بیضه‌ها وجود ندارد. انجام ماهیانه‌ی معاینه‌ی بیضه توسط خود فرد موضوعی بحث برانگیز است. با این حال در صورتی که متوجه هر مورد غیرطبیعی شدید برای معاینه‌ی بیضه‌ها به پزشک خود مراجعه کنید. پزشک شما می‌تواند مشکلات احتمالی را زودتر شناسایی کرده و برای درمان آن‌ها اقدام کند.

انواع و علل بروز توده‌های بیضه‌ای


ایجاد توده بر روی بیضه‌ها می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد ازجمله آسیب‌های فیزیکی، نقایص مادرزادی، عفونت و برخی عوامل دیگر.

واریکوسل شایع‌ترین نوع این عارضه است. این عارضه تقریباً یکی از هر هفت مرد را درگیر می‌کند. بزرگ شدن وریدها در بیضه باعث ایجاد توده‌ی واریکوسل می‌شوند. این عارضه پس از رسیدن به بلوغ واضح‌تر می‌شود چراکه جریان خون به سمت بیضه‌های رشد یافته افزایش پیدا می‌کند.

تجمع مایعات در بیضه باعث هیدروسل می‌شود. این نوع از توده‌ی بیضه‌ای در یک تا دو نفر از هر 100 نوزاد تازه متولد شده دیده می‌شود. نوزادان نارس در خطر بیشتری برای ابتلا به هیدروسل قرار دارند.

کیست اپیدیدیم زمانی ایجاد می‌شود که لوله‌ی بلند و پیچ خورده‌ی پشت بیضه به نام اپیدیدیم پر از مایع شود و مایعات نتوانند از آن خارج شوند. در صورتی که این مایع حاوی اسپرم باشد، عارضه با نام اسپرماتوسل شناخته می‌شود. این نوع از توده‌ی بیضه‌ای بسیار شایع است ولی در اکثر موارد به صورت خود به خودی از بین می‌رود

پیچ خوردگی بیضه زمانی اتفاق می افتد که بیضه‌های شما به دور یکدیگر بپیچند. این عارضه معمولاً در اثر آسیب فیزیکی و یا ضربه اتفاق می افتد. این عارضه بیشترین شیوع را در پسران 13 تا 17 سال دارد ولی ممکن است مردانی از هر رده‌ی سنی را درگیر کند. این عارضه یک مشکل اورژانسی است که باید فوراً تحت درمان قرار بگیرد.

اپیدیدیم ساختاری است در بالای بیضه‌ها که وظیفه‌ی ذخیره کردن اسپرم را بر عهده دارد. اپیدیدیمیت به التهاب اپیدیدیم گفته می‌شود. یک عفونت باکتریایی معمولاً علت این عارضه است. این عفونت‌ها شامل برخی از عفونت‌های منتقل شده از راه تماس جنسی (STIs) مثل سوزاک و کلامیدیا می‌باشند. عفونت می‌تواند ورم بیضه را نیز ایجاد کند که در طی آن یک یا هر دوی بیضه‌ها ملتهب می‌شوند. انواعی از باکتری‌ها و ویروس اوریون می‌توانند این مشکل را ایجاد کنند.

فتق زمانی اتفاق می افتد که بخشی از روده از قسمت کشاله‌ی ران بیرون بزند. این مشکل می‌تواند باعث بزرگ شدن کیسه‌ی بیضه شود.

برخی از توده‌ها نشان دهنده‌ی سرطان بیضه می‌باشند. تنها پزشک می‌تواند تشخیص دهد که توده سرطانی است. سرطان بیضه شیوع بالایی ندارد ولی شایع‌ترین نوع سرطان در میان مردان آمریکایی با سنین 15 تا 34 سال می‌باشد.

کیست اپیدیدیم چیست؟


کیست به کیسه‌ای گفته می‌شود که پر از مایع یا یک ماده‌ی نیمه مایع باشد. کیست‌ها ممکن است در مناطق مختلفی از بدن ایجاد شده و از بافت‌های متفاوتی منشأ بگیرند. کیست اپیدیدیم یک کیسه‌ی غیر سرطانی (خوش خیم) پر از مایع شفاف است که در انتهای فوقانی بیضه و در محل اتصال مجرای اسپرم بر (واز دفران) ایجاد می‌شود. این ناحیه با نام اپیدیدیم شناخته می‌شود.

آیا به آزمایش نیاز خواهید داشت؟


اکثر افراد نیازی به انجام آزمایش ندارند. پزشک می‌تواند تنها با انجام معاینه، عارضه را تشخیص دهد. در صورت وجود هرگونه شک و شبهه می‌توان از اسکن اولتراسوند استفاده کرد. تخلیه‌ی کیست با استفاده از سوزن (آسپیراسیون) قابل انجام است ولی به ندرت لازم می‌شود.

چه کسانی به کیست اپیدیدیم مبتلا می‌شوند؟


خطر بروز این کیست در مردان حدوداً 40 ساله بیشترین میزان را خواهد داشت. بروز این کیست در کودکان قبل از رسیدن به سن نوجوانی بسیار نادر است. تعداد افرادی که به کیست اپیدیدیم مبتلا می‌شوند مشخص نیست.

انتظار چه علائمی را باید داشت؟


اولین موردی که متوجه آن می‌شوید وجود یک توده است. کیست اپیدیدیم ناراحتی ایجاد نمی‌کند و ممکن است شما از وجود یک کیست کوچک اطلاعی نداشته باشید تا زمانی که کیست بزرگ‌تر شود. برخی از کیست‌های اپیدیدیم به صورت اتفاقی و با انجام اسکن اولتراسوند برای مقاصد دیگر شناسایی می‌شوند. اسکن اولتراسوند روشی برای عکس برداری از بافت‌های بدن با استفاده از امواج صوتی است. ممکن است کیست‌های متعددی در یک طرف کیسه‌ی بیضه ایجاد شوند و یا اینکه این کیست‌ها در هر دو طرف بروز پیدا کنند. توده‌ی ایجاد شده کوچک خواهد بود ولی در صورت بزرگ شدن به احتمال زیاد آن را لمس خواهید کرد. این کیست ممکن است رشد کرده و به اندازه‌ی بیضه برسد. این کیست سطح نرمی داشته و استحکام و ثبات آن ناپایدار توصیف می‌شود. بدین معنی که شما می‌توانید آن را مثل یک بادکنک پر از آب کوچک در بین انگشتان خود فشار دهید. این توده به طور جدا از بیضه قابل لمس است. این مشخصه اهمیت زیادی دارد چراکه سرطان بیضه به شکل توده‌ای متصل به بیضه لمس شده و نمی‌توان آن را جدا کرد. از آن جایی که کیست پر از مایع است به هنگام تاباندن نور مستقیم به آن خواهد درخشید. به این پدیده عبور نور از عضو (transillumination) گفته می‌شود.

احتمال چه عارضه‌های دیگری وجود دارد؟


  • اسپرماتوسل: این کیست همانند کیست اپیدیدیم بوده ولی از اسپرم (مایع منی) پر شده است.
  • التهاب: برخی از بیماری‌ها منجر به ضخیم شدن اپیدیدیم و ساختارهای اطراف آن می‌شوند که ممکن است شبیه به کیست اپیدیدیم به نظر برسد. با این حال پدیده‌ی عبور نور از عضو در مورد این تورم‌ها اتفاق نمی‌افتد.
  • هیدروسل: در طی این عارضه کیسه‌ی بیضه پر از مایع می‌شود.
  • واریکوسل: این عارضه شبیه به واریس برای وریدهای کوچک اطراف بیضه‌ها می‌باشد. افراد مبتلا به این عارضه آن را به شکل “کیسه‌ای از کرم‌ها” توصیف می‌کنند.
  • لیپوما: این عارضه توده‌ای از چربی است که بعضاً می‌تواند باعث مشکلاتی شود چراکه می‌توان همانند کیست اپیدیدیم آن را نیز جدا از بیضه لمس کرد.

توصیف


بیماران معمولاً زمانی که توده را احساس می‌کنند خود را به پزشک معرفی خواهند کرد. احساس این توده معمولاً منجر به استرس زیادی خواهد شد و معاینه‌ی کلینیکی می‌تواند آرامش فرد را بازگرداند.

  • کیست اپیدیدیم معمولاً چند عدد بوده و در دو طرف وجود خواهد داشت.
  • کیست‌های کوچک ممکن است شناسایی نشده و علائم خاصی را نیز بروز ندهند. کیست‌های کوچک به راحتی توسط بیمار تحمل می‌شوند با این حال زمانی که کیست اپیدیدیم بزرگ‌تر شد (برابر شدن اندازه‌ی کیست با بیضه) احتمالاً خارج کردن آن لازم خواهد شد.
  • از آن جایی که این کیست‌ها پر از مایع هستند، به راحتی قابل لمس بوده، ناپایدار هستند و نور از آن‌ها عبور می‌کند.
  • از آن جایی که این کیست‌ها در اپیدیدیم ایجاد می‌شوند می‌توان بیضه را به طور جدا از آن‌ها لمس کرد (برخلاف هیدروسل که در آن بیضه در درون کیست پر از مایع لمس می‌شود).
  • کیست‌های خارج بیضه و نرم که نور از آن‌ها عبور می‌کند و می‌توان آن‌ها را جدا از بیضه لمس کرد معمولاً کیست‌های اپیدیدیم هستند و نیازی به درمان نخواهند داشت.
  • این کیست‌ها به راحتی قابل تمیز از تومورهای بیضه هستند که بر روی خود بیضه رشد می‌کنند.

آیا بیماری‌های مرتبط با این عارضه وجود دارند؟


اکثر مردان مبتلا به کیست اپیدیدیم سالم هستند. با این حال کیست اپیدیدیم بعضاً به عنوان بخشی از یک عارضه‌ی دیگر دیده می‌شود:

  • سیستیک فیبروز: یک بیماری وراثتی که در طی آن کیست‌هایی در ریه، پانکراس و دیگر نقاط بدن ایجاد می‌شوند.
  • بیماری کلیه‌ی پلی کیستیک: یک بیماری وراثتی که در طی آن کیست‌هایی درون کلیه و دیگر نقاط بدن ایجاد می‌شوند.
  • بیماری فون هیپل لیندو: یک بیماری وراثتی که در طی آن تومورهایی در چشم، کلیه‌ها و دستگاه عصبی ایجاد می‌شوند.
  • کیست‌های اپیدیدیم بعضاً در کودکانی ایجاد می‌شوند که مادران آن‌ها تحت تأثیر یک ماده‌ی شیمیایی (هورمون) به نام دی اتیل استیل بسترول بوده‌اند.

کیست اپیدیدیم چگونه درمان می‌شود؟


در طی عمل جراحی کیست اپیدیدیم می‌توان این کیست را از کیسه‌ی بیضه خارج نمود. یک روش جایگزین برای عمل جراحی باز، تخلیه‌ی مایع درون کیست با استفاده از یک سوزن و با کمک اولتراسوند می‌باشد. هر دوی این روش‌ها در کوتاه مدت مؤثر هستند ولی احتمال بازگشت کیست پس از تخلیه توسط سوزن بسیار بیشتر خواهد بود. برداشتن کیست تحت بیهوشی عمومی انجام خواهد شد. جراح یک برش در منطقه ایجاد می‌کند، کیست را خارج می‌کند و سپس بریدگی در اپیدیدیم و پوست را با استفاده از بخیه‌های جذبی می‌بندد. این عمل جراحی نسبتاً سریع بوده و اکثر بیماران می‌توانند پس از چند ساعت ریکاوری در بیمارستان مرخص شوند. پس از مرخص شدن بیمار معمولاً استراحت، آنتی بیوتیک و داروهای مسکن توصیه می‌شوند. بهبودی کامل ممکن است بین 7 تا 10 روز زمان ببرد. برخی از بیماران ممکن است متقاضیان مناسبی برای انجام عمل جراحی نباشند. افرادی که سیگار می‌کشند و یا اضافه وزن دارند در خطر بیشتری قرار خواهند داشت. همچنین آقایان مبتلا به فشار خون، مشکلات قلبی و ریوی باید قبل از برداشتن کیست تحت بیهوشی عمومی، با پزشک خود مشورت کنند. بهتر است کیست‌های کوچک به حال خود رها شوند. تنها زمانی که کیست‌های در حال بزرگ شدن بوده و برای فرد ناراحتی ایجاد می‌کنند باید عمل جراحی را در نظر گرفت. در نظر داشته باشید که در برخی از موارد حتی پس از خارج کردن کیست ممکن است در کیسه‌ی بیضه احساس درد کنید چراکه عارضه‌های دیگری این درد را ایجاد کرده‌اند.

خطرات


  • بیهوشی عمومی: به زودی پس از بیدار شدن احساس عادی به بدن شما باز می‌گردد ولی ممکن است به مدت 24 تا 48 ساعت احساس خواب آلودگی داشته و واکنش‌های کندی از خود نشان دهید.
  • خونریزی: خطر کمی برای خونریزی در طول عمل وجود خواهد داشت.
  • درد: در صورت احساس درد و ناراحتی در کیسه‌ی بیضه پس از انجام عمل جراحی از داروهای مسکن استفاده کنید.
  • عفونت: در صورت مشاهده‌ی افزایش درد، تورم، حرارت، قرمز شدن اطراف زخم، ترشحات چرکی و یا بروز تب بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید چراکه ممکن است زخم شما عفونت کرده و نیازمند آنتی بیوتیک باشد.
  • تورم و کبودی: ممکن است متوجه تورم و کبودی خفیف در محل انجام جراحی شوید. این مشکل ظرف مدت 1 تا 2 هفته برطرف خواهد شد.
  • عدم بهبودی در علائم و درد.
  • بازگشت دوباره‌ی کیست‌ها در هر طرف.

آیا عوارضی وجود دارد؟


کیست اپیدیدیم به ندرت عوارض جانبی ایجاد می‌کند. در برخی از موارد ممکن است چرخیدگی کیست بر روی ساقه‌ی خود اتفاق بیفتد (پیچ خوردگی). این مشکل باعث درد و تورم ناگهانی در یک طرف کیسه‌ی بیضه خواهد شد. در صورت بروز این مشکل مهم است که بلافاصله به پزشک مراجعه کنید چراکه ممکن است عمل جراحی فوری لازم باشد.

 

درمان کاهش جریان ادرار به علت نارسایی کلیوی، فقدان آب بدن و عفونت

درمان کاهش جریان ادرار به علت نارسایی کلیوی

دلایل بسیاری برای کاهش فشار ادرار (جریان ادرار) وجود دارد که از جمله آنها می‌توان به مواردی نظیر نوشیدن کم مایعات یا به علل جدی‌تری مانند مشکلات قلبی یا انسداد مجاری ادراری اشاره کرد. به طور کلی، هر چه، بیشتر مایعات بنوشید ادرار بیشتری آزاد خواهید کرد، اما اگر جریان ادرار به طور قابل توجهی کاهش یافته و یا به کلی قطع شده است، این حالت نشان دهنده یک بیماری جدی است.

ادرار کردن برای عملکرد مناسب بدن ضروری است، زیرا کمک می‌کند که سموم آزاد دفع شوند که می‌توانند در صورت باقی ماندن در بدن عوارض جدی ایجاد کنند.

کاهش فشار ادرار وضعیتی است که در آن خروجی ادرار بدن کمتر از 400 میلی لیتر در روز است. آنوریا بیماری شدید و شناخته شده دیگری است که در آن یک فرد کمتر از 50 میلی لیتر ادرار در روز تولید می‌کند، بنابراین این مهم است که این دو اشتباه گرفته نشوند.

تخمین زده می‌شود که نرخ بیماری کاهش فشار ادرار در بزرگسالان حدود یک درصد از افراد پذیرش شده، دو تا پنج درصد از افراد بستری شده، و چهار تا 15 درصد از افراد پس از عمل قلبی ریوی است.

آسیب حاد کلیوی منجر به کاهش فشار ادرار نیز، در حدود 10 درصد از نوزادان در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) رخ می‌دهد. کودکان تحت عمل جراحی قلب که علائم کاهش فشار ادرار را دارند نیز 10 تا 30 درصد می‌باشند.

همانطور که می‌دانید کمبود مایعات بدن می‌تواند مشکلات ادراری بسیاری را ایجاد کند و خطر ابتلا به کاهش فشار ادرار را افزایش می‌دهد. اگر شما مصرف آب خود را افزایش داده‌اید و هنوز هم تغییری در فشار ادرار خود نمی‌بینید، باید برای کاهش فشار ادرار به دکتر خود مراجعه کنید و زیرا این اختلال ممکن است علامت یک بیماری دیگر باشد.

اگر شما علاوه بر کاهش فشار ادرار دچار اسهال، استفراغ، تب، احساس سر درد، سرگیجه نیز باشید، باید سریعا به دکتر مراجعه کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علل کاهش حجم ادرار


علل کاهش فشار ادرار عبارتند از:

علل ناشی از بیماری کلیوی

این اتفاق زمانی می‌افتد که کلیه‌ها عملکرد خود را به طور معمول انجام می‌دهند، ولی به آنها به اندازه کافی خون عرضه نمی‌شود. این مورد برای حدود 70 درصد از موارد افرادی که به طور اکتسابی دارای نارسایی حاد کلیه هستند و بیش از 60 درصد از افراد بستری شده در بیمارستان را به خود اختصاص می‌دهد.

نقایص کلیوی مادر زادی

این مورد موجب کاهش حجم ادرار خروجی به دلیل آسیب ساختاری در کلیه‌ها است که می‌تواند ناشی از نکروز حاد توبولار بدلیل ایسکمی یا کم خونی موضعی بلند مدت (مرگ سلولی به علت کاهش جریان خون) باشد، برخی از داروها، یا سموم نیز می‌توانند این مشکل را ایجاد کنند. مواردی که ممکن است به عنوان یک عامل مؤثر در ایجاد این شرایط باشند شامل بیماری‌های گلومرولی یا ضایعات عروقی است.

مشکل در بخش‌های پس از کلیه

این مشکل در یک نتیجه انسداد مکانیکی یا نقایص عملکردی در جریان ادرار است. اگر علت کاهش برون ده ادرار این مشکل باشد، معمولا پس از اینکه مانع برداشته شود، برطرف خواهد شد.

علل دیگر

سایر عللی که منجر به کاهش فشار ادرار می‌شوند عبارتند از:

  • دست دادن آب بدن به علت استفراغ، اسهال، تب، و به طور همزمان عدم دریافت مایعات کافی برای جبران آب از دست رفته بدن.
  • انسداد دستگاه ادراری، که ممکن است ناشی از بزرگ شدن پروستات باشد.
  • عفونت شدید منجر به شوک.
  • التهاب کلیه و یا آسیب آن.
  • داروهایی که ممکن است به کلیه‌ها آسیب برسانند، از جمله شیمی درمانی یا داروهای سرکوب کننده دستگاه ایمنی و آنتی بیوتیک‌های خاص

علائم کاهش فشار ادرار

مشخص‌ترین علامت کاهش فشار ادرار، کاهش تولید ادرار است. علائم دیگری که ممکن است همراه با آن باشند شامل استفراغ، تب و یا اسهال، سرگیجه، سر درد، یا افزایش ضربان قلب می‌باشد.

تشخیص کاهش فشار ادرار از جنبه‌های مختلفی دشوار است چون علائم کاهش تولید ادرار مشابه مشکلات رایج دیگری مانند زردی یا تیرگی ادرار است و همچنین مواردی که کلیه در خارج کردن سموم کمتر موثر است، بیماران مبتلا به کاهش فشار ادرار احتمالا علائمی مانند نفخ و ضعف را نیز خواهند داشت. اسهال شدن در مواردی که آلودگی ناشی ازعفونت انگلی باشد، رخ می‌دهد، بنابراین اگر شما دچار اسهال و کم آبی شده‌اید، کاهش فشار ادرار ممکن است نشانه‌ای از یک وجود عفونت و یا انگل در مواد غذایی مصرف شده باشد. اگر شما در هنگام ادرار دچار درد و سوزش می‌شوید، و یا اگر در ادرارتان خون مشاهده کردید، احتمال دارد که کاهش فشار ادرار به دلیل وجود انسداد در دستگاه ادراری باشد.

آزمایش کاهش فشار ادرار


برای تشخیص صحیح کاهش فشار ادرار، دکتر به طور معمول برای به دست آوردن یک تاریخچه پزشکی از وضعیت کلیه‌ها سوالاتی از شما می‌پرسد و خواهد پرسید که مشکل کاهش جریان ادرار از چه زمانی و چگونه آغاز شده است.

آزمایش ادرار رایج‌ترین آزمون برای کاهش فشار ادرار است و می‌تواند سطح پروتئین و گلبول‌های مرده سفید و قرمز خون در ادرار را نشان دهد، و همچنین در پیدا کردن عفونت یا التهاب احتمالی کلیه یا مثانه (گلومرولونفریت) موثر است.

سایر آزمایشات برای تعیین کاهش فشار ادرار می‌تواند شامل کشت ادرار، نمونه خون ویژه برای اشعه ایکس، سونوگرافی برای تست حجم کلیه، سی تی اسکن، آزمایش خون، و تعدادی از تست‌های دیگر باشد که عمدتا بستگی به آنچه که دکتر مشکوک می‌شود که ممکن است علت کاهش فشار ادرار باشد، دارد.

عوارض مرتبط با کاهش فشار ادرار (کاهش جریان ادرار)

احتمال عفونت، از عوارض شایع در بین 30 تا 70 درصد از بیماران است و به طور کلی بر سیستم تنفسی، دستگاه ادراری و کاتترهای ثابت تاثیر می‌گذارد. مسمومیت اوره‌ای یا استفاده نامناسب از آنتی بیوتیک‌های وسیع الطیف ممکن است عوارض این بیماری را افزایش دهد. همچنین، به علت تجمع مایع و سدیم، ممکن است منجر به عوارض قلبی و عروقی گردد.

دیگر عوارض شامل موارد زیر است:

  • در دستگاه گوارش- بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، انسداد روده، و خونریزی
  • هماتولوژی- کم خونی و نقص در عملکرد پلاکت‌ها
  • عصبی- آشفتگی، استرس، خواب آلودگی، و تشنج
  • سایر اختلالات الکترولیتی یا اسید و بازی- اسیدوز متابولیک، هیپوناترمی، هیپوکلسیمی و هایپر فسفاته شدن

درمان بیماری کاهش فشار ادرار


کاهش فشار ادرار درمان بستگی به یافته‌های آزمایشات معمولا شامل:

درمان خانگی برای مدیریت کاهش جریان ادرار

درمان‌های خانگی زیر می‌تواند به شما در درمان کاهش جریان ادرار کمک کند.

  • اگر مشکل کاهش جریان ادرار شما به دلیل یک بیماری جدی نیست، پس در این موارد ساده‌ترین راه برای افزایش حجم ادرار، مصرف آب بیشتر است.
  • سایر داروهای خانگی که می‌تواند کاهش جریان ادرار را بهبود بخشد شامل کاهش مصرف نمک مصرف به عنوان یک راهکار برای حفظ آب بدن است، مصرف پتاسیم خود را نیز کاهش داده، و مواد پروتئین کوچک‌تری را بخورید، حجم زیاد مصرف پروتئین و ورزش شدید می‌تواند به کلیه‌ها آسیب برساند.

اگر کاهش فشار ادرار شما به دلیل یک بیماری جدی ایجاد شده است، شما نیاز دارید که به دکتر خود مراجعه کنید و به دنبال یک روش درمان مناسب باشید.

مصرف دارو

مصرف دارو برای بیماران با کاهش فشار ادرار

داروهایی که معمولا برای بیماران دچار کاهش فشار ادرار تجویز می‌شود شامل فنازوپیریدین (آزو)، فسفات سدیم، دوبوتامین، الکلومتازون موضعی، مکسیلیتین، پلی ساکارید آهن، روغن های معدنی، تاکرولیموس موضعی، آتنولول/ کلرتالیدون، راملتئون(روزرم)، هیدروکلروتیازید/ المزارتان، افاویرنز/ امتریسیتابین/ تنوفوویر و دیاتریزوات، می‌باشد.

شما ممکن است نیاز به قطع مصرف هر گونه دارویی که برای کلیه‌ها سمی هستند، بشوید. اگر مشکلی مرتبط با کلیه‌ها وجود دارد، شما ممکن است به دیالیز نیاز پیدا کنید.

دیالیز برای درمان کاهش فشار ادرار

دیالیز برای درمان کاهش فشار ادرار

در صورتی که مشکلی در ارتباط با کلیه شما وجود دارد، دیالیز ممکن است لازم باشد تا زمانی که کلیه‌ها، بتوانند بدون کمک دیالیز سموم درون زاد و برون زاد را دفع کنند و مایع، الکترولیت و تعادل اسید و باز را حفظ کنند.

هیچ نشانه مطلقی برای الزام به انجام دیالیز وجود دارد. این تصمیم بستگی به زمان شروع، طول مدت و شدت اختلال دارد.

در اغلب موارد، کاهش فشار ادرار، 100٪ قابل درمان و قابل حل است.

درمان جراحی برای اختلال کاهش فشار ادرار

درمان جراحی برای اختلال کاهش فشار ادرار

بیماران مبتلا به کاهش فشار ادرار به علت انسداد ثانویه، اغلب نیاز به عمل جراحی اورولوژی- به عنوان مثال، نفروستومی دارند. نفروستومی از راه پوست، یک روش ساده برای زهکشی موقت یک انسداد کلیه است. این عمل تحت بی حسی موضعی انجام می‌شود، یک کاتتر حالب از طریق یک سوزن به داخل لگنچه کلیه گذاشته می‌شود و به یک کیسه تخلیه متصل می‌شود.

درمان دیرانزالی یا عدم انزال در مردان در اثر اختلالات فیزیویوژیک

درمان دیر انزالی

دیرانزالی که گاهی با نام اختلال انزال نیز شناخته می‌شود به وضعیتی گفته می‌شود که در آن، مدت زمان بین تحریک جنسی مرد تا زمان رسیدن به اوج لذت جنسی و انزال او بسیار طولانی می‌شود. برخی از افراد مبتلا به دیرانزالی ، حتی ممکن است نتوانند انزال داشته باشند.

دیرانزالی می تواند موقت یا دائمی باشد
دیرانزالی ممکن است مشکلی موقتی و یا دائمی باشد. برخی ازعلل احتمالی دیرانزالی عبارتند از ابتلا به برخی بیماری‌های مزمن، انجام جراحی‌های خاص و مصرف برخی داروها. روش درمان دیرانزالی به علت زمینه ای بروز آن بستگی دارد. البته این امری کاملا عادی برای مردان است که هر از گاهی دچار دیرانزالی شوند. دیرانزالی تنها در صورتی به عنوان یک مشکل شناخته می‌شود که مداوم باشد و موجب نگرانی شما یا شریک جنسی شما شود. برای رفع مشکلات انزال از جمله دیرانزالی در آقایان لازم است زیر نظر پزشک متخصص اورولوژی اقدام به درمان شود و در صورت نیاز دارو مصرف کرد. دکتر، به عنوان پزشک متخصص اورولوژی می تواند در رفع این مشکلات به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علل


علل دیر انزالی

دیرانزالی می‌تواند ناشی از برخی بیماری‌های مزمن، جراحی‌ها و یا مصرف داروهای خاص باشد. مصرف موارد مخدر و مشکلات روحی وروانی  مانند افسردگی، استرس و اضطراب نیز  در بروز این مشکل بسیار تاثیر گذار هستند. در بسیاری از موارد، دیرانزالی بر اثر ترکیبی از عوامل فیزیکی و روانی ایجاد می‌شود. علل فیزیکی دیرانزالی عبارتند از:

  • اختلالات مادر زادی خاص
  • آسیب دیدن برخی عصب ها که در رسیدن به ارگاسم نقش دارند
  • عفونت های خاص مانند عفونت مجاری ادراری
  • جراحی پروستات مانند جراحی ریسکشن پروستات از طریق مجرای ادرار یا جراحی برداشتن پروستات
  • بیماری‌های موثر بر سیستم عصبی مانند نوروپاتی دیابتی، سکته مغزی، آسیب عصبی در ستون فقرات و آسیب نخاعی
  • اختلالات هورمونی مانند کم‌کاری تیروئید یا کمبود تستوسترون
  • انزال عقبگرد (در این حالت مایع منی به جای خروج از آلت به سمت مثانه برمی گردد)

علل روحی و روانی دیرانزالی عبارتند از:

  • افسردگی، استرس و اضطراب در زندگی
  • مشکلات مربوط به رابطه بین طرفین بر اثر استرس یا عدم برقراری رابطه به شکل صحیح یا دیگر مشکلات
  • استرس در مورد عملکرد جنسی خود
  • داشتن تصویر بد در مورد بدن خود
  • تابوهای فرهنگی و مذهبی
  • تفاوت زیاد بین خیال پردازی‌های فرد در مورد رابطه جنسی با شریکش و چیزی که در واقعیت وجود دارد.

داروها و سایر موادی که بر دیرانزالی اثر دارند عبارتند از:

  • داروهای ضدافسردگی
  • برخی داروهای کنترل فشار خون
  • داوهای دیورتیک خاص
  • برخی داروهای ضد روان پریشی
  • برخی داروهای ضدتشنج
  • الکل (خصوصا مصرف بیش از حد آن)

در برخی از مردان، وجود یک مشکل روحی و روانی کوچک می‌تواند باعث دیرانزالی شود و سپس بروز دیرانزالی باعث استرس و اضطراب بیشتر در حین برقراری رابطه جنسی می‌شود و این چرخه معیوب ادامه پیدا کرده و موجب تشدید مشکل دیرانزالی می‌شود.

علائم


علائم دیر انزالی

برخی از مردانی مبتلا به دیرانزالی به 30 دقیقه تحریک جنسی یا بیشتر از آن برای رسیدن به ارگاسم و انزال نیاز دارند و یا اصلا نمی توانند انزال داشته باشند. اما هیچ بازه زمانی مشخصی وجود ندارد که بر طبق آن بتوان گفت که شخص به دیرانزالی مبتلا است. اما در صورتی که تاخیر در انزال موجب نگرانی یا مشکل برای زوج شود به عنوان دیرانزالی شناخته می‌شود. تاخیر در انزال همچنین می‌تواند باعث توقف رابطه جنسی به خاطر درخواست شریک جنسی، خستگی زوج و یا حساسیت فیزیکی یا کاهش میزان نعوظ آلت  شود. در اغلب موارد، مرد نمی تواند طی مقاربت جنسی یا سایر فعالیت‌های جنسی با شریک خود با ارگاسم برسد. برخی از مردان تنها در صورت خودارضایی می‌توانند انزال داشته باشند. دیرانزالی با توجه به علائمی که دارد به دو دسته‌ی زیر تقسیم می‌شود:

  • دیرانزالی مداوم و دیرانزالی اکتسابی:  در نوع دیرانزالی مداوم، این مشکل از زمانی که شخص به بلوغ می‌رسد، وجود دارد. دیرانزالی اکتسابی بعد از مدتی که شخص فعالیت جنسی عادی داشته است، بروز می‌کند.
  • دیرانزالی کلی و موقعیتی: دیرانزالی کلی در همه حالات رخ می‌دهد و به یک شریک جنسی خاص، موقعیت خاص یا تحریک جنسی خاصی بستگی ندارد. دیرانزالی موقعیتی تنها تحت شرایط خاصی روی می‌دهد.تعیین نوع دیر انزالی به تشخیص علت اصلی و انتخاب روش صحیح درمان کمک می‌کند.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورتی که فکر می‌کنید به دیرانزالی مبتلا هستید بهتر است در اولین قدم به پزشک عمومی مراجعه کنید. در صورت داشتن شرایط زیر به پزشک مراجعه کنید:

  • تاخیر در انزال برای شما و شریک جنسی شما تبدیل به مشکل شده است
  • شما بیماری یا مشکل دیگری دارید که می‌تواند با دیرانزالی در ارتباط باشد و یا دارویی مصرف می‌کنید که احتمالا می‌تواند موجب دیرانزالی شود.
  • شما علاوه بر دیرانزالی، علائم دیگری دارید که فکر می‌کنید ممکن است با دیرانزالی در ارتباط باشند.

دیرانزالی چقدر شایع است؟


دیرانزالی بعد از اختلال نعوظ و زودانزالی سومین اختلال جنسی شایع در بین مردان است. البته این مشکل به اندازه ی  دو مشکل اول شایع نیست. درمان دیرانزالی چندان آسان نیست  و تنها 58 درصد از بیمارانی که تحت درمان قرار می گیرند، تغییرات چشمگیری را در وضعیت خود مشاهده می‌کنند. تمامی زوج‌های موفق در این زمینه کسانی بوده‌اند که انگیزه بالایی برای درمان داشته‌اند  و درمان خود را به صورت بلند مدت ادامه داده‌اند. از آن جایی که این مشکل در مقابل با دو مشکل دیگر جنسی درمردان شیوع کمتری دارد، تحقیقات و مطالعات بسیار کمتری نیز روی آن انجام شده است.توجه داشته باشید که محصولاتی که تبلیغات آن را در اینترنت می‌خوانید فریب‌دهنده هستند و فقط پول شما را به هدر می‌دهند و نمی‌توانند درمان را به طور قطعی تضمین کنند. به خصوص از خریدن هر گونه قرص برای درمان این مشکل خودداری کنید.

آیا دیرانزالی همیشه یک مشکل روحی  و روانی است؟


تقریبا همیشه، اما برخی استثناها وجود دارند:

  • سن: بسیاری از مردان متوجه می‌شوند که با بالا رفتن سنشان مانند گذشته به راحتی به ارگاسم نمی‌رسند. آلت آنها به خوبی نعوظ می‌کند اما به راحتی به انزال نمی‌رسد. البته این موضوع با دیرانزالی کمی تفاوت دارد و مشکل دیرانزالی بیشتر در افراد جوان ایجاد می‌شود.
  • داروها: ممکن است برخی از مردان به طور ناگهانی بعد از مصرف برخی داروهای خاص خصوصا داروهای ضدافسردگی دچار تاخیر در انزال شوند. در این موارد، تغییر دادن دارو موجب درمان دیرانزالی می‌شود.
  • مواد مخدر و الکل: مصرف بیش از حد الکل و برخی مواد مخدر می‌تواند موجب بروز دیرانزالی شود.
  • آسیب‌های نخاعی: آسیب‌های نخاعی جدی نیز می‌توانید مشکلات زیادی در انزال ایجاد کنند.

آیا دیرانزالی درمان می‌شود؟


بله با انجام مشاوره‌ها و درمان‌های مناسب و تحت نظر بودن مداوم بیمار، می‌توان این مشکل را درمان کرد. هرچقدر درمان زودتر آغاز شد شانس موفقیت آن بیشتر است. ابتلا به دیرانزالی می‌تواند بسیار آزاردهنده و ناراحت کننده باشد اما این یک مشکل ذهنی است که به سادگی حل می‌شود.  شما باید باور داشته باشید که حالتان کاملا خوب است و درمان خواهید شد.

اگر برخی متدهای درمانی موثر نبودند چه؟


برای مثال اگر مشاوره روانی موثر نبود، ممکن است پزشک شما برخی متدهای هورمون درمانی را به شما پیشنهاد دهد. قبل از شروع هر تکنیک درمانی، پزشک در مور مزایا و معایب آن به شما توضیح می‌دهد. پزشک همچنین در مورد سوابق پزشکی شما و داروهایی که مصرف می‌کنید سوال می‌کند تا مطمئن شود داروها و روش‌هایی که تجویز می‌کند موجب تشدید بیماری شما نمی شود یا با داروهای مصرفی شما تداخل ندارد.

عوامل خطر


برخی عوامل می‌توانند در بروز دیرانزالی تاثیر داشته باشند از جمله:

  • با بالا رفتن سن، به طور طبیعی در انزال مرد تاخیر ایجاد می‌شود.
  • مشکلات روحی و روانی مانند افسردگی و اضطراب.
  • بیماری‌هایی مانند ام اس و دیابت.
  • مصرف برخی داروهای خاص خصوصا داروهای ضدافسردگی، داروهای کنترل فشار خون و برخی دیورتیک‌ها (داروهای مدر)
  • وجود مشکلاتی در رابطه بین دو فرد
  • مصرف الکل خصوصا اگر فرد برای مدت زمان زیاد سوئ مصرف داشته است.

عوارض


عوارض دیرانزالی عبارتند از:

  • کاهش لذت جنسی برای مرد یا شریک جنسی او
  • استرس و اضطراب در مورد عملکرد جنسی خود
  • بروز مشکلاتی در زندگی زناشویی و رابطه بین زوج‌ها به علت عدم رضایت از رابطه جنسی
  • عدم توانایی مرد در بارور کردن همسر خود (ناباروری مرد)

تشخیص


برای تشخیص دیرانزالی و تجویز درمان مناسب، ممکن است تنها چیزی که نیاز باشد، انجام معاینه فیزیکی و گرفتن شرح حال از بیمار باشد. اما در صورتی که به نظر برسد دیرانزالی بر اثر یک مشکل فیزیکی زمینه ای ایجاد شده است، لازم است ارزیابی‌های بیشتری صورت گیرد از جمله:

  • معاینه فیزیکی. در معاینه دقیق آلت تناسلی و بیضه‌ها، پزشک به آرامی آلت را لمس می‌کند تا مطمئن شود که حس لامسه در تمامی نواحی آلت تناسلی نرمال است.
  • آزمایش خون. نمونه ای از خون شما به آزمایشگاه فرستاده می‌شود تا علائم وجود بیماری قلبی، دیابت و سایر بیماری ها بررسی شود.
  • آزمایش ادرار. آزمایش ادرار برای بررسی علائم ابتلا به دیابت، عفونت و سایر بیماری ها انجام می‌شود.

درمان ها


روش درمان دیرانزالی به علت اصلی بروز آن بستگی دارد. در برخی موارد لازم است داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید را تغییر دهید، یا مشاوره با روانپزشک داشته باشید و یا مشکل مصرف دارو یا الکل را برطرف کنید.

داروها

اگر داروهایی که مصرف می‌کنید بر دیرانزالی شما تاثیر دارند می‌توانید میزان دوز دارو را کاهش دهید یا از داروی جایگزین استفاده کنید. گاهی اوقات اضافه کردن یک داروی دیگر نیز موثر است.هیچ دارویی برای درمان دیرانزالی وجود ندارد و داروهایی که برای دیرانزالی تجویز می‌شوند در واقع برای درمان سایر بیماری هایی هستند که عامل دیرانزالی بوده اند. داروهایی که معمولا بدین منظور تجویز می‌شوند عبارتند از:

  • آمونادین (پارکینسون)
  • بوسپیرون (ضد اضطراب)
  • سیپروهپتادین (آلرژی)

مشاوره با روانشناس (روان‌درمانی)

مشاور روانشناس می‌تواند به شما کمک کند مشکل ذهنی مانند افسردگی یا اضطراب  که موجب دیرانزالی شده است را حل کنید. همچنین مشکلات روحی و روانی که مستقیما منجر به دیرانزالی می‌شوند نیز می‌توانند حل شوند. برای روان‌درمانی ممکن است لازم باشد که به تنهایی به مشاوره یا روانشناس مراجعه کنید و یا همراه با شریک جنسی خود مراجعه کنید. بسته به این که علت اصلی دیرانزالی شما چیست، ممکن است بهتر باشد که به متخصص سکس‌تراپی مراجعه کنید. متخصصین سکس‌تراپی نیز روانشناسانی هستند که دردرمان مشکلات جنسی تخصص دارند. بهترین روش درمانی مناسب برای شما به مشکلات و مسائل خاصی که دارید بستگی دارد و برای تمامی بیماران از روش یکسانی استفاده نمی شود.

حمایت و پشتیبانی

حمایت و پشتیبانی برای درمان دیر انزالی

اگر شخص مرتبا دچار مشکل دیرانزالی شود، این مسئله می‌تواند به لحاظ احساسی و روحی فشار و تنش زیادی به او و همسرش وارد کند. اگر تنها یک بار یا در موارد بسیار خاصی دچار دیرانزالی می‌شوید، این اصلا بدین معنا نیست که شما کلا مشکل دارید و اصلا نباید منتظر باشید که در دفعه بعدی که رابطه جنسی دارید نیز اتفاق تکرار شود. حتما به خاطر داشته باشید که بروز دیرانزالی در برخی موارد خاص می‌تواند بر اثر استرس یا دیگر عوامل موقتی باشد و با برطرف شدن مشکل اصلی، مشکل دیرانزالی نیز به سادگی برطرف می‌شود.علاوه بر این، اگر در موارد خاصی یا به طور دائمی دچار مشکل دیرانزالی می‌شوید، حتما باید این موضوع را به شریک جنسی خود اطلاع دهید، چرا که ممکن است او تصور کند که عدم رسیدن شما به ارگاسم نشانه این است که شما میل جنسی به او ندارید. سعی کنید صادقانه و بی پرده با شریک جنسی خود درباره این مسئله صحبت کنید. معمولا زمانی که زوج‌ها به خوبی با هم مشارکت و تعامل دارند، این مشکل با موفقیت برطرف می‌شود. به هیمن دلیل حتی گاهی لازم است که همراه با شریک خود به روانشناس مراجعه کنید.

آمادگی برای جلسه‌ی مراجعه به پزشک


اگر مشکات مربوط به ارگاسم و دیرانزالی را دارید می‌توانید به پزشک عمومی مراجعه کنید و او در صورت نیاز شما را به متخصص مربوطه ارجاع می‌دهد (مانند متخصص اورولوژی، متخصص غدد، متخصص روانشناس یا دیگر متخصصین) . در ادامه اطلاعات مفیدی در اختیار شما قرار داده می‌شود که به شما کمک می‌کند برای جلسه‌ی مراجعه به پزشک آماده شوید.

برای آمادگی قبل از جلسه با پزشک چه می‌توانید بکنید؟


  • هر علائمی که داشته اید را یادداشت کنید حتی اگر برخی از آنها از نظر خودتان بی ربط بیایند.
  • اطلاعات مهم شخصی  خود را یادداشت کنید از جمله استرس های اصلی شما در زندگی، تغییرات اخیر در زندگی، بیماری ها یا تغییر در داروهای مصرفی
  • از تمامی داروهایی که مصرف می‌کنید، لیستی تهیه کنید از جمله ویتامین‌ها، داروهای گیاهی و مکمل‌ها
  • در صورت امکان شریک جنسی خود را همراه خود بیاورید. او می‌توانید اطلاعات مفیدی در اختیار پزشک قرار دهد که در تشخیص و درمان مشکل شما موثر باشد.
  • سوالاتی که می‌خواهید از پزشک بپرسید را یادداشت کنید.

سوالاتی که باید از پزشک بپرسید


برخی از سوالاتی اصلی که باید از پزشک بپرسید عبارتند از:

  • به احتمال زیاد، علت اصلی دیرانزالی من چیست؟
  • به چه تست‌ها و آزمایشاتی نیاز دارم؟
  • آیا این مشکل موقتی است؟
  • چه روش های درمانی در دسترس هستند و کدام یک را به من توصیه می‌کنید؟
  • من بیماری های دیگری نیز دارم. این‌ها راچگونه با هم می‌توانم کنترل کنم؟
  • آیا داروی دیگری را می‌توان جایگزین دارویی کرد که تجویز می‌کنید؟
  • آیا لازم است به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
  • از کجا می‌توانم اطلاعات بیشتری در مورد بیماری خود به دست بیاورم.

چه انتظاری از پزشک باید داشت؟


اگر در مورد سوالاتی که پزشک احتمالا از شما می پرسد، اطلاع داشته باشید، می‌توانید سریعا و به درستی به این سوالات جواب دهید و همینطور بر روی سوالات مدنظر خود تمرکز بیشتری کنید و وقت بیشتری برای آن بگذارید. پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:

  • چه مدت است که مشکل انزال دارید؟ آیا این مشکل گه گاهی رخ می‌دهد یا همیشگی است؟
  • آیا می‌توانید طی رابطه جنسی انزال داشته باشید؟ یا فقط زمانی می‌توانید انزال داشته باشید که شریک جنسی شما، آلت شما را لمس کند یا خودتان خودارضایی کنید؟
  • اگر می‌توانید انزال داشته باشید، زمان انزال چه مدت بعد از آغاز رابطه جنسی است؟
  • اگر میل جنسی شما تغییری کرده و یا مشکل جنسی دیگری پیدا کرده اید؟
  • آیا در رابطه با شریک خود مشکلی دارید؟
  • آیا به تازگی جراحی انجام داد‌ه‌اید؟ آیا در ناحیه لگن (مانند جراحی پروستات) هرگز جراحی انجام داده‌اید؟
  • چه بیماری‌های مزمن یا سایر مشکلات پزشکی دارید؟ آیا داروی خاصی مصرف می‌کنید؟
  • آیا تا به حال مشکلات جنسی دیگر مانند اختلال نعوظ داشته‌اید؟
  • آیا الکل یا مواد مخدر مصرف می‌کنید؟ چقدر؟

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

برطرف کردن خمیدگی و انحنا آلت تناسلی بااستفاده از جراحی پلیکاسیون

خمیدگی و انحنا الت تناسلی

بیماری پیرونی یکی از اختلالات آلت تناسلی در مردان است که بر اثر تشکیل بافت فیبروزی به نام پلاک در آلت تناسلی ایجاد می‌شود. تشکیل این بافت فیبروزی موجب می‌شود که آلت تناسلی به جای صاف بودن، حالت خمیده پیدا کند.  بسیاری از امردان مبتلا به این بیماری می‌توانند رابطه جنسی داشته باشند اما برخی دیگر دچار درد و اختلالات نعوظ می‌شوند. بسته به علائمی که بروز کرده است، ممکن است تنها وضعیت بیمار تحت نظر باشد، درمان‌های پزشکی انجام شود و یا برای جراحی اقدام شود.  افراد مبتلا به پیرونی معمولا به متخصص اورولوژی  که بیماری‌های جنسی و مجاری ادرار را درمان می‌کند، ارجاع داده می‌شوند.

بیماری پیرونی بر اثر تشکیل بافت فیبروزی به نام پلاک در زی پوست آلت تناسلی ایجاد می‌شود. وجود این پلاک موجب می‌شود که آلت تناسلی در حالت تحریک شده، خمیده و منحرف باشد. پلاک فیبروزی معمولا از زیر پوست با تماس دست حس می‌شود و ممکن است در مواردی دردناک باشد.پزشکان برای درمان این مشکل روش‌های درمانی متعددی ارائه کرده اند. یکی از بهترین روش‌ها درمان با جراحی پلیکاسیون است. یکی از مزایای جراحی پلیکاسیون، سادگی آن است. این جراحی معمولا بهص ورت سرپایی و بدون نیاز به بیهوشی انجام می‌شود که این موضوع، ریسک جراحی را تا حدود زیادی کاهش می‌دهد. جراحی پلیکاسیون درصد موفقیت بالایی دارد و معمولا نتایج آن فوق العاده راضی کننده هستند.

برای دریافت مشاوره و نوبت ویزیت از دکتر متخصص اورولوژی  با شماره ما تماس حاصل فرمایید.

بیماری پیرونی چیست؟


در بیماری پیرونی، بافت فیبروزی به نام پلاک درداخل آلت تناسلی تشکیل می‌شود. پلاک در بافت ضخیم و ارتجاعی تونیکا آلبگوینا (بافت نعوظی) تشکیل می‌شود و موقعیت آن معمولا در قسمت بالایی یا پایینی آلت است. با رشد این پلاک فیبروزی، آلت تناسلی کج یا خمیده می‌شود و در نتیجه نعوظ آلت برای فرد دردناک می‌شود. وجود خمیدگی در آلت همچنین انجام دخول را دردناک و مشکل می‌کند. بیماری پیرونی با التهاب و تورم اغاز می‌شود و به دنبال آن بافت فیبروزی تشکیل می‌شود. پلاکی که در بیماری پیرونی در آلت تناسلی ایجاد می‌شود، با پلاکی که درون رگ‌ها تشکیل می‌شود یکسان نیست. پلاک بیماری پیرونی، خوش خیم است و حالت سرطانی ندارد. بیماری پیرونی نر بر اثر بیماری‌های امیزشی و مسری ایجاد می‌شود و نه خودش، مسری است.در تحقیقات اولیه اینطور تصور می‌شد که بیماری پیرونی نوعی اختلال نعوظ است اما اختلال نعوظ به حالتی گفته می‌شود که شخص قادر به رسیدن به حالت نعوظ به طوری که بتواند در رابزه جنسی دخول داشته باشد را ندارد. اما بیماری پیرونی ارتباطی با اختلال نعوظ ندارد. البته ممکن است برخی از افراد مبتلا به پیرونی، متعقبا دچار اختلال نعوظ نیز شوند.

نعوظ آلت چگونه اتفاق می‌افتد؟


نعوظ زمانی رخ می‌دهد که جریان خون در آلت بسیار افزایش پیدا می‌کند و در نتیجه  آلت بزرگ شده و سفت می‌شود. دو حفره‌ی بزرگ در آلت به نام اجسام غاری وجود دارند که درون آن‌ها بافتی اسفنجی است که خون را به داخل حفره‌ها می‌کشاند. بافت اسفنجی دارای عضلات نرم، بافت فیبروزی، فضای خالی و رگ‌ها و شریان‌ها است. بافت نعوظی، اجسام غاری را احاطه کرده است. مجرای ادراری نیز داین قسمت قار دارد که هم ادرار و هم مایع منی از طریق آن از بدن خارج می‌شود. این مجرا در زیر اجسام غاری قرار دارد. برای آنکه نعوظ کامل رخ دهد، یک سری فرآیند‌ها باید طی شوند:

  • نعوظ در ابتدا با تحریک ذهنی یا فیزیکی آغاز می‌شود. عامل محرک می‌تواند تماس جنسی، یا دیدن یک تصویر یا حتی افکار جنسی باشد.
  • زمانی که مغز پیام مربوط به حالت رابطه جنسی را دریافت کرد، پیام‌هایی به عصب های موجود در آلت تناسلی ارسال می‌کند تا عضلات اطراف اجسام غاری، شل شوند. بنابراین خون در شریان‌های این ناحیه به جریان در می‌آید و درست مانند زمانی که آب درون اسفنج نفوذ می‌کند، خون نیز درون اجسام اسفنجی نفوذ می‌کند.
  • تجمع خون، موجب وارد شدن فشار به اجسام غاری می‌شود و آلت تناسلی بزرگ می‌شود و در نتیجه بافت آلتی تناسلی سفت شده و حالت صاف پیدا می‌کند.
  • حالت نعوظ بعد از انزال یا بعد از برطرف شدن حالت تحریک جنسی، تمام می‌شود. عضلات موجود در آلت تناسلی مجددا منقبض می‌شوند و جلوی جریان خون را می گیرند. رگ‌ها باز می‌شوند و خون اضافی موجود در آلت مجددا به بدن باز می گردد.

علت بروز بیماری پیرونی چیست؟


متخصصان، علت اصلی بروز بیماری پیرونی را نمی دانند اما تصور می‌کنند که احتمالا این بیماری بر اثر علل زیر ایجاد شود:

متخصصین معتقدند که وارد شدن ضربه شدید به آلت تناسلی یا خم شدن آن موجب آسیب دیدن بافت های داخلی آن می‌شود. ممکن است در هنگام برقراری رابطه جنسی، در حین ورزش کردن یا تصادفات به آلت تناسلی آسیب وارد شود. آسیب دیدگی موجب پارگی رگ‌های داخلی آلت و تورم آن می‌شود. تورم در داخل بافت‌های آلت تناسلی موجب مسدود شدن جریان خون به لایه‌ها داخلی آلت می‌شود. در صورتی که جریان خون مختل شود، لخته خون تشکیل می‌شود . زمانی که این آسیب در حال بهبودی است، ممکن است سیستم ایمنی بدن، موادی تولید کند که موجب تشکیل بیش از حد بافت در جای زخم می‌شوند این بافت اضافی در جای زخم به تدریج تبدیل به پلاک فیبروزی می‌شود. تشکیل این پلاک فیبروزی  موجب می‌شود قابلیت ارتجاعی آلت  از دست برود  و آلت انعطاف پذیری کافی در هنگام نعوظ را نداشته باشد و خمیده شود. ممکن است در محل تشکیل پلاک، رسوبات کلسیم نیز تجمع پیدا کنند و پلاک بیش از پیش محکم شود.

بیکاری پیرونی می‌تواند بر اثر اختلالات سیستم ایمنی بدن نیز ایجاد شود. سیستم ایمنی بدن وظیفه حفاظت از بدن در برابر میکروب‌ها و عفونت را بر عهده دارد اما در صورتی که دچار اختلال شود، ممکن است اشتباها به بافت های سالم خود بدن حمله کند.  حمله‌ی سیستم ایمنی به بافت آلت تناسلی می‌تواند موجب التهاب و تشکیل زخم در داخل بافت آلت شود که نهایتا منجر به تشکیل پلاک می‌شود.

علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی چیست؟


علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی چیست؟

علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی عبارتند از:

  • وجود یک یا چند برجستگی در کناره‌های آلت تناسلی
  • درد در هنگام نعوظ یا دخول در حین رابطه جنسی
  • وجود خمیدگی در آلت تناسلی (در حالت عادی یا نعوظ)
  • کوتاه با باریک شدن آلت
  • اختلالات نعوظ

این علائم می‌توانند خفیف یا شدید باشند همچنین ممکن ایت به تدریج و یا ناگهانی ایجاد شوند. در بسیاری از موارد با گذشت زمان، درد برطرف می‌شود اما خمیدگی آلت تغییری نمی کند. در مواردی که مشکل بسیار خفیف است، ممکن است علائم بیماری به خودی خود از بین بروند و هیچ خمیدگی دائمی در آلت باقی نماند.

سوالات متداول درباره بیماری پیرونی


بیماری پیرونی چقدر شایع است؟

محققان تخمین زده اند که در حدود 1 تا 23 درصد از مردان 40 تا 70 ساله به این بیماری مبتلا می‌شوند. البته بسیاری از مردانی که به این بیماری دچار می‌شوند به خاطر حس شرم و خجالت زدگی به پزشک مراجعه نمی کنند و بنابراین ممکن است این آمار بیش از این باشد. این بیماری به ندرت در مردان جوان بروز می‌کند اما در موارد کمی در مردان با که در دهه 30 زندگی خود هستند، گزارش شده. احتمال بروز این بیماری با بالا رفتن سن، بیشتر می‌شود.

احتمال بروز بیماری پیرونی در چه کسانی بیشتر است؟


عواملی که در ادامه ذکر شده اند احتمال بروز بیماری پیرونی را افزایش می‌دهند:

فعالیت‌های خشن و پربرخورد (جنسی و غیرجنسی)

اتحام فعالیت‌های خشن و پربرخورد جنسی یا غیر جنسی می‌تواند موجب بروز آسیب‌های میکروسکوپی در آلت شود و بنابراین این دسته از افراد بیشتر در معرض بروز بیماری پیرونی هستند.

بیماری‌های خورایمنی و بافت نرم

مردانی که برخی بیماری‌های خاص خود ایمنی یا بیماری های بافت نرم را دارند، بیش از دیگران در معرض خطر بروز بیماری پیرونی هستند. برای مثال بیماری دوپویترن که به صورت که موجب انقباض و جمع شدگی انگشتان دست می‌شود و در مردانی با سن بالاتر شایع است، یکی ازین بیماری‌ها است. در حدود 15 درصد از مردانی که به بیماری یرونی مبتلا هستند، دوپویترن نیز دارند. سایر بیماری ها و مشکلات بافت نرمی که با بیماری پیرونی در ارتباط هستند عبارتند از:

  • التهاب فاسیای پلانتار: التهاب رباط کف پا و ضخیم شدن رباط در محل اتصال آن به پاشنه‌ی پا
  • اسکلرودرما: تشکیل بافت همبند به طور غیرعادی و ضخیم شدن و سفت شدن آن. این بیماری موجب درد و تورم عضلات و مفاصل می‌شود.

بیماری ها و مشکلات خود ایمنی که با بیماری پیرونی در ارتباط هستند عبارتند از:

  • بیماری لوپوس: این بیماری موجب التهاب و آسیب دیدن بیاری از بافت های بدن از جمله مفاصل، پویت، کلیه‌ها، قلب، ریه‌ها، رگ‌های خونی و مغز می شود.
  • سندرم شوگرن:  التهاب و آسیب دیدن غدد تولید کننده مخاط دهان و غدد اشکی.
  • سندرم بِهچِت (Behcet): التهاب رگ‌های خونی بدن.

داشتن سابقه خانوادگی در ابتلا به پیرونی

متخصصین عقیده دارند که بیماری پیرونی می‌تواند عامل ارثی داشته باشد و به فرزندان به ارث برسد. برای مثال، اگر پدر یا برادر شما نیز به این مشکل مبتلا بوده اند، احتمال اینکه شما نیز به آن دچار شوید بیشتر است.

سن

احتمال بروز بیماری پیرونی با بالا رفتن سن، افزایش پیدا می‌کند.  تغییرات مربوط به سن موجب تغییر قابلیت ارتجاعی در بافت های آلت تناسلی نیز می‌شود و در نتیجه آلت شخص بیشتر مستعد آسیب دیدگی است و از سوی دیگر به سختی بهبود پیدا می‌کند.

عوارض بیماری پیرونی چیست؟

عوارض بیماری پیرونی عبارتند از:

  • عدم توانایی دخول در حین رابطه جنسی
  • اختلالات نعوظ
  • اضطراب، استرس در مورد توانایی‌های جنسی و یا ظاهر آلت تناسلی
  • استرس و فشار روانی در رابطه‌های عاطفی و جنسی
  • مشکل در باروری به خاطر مسائل مربوط به نحوه دخول در حین رابطه جنسی

بیماری پیرونی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

متخصص اورولوژی بیماری پیرونی را با توجه به موارد زیر تشخیص می‌دهد:

سوابق پزشکی و خانوادگی

اورولوژیست در اولین قدم برای تشخیص بیماری پیرونی، در مورد سوابق پزشکی خانواده بیمار سوال می‌کند. پزشک برای به دست اوردن اطلاعات لازم در مورد موارد زیر وسال می‌کند:

  • توانایی شما در داشتن نعوظ کامل
  • مشکلات موجود در مورد دخول در هنگام رابطه جنسی
  • زمان بروز علائم برای اولین بار
  • سوابق پزشکی خانواده بیمار
  • داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید
  • سایر بیماری‌هایی که به آن مبتلا هستید

معاینات فیزیکی

انجام معاینات فیزیکی نیز می‌توانند به تشخیص بیماری پیرونی کمک کنند. در حین معاینه فیزیکیف لدن بیمار و از جمله آلت تناسلی ارزیابی می‌شود. معمولا به لمس کردن آلت تناسلی می‌توان وجود پلاک را حس کرد و نیازی نیست که آلت در حالت نعوظ باشد. گاهی اوقات لازم ایت که اورولوژیست، آلت را در حالت نعوظ معاینه کند. در این حالت دارویی به بیمار تزریق می‌شود که حالت نعوظ را ایجاد می‌کند.

تست های عکسبرداری

برای تعیین محل دقیق وجود پلاک در آلت تناسلی، اورولوژیست یکی از روش‌های زیر را تجویز می‌کند:

  • اولتراسوند (سونوگرافی) آلت
  • تصاویر اشعه ایکس (رادیولوژی) آلت

هر دوی این تست‌ها باید توسط تکنسین رادیولوژی انجام شود. این تست‌ها در اتاق مخصوص در کلینیک، در بیمارستان یا مراکز عکسبرداری پزشکی انجام می‌شوند و نیازی به اعمال بی حسی ندارند.اولتراسوند. این دستگاه امواج صوتی با قدرت بالا که کاملا ایمن هستند را به بافت های داخلی بدن می‌فرستد و با کمک امواج بازخوردی، تصاویر دقیقی از بافت به دست می‌دهد.برای تولید تصاویر اشعه ایکس از پرتوهای رادیواکتیو که روی صفحه‌ی فیلم ثبت می‌شوند استفاده می‌شود. بیمار برای گرفتن تصاویر اشعه ایکس ممکن است در حالت خوابیده یا ایستاده باشد و ممکن است که تکنسین از او بخواهد که برای گرفتن عکس مناسب، موقعیت خود را تغییر دهد.

بیماری پیرونی چگونه درمان می شود؟

اورولوژیست در ابتدا سعی می‌کند بیماری پیرونی را با روش‌های غیرجراحی درمان کند. هدف از درمان، کاهش درد و بازیابی توانایی جنسی بیمار است. در صورتی که بیمار درد چندانی نداشته باشد، میزان انحراف آلت او کم باشد و اختلالی در رابطه جنسی او ایجاد نکرده باشد، ممکن است هیچ نیازی به درمان نباشد، مگر این که در آینده علائم او شدت بگیرند. بیماری یرونی در بسیار موارد به خودی خود برطرف می‌شود. برای کاهش خطر بروز اختلالات نعوظ ممکن است اورولوژیست انجام تغییراتی در سبک و عادات زندگی را به بیمار توصیه کند.در مواردی که انحراف آلت تناسلی نیاز به درمان دارد می‌توان از درمان‌های زیر بهره گرفت:

تغییر عادات زندگی

برای کاهش خطر بروز اختلالات نعوظ لازم است که تغییراتی در سبک زندگی و برخی عادات داده شود:

  • ترک سیگار
  • عدم مصرف الکل
  • ورزش کردن به صورت منظم
  • اجتناب از مصرف داروهای غیرقانونی و مواد مخدر

درمان‌های غیرجراحی

1.داروها: ممکن است اورولوژیست برای کاهش انحراف آلت  برخی داروها را تجویز کند. برخی از این داروها خوراکی هستند و برخی دیگر مستقیما در آلت تزریق می‌شوند. داروی واراپامیل نیز به صورت موضعی روی پوست آلت مالیده می‌شود.

داروهای خوراکی عبارتند از:

  • ویتامین ‌E
  • پالادیوم پارا آمینو بنزوات (پوتابا)
  • کولشیسین
  • استیل-ال کارنیتین
  • پنتوکسیفیلین

داروهای تزریقی عبارتند از:

  • وارپامیل
  • اینترفرون آلفا 2b
  • استروئید
  • کولاژناز

2.درمان‌های پزشکی: ممکن است پزشک از برخی روش های درمانی برای از بین بردن بافت فیبروزی استفاده کند و اندازه‌ی پلاک و میزان خمیدگی آلت را کاهش دهد. برخی از روش‌های درمانی عبارتند از:

  • اولتراسوند با شدت بالا که بر روی پلاک فیبروزی متمرکز می‌شود.
  • پرتودرمانی که در آن اشعه‌های پرقدرت مانند اشعه ایکس به پلاک تابانده می‌شوند.
  • شاکویوتراپی- ارسال امواج الکتروشوک متمرکز و با شدت کم به پلاک .

متخصص اورولوژی ممکن است از روش یونتوفروز برای کاهش سایز پلاک استفاده کند. در این روش از جریان الکتریکی بسیار ضعیف و بدون درد برای اعمال دارو به بافت از طریق پوست استفاده می‌شود. همچنین ممکن است از دستگاه کشش مکانیکی و وکیوم برای کشش دادن و خم کردن آلت استفاده شود تا خمیدگی آلت کاهش پیدا کند.

جراحی

ممکن است متخصص اورولوژی برای برداشتن پلاک و کمک به صاف شدن آلت، انجام جراحی را تجویز کند. پزشکان در صورتی جراحی را تجویز می‌کنند که:

  • علائم بیمار هیچ بهبوده نداشته است
  • نعوظ یا دخول یا هردوی آن‌ها دردناک است.
  • خم شدن یا انحنای آلت ماتع از دخول در حین رابطه جنسی می‌شود.

برخی از بیماران ممکن است بعد از جراحی دچار عوارضی شوند و گاهی اوقات نیز، جراحی تاثیری در اصلاح تاثیرات بیماری (مانند کوتاه شدن آلت) ندارد. حتی ممکن است برخی از متدهای جراحی موجب کوتاه شدن آلت شوند. متخصصین توصیه می‌کنند که بعد از بروز علائم حاد بیماری، حداقل یک سال بگذرد و سپس جراحی انجام شود چرا که دوره‌ های بیماری پیرونی در هر یک از مردان متفاوت است. ممکن است پزشک متخصص، یکی از جراحی‌های زیر را تجویز کند:

  • گرافت بافتی: جراح اورولوژی، پلاک فیبروزی را بر می‌دارد و به جای آن گرافتی از پوست، رگ یا ماده‌ی ساخته شده از بدن حیوانات را پیوند می‌زند. این روش می‌تواند آلت را صاف کند و طول آلت را که بر اثر بیماری کوتاه شده بوده، تا حدی بلند کند. البته در برخی موارد ممکن است بیمار دچار بی حسی آلت یا اختلالات نعوظ شود.
  • کاشت دستگاه کمکی: ممکن است جراح، وسیله خاصی را در آلت قرار دهد که در هنگام نعوظ به صاف شدن آلت کمک می‌کند. کاشت ایمپلنت آلت تناسلی در صورتی انجام می‌شود که شخص هم به بیماری پیرونی و هم اختلال نعوظ دچار باشد. در برخی مواردف ایمپلنت به تنهایی می‌تواند موجب صاف شدن آلت تناسلی شود، در غیر این صورت به جز کاشت ایمپلنت باید یک یا دو جراحی دیگر انجام شوند. زمانی که ایمپلنت کاشته می‌شود، بیمار باید برای رسیدن به نعوظ از وسیله مورد نظر استفاده کند.

جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی

جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی

در جراحی پلیکاسیون، برای اصلاح خمیدگی آلت، قسمتی از جسم غاری در آلت برداشته می‌شود و یا تا زده می‌شود (یا جمع می‌شود). این کار در جهت مخالف خمیدگی آلت انجام می‌شود تا آلت در جهت مخالف کشیده شود و در نتیجه اثر پلاک فیبروزی بر خمیدگی آلت خنثی شود.جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی تنها برای مردانی انجام می‌شود که:

  • میزان خمیدگی آلت در حدی است که دخول در رابطه جنسی را غیر ممکن کرده یا موجب آزار شریک جنسی مرد می‌شود
  • سایر روش های درمانی پزشکی پیش از این انجام شده و موثر نبوده اند
  • حداقل 12 ماه از زمان بروز علائم حاد بیماری گذشته باشد
  • بیمار به شرایط ثبات رسیده باشد و دیگ راحتمال بهبودی یا وخامت بیماری وجود نداشته باشد.

درست است که جراحی پلیکاسیون در حد بسیار کمی طول آلت تناسلی را کاهش می‌دهد، اما احتمال بروز عوارضی مانند اختلالات نعوظ در آن کمتر از جراحی‌های دیگر مانند جراحی گرافت است. متخصصان برای مردانی که هم به بیماری پیرونی و هم اختلال نعوظ دچار هستند، انجام روش پلیکاسیون را تجویز می‌کنند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تشخیص و شکستن سنگ حالب و کلیه با استفاده از اورتروسکوپی و لیزر

سنگ کلیه

اگر سنگ کلیه دارید یا در هنگام ادرار کردن احساس درد دارید، احتمالا پزشکتان از شما می‌خواهد که اوروتروسکوپی انجام دهید. در این روش مشکلات موجود در مجاری ادراری شما تشخیص داده شده و حتی در مواردی درمان می‌شوند. در حین انجام اروتروسکوپی، یک لوله بسیار باریک و منعطف از طریف مجرای ادرار شما وارد کلیه و لوله‌های حالب می‌شود. حالب لوله‌هایی هستند که کلیه را به مثانه متصل می‌کنند.  از طریق اروتروسکوپی پزشک می‌تواند سنگ کلیه و حالب و سایر مشکلات را تشخیص دهد.

اوروتروسکوپی روش منتخب برای درمان سنگ‌های کلیه و حالب با اندازه کوچک و متوسط است. این سنگ‌ها ممکن است در هر قسمتی از مجاری ادراری باشند.

این سنگ‌ها توسط دوربین اورتروسکوپی فرستاده شده به داخل مجرای ادرار شناسایی و محل دقیق آن‌ها تعیین می‌شود و پس از آن دکتر با لیزر اقدام به شکستن سنگ‌ها می‌کند.

عمل اورتروسکوپی توسط پزشک متخصص اورولوژی تحت بیهوشی انجام می‌شود. دکتر  به عنوان پزشک متخصص در زمینه درمان و شکستن سنگ‌های کلیه و مجاری ادراری میتواند به بیماران در این زمینه کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

چه زمانی ممکن است اورتروسکوپی انجام دهید؟


اروترسکوپی معمولا زمانی انجام می‌شود که مجاری ادرار ی شما دارای سنگ شده اند. سنگ کلیه، چیزهایی شبیه به دانه‌های شن یا سنگ هستند اما اینها سنگ واقعی نیستند بلکه از تجمع مواد معدنی و نمک‌های مختلف که ادرار هستند، به وجود آمده اند. این سنگ‌ها در کلیه تشکیل می‌شوند اما ممکن است حرکت کرده و وارد حالب شوند. متخصص اورولوژی یا همان متخصص کلیه و مجاری ادرار همچنین در صورتی که حدس بزند شما در مجاری ادرار خود ممکن است پولیپ، تومور، یا سایر بافت‌های غیرطبیعی را داشته باشید، انجام اورتروسکوپی را تجویز می‌کند. پزشک با استفاده از وسیله مخصوصی می‌تواندسنگ‌ها یا پولیپ را بردارد و یا برای انجام آزمایش نمونه برداری کند.  همچنین در صورتی که پزشک تصور کند شما عفونت مجرای ادرار یا سایر مشکلات را مجاری ادرار را دارید، ممکن است علاوه بر اورتروسکوپی، انجام تست‌های دیگری را تجویز کند از جمله:

ام آر آی برای دیدن تصاویر دقیق از کلیه، مثانه، و سایر ارگان‌های داخلی

سی تی اسکن برای تشخیص سنگ کلیه و اندازه و موقعیت آنها

آزمایش ادرار برای تشخیص عفونت

چه کسانی به اورتروسکوپی نیاز دارند؟


کسانی

اگر به مشکلات کلیه و مجاری ادراری مبتلا هستید که تشخیص داده نشده اند (مانند انسداد ادرار) انجام اورتروسکوپی به تشخیص مشکل شما کمک می‌کند. زمانی که شما به خاطر انسداد ادرار یا درد در هنگام ادرار کردن به پزشک مراجعه می‌کنید، ممکن است انجام این تست برای شما تجویز شود. تجویز تست‌های تشخیصی به نوع علائم شما و نتایج سایر تستها بستگی دارد.

گاهی اوقات پزشکان برای کمک به عمل سنگ شکنی برون اندامی کلیه از اورتروسکوپی استفاده می‌کنند تا سنگ‌های کلیه و مجاری ادرار را بشکنند. این روش بیشتر برای کسانی موثر است که:

  • زنانی که باردار هستند
  • افرادی که اضافه وزن زیاد دارند
  • افراد مبتلا به مشکلات انعقاد خون

مزایا و خطرات


اورتروسکوپ کاربردهای مختلفی برای متخصص اورولوژیست می‌تواند داشته باشد از جمله:

  • داشتن تصویری دقیق و واضح از مجاری ادراری
  • برداشتن یا شکستن سنگ‌ها
  • نمونه برداری از بافتهای مشکوک

اورتروسکوپی یک عمل سرپایی است و شما می‌توانید پس از اتمام آن به خانه بازگردید. یکی از عوارض احتمالی این عمل، زخم شدن مجرای ادرار و خونریزی خفیف است. مانند تمامی عمل‌های دیگر، خطر عفونت البته به میزان بسیار کمی وجود دارد. ممکن است بعد از انجام این عمل هنگام ادرار کردن احساس ناراحتی داشتهب اشید. در صورتی که مجرای ادراری تورم کرده باشد ممکن است ادرار کردن برای شما مشکل باشد.

در هنگام انجام اروتروسکوپی از بیهوشی عمومی استفاده می‌شود و بنابراین این عمل با عوارض جانبی احتمالی ناشی از بیهوشی نیز همراه است.

آمادگی قبل از انجام اروتروسکوپی


همیشه در مورد مراحل درمان از پزشک خود سوال کنید و در مورد دستورالعمل‌های لازم که باید قبل یا بعد از درمان انجام دهید، از او توضیح بخواهید. این دستورالعمل‌ها می‌توانند در مورد هر بیمار یا در هر کلینیک یا بیمارستان متفاوت باشند:

دستورالعمل‌های مربوط به اقدامات قبل از عمل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • زمان توقف مصرف داروهای خاص مانند رقیق کننده‌های خون
  • زمان تخلیه مثانه قبل از انجام عمل
  • زمان تهیه داروهای ضد درد (در صورت لزوم)
  • هماهنگی برای این که یک نفر بعد از عمل شما را تا خانه برساند
  • مدت زمانی که قبل از عمل نباید چیزی بخورید و بنوشید. این زمان معمولا بین ۶ تا ۸ ساعت است. و به نوع بیهوشی شما بستگی دارد. بیهوشی می‌تواند از نوع بیهوشی عمومی یا اپیدورال باشد. در روش اپیدورالْ نیمه پایینی بدن بی حس می‌شود.
  • ممکن است لازم باشد قبل از انجام عمل تست ادرار بدهید.

شما و روند پیشروی درمان باشد. بهتر است یکی از دوستان، آشنایان یا اعضای خانواذه همذاه شما باشد و اطلاعات مربوط به انجام عمل را مطالعه کند تا بدین صورت شما احساس راحتی بیشتری داشته باشید. قبل از مراجعه پزشکف تمامی سوالات خود را یادداشت کنید تا به خاطر داشته باشید که همه آن‌ها را با پزشک درمیان بگذارید. اجازه دهید در زمان مراجعه به پزشک یکی از نزدیکانتان همراه شما باشد تا به شما کمک کند مواردی که نیاز دارید را از پزشک بپرسید.

در حین انجام اورتروسکوپی چه اتفاقی می‌افتد؟


اورتروسکوپی

زمانی که بیهوشی اثر کرد، متخصص اورولوژی سر اورتروسکوپ را وارد  مجرای ادراری می‌کند. زمانی که اورتروسکوپ وارد مثانه شد، مایع استریل مخصوصی وارد مثانه می‌شود. این مایع مثانه را پر می‌کند و بنابراین دیواره‌های مثانه را می‌توان با وضوح بیشتری دید. سپس لوله‌ی اورتروسکوپ وارد لوله حال می‌شود. در صورتی که لازم باشد درون کلیه‌ها نیز دیده شود،. اورتروسکوپ تا کلیه نیز هدایت می‌شود مشاهده کامل مجاری ادرار می‌تواند تا 30 دقیقه طول بکشد. در صورتی که این عمل برای برداشتن سنگ یا نمونه برداری از بافت انجام می‌شود، مدت زمان آن بیشتر می‌شود. در یک روش دیگر، فیبر نوری که لیزر را ساطع می‌کند از طریق اورتروسکوپ وارد بدن می‌شود و سنگ‌ها را می‌شکند. در این روش از لیزر هولمیوم استفاده می‌شود و انجام آن حدود 90 دقیقه طول می‌کشد.  بعد از شکستن سنگ‌ها یک جسم شبیه سبد از سر اورتروسکوپ خارج می‌شود و سنگ‌ها را از درون مجرای ادرار جمع آوری می‌کند.

شرایط شما بعد از انجام عمل


شرایط
در برخی از بیماران یک لوله‌ی موقتی به نام استنت یا سوند در مجرای ادراری قرار داده می‌شود. از انجایی که ممکن است مجرای اداری بعداز عمل متورم باشد، این لوله موجب می‌شود که تا زمان بهبودی کامل مجرای ادراری، راه خروج ادرار از مثانه بسته نشود. همچنین ممکن است سرمی به شما تزریق شود تا تعادل مایعات و الکترولیت‌های بدن شما مجددا برقرار شود. بعد از اتمام عمل ممکن است مستقیما به اتاق خود در بخش منتقل شوید و یا مدت کوتاهی در اتاق ریکاوری باشید و سپس به بخش منتقل شوید. در این زمان ضربان قلب، فشار خون و میزان درد شما مرتبا تحت نظر خواهد بود. سوند قرار داده شده معمولا ظرف مدت کوتاهی بعد از عمل برداشته می‌شود. اگر خودتان بتوانید به طور کارامد ادرار کنید، تب نداشته باشید و درد شما چندان زیاد نباشد، از بیمارستان مرخص می‌شوید. ممکن است درد خفیف تا متوسطی در زیر شکم داشته باشید و احساس اضطرار شما برای رفتن به دستشویی شدید شود. این عوارض معمولا به خاطر گذاشتن اورتروسکوپ یا سوند است و بعد از مدتی برطرف می‌شوند. برای رفع این عوارض نیز داروهیی وجود دارند بنابراین اگر مشکلی دارید، تردید نکنید و آن را با پزشک خود در میان بگذارید.  

شرایط شما در هنگام بازگشت به خانه


پزشک یا پرستار در هنگام مرخص شدن در مورد استراحت کردن، رانندگی کردن و انجام فعالیت‌های فیزیکی نکات لازم را به شما می‌گویند. در صورتی که سوند شما قبل از خروج از بیمارستان برداشته نشده است، پزشک در مورد زمان برداشتن سوند به شما اطلاع می‌دهد. ممکن است لازم باشد که سوند بین چند روز تا چند هفته در مجرای ادراری باقی بماند. از آنجایی که وسالی وارد مجرای ادراری شما شده اندف ممکن است دچا برخی از علائم شوید. این علائم معمولا بهد از گذشت چند هفته برطرف می‌شوند:

  • احساس درد در هنگام ادرار کردن
  • وجود مقادیر کم خون در ادرار
  • احساس ناراحتی در ناحیه مثانه یا کلیه در هنگام ادرار کردن
  • ادرار به دفعات بیشر و احساس اضطرار بای ادرار کردن

سعی کنید به صورت مرتب مایعتن بنوشید اما در هر نوبت مقدار کمی مایعات مصرف کنید. گاهی اوقات وجود یک لخته خون باعث بروز درد می‌شود. ادرار دارای ماده ای نام اوروکیناز است که باعث حل شدن لخته خون می‌شود. اگر علی رقم مصرف مسکنف همچنان درد شما ادامه داشت، با بیمارستان یا پزشک خود تماس بگیرید.

اقدامات لازم در هفته‌ی  اول بعد از عمل


  • سعی کنید مایعات کافی بنوشید. در مجموع باید 1.5 لیتر مایعات در طول روز بنوشید تا جریان ادرار به راحتی برقرار شود و تکه‌های ریز سنگ از کلیه و مجاری ادرار خارج شوند.
  • سعی کنید طی یک هفته‌ی بعد از عمل، مقاربت جنسی نداشته باشید تا از بروز عفونت مجرای ادرار جلوگیری کنید.
  • سبزیجات بیشتر و گوشت کمتر مصرف کنید تا مدفوع شما نرم تر بشود. اگر در هنگام دفع مدفوع فشار کمتری به خودتان وارد کنید، این موضوع به روند بهبودی شما کمک می‌کند.
  • طی یک هفتهی اول به بدن خودتان استراحت بدهید. شما می‌توانید نهایتا اجسامی با وزن 5 کیلو را بلند کنید و می‌توانید راه بروید.  بعد از یک هفته می‌توانید ورزش و دوچرخه سواری را آغاز کنید.

چه زمان باید به پزشک یا بیمارستان زنگ بزنید؟


  • در صورت داشتن تب بالای 38.5 درجه
  • داشتن احساس سوزش شدید در هنگام ادرار کردن
  • عدم توانایی ادرار کردن
  • وجود مقادیر زیاد خون در ادرار که با استراحت و مصرف مایعات بهبودی پیدا نمی کند.
  • داشتن درد شدید علی رقم خوردن مسکن

در صورت داشتن درد یا خونریزی شدید و یا در صورت عدم بهبودی علائم یا شدید شدن آنها بعد از مرخصی از بیمارستان حتما باید به پزشک خود مراجعه کنید.  داشتن درد شدیدف تب و لرز از علائم عفونت هستند و در صورت داشتن این علائم باید به پزشک اطلاع دهید. پزشک برای پیشگیری یا درمان عفونت برای شما انتی بیوتیک تجویز می‌کند.

پیگیری جلسات


قبل از ترک کردن بیمارستان زمان مراحعات بعدی شما به پزشک تعیین می‌شود. جلسات بعدی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • بررسی نتایج آزمایش شما
  • چک کردن نتایج عکس‌های رادیولوژی یا سونوگرافی
  • برداتن استنت JJ (سوند)

سنگ‌های برداشته شده از مجرای ادراری به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند تا ترکیب انها مشخص شود.  بازگشت نتایج آزمایش ممکن است چند هفته طول بکشد. بر اساس نتایج این آزمایش و همچنین آرمایش خون و ادرلر، پزشک می‌تواند تعیین کند که شما در معرض خطر بروز مجدد سنگ کلیه و حالب هستید یا خیر.

همچنین ممکن است پزشک انجام عکسبرداری رادیولوژی یا سونوگرافی را تجویز کند تا در صورت وجودف سنگ‌هایی که هنوز خارج نشده اند را شناسایی کند. همچینن با کمک این عکس‌ها پزشک مطمئن می‌شود که ادرار راه خرجی به سمت بیرون دارد و مجرای ادراری بسته شنده است.

معمولا برداشتن سوند کمتر از چند دقیقه طول می‌کشد. در هنگام برداشتن سوند ممکن است در زیر شکم خود احساس درد خفیف تا متوسط داشته باشید و همچنین احساس اضطرار شدید برای رفتن به دستشویی داشته باشید. این علائم معمولا به خطر سوند ایجاد می‌شوند. برای رفع این علائم داروهایی وجود دارد پس در صورت داشن این علائم به پزشک اطلاع دهید.

اگر نتایج آزمایش نشان دهند که ریسک تشکیل مجدد سنگ زیاد است، پزشک شما را ارزیابی متابولیسمی می‌کند.  ارزیابی متابولیسمی یک سری آزمایشات خون ادرار متوالی است که می‌تواند علل احتمالی تشکیل سنگ را نشان دهد. بسته به نتایج این آزمایشات، ممکن است آزمایشات دیگری تجویز شوند و یا پزشک به علت تشکیل سنگ پی ببرد و توصیه‌هایی برای پیشگیری از تشکیل سنگ به شما بکند. علاوه بر تغییر سبک زندگی و رژیم غذایی ممکن است لازم باشد داروهایی مصرف کنید که ریسک تشکیل سنگ را کاهش می‌دهند. این داروها به طور کلی عوارضی ندارند و یا عوارض آنها بسیار خفیف است.

حتی اگر احتمال تشکسل مجدد سنگ در کلیه یا مجاری ادراری شما کم باشد، باز هم پزشک و پرستاران برخی توصیه‌ها را به شما می‌کنند تا در سبک زندگی و عادات خود تغییراتی ایجاد کنید از جمله:

  • افزایش میزان مصرف مایعات در طول روز تا 2.5 الی 3 لیتر
  • داشتن رژیم غذایی متعادل با میزان گوشت کمتر و سبزیجات و فیبر بیشتر و مصرف میزان متعادل از کلسیم و میزان کمتری از پروتئین حیوانی
  • داشتن وزن متعادل و انجام میزان کافی از فعالیت فیزیکی

جراحی برداشتن بیضه (ارکیکتومی) برای درمان سرطان بیضه و پروستات

بیضه

عمل برداشتن بیضه که به نام‌های ارکیکتومی و ارکیدکتومی شناخته می‌شود یکی از درمان‌های متداول و تقریبا ساده برای سرطان بیضه و سرطان پروستات به شمار می‌رود. در این روش درمانی ممکن است یکی یا هر دو بیضه خارج شود تا با این کار میزان برخی هورمون‌های تولید شده توسط این اندام، که باعث پیشرفت سرطان می‌شود کاهش یابد. هرچند این عمل سخت و ناراحت کننده به نظر می‌رسد اما همچنان اولین انتخاب برای بسیاری از آقایان مبتلا به سرطان‌های مذکور است چرا که درمانی نسبتا قطعی به شمار می‌رود.

برداشتن بیضه به کنترل سران پروستات پیشرفته کمک می‌کند. به این عمل‌های ارکیکتومی یا ارکیدکتومی گفته می‌شود. بعد از برداشتن بیضه سطح هورمون تستوسترون در خون به شدت کاهش پیدا می‌کند.

تشخیص روش درمانی مناسب برای درمان سرطان بیضه و پروستات به عهده پزشک اورولوژیست است و ممکن است در این موارد پزشک درمان جراحی یا غیر جراحی را پیشنهاد کند.دکتر… به عنوان متخصص در امر جراحی و درمان سرطان بیضه و پروستات میتواند در این زمینه به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

خلاصه ای از این عمل


ارکیدکتومی عملی برای برداشتن یک یا هر دو بیضه است. بیضه‌ها، ارگان‌های جنسی مردانه هستند که اسپرم و هورمون‌های مردانه را تولید می‌کنند. ارکیدکتومی عملی شایع برای درمان سرطان بیضه است. این عمل ممکن است برای درمان سایر بیماری‌ها مانند سرطان پروستات یا آسیب دیدگی شدید بیضه نیز به کار برود.

زمانی که این عمل برای درمان سرطان بیضه انجام می‌شود به آن ارکیدکتومی کشاله ای بنبادی گفته می‌شود.  علت آن که به این عمل بنیادی گفته می‌شود این است که کل بافت بیضه به همراه لوله‌های اسپرم برداشته می‌شود. و علت نام کشاله ای نیز به این خاطر است که بیضه‌ها و لوله‌های اسپرم از طریق برش کوچکی در کشاله ران برداشته می‌شوند. در این عمل برش کوچکی در کشاله ران ایجاد می‌شود و از طریق دسترسی به کیسه بیضه‌هاف کل بیضه به سمت بیرون کشیده می‌شود. این عمل معمولا در کمتر از یک ساعت تمام می‌شود.

سرطان بیضه چیست؟


بیضه‌ها درون کیسه‌های شلی به نام کیسه بیضه هستند و درست در زیر آلت تناسلی مردانه قرار دارند. بیضه‌ها هورمون‌های مردانه و اسپرم را برای تولید مثلف تولید می‌کنند. سرطان بیضه، درون سلول‌های بیضه ایجاد می‌شود. در مقایسه با سایر انواع سرطان‌ها، سرطان بیضه نادر است اما این سرطان شایع ترین نوع سرطان بین مردان 15 تا 35 سال است.  سرطان بیضه تا حدود بسیار زیادی قابل درمان است و حتی زمانی که سرطان به خارج از بیضه نفوذ پیدا کرده است می‌توان آن را درمان کرد. بسته به نوع و میزان پیشروی سرطان، ممکن است یکی از چندین روش درمانی یا ترکیبی از انها بر روی شما انجام شود.

علائم


علائم

علائم و نشانه‌های ابتلا به سرطان بیضه عبارتند از:

  • برآمدگی یا بزرگ شدن هر یک از بیضه‌ها
  • احساس سنگینی در بیضه‌ها
  • وجود دردی مبهم در شکم یا کشاله ران
  • تجمع ناگهانی مایع در بیضه‌ها
  • درد و ناراحتی در بیضه‌ها
  • بزرگ شدن یا حساسیت به لمس سینه‌ها
  • درد کمر

عوامل خطر


عواملی که احتمال ابتلا به سرطان بیضه را افزایش می‌دهند عبارتند از:

در دوران جنین بیضه‌ها درون فضای شکمی شکل می‌گیرند و درست قبل از زایمان وارد کیسه بیضه‌ها شده و به سمت پایین می‌روند اما در برخی نوزادان بیضه به سمت پاین نزول پیدا نمی کند و این افراد بیشتر در معرض ابتلا به سرطان بیضه هستند. حتی در صورتی که با کمک جراحی، بیضه‌ها به سمت گایین آورده شوند باز هم ریسک ابتلا به سرطان نسبت به سایر افراد بالاتر است. البته همچنان درصد بالایی از افرادی که به سرطان بیضه مبتلا می‌شوند سابقه بیضه نزول نیافته را ندارند.

برخی بیماری‌ها مانند سندرم کلاینفلتر، موجب شکلگیری غیرعادی بیضه‌ها می‌شوند و ریسک بروز سرطان بیضه  را بالا می‌برند.

اگر یکی از اعضای خانواده به سرطان بیضه مبتلا شده باشد، احتمال ابتلای سایر افراد خانواده به سرطان بیضه نیز بیشتر است.

سرطان بیضه معمولا در نوجوانان و بزرگسالان جوان ایجاد می‌شود و بیشتر در سنین 15 تا 35 سال شایع است.البته این بیماری ممکن است در هر سنی بروز کند.

سرطان بیضه در بین افراد سفیدپوست بیش از سیاه پوستان شایع است.

بعد از جراحی چه شرایطی دارم؟


ارکیدکتومی را می‌توان به صورت سرپایی انجام داد و یا این که به بستری بسیار کوتاه مدت نیاز دارد. معمولا بعد از یک یا دو هفته مجددا  میتوان انجام فعالیت‌های روزمره را ادامه دارد. ریکاوری کامل بعد از عمل نیز 2 تا 4 هفته طول می‌کشد.

چرا این جراحی انجام می‌شود؟


زمانی که وجود توده در بیضه تشخیص داده می‌شود، همیشه عمل ارکیدکتومی انجام می‌شود چرا که برآمدگی‌ها و توده‌های ایجاد شده در بیضه اغلب سرطانی هستند. از سوی دیگر نمی توان از آنها نمونه برداری کرد چرا که برداشتن نمونه موجب گسترش سرطان شده و شانس موفقیت درمان را پایین می‌برد. در برخی از موارد لازم است هر دو بیضه خارج شوند،  اما این حالت به ندرت رخ می‌دهد.

چقدر این جراحی موفق است؟


عمل ارکیدکتومی موثرترین روش برای برداشتن تومورهای سرطانی در بیضه است. در برخی از موارد، بعداز انجام ارکیدکتومی، عمل دیگری انجام می‌شود تا بافتهای سرطانی که به نواحی دیگر گسترش یافته اند نیز برداشته شوند.

در صورتی که سرطان بیضه در مراحل اولیه تشخیص داده شود، انجام ارکیدکتومی، تنها درمان مورد نیاز برای بیمار است و بعد از آن تنها کافیست که بیمار تحت نظر پزشکان باشد.  در دوره ای که بیمار تحت نظر پزشک است، مرتبا به پزشک مراجعه می‌کند و چکاپ می‌شود اما هیچ دارو یا درمانی برای او تجویز نمی شود.  سرطان بیضه خوشبختانه تا حدود بسیار زیادی قابل درمان است، خصوصا اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شود. انجام ارکیدکتومی برای موفقیت درمان سرطان بیضه بسیار اهمیت دارد و شانس درمان قطعی را بالا می‌برد.

خطرات


عمل ارکیدکتمو تقریبا خطر پایینی دارد و بروز عوارض ناشی از آن چندان شایع نیست. اما در هر حال این جراحی نیز مانند هر جراحی دیگر با خطراتی همراه است، از جمله:

  • حساسیت به داروهای بیهوشی
  • عفونت
  • خونریزی

برداشتن هر دو بیضه به ندرت انجام می‌شود و با ریسک بروز برخی از هعوارض همراه است. این عوارض ناشی از نبود هورمون تستوسترون در بدن است. این عوارض عبارتند از :

مسائل مربوط به جراحی


 در اغلب موارد انجام ارکیدکتومی موجب بروز عوارض بلند مدت در مقاربت جنسی یا باروری نمی شود. اما در صورتی که قبل از جراحی نیز این مشکلات وجود داشته اند، احتمال آن وجود دارد که این مشکلات بعد از جراحی تشدید شوند.  اگر بیمار یک بیضه سالم داشته باشد، هیچ تاثیر منفی در کیفیت زندگی خود مشاهده نمی کند. مردانی که بضه انها به خوبی کار نمی کند، نیاز دارند که هورمون درمانی انجام دهند.  برخی از مردان تصمیم می‌گیرند که پرتز بیضه استفاده کنند. بعد از انجام ارکیدکتومی، جراح یک پروتز سیلیکونی به شکل بیضه را درون کیسه بیضه قرار می‌دهد تا ظاهر آلت تناسلی مانند قبل باقی بماند.

ارکیدکتومی سابکپسولار


ارکیدکتومی

در مورادی ارکیدکتومی ساباسکپولار انجام می‌شود تا بخشی از بیضه که تولید هورمون تستوسترون می‌کند، برداشته شود. این کار موجب کاهش سطح هورمون تستوسترون در خون و کنترل روند پیشروی سرطان پروستات می‌شود و علائم بیمار را بهبود می‌دهد. در این روش هر دو بیضه جراحی می‌شوند  و از این روش برای مردانه استفاده می‌ود که نمی خواهند یا نمی توانند هورمون درمانی انجام دهند.

این جراحی ساده است  و رد آن برش کوچکی در کیسه بیضه ایجاد می‌شود و بخشی از بیضه که هورمون تستوسترون تولید می‌کند برداشته می‌شود. بعد از این جراحی اندازه بیضه کوچک تر می‌شود. این جراحی تحت بیهوشی موضعی یا عمومی انجام می‌شود و تنها به یک روز بستری نیاز دارد. بعد از جراحی شما کمی درد خواهید داشت و بیضه‌ها کمی کتورم و کبود خواهند بود. برای تسکین درد به شما مسکن داده می‌شود و دچار عوارضی درست مشابه با هورمون درمانی دارویی می‌شوید که این عوارض شامل گرگتگی بدن و عدم نعوظ می‌شود.

برای برخی از مردان این جراحی ناراحت کننده است. بهتر است در مورد انجام این جراحی با متخصص خود به خوبی صحبت کنید و انها در مورد شراسط شما و عوارض جراحی به شما توضیحات کامل را می‌دهند.

مزایای اکیدکتومی سابکپسولار

  • این جرحی ساده است و موجب می‌شود دیگر نیازی به استفاده از داروها نباشد و برخی عوار دارویی مانند بزرگ شدن سینه‌ها ایجاد نشود.
  • تاثیرگذاری این روش مشابه با روش‌های هورمون درمانی است.

معایب اکیدکتومی سابکپسولار

  • بسیاری از مردان نمی توانند با انجام این جراحی کنار بیایند
  • جراحی با برخی عوارض و خطرات همراه است. متخصص شما در این باره به شما بیشتر توضیح می‌دهد.
  • زمانی که عمل انجام شد، نمی توان نتایج آن را بازگشت داد و بنابراین این روش برای مردانی که به یک دوره هورمون درمانی موقت نیاز دارند، مناسب نیست.

برداشتن یک یا هردو بیضه چگونه بر زندگی جنسی مرد اثر می‌گذارد؟


تاثیر جراحی بر زندگی جنسی مرد به این موضوع بستگی دارد که یک یا هر دو بیضه برداشته شده است. مانی که یک بیضه برداشته می‌شودف جراحی تاثیری بر زندگی جنسی بیمار ندارد. در اغلب موارد همان یک بیضه به اندازه‌ی کافی هورمون تستوسترون و اسپرم تولید کرده و نبود بیضه دیگر را جبران می‌کند. بنابراین همچنان نعوظ ایجاد می‌شود و انزال نیز مانند قبل صورت می‌گیرد  و شخص می‌توانند پدر شود.

اما برداشتن هر دو بیضه بر زندگی جنسی مرد تاثیر می‌گذارد . در این صورت بدن او نمی تواند هورمون تستوسترون تولید کند و بدون این هورمون، میل جنسی مرد کاهش یافته و ریدن به نغوظ برای او مشکل می‌شود. البته انجام هومون درمانی برای جایگزینی تستوسترون می‌تواند به بازیابی توان جنسی کمک کند.

افادی که هر دو بیضه خود را خارج می‌کنند، همچنین نابارور می‌شوند چرا که بدن آنها دیگر نمی تواند اسپرم تولید کند. بسیاری از مزدان تصمیم می‌گیرند که قبل از انجام جراحیف نمونه اسپرم‌های خود را در بانک اسپرم نگهداری کنند تا در آینده بتوانند با کمک آن پدر شوند.

علاوه بر موارد گفته شده، برداشتن بیضه و تاثیر آن بر توانایی جنسی می‌تواند بر شرایط روحی و روانی فرد نیز تاثیر زیادی بگذارد. بسیاری از مردان تصور غلطی در مورد ظاهر خود پیدا می‌کنند چرا که آلت تناسلی آنها ظاهر قبلی را ندارد. برخی مردان تصمیم می‌گیرند که از پروز بیضه استفاده کنند که از سیلیکون ساخته شده و در هنگام انجام جراحی به جای بضه قرار داده می‌شود.

همچنین ممکن است  بدن افرادی که یک یا هر دو بیضه خود را برداشته اند نسبت به قبل کمتر عضلانی باشد. بنابراین ممکن است بیمار در مورد شکل ظاهری بدن خود و واکنش شریک جنسی اش بسیار نگران شود. این احساسات نیز بر توانایی جنسی فرد اثر می‌گذارند. داشتن تعاملات موثر و صحبت کردن بدون پرده با شریک جنسی در این مورد موثر است. زوج‌هایی که در این مورد دچار مشکل هستند می‌توانند به روانشناس، مشاور یا متخصص سکس تراپی مراجعه کنند.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

درمان جراحی و غیرجراحی بیضه نزول نکرده(بیضه نهان یا بیضه داخل شکم)

بیضه نزول نکرده در عموم نامتعارف است، اما در بین نوزادان پسری که قبل از موعد متولد می‌شوند رایج است. اکثر اوقات، بیضه نهفته در اولین ماه‌های تولد، به محل مناسب خود حرکت می‌کند. اگر بیضه نهفته‌ی فرزند شما خودش را اصلاح نکرد، با جراحی می‌توان بیضه را به کیسه بیضه تغییر مکان داد.
بیضه

بیضه نهفته (کریپتورکیدیسم) به بیضه‌ای می‌گویند که قبل از تولد به محل مناسبش در کیسه پوستی آویزان در زیر آلت تناسلی (کیسه بیضه) حرکت نکرده است. معمولا فقط یک بیضه تحت تاثیر قرار می‌گیرد، اما در حدود 10 درصد هر دو بیضه نهفته می‌شوند.

برای درمان مشکل عدم نزول بیضه و بیضه پنهان لازم است به متخصص اورولوژِی با تجربه در مشکلات کودکان مراجعه کرد و با تشخیص و درمان به موقع از بروز مشکلات آتی پیشگیری کرد . دکتر …. به عنوان متخصص اورولوژیست حرفه ای میتواند در درمان این مشکل به مراجعان عزیز کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ماتماس حاصل فرمایید.

علت عدم نزول بیضه چیست؟


دلیل اصلی بیضه نزول نکرده ناشناخته است. ترکیبی از عامل ژنتیک ، سلامتی مادر و دیگر عوامل محیطی ممکن‌است هورمون‌ها، تغییرات جسمی و فعالیت عصب را مختل کنند که روی روند تکامل بیضه‌ها تاثیر می‌گذارد.


اصلی‌ترین علامت بیضه پنهان، ندیدن یا حس نکردن بیضه در محل مورد انتظار در کیسه بیضه است.

بیضه‌ها حین تکامل جنین، در شکم تشکیل می‌شوند. طی چند ماه آخر رشد نرمال جنین، بیضه‌ها بتدریج از شکم ازطریق لوله‌ای شبیه معبر در کشاله ران (کانال مغبنی) به سمت کیسه بیضه پایین می‌آیند. این فرآیند در بیضه نزول نکرده، متوقف شده یا به تعویق افتاده است.

بیضه پنهان

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

بیضه نزول نکرده معمولا کمی بعد از تولد با معاینه کودک مشخص می‌شود. اگر کودکتان بیضه نهفته دارد، از پزشکتان بپپرسید چند وقت یکبار نیاز به معاینه دارد. اگر بیضه تا 4 ماهگی کودکتان به سمت کیسه بیضه حرکت نکرده باشد، احتمالا دیگر خود را اصلاح نمی‌کند.

تا زمانی که سن کودکتان کم است، درمان بیضه نهفته هنوز می‌تواند خطر عوارض بعدی آن در زندگی مثل ناباروری  و سرطان بیضه را کاهش دهد.

پسران بزرگتری – از نوزادی تا قبل از نوجوانی – که در بدو تولد بیضه‌هایشان بطور نرمال پایین آمده اند، ممکن‌است در آینده یکی از بیضه‌ها‌ بنظر نهفته شود. این حالت احتمالا بیانگر موارد زیر است:

  • جمع شدگی بیضه که با حرکت عقب و جلوی بیضه بین کیسه بیضه و کشاله ران اتفاق می‌افتد، و احتمالا براحتی بوسیله دست طی آزمایش فیزیکی به کیسه بیضه هدایت می‌شود. این مشکل غیرطبیعی نیست و بدلیل رفلکس عضله در کیسه بیضه رخ می‌دهد.
  • بیضه بالا رونده یا بیضه نهفته اکتسابی، وضعیتی است که در آن بیضه به کشاله ران بازگشته و نمی‌تواند براحتی با دست به کیسه بیضه هدایت شود.

اگر هر تغییری در اندام تناسلی کودکتان مشاهده کردید یا نسبت به رشد او نگران هستید، با پزشک مشورت کنید.

عوامل پرخطر


عواملی که ممکن‌است خطر بیضه نزول نکرده در نوزاد را افزایش دهند شامل موارد زیر می‌شوند:

  • وزن کم نوزاد
  • تولد زودهنگام
  • سابقه خانوادگی بیضه پنهان یا دیگر مشکلات مربوط به رشد اندام تناسلی
  • وضعیت جنین که می‌تواند رشد او را محدود کند، مثل سندروم داون یا نقص دیواره شکمی
  • مصرف الکل در طول دوران بارداری توسط مادر
  • سیگار کشیدن مادر یا قرار گرفتن در معرض دود غیر مستقیم
  • قرار گرفتن والدین در معرض آفت‌کش‌ها

برای رشد بیضه و عملکرد نرمال آن، بیضه‌ها باید کمی خنک‌تر از دمای نرمال بدن باشند. کیسه بیضه این محیط خنک را مهیا می‌کند. عوارض نبود بیضه در محلی که باید، شامل موارد زیر می‌شود:

سرطان بیضه

سرطان بیضه معمولا در سلول‌هایی از بیضه که اسپرم نابالغ تولید می‌کنند آغاز می‌شود. دلیل سرطانی شدن این سلول‌ها ناشناخته است. مردانی که بیضه نهفته داشته‌اند بیشتر در معرض خطر سرطان بیضه هستند.

این خطر برای افرادی که بیضه نهفته‌شان در شکم است بیشتر است تا کسانی که در کشاله ران است، و همینطور در مورد حالتی که هردو بیضه نهفته اند. جراحی اصلاح بیضه نزول‌نکرده ممکن‌است خطر سرطان بیضه در آینده را کاهش دهد، ولی آن را از بین نمی‌برد.

مشکلات باروری

مقدار اسپرم کم، کیفیت ضعیف اسپرم و کاهش قدرت باروری در بین مردانی که بیضه نهفته داشته‌اند احتمال بیشتری دارند. این موضوع می‌تواند بدلیل رشد غیرعادی بیضه باشد، و اگر دیرتر درمان شده باشد، بدتر هم می‌شود.

دیگر عوارض مربوط به محل عیرعادی بیضه نهفته شامال موارد زیر می‌شود:

پیچ خوردگی بیضه

پیچ خوردگی بیضه  پیچش طناب اسپرماتیک است، که شامل رگ‌های خونی، اعصاب و کانالی است که مایع منی را از بیضه به آلت تناسلی حمل می‌کند. این وضعیت دردناک جریان خون به بیضه را قطع می‌کند.

اگر فورا درمان نشود، ممکن‌است باعث از دست دادن بیضه شود. پیچ خوردگی بیضه اغلب در بیضه‌های نهفته  10برابر بیشتر از بیضه‌های نرمال اتفاق می‌افتد.

تروما

اگر بیضه درکشاله ران باشد، ممکن‌است در اثر فشار استخوان شرمگاهی آسیب ببیند.

فتق کشاله ران

اگر دهانه بین شکم و کانال مغبنی خیلی گشاد باشد، بخشی از روده‌ها می‌تواند به کشاله ران هل داده شود و باعث فتق کشاله ران شود.


بیضه داخل شکم
اگر کودکتان بیضه نهفته دارد، پزشک برای تشخیص و درمان احتمالی، جراحی را توصیه می‌کند:
لاپاروسکوپی.یک لوله کوچک شامل دوربین که از طریق یک بریدگی کوچک به شکم کودکتان وارد می‌شود. لاپاروسکوپی برای جابجا کردن بیضه داخل شکمی انجام می‌شود.
پزشک ممکن‌است قادر به اصلاح بیضه نهفته حین عمل باشد، اما در بعضی موارد جراحی دیگری هم نیاز است. درنهایت، لاپاروسکوپی ممکن‌است بیضه را نشان ندهد یا مقدار کوچکی از بافت بیضه‌ای بی‌فایده‌ای را نشان دهد که کلا برداشته می‌شود.
جراحی باز.در بعضی موارد معاینه مستقیم شکم یا کشاله ران از طریق برش بزرگتری لازم است.
بعد از تولد، اگر پزشک نتواند هیچ بیضه‌ای در کیسه بیضه پیدا کند، ممکن‌است برای تایید اینکه هیچ بیضه‌ای وجود ندارد که بخواهد نهفته باشد آزمایش‌های بیشتری تجویز کند. در بعضی موارد اگر بیضه‌ای وجود نداشته باشد، و بلافاصله بعد از تولد مشخص و درمان نشود می‌تواند باعث مشکلات پزشکی جدی شود.
معمولا تست عکس‌برداری، مثل مافوق صوت و ام‌آر‌آی، برای تشخیص بیضه نهفته تجویز نمی‌شوند.


هدف از درمان، حرکت بیضه پایین نیامده به محل مناسب آن در کیسه بیضه است. درمان قبل از سن 1 سالگی ممکن‌است خطر عوارض بیضه پایین نیامده، مثل ناباروری و سرطان بیضه را کاهش دهد. اقدام هرچه زودتر بهتر است، اما توصیه شده که جراحی قبل از 18 ماهگی انجام بگیرد.

جراحی

بیضه نهفته معمولا با جراحی اصلاح می‌شود. جراح بدقت بیضه را به کیسه بیضه می‌برد و به محل بخیه می‌کند (ارکیوپکسی). این جراحی می‌تواند هم از طریق لاپاروسکوپی هم عمل باز انجام گیرد.

جراحی کودک به چند عامل بستگی دارد، مثل سن کودک و شدت سختی جراحی. جراح احتمالا توصیه می‌کند در سن 6 ماهگی و قبل از 12 ماهگی جراحی انجام شود. درمان زودتر با جراحی بنظر می‌رسد خطر عوارض بعدی را کاهش می‌دهد.

در بعضی موارد، ممکن‌است بیضه به اندازه کافی رشد نکرده باشد، و بافت غیرطبیعی یا مرده‌ای داشته باشد. در این حالت جراح بافت بیضه را کلا برمی‌دارد.

اگر کودکان فتق کشاله ران ناشی از بیضه نهفته، هم دارد، حین جراحی فتق هم درمان می‌شود.

جراح، بعد از جراحی، بیضه را معاینه می‌کند تا ادامه رشد، عملکرد صحیح و باقی ماندن بیضه در محلی که باید، را مشاهده کند. معاینه احتمالا شامل موارد زیر می‌شود:

  • آزمایشات فیزیکی
  • تست مافوق صوت کیسه بیضه
  • آزمایش سطح هورمون

درمان هورمونی

درمان هورمونی شامل تزریق هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) می‌شود. این هورمون می‌تواند باعث حرکت بیضه به سمت کیسه بیضه شود. درمان هورمونی معمولا تجویز نمی‌شود زیرا اثر آن کمتر از جراحی است.

درمان‌های دیگر

اگر کودکتان یک یا هر دو بیضه را ندارد – بطور مادرزادی یا در اثر جراحی – احتمالا پروتز محلول نمک بیضه گزینه خوبی برای قرار گرفتن در کیسه بیضه در اواخر دوران کودکی یا نوجوانی است.

اگر کودکتان حداقل یک بیضه سالم هم ندارد، پزشک احتمالا او را به یک متخصص هورمون و غدد (اندوکرینولوژیست) ارجاع می‌دهد تا درمان‌های هورمونی بیشتری در صورت لزوم برای بلوغ جنسی و جسمی انجام پذیرند.

نتایج

ارکیوپکسی رایج‌ترین روش جراحی برای اصلاح یک بیضه نهفته است که تقریبا 100 درصد احتمال موفقیت دارد. احتمال باروری مردان بعد از جراحی با یک بیضه نهفته تقریبا نرمال است، اما برای مردانی که هردو بیضه آن‌ها نهفته است این احتمال به 65 درصد کاهش می‌یابد. جراحی احتمالا خطر سرطان بیضه را کاهش می‌دهد، اما کاملا این خطر را برطرف نمی‌کند.


حتی بعد از جراحی اصلاحی، بررسی وضعیت بیضه برای اطمینان از رشد نرمال آن، اهمیت دارد. شما می‌توانید با آگاهی از رشد بدن کودکتان، به او کمک کنید. هنگام تعویض پوشک بچه یا حمام کردن او، جایگاه بیضه‌ها را بررسی کنید.

وقتی کودکتان به سن بلوغ نزدیک می‌شود با او راجع به تغییرات نرمال بدنش صحبت کنید و نحوه بررسی بیضه‌ها توسط خودش را به اوتوضیح دهید.بررسی بیضه‌ها توسط خود شخص مهارت مهمی برای تشخیص تومورهای احتمالی است.


اگر فرزندتان یک یا دو بیضه نهفته دارد، ممکن‌است نسبت به ظاهرش حساس شود. او احتمالا از اینکه با دیگر دوستان و هم‌کلاسی‌هایش متفاوت است، احساس نگرانی می‌کند، مخصوصا اگر مجبور به تعویض لباس در رختکن و جلوی دیگران باشد. تمهیدات زیر احتمالا برای مقابله با نگرانی به او کمک می‌کنند:

  • به فرزندتان هنگام صحبت راجع به کیسه بیضه و بیضه‌ها، استفاده از کلمات صحیح را آموزش دهید.
  • به او توضیح دهید که در کیسه بیضه دو بیضه وجود دارد. اگر او یکی از آن‌ها یا هردو را ندارد، با تشریح کامل موضوع به او بفهمانید که هنوز یک پسر سالم است.
  • به او یادآوری کنید که او بیمار یا در معرض بیماری نیست.
  • راجع به اینکه پروتز گزینه‌ی خوبی برای اوست، با او صحبت کنید.
  • به او در تمرین پاسخ به کسانی که او را دست می‌اندازند یا درباره‌ی وضعیتش از او سوالاتی می‌پرسند کمک کنید.
  • برای او شورت بوکس گشاد و مایوای بخرید که وضعیتش به هنگام تعویض لباس و ورزش کمتر جلب توجه کند.
  • از علائم نگرانی و خجالتی بودن، مثل شرکت نکردن در ورزش‌هایی که معمولا از آن‌ها لذت می‌برد، آگاه باشید.

بیضه نهفته معمولا در بدو تولد تشخیص داده می‌شود. پزشک خانوادگی یا متخصص اطفال معمولا با ویزیت یا آزمایش‌های منظم، به معاینه وضعیت فرزندتان ادامه می‌دهد.

برای آمادگی به هنگام ملاقات با پزشک، لیستی از سوالاتی که از او دارید تهیه کنید. سوال‌ها احتمالا به شرح زیراند:

  • چند وقت یکبار برای ویزیت برنامه‌ریزی کنم؟
  • آیا در خانه هم می‌توانم هر تغییری در بیضه نهفته را تشخیص دهم؟
  • پیشنهاد شما برای ملاقات با متخصص چه زمانی است؟
  • فرزندم به چه آزمایش‌هایی نیاز دارد؟
  • گزینه‌های درمانی پیشنهادی شما چه هستند؟
  • آیا دفترچه راهنما یا بروشوری در این مورد وجود دارد؟ چه وب‌سایت‌هایی پیشنهاد می‌کنید؟

برای پرسیدن سوالات بیشتر بهنگام ملاقات دکتر، تردید نکنید.


پزشک کشاله ران نوزاد پسر را معاینه می‌کند. اگر بیضه در کیسه بیضه قرار ندارد، با فشار آهسته روی پوست بدنبال محل دقیق آن می‌گردد. پزشک برای معاینه احتمالا از روغن‌مانند استفاده می‌کند.

اگر پزشک حس کند بیضه در کانال کشاله‌ای قرار گرفته به‌آرامی تلاش می‌کند آن را به سمت کیسه بیضه حرکت دهد. اگر بیضه تا نیمه راه بسمت کیسه بیضه حرکت کرد، اگر با حرکت دادن آن در کودک درد یا رنجشی حاصل شد، یا اگر بیضه فورا به محل اولیه‌اش بازگشت، احتمالا تشخیص پزشک، بیضه نزول نکرده است. اگر بیضه نسبتا براحتی بسمت کیسه بیضه برای یک لحظه حرکت داده شود، احتمالا تشخیص پزشک، جمع شدگی بیضه است.

اگر فرزندتان بیضه نهفته دارد و تا نزدیک 6 ماهگی محل آن مشخص نشود، پزشک برای معاینات بیشتر، شما را به متخصص اختلالات اندام تناسلی و مجاری ادرار کودکان (اورولوژیست کودکان) یا جراح کودکان ارجاع می‌دهد.

جراحی بسته سنگ کلیه به روش PCNL از ایجاد طریق شکاف پوستی

نفرولیتوتومی از راه پوست، فرایندی است که برای برداشتن سنگ‌ کلیه از بدن استفاده می‌شود، زمانی که این سنگ‌ها نمی‌توانند به خودی خود دفع شوند. از طریق یک برش کوچک در کمر بیمار، یک اسکوپ وارد بدن او می‌شود تا سنگ‌های کلیه را بردارد.نفرولیتوتومی از راه پوست، غالباً برای سنگ‌های بزرگتر استفاده می‌شود یا زمانی که دیگر روش‌ها، مانند لیتوتریسپی شاک ویو اکستراکورپوریال یا اورتروسکوپی ممکن نبوده یا موفقیت‌آمیز نبوده باشند.

نفرولیتوتومی پوستی (PCNL)، یک تکنیک ارجح برای درمان سنگ‌های کلیه‌ی بزرگتر (بزرگتر از 2 سانتی‌متر) که در کلیه قرار دارند، می‌باشد. این فرایند شامل جراحی سوراخ کلید است که از طریق ایجاد یک برش یک سانتی‌متری در پوست انجام می‌شود. عمل PERC در رویکرد با روش گفته شده مشابه است اما به دلیل داشتن دوربین‌های کوچک، لیزرهای سنگ بهتر و ابزارهای خاص، اصلاحاتی را در این تکنیک به وجود آورده است. برشی که در این روش در پوست ایجاد می‌شود، بسیار کوچکتر بوده و به بهبود سریع‌تر بیمار منجر شده و در نتیجه فرایندی امن‌تر را حاصل می‌کند.

سنگ کلیه بیماری طاقت فرسایی است به ویژه اگر سنگ های ساخته شده بزرگ باشند و خود به خود دفع نشوند. روش جراحی بسته سنگ کلیه روش جدید و مناسبی برای این بیماران است و می تواند به درمان آنها کمک شایانی کند. برای خارج کردن این نوع سنگ های می توانید با مراجعه به پزشک اورولوژیست و با صلاح دید وی این روش جراحی را انتخاب نمایید. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

چرا این عمل انجام می‌شود؟


نفرولیتوتومی پوستی معمولاً در موقعیت‌های زیر توصیه می‌شود:

  • سنگ‌های کلیه‌ی بزرگ، بیش از یک شعبه از سیستم جمع‌آوری کلیه را مسدود کرده باشند (این سنگ‌ها به نام سنگ‌های کلیه‌ی استاقورن شناخته می‌شوند).
  • سنگ‌های کلیه‌، بزرگتر از 0.8 اینچ (دو سانتی‌متر) باشند.
  • سنگ‌های بزرگ در مثانه قرار داشته باشند.
  • درمان‌های دیگر شکست خورده باشند.

قبل از انجام نفرولیتوتومی پوستی، پزشک شما آزمایشات متعددی را بر روی شما انجام می‌دهد. آزمایشات خون و ادرار به دنبال نشانه‌های عفونت و دیگر مشکلات می‌گردند و آزمایش سی تی اسکن مشخص می‌کند که سنگ‌ها در کجای کلیه قرار دارند.

چه آمادگی‌هایی برای این عمل لازم است؟


لازم است که عکس‌های خاصی را تهیه کنید تا “نقشه‌ی راه” جزئی‌تر را برای پزشک به منظور یافتن سنگ کلیه، فراهم کرده باشید. این کار به پزشک اجازه می‌دهد تا به ارتباطات سه بعدی سنگ درون کلیه دست یابد و همچنین ساختارهای مجاور کلیه را برجسته نماید بنابراین با این روش می‌توان از نزدیک شدن به این ساختارها جلوگیری کرد. این کار همچنین پزشک را قادر می‌سازد تا بهترین نقاط دسترسی به کلیه را برای زدودن مؤثر سنگ کلیه، برنامه‌ریزی کند.از آنجا که این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می‌گیرد، نباید از 6 ساعت پیش از عمل چیزی بخورید یا بیاشامید. داروهایی که باید منظم استفاده شوند، می‌توانند با یک جرعه آب استفاده شوند به استثنای داروهای رقیق کننده‌ی خون (مانند وارفارین، آسپرین، کلوپیدوگرل) و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی که باید برای 7 تا 10 روز متوقف شوند. با توجه به شرایط خاص شما، پزشک به شما توصیه‌هایی خواهد کرد. یک آزمایش ادرار میانه‌ی جریان (MSU) برای اطمینان از اینکه ادرار، پیش از انجام درمان استریل می‌باشد، ضروری است. دیگر آزمایشاتی که ممکن است نیاز شوند شامل مطالعات عملکرد کلیه، شمارش واحدهای کامل خون و پروفایل لخته شدن می‌باشند. این آزمایشات همگی در زمان مشاوره، برنامه‌ریزی می‌شوند.

ریسک‌های این روش چه چیزهایی هستند؟


حتی جراحی‌های با کمترین تهاجم، مانند نفرولیتوتومی پوستی یا نفرولیتوتریپسی دارای ریسک بروز عفونت، خونریزی و عوارض دیگر می‌باشند. این فرایند شامل ایجاد یک سوراخ در کلیه است که معمولاً بدون هیچ درمانی بهبود می‌یابد. عمل‌هایی که بر روی شکم انجام می‌گیرند، دارای خطر کمی از وارد شدن آسیب به دیگر ارگان‌های مجاور، مانند روده، میزنای، کبد و مثانه می‌باشند.اما این شکل از جراحی، در صورتی که توسط اورولوژیستی انجام شود که بطور مخصوص برای این تکنیک آموزش دیده و با برنامه‌ریزی خیلی دقیق پیش از عمل همراه گردد، دارای ریسک بسیار کمی می‌باشد. ریسک‌های خاص آن نادر بوده اما شامل عفونت، خونریزی شدید (که در 5% موارد انتقال خون را ضروری می‌کند، در 1% موارد آنژیو امبولیزاسیون را ضروری می‌سازد و در 0.5% موارد اکتشاف کلی کلیه را موجب می‌شود) و آسیب به ارگان‌های مجاور (طحال، کبد، روده، ریه و دیافراگم) می‌باشند.

در هنگام جراحی چه چیزی را باید همراه داشته باشم؟


  • تمامی عکس‌های مرتبط موجود از جمله آزمایشات اشعه‌ی ایکس، سی تی اسکن‌ها و/ یا سونوگرافی کلیه
  • داروهای معمول خود

در اتاق عمل چه اتفاقی می‌افتد؟


در اتاق عمل چه اتفاقی می‌افتد

این عمل تحت بیهوشی عمومی انجام شده و تقریباً بین 2 تا 3 ساعت زمان می‌برد. این عمل یک تلاش تیمی است که به همکاری میان جراح شما، متخصص بیهوشی، متخصص رادیوگرافی و پرستار اتاق عمل نیاز دارد. شما بر روی تخت اتاق عمل قرار داده می‌شوید، در حالی که در طول جراحی بر روی شکم خود دراز کشیده اید. این عمل با کمک تصویربرداری اشعه‌ی ایکس یا سونوگرافی، برای هدایت ورود یک لوله‌ی تو خالی به درون کلیه انجام می‌شود. این کار، دسترسی به سیستم تخلیه‌ی کلیه را فراهم کرده و اجازه می‌دهد که تلسکوپ‌ها، فیبرهای لیزر و تجهیزات گرفتن سنگ، سنگ‌های کلیه را مشاهده کرده، قطعه قطعه کرده و خارج کنند. در انتهای این عمل، کتتر تخلیه (لوله‌ی نفروستومی)، که از طریق پوست خارج می‌شود، ممکن است در کلیه باقی بماند.

پیش از جراحی


  • تمامی داروها، ویتامین‌ها و مکمل‌های تجویزی، داروهای گیاهی و طبیعی و داروهای بدون نسخه‌ی مورد استفاده
  • هرگونه آلرژی شناخته شده‌ی شما به داروها و عامل کنتراست استفاده شده در برخی از آزمایشات اشعه‌ی ایکس
  • باردار بودن شما

ممکن است نیاز باشد که:

  • جلساتی را برای انجام الکتروکاردیوگرام (EKG)، آزمایشات اشعه‌ی ایکس یا آزمایشات خون و ادرار تنظیم کنید.
  • با پزشک خود درباره‌ی داروهایی که ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند، مانند آسپرین، ایبوپروفن، وارفارین، کلوپیدوگرل و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، بحث کنید. ممکن است نیاز باشد که استفاده از برخی از این داروها را قبل از عمل جراحی محدود نمایید.
  • برای پیش‌گیری از عفونت، در صورت تجویز آنتی‌بیوتیک مصرف کنید.
  • با پزشک خود بررسی کنید که کدام یک از داروهای روزانه‌ی خود را در صبح جراحی باید مصرف نمایید. در آن روز، این داروها را تنها با یک جرعه آب مصرف نمایید.
  • پس از نیمه شب قبل از جراحی، دیگر چیزی نخورید و ننوشید (به استثنای جرعه‌ای آب با داروهای صبح خود)

پس از جراحی، قادر نخواهید بود که رانندگی نمایید، بنابراین از عضوی از خانواده یا دوست خود بخواهید که شما را به خانه برسانند. بسیاری از بیمارستان‌ها و مراکز جراحی، به شما اجازه نمی‌دهند که پس از جراحی برای رفتن به خانه تاکسی بگیرید.

پس از جراحی


  • تهوع و استفراغ گاه به گاه
  • درد در طول 24 تا 48 ساعت که در کلیه‌ها، شکم، پایین کمر و پهلوهای شما وجود خواهد داشت. این درد ممکن است در زمان ادرار کردن افزایش یابد. داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید.
  • وجود خون در ادرار. رنگ ادرار شما ممکن است در بازه‌ای میان صورتی کمرنگ تا قرمز تند بوده و حتی گاهی دارای رنگ قهوه‌ای باشد – اما شما باید قادر باشید که درون آن را ببینید (داروهایی که به سوزش ادرار کمک می‌کنند، گاهی ممکن است رنگ ادرار را به نارنجی یا آبی تغییر دهند). اگر خونریزی به شکل چشم‌گیری افزایش یافت، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا برای انجام بررسی‌ها به اورژانس مراجعه کنید.
  • لوله‌ی نفروستومی، یک کتتر است که در کلیه‌ی شما قرار داده شده و برای تخلیه‌ی ادرار به خارج از بدن شما، به یک کیسه‌ی تخلیه متصل شده است. این لوله معمولاً قبل از ترک بیمارستان توسط شما، خارج می‌شود اما برای برخی از بیماران، این لوله در ملاقات بعدی با پزشک، که غالباً دو تا چهار روز پس از عمل جراحی است، برداشته می‌شود.
  • کیسه‌ی تخلیه را قبل از اینکه پر شود، خالی کنید. اگر کیسه دیگر تخلیه‌ی ادرار را انجام نداد و شما درد کمر را تجربه کردید، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. لوله ممکن است مسدود یا شل شده باشد.
  • شما ممکن است نشت ادرار را در اطراف لوله مشاهده کنید و نیاز به تعویض لباس داشته باشید.
  • مشکلی نیست که کیسه خیس شود بنابراین مشکلی نیست که دوش بگیرید. با این حال، شما باید محل برش را با یک لباس ضد آب کاملاً بپوشانید.
  • استنت میزنای یک لوله‌ی پلاستیکی است که در مجرای ادرار شما قرار داده می‌شود تا به کنترل تورم کمک کرده و به کلیه اجازه دهد تا ادرار را تخلیه نماید.
  • پزشک شما، این استنت را در ویزیت بعدی که غالباً 4 تا 14 روز بعد از عمل جراحی می‌باشد، خارج می‌کند. گرچه، گاهی اوقات این استنت باید مدت زمان طولانی‌تری باقی بماند.
  • ممکن است احساس پری و نیاز فوری به ادرار کردن (تکرر و فوریت ادرار)، احساس سوزش در هنگام ادرار یا حرکت و اسپاسم‌های عضلات مثانه را تجربه کنید.

آیا پس از انجام این عمل بستری خواهم شد؟


بله. این عمل به بیهوشی عمومی نیاز دارد. شما به بستری شدن کوتاه مدت (2 تا 3 روزه) نیاز خواهید داشت. همچنین ممکن است مجبور شوید به مدت یک هفته یا بیشتر از کار خود مرخصی بگیرید. بسته به مکان سنگ، این عمل بین 20 تا 45 دقیقه زمان خواهد برد. هدف، بیرون آوردن تمامی سنگ‌ها است بنابراین هیچ کدام آنها باقی نمی‌مانند تا از طریق مجاری ادرار، عبور کنند.

آیا این تنها گزینه‌ی من است؟


زمانی که سنگ‌ها خیلی بزرگ هستند (بیشتر از 2 سانتی‌متر) یا در مکانی قرار دارند که انجام SWL یا اورتروسکوپی مؤثر را اجازه نمی‌دهند، برداشتن سنگ از راه پوست ممکن است مورد نیاز باشد. هرگونه عملی بر روی کلیه احتمال نسبتاً کمی از ریسک‌های طولانی مدت از فشار خون بالا یا کاهش عملکرد کلیه در ادامه‌ی زندگی را با خود خواهد داشت. شما باید با جراح خود در این باره صحبت کنید. برداشتن سنگ از راه پوست، ممکن است برای شما مورد نیاز باشد. این روش معمولاً از انجام جراحی باز تهاجمی، که یک گزینه‌ی دیگر برای برداشتن چنین سنگ‌هایی بوده و تنها در موارد نادری مورد نیاز است، پیش‌گیری می‌کند.

مزایا و معایب انجام این عمل چه چیزهایی هستند؟


مزایا و معایب انجام این عمل چه چیزهایی هستند

یک مزیت انجام این عمل این است که این تکنیک، مؤثرترین روش برای اطمینان از برداشتن کامل سنگ‌های بیمار می‌باشد. بسیاری از بیماران، پس از انجام این عمل، عاری از هر گونه سنگی، بیمارستان را ترک می‌کنند. گرچه، گاهاً، یک عمل دیگر برای برداشتن سنگ‌ها مورد نیاز می‌باشد.گرچه این عمل شامل ایجاد برش است، اما نسبت به عمل جراحی کاملاً باز برای درمان سنگ کلیه، کمتر تهاجمی می‌باشد. به این دلیل که این عمل در میان جراحی‌های دشوارتر قرار دارد، توسط جراح‌هایی با آموزش‌های مخصوص انجام می‌گیرد. اورولوژیست‌ها و رادیولوژیست‌ها ممکن است در این عمل‌های جراحی با هم همکاری نمایند.

 هزینه این عمل چقدر است؟


هزینه انجام این عمل بر اساس تعرفه مصوب سازمان نظام پزشکی بوده اما باید دقت داشت که هزینه ها تنها محدود به هزینه عمل و بیمارستان نیست و برخی آمادگی های قبل از عمل مانند آزمایشات و سی تی اسکن نیز نیاز است که خود هزینه هایی در بر دارد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

رفع تنگی اتصال حالب به کلیه با جراحی پیلوپلاستی لاپاراسکوپیک

رفع تنگی اتصال حالب

حالب ساختار لوله‌ای نازک و بلند است که طول آن 35 تا 4 سانتی متری است که ادرار تولید شده در کلیه را به مثانه منتقل می‌کند. ادرار به‌وسیله یک فرآیند به نام حرکات لوله گوارشی یا پریستالسی منتقل می‌شود. حالب به‌طور فعال ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کند.انسداد مجاری ادراری وضعیتی است که در محل اتصال که در آن اوره به کلیه منتقل می‌شود انسداد رخ می‌دهد. این امر سبب کاهش جریان ادرار در ناحیه کورتور و افزایش فشار مایع درون کلیه می‌شود. افزایش فشار داخل کلیه می‌تواند در طول زمان سبب بدتر شدن عملکرد کلیه شود. انسداد می‌تواند یا مادرزادی باشد (بیمار با آن متولد می‌شود) یا در طول زمان به دلیل ضربه یا تغییر شکل بدنی به دلیل افزایش سن رخ دهد. انسداد می‌تواند به علت بافت اسکار، رگ‌های خونی یا به‌ندرت تومور باشد.

پیلوپلاستی یک روش جراحی برای از بین بردن انسداد در حالب به علت باریک شدن لوله‌ی متصل به کلیه است. پس از رفع انسداد، حالب به کلیه دوباره متصل می‌شود و یک استنت به‌منظور ترمیم و تخلیه ادرار از کلیه قرار می‌گیرد.

برای درمان تنگی محل اتصال حالب به کلیه لازم است با تشخیص پزشک اورولوژیست تحت درمان قرار بگیرید تا در صورت لزوم جراحی پیلوپلاستی انجام شود. دکتر به‌عنوان پزشک اورولوژیست می‌تواند در درمان این بیماری و انجام جراحی پیلوپلاستی به شما کمک کند.برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی ( UPJ ) چیست؟


تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی

اتصال حالب به لگنچه جایی است که در آن لگنچه کلیوی به حالب متصل می‌شود. تنگی محل اتصال حالب به لگنچه انسداد در این ناحیه را توصیف می‌کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه جریان ادرار را به مثانه متوقف می‌کند، باعث بازگشت ادرار به کلیه‌ها و هیدرونفروز کلیه می‌شود.انسداد یک‌طرفه اتصال حالب به لگنچه شایع‌ترین بیماری انسدادی است که اغلب در هنگام سونوگرافی مادر در دوران بارداری مشخص می‌شود.

علل


انسداد اتصال حالب به لگنچه معمولاً در طول رشد جنین رخ می‌دهد. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که اتصال بین حالب و لگن کلیوی محدود شود. به‌طور معمول در کودکان بزرگ‌تر، انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین ممکن است باعث شود که یک رگ خونی در موقعیت اشتباه قرار گیرد، از حالب عبور و تنگی ایجاد کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین می‌تواند به علت بافت اسکار، عفونت، پولیپ خوش‌خیم یا سنگ کلیه باشد.

علائم و نشانه‌ها


با توجه به افزایش استفاده از تصویربرداری قبل از زایمان، انسداد UPJ ممکن است قبل از ایجاد هرگونه علائم تشخیص داده شود. در صورت تشخيص هرگونه هیدرونفروز، نوزاد در طول بارداري و پس از تولد تحت مراقبت قرار خواهد گرفت. هنگامی‌که نوزاد متولد شود، مطالعات تصویربرداری بیشتر ممکن است برای تائید انسداد استفاده شود. کودکان بزرگ‌تر ممکن است درد کلیه یا کمردرد داشته باشند. درد ممکن است با تهوع و استفراغ مرتبط باشد. سایر علائم ممکن است شامل ادرار خونی، عفونت مجاری ادراری (اغلب همراه با تب) یا حتی ممکن است درد مبهم شکمی باشد.

تست و تشخیص


شما می‌توانید انواع آزمایشات را برای تأیید تشخیص و ارزیابی وضعیت خود انجام دهید.

اولتراسوند مثانه و کلیه (RBUS)  

 این روش از امواج اولتراسوند به‌منظور بررسی کلیه‌ها و مثانه استفاده می‌کند. این روش پزشک را قادر می‌سازد تا درجه هیدرونفروز (انسداد کلیه) را تعیین کند.

اسکن MAG III کلیه

 این بررسی به پزشک کمک می‌کند تا چگونگی عملکرد هر کلیه و درجه انسداد را تعیین کند. تزریق وریدی (IV) راه‌حل مخصوص برای تزریق یک ایزوتوپ در وریدهای کودک است.  ایزوتوپ باعث می‌شود که کلیه‌ها به‌وضوح دیده شوند. تصاویر کلیه‌ها با یک دستگاه بزرگ که در اطراف کودک شما می‌چرخد، گرفته می‌شود.

ام آر آی/ ام آر یو

ام آر آی یک روش تشخیصی بدون تشعشع است که از ترکیبی از یک آهنربای بزرگ، رادیوفرکوما و یک رایانه برای تولید تصاویر دقیق بدن استفاده می‌شود. ام آر یو تصاویر دقیق کلیه‌ها، حفره‌ها و مثانه را ایجاد می‌کند. برای این مطالعه کودک شما نیاز به IV و کاتتر دارید. کودک شما اگر کوچک است ممکن است نیاز به بی‌حسی داشته باشد و ممکن است تحمل مدت‌زمان مطالعه، که معمولاً 40 دقیقه است، برایش دشوار باشد.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی در کودکان


انسداد محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی (UPJ) در ناحیه‌ای است که لگن کلیوی (بخشی از کلیه) یکی از لوله‌ها (حالب ها) ادرار را به مثانه منتقل می‌کند. این مشکل معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که یک کودک هنوز در رحم رشد می‌کند و مشکل مادرزادی (از زمان تولد) نامیده می‌شود. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که محل اتصال بین حالب و لگن کلیوی تنگ شود و سبب ایجاد ادرار و آسیب رساندن به کلیه  می‌شود. این حالت همچنین می‌تواند زمانی ایجاد شود که یک رگ خون در جای اشتباه روی حالب قرار گیرد.انسداد UPJ اغلب علت انسداد ادراری در کودکان است و در حال حاضر معمولاً در طول مطالعات اولتراسوند قبل از تولد تشخیص داده می‌شود. در بعضی موارد مشکل تا بعد از تولد دیده نمی‌شود.

لاپاراسکوپی پیلوپلاستی


لاپاراسکوپی پیلوپلاستی روشی ایمن و مؤثر برای انجام عمل جراحی با روش حداقل تهاجمی برای بازسازی تنگی یا زخم محل اتصال حالب و کلیه است.این جراحی برای ترمیم انسداد یا تنگی حالب در محلی که کلیه را ترک می‌کند استفاده می‌شود. این اختلال انسداد مجاری ادرار (UPJ) نامیده می‌شود که منجر به تخلیه ضعیف ادرار از کلیه می‌شود. انسداد UPJ به‌طور بالقوه می‌تواند باعث درد شکم و پهلو، ایجاد سنگ، عفونت، فشارخون بالا و بدتر شدن عملکرد کلیه شود.در مقایسه با روش معمول جراحی باز، پیلوپلاستی لاپاروسکوپی موجب کاهش قابل‌توجه درد پس از عمل، کاهش زمان بستری در بیمارستان و بازگشت سریع‌تر به كار و فعالیت‌های روزانه می‌شود و ازنظر زیبایی نیز بهتر است و نیز همانند روش باز نتایج مطلوب است.

مشاوره قبل از عمل


در طول مشاوره اولیه خود با جراح، او گزارشات پزشکی مانند نتایج معاینات، سوابق پزشکی و عکس‌برداری‌های اشعه ایکس (مانند سی‌تی‌اسکن، ام آر آی، سونوگرافی، اسکن کلیه و غیره) را بررسی خواهد کرد.معاینه فیزیکی کوتاه نیز در زمان مراجعه شما انجام خواهد شد. اگر جراح تعیین کند که شما داوطلب مناسب برای عمل جراحی هستید، تاریخ جراحی برای شما تنظیم خواهد شد.
توجه: بسیار مهم است که شما تمام عکس‌برداری‌های اشعه ایکس خود را جمع‌آوری کرده و در مشاوره اولیه به جراح خود ارائه دهید.

قبل از جراحی


از آنجا که به بیماران اجازه داده نمی‌شود که در روز قبل از عمل جراحی برای انجام آزمایشات در بیمارستان بستری شوند شما باید یک قرار ملاقات برای انجام آزمایش قبل از عمل با پزشک در یک ماه قبل از تاریخ جراحی مشخص کنید.هنگامی‌که تاریخ جراحی قطعی شد شما یک فرم همراه با یک توضیح برای ارائه به پزشک  به‌منظور انجام آزمایش‌های قبل از عمل جراحی دریافت خواهید کرد.  آزمایش‌ها عبارتند از:

  • معاینه بدنی
  • الکتروکاردیوگرام (EKG)
  • شمارش کامل خون (CBC)
  • مشخصات انعقاد خون (PT / PTT)
  • پنل جامع متابولیک (مشخصات شیمی‌درمانی خون)
  • آزمایش ادرار

آماده‌سازی برای جراحی


آسپرین، موترین، ایبوپروفن، ادویل، ویتامین E، تیکلوپیدین، وارفارین، انوکساپرین، سلبرکس، وولتارن، ويوايكس ايكس، پلاویکس و برخی از داروهای دیگر آرتروز می‌تواند باعث خونریزی شود و باید از یک هفته قبل از تاریخ جراحی از مصرف آن‌ها اجتناب شود (اگر مطمئن نیستید که کدام داروها را قبل از عمل جراحی باید متوقف کنید لطفاً با جراح خود مشورت کنید. هیچ دارویی را بدون اجازه پزشک متوقف نکنید.)

از بعد از نیمه‌شب در روز عمل جراحی از خوردن و نوشیدن اجتناب کنید و شب قبل از عمل جراحی یک بطری منیزیم سیترات (از داروخانه خریداری کنید) بنوشید. فقط مایعات شفاف را برای یک دوره 24 ساعته قبل از تاریخ عمل جراحی مصرف کنید. مایعات شفاف مایعاتی هستند که شما می‌توانید طرف دیگر آن را ببینید. لطفاً رژیم زیر را دنبال کنید.

به یاد داشته باشید بعد از نیمه‌شب قبل از عمل جراحی، هیچ غذا و نوشیدنی را مصرف نکنید.مایعات شفاف قابل‌مصرف عبارتند از:

  • آب
  • آب‌گوشت شفاف (بدون خامه، گوشت، رشته‌فرنگی و غیره)
  • آب مرغ
  • آب‌گوشت گاو
  • آبمیوه (غیر از آب‌پرتقال یا آب گوجه‌فرنگی)
  • آب سیب
  • آب انگور
  • آب‌آلبالو
  • لیموناد
  • چای (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • قهوه (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • ژله شفاف (بدون میوه)

خطرات و عوارض


اگرچه ثابت‌شده است که این روش بسیار امن است اما همانند هر روش جراحی دیگر، خطرات و عوارض بالقوه وجود دارد. میزان ایمنی و عوارض در مقایسه با جراحی باز مشابه است. خطرات احتمالی عبارتند از:

  • خونریزی: از دست دادن خون در این روش معمولاً جزئی (کمتر از 100 سی‌سی) و انتقال خون به‌ندرت موردنیاز است. اگر قبل از عمل جراحي شما همچنان علاقه‌مند به انتقال خون اتولوگ (اهدا خون خود) هستيد، بايد جراح خود را آگاه کنيد.
  • عفونت: برای همه بیماران قبل از شروع عمل جراحی از آنتی‌بیوتیک‌های وریدی وسیع‌تری استفاده می‌شود تا احتمال بروز عفونت را پس از جراحی کاهش دهند. اگر علائم یا نشانه‌های عفونت بعد از جراحی (تب، ترشح از برش، افزایش ادرار، ناراحتی، درد یا هر چیزی که ممکن است در مورد آن نگران باشید) ایجاد شد، لطفاً با پزشک تماس بگیرید.
  • فتق: فتق در محل‌های برش به‌ندرت اتفاق می‌افتد زیرا کلیه نقاط مهم دربرش ها با دقت در پایان عمل جراحی بسته می‌شوند.
  • آسیب بافت / ارگان: اگرچه غیرمعمول است اما آسیب احتمالی به بافت و اندام‌های اطراف مانند روده، ساختار عروقی، طحال، کبد، پانکراس و کیسه صفرا می‌تواند نیاز به جراحی بیشتری داشته باشد. آسیب به عصب و عضلات متصل به محل می‌تواند رخ دهد.
  • تبدیل به عمل جراحی باز: اگر در طول عمل لاپاروسکوپی مشکلات زیادی ایجاد شود این روش جراحی ممکن است نیاز به تبدیل‌شدن به عمل باز استاندارد داشته باشد که منجر به ایجاد یک برش استاندارد باز و احتمالاً دوره بازسازی طولانی‌تر شود.
  • شکست در رفع تنگی اتصال حالب: تقریباً 3٪ از بیمارانی که تحت عمل جراحی برای درمان این بیماری قرار می‌گیرند در معرض عود بیماری هستند. در صورت وقوع این اتفاق جراحی اضافی ممکن است لازم باشد.

در طول بستری 


بلافاصله بعد از جراحی شما به اتاق ریکاوری منتقل می‌شوید و هنگامی که کاملاً هوشیار شوید و نشانه‌های حیاتی شما پایدار شود به بخش عمومی بیمارستان منتقل می‌شوید.

  • بستری در بیمارستان: طول مدت بستری در بیمارستان برای اکثر بیماران حدود 1-2 روز است.
  • رژیم غذایی: شما می‌توانید یک کاتتر وریدی (IV) را برای 1 تا 2 روز داشته باشید. کاتتر وریدی (IV) لوله کوچکی است که به رگ‌های شما منتقل می‌شود تا بتوانید مایعات لازم را دریافت کنید و تا زمانی که قادر به تحمل رژیم غذایی نباشید، آب کافی داشته باشید؛ علاوه بر آن راهی برای دریافت دارو فراهم می‌کند. اکثر بیماران قادر به تحمل تکه‌های یخ و مایعات کم از روز بعد از جراحی و غذای منظم از دو روز بعد هستند. زمانی که بیمار توانایی داشتن رژیم معمولی را پیدا کند داروهای مسکن را می‌توان به‌جای IV یا تزریق از روش خوراکی تجویز کرد.
  • درد بعد از عمل جراحی: داروهای مسکن را می‌توان توسط پمپPCA یا تزریق توسط پرستاران انجام داد. ممکن است درد شانه‌ای کوتاه‌مدت (1-2 روز) مربوط به گاز دی‌اکسید کربن مورداستفاده در طول عمل جراحی لاپاروسکوپی وجود داشته باشد.
  • تهوع: ممکن است تهوع در اثر مواد بیهوشی یا مسکن ایجاد شود. دارو ضد تهوع در دسترس است.
  • کاتتر ادراری: شما می‌توانید انتظار داشته باشید که یک کاتتر ادراری تخلیه مثانه (که در اتاق عمل هنگام بیهوشی بیمار استفاده می‌شود) تا حدود 2 روز پس از جراحی استفاده شود. وجود ادرار خونی تا چند روز پس از جراحی عادی است.
  • درن گذاری: درن گذاری جهت تخلیه خونابه پس از انجام عمل جراحی است که با استفاده از برش‌های کوچک انجام می‌شود و در اطراف محل عمل قرار می‌گیرد تا از خون و مایعات در اطراف کلیه و ترمیم  پیلوپلاستی جلوگیری شود. درن معمولاً هم‌زمان با کاتتر ادراری برداشته می‌شود. اگر زهکشی با حجم بالا ادامه یابد بیمار ممکن است مجبور شود با آن به خانه برود و سپس در مطب پزشک برداشته شود.
  • خستگی: خستگی شایع است و در عرض چند هفته پس از جراحی باید کاهش یابد.
  • اسپیرمتری: انتظار می‌رود که تمرینات تنفسی بسیار ساده‌ای برای کمک به پیشگیری از عفونت‌های تنفسی با استفاده از دستگاه اسپیرومتری انگیزشی انجام دهید (این تمرین‌ها در طول بستری در بیمارستان شما توضیح داده می‌شود). سرفه و تنفس عمیق بخش مهمی از احیاء شما است و به جلوگیری از پنومونی و سایر عوارض ریه کمک می‌کند.
  • آمبولیزاسیون: در روز بعد از عمل جراحی بسیار مهم است که از رختخواب بیرون رفته و شروع به راه رفتن تحت نظارت پرستار یا اعضای خانواده خود کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود. شما می‌توانید از ابزارهای فشرده‌سازی متوالی (SCD) همراه با جوراب‌های سفید تنگ استفاده کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود.
  • یبوست: تا چندین روز پس از عمل جراحی ممکن است یبوست را به‌عنوان پیامد بیهوشی تجربه کنید. به‌طور معمول شیاف و مسهل برای بیماران تجویز می‌شود تا به رفع مشکل کمک کنند.. مصرف یک قاشق چای‌خوری از روغن معدنی روزانه در خانه نیز برای جلوگیری از یبوست کمک می‌کند. داروهای مسکن نارکوتیک نیز می‌توانند باعث یبوست شوند و به همین دلیل بیماران تشویق می‌شوند تا جای ممکن درد بعد از جراحی را تحمل کنند.

پس از ترخیص از بیمارستان 


  • کنترل درد: انتظار می‌رود که تا یک هفته پس از جراحی دردی را تجربه کنید که نیاز به مصرف دارو داشته باشد و سپس تیلنول برای کنترل درد کافی است.
  • دوش گرفتن: پس از بازگشت به خانه از بیمارستان می‌توانید دوش بگیرید. محل‌های زخم شما می‌توانند خیس شوند اما باید بلافاصله پس از دوش گرفتن خشک شوند. استحمام در 2 هفته اول پس از جراحی توصيه نمی‌شود، زيرا اين کار برش‌ها را خیس می‌کند و خطر عفونت را افزايش می‌دهد. چسب‌هایی روی برش‌ها قرار می‌گیرد که تقریباً در حدود 5 تا 7 روز خود به خود کنده می‌شوند. بخیه‌های زیر پوست در 4 تا 6 هفته حل می‌شوند.
  • فعالیت: پیاده‌روی توصیه می‌شود. از طولانی شدن حالت نشستن یا دراز کشیدن در رختخواب اجتناب کنید. بالا رفتن از پله‌ها مانعی ندارد اما باید به‌آرامی انجام شود. رانندگی باید حداقل 1 تا 2 هفته پس از جراحی انجام شود. تا زمانی که پزشک شما اجازه نداده است نباید هیچ بار سنگین (بیش از 20 پوند) بلند کنید یا ورزش (دویدن، شنا، تردمیل، دوچرخه‌سواری) انجام دهید. اکثر بیماران به‌طور متوسط ​​3 هفته پس از جراحی به فعالیت کامل بازمی‌گردند. شما می‌توانید انتظار داشته باشید که در حدود 2 تا 4 هفته به کار بازگردید.
  • استنت: استنت لوله‌ی توری مصنوعی از جنس فلز است که در مجرای طبیعی در بدن قرار داده می‌شود تا از نقص ناشی از انقباض موضعی جریان درون آن مجرا جلوگیری شود. استنت در حدود یک ماه باقی می‌ماند و سپس از طریق یک سیستوسکوپ از طریق یک مرکز پزشکی (یک تلسکوپ کوچک که از طریق مجرای ادرار برای بازیابی استنت وارد می‌شود) برداشته می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی مردان با جراحی پنوپلاستی و لیزر

بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی مردان

بسیاری از آقایان همواره تصور می‌کنند که آلت تناسلی کوچکی دارند و این موضوع اعتماد به نفس آنان را کاهش می‌دهد اما در اکثر موارد این تنها تصور ذهنی فرد است زیرا با توجه به تحقیقات علمی اندازه مناسب آلت تناسلی در حالت نعوظ 13.12 سانتیمتر است و تنها 2.28 درصد از مردان زیر حد استاندارد قرار دارند. بسیاری از این افراد از بیماری‌هایی مانند آلت تناسلی دفن شده و یا آلت تناسلی پرده دار رنج می‌برند اما حتی آن دسته اندک نیز نباید نگران باشند چرا که امروزه با استفاده از جراحی‌های افزایش طول آلت تناسلی، این مشکل به راحتی قابل حل است.

پنوپلاستی به روش‌های مختلفی انجام می‌شود

این روش جراحی با هدف افزایش طول آلت تناسلی انجام می‌شود. تکنیک‌های دیگر، مانند پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه شرمگاهی، جراحی پلاستیک پوست آلت و اسکروتال و پر کردن سر آلت، می‌توانند به روش‌هایی که همیشه مورد استفاده قرار می‌گیرند مرتبط باشند. در طی همان جلسه جراحی همچنین ممکن است یک فرآیند پیکر تراشی لیپو- پنو با استفاده از تکنیک ضد باز جذب (افزایش قطر آلت) با گرافت خالص انجام شود.

آقایانی که از مشکل کوچک بودن آلت تناسلی رنج می‌برند می‌توانند با مراجعه به متخصص اورولوژی و در صورت نیاز و صلاحدید پزشک، با انجام جراحی بزرگ کردن و افزایش طول آلت تناسلی بر این مشکل فائق آیند. دکتر ما به عنوان متخصص جراحی اورولوژی می‌تواند در این جراحی همراه شما باشد. یرای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

آلت کوچک به چه اندازه‌ای گفته می‌شود؟

آلت تناسلی نوعی معمولا در حالت نعوظ 5 تا 6 اینچ طول 4 تا 5 اینچ قطر دارد. تغییر بیشتری در اندازه آلت‌های شل و آویزان وجود دارد.

آلت بعضی از پسران واقعا کوچکتر از این مقدار است. در موارد نادر، ژنتیک و مشکلات هورمونی باعث ایجاد وضعیتی به نام میکرو پنیس می‌شود – که آلت تناسلی در حال نعوظ کمتر از 3 اینچ طول دارد. گاهی اوقات بیماری پیرونی یا جراحی برای سرطان پروستات می‌تواند طول آلت مرد را کاهش دهد.

اما مطالعات نشان می‌دهد که اکثر افراد به دنبال افزایش طول آلت تناسلی برای بزرگتر شدن از اندازه متوسط ​​هستند. آن‌ها تنها فکر می‌کنند که سایز آلت کمتر از میانگین است.

چرا؟ بخشی از آن به دید و جنبه فکری برمی‌گردد. اندازه گیری آلت تناسلی خود بسیار سخت است – به پایین نگاه کردن، زاویه نامناسبی از آلت را به شما نشان می‌دهد.

روانشناسی نیز نقش مهمی دارد. بعضی از افراد دارای آلت تناسلی با اندازه متوسط ​​با این تصور که آلت آن‌ها خیلی کوچک است دچار وسواس می‌شوند. حتی تشخیص روانپزشکی وجود دارد: اختلال دیسمورفیک (عدم رضایت از) آلت تناسلی. این وضعیت شبیه به سو برداشت ادراکی در افرادی است که چیزی نمی‌خورند و هر چقدر هم لاغر می‌شوند، فکر می‌کنند که چاق هستند.

بر اساس یک مطالعه، اکثر مردانی که جراحی بزرگ شدن آلت تناسلی را انجام می‌دهد، این شرایط را دارند. آن‌ها همچنین از نتایج کمترین رضایت را دارند.

روش‌های افزایش طول و بزرگ کردن آلت تناسلی


 کاهش وزن

یک روش امن و موثر برای داشتن یک آلت تناسلی بزرگتر وجود دارد: کاهش وزن.

بسیاری از مردانی که فکر می‌کنند آلت تناسلی کوچکی دارند، دارای اضافه وزن هستند. از دست دادن وزن، باعث می‌شود قسمت بیشتری از شفت پنهان شده در زیر چربی‌های شکم ظاهر شود. این کار در واقع اندازه آلت شما را افزایش نمی‌دهد، اما سبب می‌شود بزرگتر به نظر برسد.

برای مردانی که ترجیح می‌د‌هند که یک روش جراحی انجام دهند تا این که کمتر بخورند، لیپوساکشن پد چربی در اطراف آلت تناسلی ممکن است مفید باشد. با این حال، اگر عادت‌های غذایی خود را تغییر ندهید، اثرات دائمی نیستند، و آلت تناسلی شما دوباره در چربی‌های شکمی، مثل یک اسکله در جزر و مد، فرو می‌رود.

بزرگ کردن آلت تناسلی: قرص‌ها، کرم‌ها و دستگاه‌ها

بزرگ کردن آلت تناسلی

چه راه دیگری وجود دارد؟ در اینجا اشاره‌ای به برخی از گزینه‌های اثبات نشده برای افزایش اندازه آلت تناسلی شده است.

  • پمپ خلاء: این پمپ یک سیلندر است که هوا را به بیرون می‌کشد. شما آلت تناسلی خود را در داخل آن قرار می‌دهید و خلاء ایجاد شده خون بیشتری را به داخل آن می‌کشد، آن را راست و کمی بزرگتر می‌کند. سپس آلت تناسلی را با یک حلقه تنگ – مانند یک شریان بند می‌بندید – تا خون دوباره به بدن شما بازنگردد. معایب این دستگاه چیست؟ این اثر تنها تا زمانی باقی می ماند که حلقه را بازنکرده‌اید. اگر از این دستگاه برای بیش از 20 تا 30 دقیقه استفاده شود، می‌تواند باعث آسیب بافت گردد. این پمپ گاهی اوقات به عنوان درمانی برای اختلال نعوظ مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما ثابت نشده است که واقعا اندازه آلت تناسلی را افزایش می‌دهد.
  • کشیدن با وزنه. وزنه یا تمرینات کششی آلت تناسلی شما را بزرگ نمی‌کند – آلت تناسلی عضله نیست. اما آویزان کردن وزن به آلت تناسلی شل شما ممکن است آن را کمی کش بیاورد. نکته این است که این کار نیاز به یک درجه پایبندی عجیبی دارد. ممکن است مجبور شوید هشت ساعت در روز و به مدت شش ماه، یک وزنه به آلت تناسلی خود متصل کنید. در پایان آن، ممکن است به اندازه کافی خوش شانس باشید که آلت تان در حدود نیم اینچ بزرگتر شود. خطرات شامل پاره شدن بافت، انفجار عروق خونی و سایر مشکلات است.
  • قرص‌ها، مکمل‌ها، پماد‌ها و کرم‌ها. اثر نمی‌کنند. هیچکدام از آن‌ها.

روش جراحی


 بریدن رباط معلق آلت تناسلی با لیزر و بخیه‌های ضد انقباض معکوس

بریدن رباط معلق آلت تناسلی با لیزر

رباط معلق آلت تناسلی یک ساختار در عمق آلت است که بخش داخلی آلت تناسلی را به استخوان ناحیه شرمگاهی متصل می‌شود. بریدن آن منجر به “سر خوردن” رو به جلوی قسمت داخلی آلت تناسلی و افزایش طول متعاقب در قسمت خارجی، قسمت قابل مشاهده می‌شود. میزان افزایش طول قابل دستیابی تا حد زیادی به استحکام این رباط بستگی دارد. در واقع یک نسبت مستقیم وجود دارد: هر چه رباط بیشتر رشد کرده باشد، نتیجه افزایش طول بیشتر خواهد بود. متاسفانه این امکان وجود ندارد که استحکام واقعی رباط‌های هر فرد را قبل از عمل بدانیم، زیرا در عمیق زیادی قرار گرفته (بنابراین قابل لمس نیست) و اغلب توسط استخوان ناحیه شرمگاهی از نظر پنهان است (بنابراین با سونوگرافی قابل مشاهده نیست). علاوه بر این، همانند دیگر نواحی بدن، تنوع خاصی در استحکام آن بین یک فرد و فرد دیگر وجود دارد، که پیش بینی آن را قبل از عمل، دشوار می‌کند. به طور کلی، افزایش قابل حصول با این تک روش می‌تواند بین 2 تا 4 سانتی متر متفاوت باشد، که در حالت شل (عدم نعوظ) و تا حد کمتری در حالت نعوظ دیده می‌شود. یک پیش بینی در مورد افزایش احتمالی می‌تواند با اندازه گیری سطحی ترین قسمت این رباط (تنها قسمت قابل مشاهده) با استفاده از اولتراسوند و مقایسه آن با داده‌های آماری موجود در اختیار ما باشد.

از لحاظ فنی، بریدن رباط معلق آلت تناسلی نسبتا آسان است و هیچ گونه مشکل خاصی را در پی ندارد. با این وجود، مهم است که توجه حداکثر شود، به ویژه در بریدن عمیق ترین بخش، چرا که نزدیکی ساختار عصبی عضلانی پشت آلت تناسلی در این ناحیه مهم است. برای این منظور، ما از یک لیزر دیود آخرین نسل با کنترل رایانه‌ای استفاده کرده ایم. لیزر یک ابزار بسیار دقیق برش است که به حداقل رساندن خونریزی و درد را ممکن می‌سازد، این دستگاه عمل بریدن و سوزاندن را هم زمان انجام می‌دهد و زمان بهبود را کاهش می‌دهد. استفاده از لیزر به تمام سطوح جراحی گسترش یافته است، و مزایای واضحی در نتایج و زمان بهبودی پس از جراحی به همراه دارد، که این زمان به طور قابل توجهی در مقایسه با روش‌های سنتی کاهش می‌یابد. در این مرحله، توصیف روش سنتی شامل بستن لایه به لایه زخم جراحی و انجام یک جراحی پلاستیک پوستی می‌باشد.

با این وجود نتایج از نظر طول به دست آمده، اغلب تنها جزئی هستند، زیرا غالبا فرآیند به اصطلاح “انقباض اسکار” رباط اتفاق می افتد. این فرایند که در سایر نقاط بدن امکان پذیر است، باعث می‌شود که بخش‌های جراحی شده بدن خود به خود در روزهای بعد از جراحی “بسته” شوند و نتایج حاصله را از بین ببرند. چنین وضعیتی چند روز پس از عمل با شدت‌های مختلف در افراد رخ می‌دهد، همان طور که در مراحل عمل مجدد مشخص شده است.

برای جلوگیری از چنین ناراحتی، استفاده از “اکستنسور” آلت تناسلی که در سال‌های اخیر به طور مکرر در مورد آن صحبت شده است، توصیه می‌شود. ابزارهای مکانیکی وجود دارند که آلت تناسلی را در کشش کنترل شده و پیشرونده قرار می‌دهد. با اینکه اغلب با نتایج چشمگیر توهمی و غیرواقعی تبلیغ شده‌اند، ثابت شده است که زمانی که بدون جراحی مورد استفاده قرار می‌گیرند، قادر به افزایش قابل ملاحظه‌ای در طول آلت تناسلی نیستند. در حالی که، کاربرد آن‌ها در هنگام استفاده  بعد از جراحی به منظور جلوگیری از انقباض اسکار پس از جراحی، تایید شده است. با این وجود، این بسط دهنده‌ها نمی‌توانند در روزهای اول بعد از جراحی، به علت وجود زخم جراحی استفاده شوند و این امر کارآمدی آن‌ها را محدود می‌کند (پس از حداقل 30 روز می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند). بنابراین انجام این کار، استفاده از ساختاری را ملزم می‌کند که به عنوان یک “فاصله انداز” بین دو انتهای رباط بریده شده عمل می‌کند.

پر استفاده ترین روش این است که یک فاصله انداز سیلیکونی نرم بین دو انتهای رباط قرار داده می‌شود و نتیجه اغلب رضایت بخش است، اما هنوز هم شامل موادی است که برای اندام فرد جسم خارجی به حساب می‌آید. ما، متعهد به اعتقاد خود هستیم که استفاده از مواد موجود در ارگانیسم بهتر است، و برای اجتناب از استفاده از سیلیکون، یک بخیه خاص (فاسیال ضریعی) را طراحی کرده‌ایم، که به ما امکان می‌دهد لایه‌های سطحی را از عمق دو انتهای رباط بریده شده را معکوس کنیم، و به این ترتیب به همان نتیجه فاصله انداز سیلیکونی برسیم، اما تنها از بافت خود اندام استفاده نموده‌ایم. همه این‌ها به معنی ایمنی بیشتر برای بیمار می‌باشد.

این تکنیک به ما اجاره داده است که نتایج به دست آمده را آشکار و طولانی مدت نماییم. تاکید روی زاويه ناحیه شرمگاهی و آلت با پایین آوردن آلت تناسلی، که توسط برخی از نویسندگان توصیف شده است، در آزمایش ما یک ماهیت قابل چشم پوشی می‌باشد. این روش، یک دوره فنی یک ساعته دارد و تحت بیهوشی نخاعی یا عمومی بسته به ارتباط آن با سایر روش‌های فالوپلاستی طراحی لیزری انجام می‌شود. همانند تمام روش‌های دیگری که استفاده می‌شود، ترخیص در همان روز انجام می‌شود.

لیزر پلاستی پوستی روی ناحیه شرمگاهی

این روش جراحی پلاستیک در انتهای برش لیزری رباط معلق آلت تناسلی، و با هدف افزایش قطر پوستی که اندام تناسلی مرد را می‌پوشاند، انجام می‌شود که در غیر این صورت خیلی کوتاه خواهد بود.

این جراحی از لحاظ فنی، شامل ایجاد یک شکل  V-Y، یا به عبارت دیگر برشی است که در ابتدا شکل یا وارونه V را دارد، و در انتهای عمل به شکل Y وارونه تبدیل می‌شود.

استفاده از لیزر دیود امکان دقت بیشتر در ایجاد برش، خونریزی کمتر و کاهش استرس بافت همراه با نتیجه عملی تسریع بهبودی زخم را فراهم می‌کند.

در انتها، بخیه‌های زیبایی با استفاده از نخ‌های قابل جذب انجام می‌شود که به عبارت دیگر نخ‌هایی هستند که به طور خودکار بین 15-20 روز پس از عمل می‌افتند.

پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه شرمگاهی

در افراد دارای لایه چربی پی دار فراوان و آشکار روی ناحیه تناسلی، پوست ناحیه می‌تواند از محل قرارگیری آلت تناسلی پیشی بگیرد و سبب شود این عضو به لحاظ بصری کوتاه‌تر از آن چه واقعا هست به نظر برسد. این وضعیت نه تنها در افراد دارای اضافه وزن می‌تواند رخ دهد ( “آلت تناسلی پنهان شده” و یا در موارد شدید “آلت تناسلی دفن شده “)، بلکه در افراد دارای وزن طبیعی و یا حتی در افراد کم وزن نیز وجود دارد، و توسط ویژگی‌های فردی نواحی تجمع چربی ایجاد می‌شود.

در چنین مواردی روش انتخابی شامل “پیکر تراشی لیپو- لرزشی روی ناحیه تناسلی” است که یک روش جراحی می‌باشد که به آسپیراسیون چربی تناسلی کمک می‌کند و از کانولا‌های نازکی استفاده می‌کند که به وسیله مکانیزم ارتعاش کار می‌کنند، ابتدا امکان حل شدن و پس از آن آسپیراسیون چربی اضافی را فراهم می‌نماید.

روش ارتعاشی لزوما  توسط این واقعیت کار می‌کند که بافت چربی مرد دارای ویژگی غلظت بیشتر نسبت به زنان می‌باشد که به سادگی با استفاده از لیپو ساکشن قابل جدا شدن است. این روش امکان مسطح ساختن ناحیه شرمگاهی را فراهم می‌سازد و در نتیجه، افزایش بصری طول آلت تناسلی را ممکن می‌کند، که در واقع مستقیما در عمل دخیل نمی‌باشد. این کار تحت بیهوشی موضعی، نخاعی یا عمومی انجام می‌شود بسته به اینکه آیا به صورت جداگانه یا همراه با سایر تکنیک‌های فالوپلاستی انجام می‌گردد.

از لحاظ فنی، برش‌های دو دقیقه‌ای در پوست در دو طرف ناحیه تحت درمان انجام می‌شود که از طریق آن یک کانولای نازک وارد می‌شود، که می‌لرزد و در ابتدا چربی اضافی را حل و بعد از آن مکش می‌کند. مدت زمان این روش بستگی به مقدار چربی قابل برداشت دارد که زمان متوسط حدود 40 دقیقه را به همراه خواهد داشت. در انتها یک باند فشاری اعمال می‌شود که می‌تواند بدون مشکل به مدت 20 روز استفاده شود. هم برای روش تکی و هم در روش‌های دیگر، ترخیص در همان روز اتفاق می‌افتد.

لیزر پلاستی پوستی آلت و اسکروتال

در بعضی موارد نقطه قرارگیری پوست اسکروتوم با نقطه قرارگیری آلت تناسلی در امتداد شفت خود آلت تناسلی واقع است و به صورت طبیعی در ابتدای آن نیست. این وضعیت آناتومیک، باعث می‌شود ظاهر “بال خفاشی” پوست در قسمت پشتی آلت تناسلی ایجاد شود، که عملا به معنی نقص است که از لحاظ بصری به طور چشمگیری طول کل آلت تناسلی را کاهش می‌دهد.

برای اصلاح این مشکل، یک لیزر دیود برای انجام لیزر پلاستی پوستی آلت و اسکروتال با بهره گیری از روش “Z” مورد استفاده قرار می‌گیرد که متعاقبا با استفاده از بخیه‌های زیبایی بسته می‌شوند که ظرف 15-20 روز جذب می‌شوند.

این روش که چند دقیقه طول می‌کشد، می‌تواند به صورت جداگانه یا اغلب همراه با فالوپلاستی طراحی لیزری انجام شود و منجر به نتایج زیبایی شناختی بسیار قابل توجه و رضایت بخش گردد.

سوالات رایج


نتایج بر حسب افزایش طول در حالت خوابیده و نعوظ چگونه است؟

در اغلب موارد افزایش متوسط بین 2 تا 4 سانتیمتر است، که هم در حالت استراحت و هم تا حد کمتری در هنگام نعوظ قابل مشاهده است.

چه چیزی تنوع در نتایج را تعیین می‌کند؟

سازگاری و ابعاد رباط معلق که از فردی به فرد دیگر متفاوت است

آیا نتایج در طول زمان ماندگار هستند؟

بخیه مخصوص (فاسیال ضریعی) که در پنوپلاستی افزایش طول استفاده می‌شود، امکان خم شدن دو قسمت بریده شده رباط معلق به سمت داخل را تا حد زیادی فراهم می‌کند. این اقدام، از کوچک شدن بافت‌های عمل شده جلوگیری می‌کند (انقباض اسکار پس از جراحی) و تمام یا بخشی از نتیجه حاصله را از بین می‌برد

آیا پنوپلاستی نشانه‌های قابل مشاهده ای بر جای می‌گذارد؟

خیر.  ابعاد برش کوچک است، با استفاده از روش‌های جراحی پلاستیک ایجاد می‌شود و در ناحیه بالای استخوان شرمگاهی انجام می‌گردد که با مو پوشیده می‌شود و بنابراین غیر قابل مشاهده می‌باشد

آیا می‌توان در جراحی پنوپلاستی طول آلت را افزایش داد؟ چند سانتی متر بلندتر خواهد شد؟

پنوپلاستی کششی را می‌توان با برش رباط معلق آلت تناسلی انجام داد. این عمل آلت تناسلی می‌تواند در همان فرآیند به عنوان یک فرآیند پر کردن با چربی انجام شود. افزایش طول آلت که با جراحی آلت تناسلی به دست آمده می‌تواند بسته به بیماران و دوره بهبودی، 2 تا 4 سانتیمتر باشد. این افزایش طول آلت تناسلی به مراتب ناچیز است.

آیا می‌توانید عملکرد جنسی خود را با این عمل بهبود بخشید؟ ارضای شما پس از این عمل چگونه خواهد بود؟

کیفیت و طول مدت نعوظ، با توجه به عوامل متعددی متفاوت است، که برخی از آن‌ها روانشناختی و بقیه جسمی هستند. کیفیت رابطه جنسی به قطر آلت تناسلی محدود نمی‌شود. بلکه واقعیت این است که عدم رضایت از اندازه آلت تناسلی می‌تواند یک عامل مخرب روانی باشد که مانع از نعوظ می‌شود. آلت تناسلی یک عامل مهم در تعیین اعتماد به نفس در یک مرد است. همچنین نشانه ای از قدرت در طی رابطه جنسی می‌باشد، عمل بزرگ شدن آلت می‌تواند خواسته‌های مردی را برآورده نماید که بیشتر از قبل احساس قدرت می‌کند. با این حال، این عمل باعث افزایش اندازه آلت در طول نعوظ نمی‌شود.

آیا درد دارد؟

به طور کلی پنوپلاستی یک روش بی درد است. داروهای مناسب تجویز می‌شوند. عمل آلت تناسلی تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود و شما در طول عمل هیچ چیزی احساس نمی‌کنید.

برای پنوپلاستی چه مدتی باید در درمانگاه بمانید؟

این عمل به صورت سرپایی انجام می‌شود یا در بعضی موارد ممکن است یک شب بستری شوید.