عفونت و درد مثانه؛ علت، علائم و درمان با دارو

منظور از عفونت مثانه عفونت باکتریایی مثانه است. همچنین برخی اوقات منظور از آن همان عفونت مجاری ادراری می‌باشد زیرا مجاری ادراری شامل مثانه، مجاری ادراری، حالب و کلیه‌ها است. عفونه مثانه در زنان خیلی بیشتر از مردان شیوع دارد. تخمین زده شده است که 50 درصد خانم‌ها در طول زندگی خود حداقل یک بار به عفونت مثانه مبتلا می‌شوند. بیشتر این عفونت‌ها، عفونت‌های پیچیده و بغرنجی نیستند. اگرچه این گونه عفونت‌ها با یک دوره درمانی کوتاه با آنتی بیوتیک‌ها به راحتی درمان می‌شوند، اما می‌توانند در فردی که مبتلا شده است مشکلاتی ایجاد کنند.

اگرچه عفونت مثانه از نظر پزشکی جزو بیماری‌های اورژانسی نیست، برخی افراد ریسک بالایی برای ابتلا به عوارض UTI مثل گسترش عفونت به کلیه‌ها یا قسمت دیگری از بدن را دارند. پزشک معمولا بعد از مشاهده علایم بیماری و یک آزمایش ادرار می‌تواند عفونت مثانه را تشخیص دهد. پزشک با تجویز دارویی مناسب باعث درمان عفونت مثانه و جلوگیری از مشکلات احتمالی آن می‌شود. برای دریافت مشاوره و یا تعیین وقت ملاقات از متخصصین ما می‌توانید با ما تماس حاصل فرمایید .

علل


عفونت مثانه در زنان

سیستیت (عفونت مثانه) در زنان به خصوص در طول بارداری بسیار شایع می‌باشد. برخی از آن ها چندین دوره از این عفونت‌ها را درمان کرده‌اند. چندین دلیل برای مستعد بودن خانم‌ها برای ابتلا به این نوع عفونت وجود دارد مثل کوتاهی طول مجاری ادراری و نزدیکی آن به واژن و مقعد که باکتری ها معمولا در آن قسمت ها به فراوانی یافت می‌شوند. آمیزش جنسی نیز می تواند در ابتلا به این عفونت نقش داشته باشد زیرا که این عمل باعث می شود باکتری هایی که از مجاری ادراری به سمت مثانه پایین آورده شده اند با این عمل دوباره به سمت بالا و مجاری برسند و باعث عفونت گردند. زنان باردار به عفونت مثانه مستعد ترند زیرا خود حاملگی می تواند با عمل تخلیه محتوایی مثانه تداخل ایجاد کرده و باعث عفونت شود. استفاده از دیافراگم خطر ابتلا به عفونت مثانه را افزایش می‌دهد، احتمالا به این دلیل که اسپرم کش هایی که همراه دیافراگم ها استفاده می شوند، رشد طبیعی باکتریایی واژن را سرکوب می کنند و به عوامل بیماری زا اجازه رشد و ایجاد عفونت مثانه را می دهند. کاهش تولید استروژن در طول یائسگی با آتروفی کردن بافت واژن در مجرای پیشاب (واژنیت آتروفیک و التهاب مجاری آتروفیک) می‌تواند زمینه ابتلا به عفونت های مثانه ای مکرر را فراهم آورد. علاوه بر این در افتادگی ( پرولاپس) رحم یا مثانه با تخلیه نامناسب و کم ادرار از مثانه امکان ابتلا به عفونت در این قسمت فراهم می شود. افتادگی رحم یا مثانه در زنانی که بچه های زیادی به دنیا آورده اند شایع تر است. به ندرت عود های عفونت مثانه ای زمانی که واژن و مثانه با هم ارتباط غیر طبیعی دارند( واسکوواژینال فیستولا) رخ می‌دهد.

عفونت مثانه در مردان

عفونت مثانه در مردان شیوع کمی دارد. در مردان، معمولا عفونت باکتریایی پروستات باعث عفونت مثانه و مجاری ادراری مکرر می شود. اگرچه بیشتر آنتی بیوتیک ها باکتری ها را سریعا از ادرار در مثانه پاک سازی می‌کنند، اما بیشتر این دارو ها قدرت نفوذ به پروستات و درمان سریع عفونت در این محل را ندارند. معمولا آنتی بیوتیک ها در این موارد باید هفته ها مصرف شوند. درنتیجه، اگر مصرف دارو ها به صورت نا به جا متوقف شود، باکترهایی که در پروستات باقی مانده زمینه ابتلا به عفونت‌های مجدد در مثانه را فراهم می‌آورند.

عفونت مثانه در هر دو جنس

اگر مسیر عبوری ادرار در طول مجرا به دلایلی مانند انسداد در مجاری یا مثانه به علت وجود سنگ، یا پروستات بزرگ شده (در آقایان ) یا تنگی (فشردگی) در مجاری ادراری، مختل شود، باکتری هایی که به مجاری ادراری برای شسته شدن و خارج شدن از بدن وارد شده اند، از بدن خارج نمی شوند. این باکتری ها در مثانه به سرعت تکثیر می یابند. افرادی که ادرار خود را مدت زیادی نگه می دارند یا انسداد های مکرر در مجاری ادراری دارند، مبتلا به بیماری بیرون زدگی مثانه یا ( مجاری ) می شوند. ادرار در این بیرون زدگی ها در زمان تخلیه ادرار باقی مانده و احتمال ابتلا به عفونت های ادراری را افزایش می دهد. عفونت مثانه همچنین بوسیله کاتتر یا هر وسیله‌ی دیگری که وارد مجاری ادراری می شود، باعث ورود باکتری‌ها به مثانه می‌شوند.

علائم عفونت مثانه


عفونت مثانه معمولا باعث تکرر ادرار و احساس درد و سوزش هنگام ادرار کردن می‌شود. این علایم در طول چندین ساعت یا روز بوجود می آیند. نیاز فوری به ادرار کردن در این بیماران باعث از دست دادن کنترل ادرار (incontinence urge) در فرد به ویژه در افراد پیر، می شود. تب به ندرت رخ می دهد. درد معمولا در بالای استخوان پوبیس و قسمت های پایین کمر احساس می شود. ادرار مکرر در طول شب (nocturia) می‌تواند از دیگر علایم این بیماری باشد. ادرار معمولا غیرشفاف و می تواند حاوی رگه های قابل رویت خون در ادرار باشد. در موارد نادر، وقتی علت عفونت ارتباط مثانه و دستگاه گوارش یا واژن است (fistula)، هوا نیز ممکن است از ادرار دفع شود (pneumaturia). برخی اوقات عفونت های مثانه به خصوص در افراد پیر، هیچ علایمی ندارند، و تنها زمانی که آزمایش ادراری با سایر دلایل داده می شود بیماری فرد مشخص می شود. در میان افراد پیر، عفونت مثانه ممکن است با علایم ادراری خود را بروز ندهد و با سایر علائم مانند تب و احساس گیجی خود را نشان دهد . در افرادی که مثانه آن ها به علت مشکلات عصبی (neurogenic bladder) دچار آسیب دیدگی شده است و یا افرادی که کاتتر دارند، ممکن است علائم عفونت مثانه را تا زمانی که کلیه‌ها درگیر نشده یا تب نداشته باشند، بروز ندهند.

تشخیص


پزشکان معمولا عفونت را براساس علائم عفونت مثانه مشخصی که دارد، تشخیص می دهند. نمونه ادراری میداستریم (نمونه ادراری که جریان ابتدایی آن بیرون رفته و جریان وسط آن در ظرف نمونه گیری جمع آوری می شود) که عاری از باکتری های موجود در ابتدای واژن یا آلت تناسلی مردان است، برای آزمایش جمع آوری می شود. یک نوار ادراری برای آزمایش سریع و ساده موادی که به طور معمول در ادرار نباید وجود داشته باشند درون ادرار فرو برده می شود. این نوار آزمایش ادرار می تواند نیتریتی که از باکتری ها ترشح می شود را شناسایی کند. این نوار همچنین می تواند لکوسیت استراز ( آنزیمی که توسط گلبول های سفید خونی ترشح می شود) را شناسایی کند که بیانگر این است که بدن سعی دارد عفونت باکتریایی را از ادرار پاک سازی کند. در زنان جوان ممکن است، همین تست کافی باشد. به علاوه، نمونه ادراری می تواند زیر میکروسکوپ برای آزمایش و شمارش تعداد سلول‌های قرمز و سفید خونی و وجود باکتری بررسی شود. برخی اوقات کشت باکتری، روشی که در آن باکتری های نمونه ادرار در شرایط آزمایشگاهی رشد داده می شوند، برای شناسایی تعداد و نوع باکتری موجود در نمونه ادراری انجام می شود. اگر فردی عفونتی داشته باشد، یک گونه از باکتری خاص معمولا در تعداد بالا در ادرار شناسایی می شود. در مردان معمولا یک نمونه ادراری میداستریم برای انجام کشت ادراری کافی است. در خانم ها، امکان آلودگی نمونه با باکتری های واژن و یا مهبل وجود دارد. وقتی ادرار حاوی تعداد کمی باکتری است، و یا انواع مختلفی از باکتری ها به طور همزمان وجود دارند، به احتمال زیاد نمونه ادرار هنگام جمع آوری ادرار در ظرف آلودگی پیدا کرده است. برای اطمینان از اینکه ادرار آلوده نشده است، پزشکان در برخی موارد با استفاده از یک کاتتر نمونه را مستقیما از مثانه جمع آوری می‌کنند.

درمان عفونت مثانه


آنتی بیوتیک‌ها

عفونت مثانه معمولا با آنتی بیوتیک‌ها درمان می‌شود. قبل از تجویز آنتی بیوتیک‌ها، پزشک بیمار را از نظر شرایطی که می تواند عفونت مثانه را تشدید کند، مثل دیابت یا نقص سیستم ایمنی (که توانایی فرد را برای مقابله با عفونت کاهش می‌دهد)، یا شرایطی که حذف بیماری از بدن فرد را سخت تر می کند مانند معلولیت های جسمی،بررسی می کند. بیمارانی با این شرایط آنتی بیوتیک های خاص تر برای دوره مصرف طولانی تری نیاز دارند، زیرا که عفونت به محض پایان دوره مصرفی دارو توسط بیمار، دوباره عود می کند. این بیماران ممکن است دچار عفونت قارچی یا عفونت باکتریال غیر معمولی شده باشند که نیازمند داروهای آنتی بیوتیکی خاص تری هستند. برای زنان، در عفونت هایی که پیچیده و بغرنج نشده اند مصرف روزانه سه عدد آنتی بیوتیک به مدت یک ماه، معمولا موثر است، اگرچه برخی پزشکان ترجیح می دهند روزانه یک عدد قرص تجویز کنند. برای عفونت های مقاوم تر، یک آنتی بیوتیک معمولا برای 7 تا 10 روز استفاده می شود. برای مردان، عفونت مثانه معمولا به علت التهاب پروستات ایجاد می شود، و درمان آنتی بیوتیکی معمولا برای هفته ها مورد نیاز است. دارو های مختلفی می‌توانند علایم بیماری به خصوص علایم معمول آن مانند تکرر ادرار و احساس سوزش و درد در ادرار، را کاهش دهند. فنازوپیریدین با کاهش التهاب بافت ها برای کاهش درد به مدت چند روز قابل استفاده است، تا زمانیکه آنتی بیوتیک‌ها عفونت را کنترل کنند.

جراحی

جراحی ممکن است برای برداشت هرگونه عامل سد کننده مجاری، یا برای هرگونه مشکلات بافتی مثل افتادگی رحم یا مثانه، که امکان ایجاد عفونت در فرد را فراهم می‌آورد، مورد نیاز باشد. تا زمانی که جراحی بخواهد انجام شود، خارج کردن ادرار با استفاده از یک کاتتر به پیشگیری از عفونت کمک می‌کند. معمولا قبل از جراحی، تجویز آنتی بیوتیک به منظور جلوگیری از پخش عفونت در بدن، صورت می‌گیرد.

تکرر ادرار(مثانه تحریک پذیر) در مردان و زنان: دلایل و درمان

در صورتی که بیش از حد عادی نیاز به ادرار کردن دارید، به این مشکل تکرر ادرار یا پلی اوری گفته می‌شود. با وجود اینکه این عارضه در برخی از موقعیت‌ها می‌تواند یک مشکل موقتی محسوب شود، در موارد دیگر ممکن است علامت یک عارضه‌ی جدی پزشکی باشد.

پزشکان ادرار کردن هر دو ساعت یک بار و یا بیشتر را تکرر ادرار حساب می‌کنند. کلید کنار آمدن با این عارضه، فهمیدن علت آن و درمان صحیح می‌باشد. تکرر ادرار می‌تواند مشکل بزرگی محسوب شود چراکه در برخی از مواقع ممکن است فرد به هنگام نیاز برای رفتن به دستشویی، کنترل خود را از دست بدهد. همچنین پر بودن بیش از حد مثانه می‌تواند باعث ناراحتی شود.

زمانی که افراد به دنبال درمان تکرر ادرار می‌گردند، معمولاً متوجه می‌شوند که علت آن جدی نبوده و به راحتی قابل درمان است. در واقع برای بسیاری از افراد، علت بروز تکرر ادرار به سادگی نوشیدن مقدار زیادی مایعات و یا نوشیدنی‌های کافئین دار است. خانم‌های باردار دچار تکرر ادرار می‌شوند چراکه رحم بزرگ شده بر روی مثانه فشار وارد می‌کند و درنتیجه بارداری می‌تواند برای برخی از افراد مشکل ساز باشد. از آن جایی که برخی از دلایل بروز تکرر ادرار می‌توانند جدی باشند، بهتر است این عارضه توسط پزشک مورد بررسی و معاینه قرار بگیرد. متخصص ارولوژی بسته به شرایط شما، تمامی گزینه‌های درمانی را مورد بررسی و بحث قرار می‌دهند.
برای دریافت مشاوره درخصوص روش‌های درمانی تکرر ادرار یا جهت رزرو نوبت می‌توانید با ما  تماس حاصل نمایید .

علل


زمانی که فرد به‌طور ناگهانی نیاز به ادرار کردن پیدا می‌کند و یا بیش از حد معمول ادرار می‌کند، پزشکان تعدادی از دلایل شایع را بررسی می‌کنند. یکی از دلایل این مشکل که بسیار ساده بوده ولی شیوع بالایی دارد، اضطراب می‌باشد.

استرس و اضطراب می‌توانند ترشح هورمون‌های مربوط به استرس را تحریک کرده و این هورمون‌ها را به بخش‌های خاصی از بدن برانند، این امر سبب برخی تغییرات فیزیولوژیک خواهد شد. آرامش و کاهش استرس معمولاً باعث از بین رفتن تکرر ادرار خواهند شد.

در زیر به تعدادی از علل احتمالی تکرر ادرار اشاره می‌کنیم:

  • عفونت مجاری ادراری: به عفونت در هر بخشی از دستگاه ادراری گفته می‌شود مثل کلیه‌ها، پیشابراه، مثانه و حالب. اکثر این عفونت‌ها در مثانه و پیشابراه اتفاق می‌افتند.
  • داروها: برخی داروها ازجمله داروهای ادرارآور می‌توانند منجر به افزایش حجم ادرار شوند.
  • بزرگ شدن پروستات: این مشکل می‌تواند سبب تکرر ادرار در آقایان شود.
  • عفونت غده‌ی پروستات: یک عفونت باکتریایی می‌تواند منجر به تکرر ادرار شود.
  • عفونت کلیه‌ها: می‌تواند علائمی ازجمله ادرار کدر و بدبو و همچنین تکرر ادرار را به همراه داشته باشد.
  • مثانه‌ی بیش فعال: این مشکل نوعی نیاز به ادرار کردن ناگهانی است که به دلیل انقباضات بی‌دلیل و کنترل نشده‌ی مثانه اتفاق می‌افتد.
  • تومور یا توده در ناحیه‌ی لگن
  • التهاب بافت بینابینی مثانه: نوعی التهاب در دیواره‌ی مثانه
  • سرطان مثانه
  • اختلالات عملکردی مثانه
  • مجاری ادراری غیرطبیعی
  • دیابت: زمانی که بدن سعی می‌کند گلوکوز استفاده نشده را از طریق ادرار دفع کند، تکرر ادرار رخ می‌دهد.
  • سکته و بیماری‌های عصبی: این عارضه‌ها می‌توانند به اعصاب کنترل کننده‌ی مثانه آسیب بزنند.

تکرر ادرار در خانم‌ها معمولاً به دلیل عفونت‌های مجاری ادرار رخ می‌دهد. تخمین زده می‌شود که تقریباً 60 درصد از زنان حداقل یک بار در طول زندگی خود به عفونت‌های مجاری ادراری مبتلا می‌شوند. البته، تکرر ادرار در دوران بارداری یکی دیگر از عوامل مهم برای خانم‌هاست.

علائم


در صورت ابتلا به تکرر ادرار، نیاز شما برای رفتن به دستشویی افزایش خواهد یافت ولی این تنها علامت مربوط به این عارضه نیست. زمانی که برای مشکلات ادراری به پزشک مراجعه می‌کنید، مقدار ادراری که در هر مرتبه دفع می‌کنید اندازه گیری شده و مشکلات شما به هنگام ادرار کردن و همچنین عدم کنترل ادرار مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرند.

تمامی این علائم می‌توانند به تشخیص علت تکرر ادرار کمک کنند. البته هر فرد منحصر به فرد بوده ولی علائم اصلی تکرر ادرار شامل موارد زیر می‌باشند:

  • نیاز فوری
  • احساس سوزش به هنگام ادرار کردن
  • چکیدن ادرار
  • نشتی بی‌دلیل
  • درد مثانه
  • بی‌اختیاری ادرار
  • نشتی ادرار به هنگام سرفه کردن
  • وجود خون در ادرار
  • تردید: احساس نیاز شدید برای ادرار کردن ولی عدم توانایی این کار

اگر تکرر ادرار زندگی شما را تحت تأثیر قرار داده و یا علائم غیرقابل توجیهی مثل کمردرد، تب، لرز، ادرار خونی یا کدر و یا ترشح از واژن و آلت دارید باید به پزشک مراجعه کنید. همچنین در صورتی که به‌طور ناگهانی احساس تشنگی می‌کنید باید به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص


به‌منظور تشخیص علت تکرر ادرار، احتمالاً پزشک سؤالات زیادی را از شما پرسیده و یک معاینه‌ی فیزیکی انجام می‌دهد. بسته به جواب‌ها و سوابق پزشکی شما، پزشک یک یا چند مورد از موارد زیر را برای شما تجویز خواهد کرد:

  • آزمایش ادرار: این تست محتویات مختلفی را در ادرار شما اندازه گیری می‌کند.
  • سیستومتری: در این آزمایش فشار درون مثانه اندازه گیری می‌شود تا عملکرد مثانه مورد بررسی قرار بگیرد.
  • اولتراسوند: عکس برداری تشخیصی به‌منظور تصویرسازی از مثانه و مناطق اطراف.
  • آزمایشات عصبی: روش‌های تشخیصی برای تأیید و یا رد کردن احتمال عارضه‌های عصبی مختلف.

با وجود اینکه این آزمایشات ممکن است ترسناک به نظر برسند، در واقع بسیار ساده و بدون درد می‌باشند. زمانی که این آزمایشات، معاینه‌ی فیزیکی و سؤالات پزشک تکمیل شدند، پزشک به تشخیص علت عارضه نزدیک‌تر شده و می‌تواند به‌نوعی یک برنامه‌ی درمانی را برای شما تجویز کند.

درمان تکرر ادرار در زنان و مردان


زمانی که تکرر ادرار به چیزی غیر از یک مشکل کوچک و موقتی تبدیل می‌شود (مثل عفونت مجاری ادراری)، نباید ناامید شوید و به دلیل نیاز به نزدیک بودن دستشویی خود را منزوی کنید. با وجود اینکه این عارضه درمانی ندارد ولی می‌توان روش‌های درمانی مختلفی را امتحان کرد و تکرر ادرار را تحت کنترل گرفت.

برای مثال در صورتی که دیابت علت بروز این مشکل باشد، می‌توان برای درمان آن سطح قند خون را مدیریت کرد. در صورتی که فرد به مثانه‌ی بیش فعال مبتلاست می‌توان از روش‌های درمانی رفتاری مثل بازآموزی مثانه، تنظیم رژیم غذایی و تمرینات کگل استفاده کرد. بازآموزی مثانه به تدریج مدت زمان بین مراجعات به دستشویی را افزایش داده و به مثانه‌ی شما کمک می‌کند تا مقدار بیشتری ادرار را در خود نگهداری کند. کگل به تمریناتی گفته می‌شود که به‌منظور تقویت عضلات اطراف مثانه و پیشابراه طراحی شده و می‌توانند کنترل مثانه را بهتر کنند.

دارودرمانی و تزریقات

برای درمان تکرر ادرار می‌توان از برخی داروها نیز استفاده کرد. برخی از این داروها به شکل قرص بوده در حالی که انواع دیگر آن‌ها به شکل برچسب‌های پوستی ساخته می‌شوند. در سال‌های اخیر از بوتاکس به‌منظور درمان افراد مبتلا به تکرر ادرار استفاده شده است. این ماده به عضلات مثانه تزریق شده و باعث شل شدن این عضلات و افزایش حجم مثانه می‌گردد. این روش می‌تواند نشتی ادرار را کاهش دهد.

عمل جراحی

انجام عمل جراحی امکان پذیر است ولی باید این گزینه را به‌عنوان آخرین ذخیره در نظر گرفت. کم تهاجمی‌ترین عمل جراحی انجام شده، جایگذاری یک تحریک کننده‌ی عصبی در زیر پوست برای کمک به تحریک انقباضات عضلات و ارگان‌های کف لگن می‌باشد.

در بسیاری از موارد افراد متوجه می‌شوند که تحت نظر گرفتن مصرف مایعات می‌تواند به سادگی مشکل آن‌ها را برطرف کند. برای مثال افراد متوجه می‌شوند که اگر قبل از خواب آب نخورند نیازی به ادرار کردن نخواهند داشت. در همین حال دوری کردن از برخی خوراکی‌ها مثل غذاهای تند، شکلات، شیرین‌کننده‌های مصنوعی و غذاهای دیگر که می‌توانند مثانه را تحریک کنند، باعث کاهش دفعات ادرار کردن خواهد شد.

سیستوسکوپی مثانه ،کلیه،پروستات و مجاری ادرار: مراحل ، نتیجه و هزینه

سيستوسکوپي روشي است که پزشک به کمک آن بافت پوششی مثانه و لوله‌اي که ادرار را از بدن خارج می‌کند (میزراه) را، بررسي می‌کند. در این روش،  لوله‌ای توخالی مجهز به دوربین (سيستوسکوپ)  وارد مجرای ادرار شده  و به آرامی به مثانه می‌رسد. سيستوسکوپي ممکن است در یک آزمايشگاه ، با استفاده از ژل بيهوشي موضعي براي بی‌حس کردن مجراي ادرار ، یا به صورت یک عمل سرپایی، با استفاده از آرام‌بخش ، و یا در بیمارستان با بیهوشی عمومی انجام گیرد. نوع سيستوسکوپي بستگي به علتی دارد که به خاطرش سیستوسکوپی انجام می‌شود.

معمولا در مواردی که مشکلات سیستم ادراری را نمی‌توان از طریق آزمایش‌های ساده، مانند تجزیه ادرار شناسایی کرد، سیستوسکوپی تجویز می‌شود. البته سیستوسکوپی صرفا یک روش ارزیابی نیست بلکه به کمک آن سنگ‌های مثانه کوچک، تومورها، خونریزی و عفونت نیز ممکن است درمان شوند، بدون این که نیازی به عمل جراحی بزرگتری باشد. شما می‌توانید با متخصص اورولوژی درباره مشکلات دستگاه ادراری خود مشاوره کرده، و در صورتی که روش سیستوسکوپی انتخاب درستی برای تشخیص و درمان مشکل شما باشد، در مورد آن و نتایجی که می‌توانید از آن دریافت کنید اطلاعات بگیرید. برای کسب اطلاعات بیشتردر خصوص سیستوسکوپی یا رزرو نوبت از متخصص می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید .

کاربرد سيستوسکوپی


سيستوسکوپي براي تشخيص، بررسی و درمان مشکلات مربوط به مثانه و مجاري ادرار استفاده مي‌شود. پزشک ممکن است به دلایل زیر سيستوسکوپي را به شما توصيه کند:

تا علل علائم و نشانه‌ها را بررسی کند

از جمله این علائم و نشانه‌ها وجود خون در ادرار، بی اختیاری ادرار، مثانه بیش فعال و درد و سوزش در هنگام ادرار می‌باشند. سيستوسکوپي مي‌تواند به تشخيص علت عفونت‌های ادراری مکرر نیز کمک کند. با این حال، به طور معمول، در صورت وجود عفونت ادراری فعال ، سیستوسکوپی انجام نمی‌شود.

برای تشخیص بیماری‌های مثانه

بیماری‌هایی از جمله سرطان مثانه، سنگ مثانه و التهاب مثانه (سيستيت) را می‌توان به کمک سیستوسکپی تشخیص داد.

درمان بیماری‌های مثانه

از طریق سيستوسكوپی، می‌توان از ابزارهای خاصی برای درمان برخی بیماری‌ها استفاده كرد. برای مثال، تومورهای مثانه بسیار کوچک ممکن است در طی سیستوسکوپی برداشته شوند.

تشخیص پروستات بزرگ شده

سیستوسکوپی می‌تواند تنگ شدن مجاری مثانه را در جایی که از میان غده پروستات عبور می‌کند نشان  دهد، این مساله نشان دهنده بزرگ شدن پروستات (هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات) می‌باشد. پزشک شما ممکن است  روش دومی را نیز همزمان با سیستوسکوپی انجام دهد. در اورتروسکوپی از لوله و دوربین کوچکتری برای بررسی حالب‌ها (لوله‌هایی که ادرار را از کلیه‌ها به مثانه منتقل می‌کنند) استفاده می‌شود.

آماده سازی


پیش از سیستوسکوپی، ممکن است از شما خواسته شود:

  • آنتی بیوتیک مصرف کنید. پزشک شما ممکن است قبل و بعد از سیستوسکوپی برای شما آنتی‌بیوتیک تجویز کند، به خصوص اگر در معرض ابتلا به عفونت باشید.
  • مثانه خود را خالی نکنید. پزشک شما ممکن است قبل از سيستوسکوپي برایتان تست ادرار تجویز کند. مثانه خود را خالی نکنید،  تا زمانی که پزشک  خود را ملاقات می‌کنید، در صورتی که نیاز به نمونه  ادراری  باشد، آمادگی لازم را داشته باشید.
  • اگر در طول سيستوسکوپي شما در معرض بيهوشي داخل صفاقي (IV) يا بيهوشي عمومي قرار بگيريد، براي به‌ هوش آمدن خود برنامه ريزي کرده باشید، و از کسی بخواهید که  شما را به خانه برساند.

روش کار


یک سيستوسکوپي ساده سرپايي ممکن است  بین 5 تا 15 دقيقه طول بکشد. در مواقعی که  سیستوسکپی در بیمارستان ، با آرامبخش یا بیهوشی عمومی انجام شود،  حدود 15 تا 30 دقیقه طول خواهد کشید.

روش سيستوسکوپي ممکن است شامل اين مراحل باشد:

از بیمار خواسته می‌شود که مثانه ‌خود را تخلیه کند. سپس روی یک میز به پشت در حالی که زانوها را خم کرده و پاها را کاملا از هم باز نموده بخوابد. ممکن است  بیمار نیاز به آرامبخش یا بیهوشی داشته باشد. اگر از آرامبخش استفاده شود، بیمار در طی سیستوسکوپی احساس خواب آلودگی  می‌کند، اما هنوز هم هوشیار است. اگر  بیهوشی عمومی انجام شود، در طی این مراحل متوجه چیزی نخواهد شد. هر دو نوع دارو ممکن است از طریق ورید در بازو تزریق شود.

پزشک سيستوسکوپ را وارد میزراه خواهد کرد. از یک ژل خاص موضعی به منظور جلوگیری از درد در هنگام قرار دادن سیستواسکوپ در داخل  میزراه (مجرای ادرار) استفاده می‌شود. پس از گذشت چند دقیقه و  بی حس شدن ناحیه،  پزشک به دقت سیستوسکوپ را به داخل مجرای ادرار فشار می‌دهد، و برای این کار از کوچکترین دوربین (اسکوپ) ممکن استفاده می‌کند . دوربین‌های (اسکوپ‌های) بزرگتر ممکن است برای نمونه برداری از بافت‌ها یا انتقال ابزار جراحی به مثانه مورد استفاده قرار گیرند.

پزشک مجرای ادرار و مثانه را بررسی خواهد کرد. سيستوسکوپ دارای یک لنز در انتهای خود است که مثل یک تلسکوپ عمل می‌کند تا سطح داخلی مجرای مثانه و مثانه را بزرگتر نشان دهد. پزشک ممکن است یک دوربین ویدئویی ویژه بر روی لنز قرار دهد تا تصاویر بر روی یک صفحه نمایش نشان داده شود.

مثانه با یک محلول استریل پر می‌شود. محلول ، حجم مثانه را افزایش می‌دهد و پزشک را قادر می‌سازد  تا درون ان را بهتر ببیند. از ان جا که مثانه پر می‌شود، ممکن است بیمار نیاز به ادرار کردن داشته باشد. که البته پس از اتمام کار، به او توصیه می‌شود که ادرار کند.

 ممکن است از بافت‌ها نمونه‌برداری شود. نمونه برداری می‌تواند برای تست در آزمایشگاه  انجام شود. امکان دارد عملیات مختلف دیگری نیز در طی سیستوسکوپی انجام شود.

پس از سيستوسکوپي


پس از سيستوسکوپي ممکن است به بیمار اجازه دهند که کارهای معمول روزانه خود را بلافاصله از سر بگیرد. اگر از آرامبخش یا بیهوشی عمومی استفاده شده باشد، احتمالا بیمار باید تا هوشیاری کامل و از بین رفتن اثرات دارو مطب ، بیمارستان یا کلینیک را ترک نکند. ممکن است پس از سيستوسکوپي عوارضی ایجاد شود، مانند:

  • خونریزی از مجرای ادرار، که به رنگ صورتی روشن در ادرار یا روی دستمال توالت دیده می‌شود.
  • احساس سوزش در هنگام ادرار
  • تکرر ادرار برای یکی دو روز

با انجام این اقدامات می‌توان تا حدودی از عوارض و ناراحتی‌های پس از سیستوسکوپی کاست :

  • برای کمک به تسکین درد، یک دستمال گرم و مرطوب روی ورودی مجرای ادرار خود نگه‌ دارید. این عمل را در صورت نیاز تکرار کنید.
  • حمام گرم بگیرید. اگر‌چه، ممکن است پزشک از بیمار بخواهد حمام نکند. اگر در این مورد نگران هستید، از پزشک خود بپرسید.
  • آب بنوشید. تخلیه مثانه می‌تواند درد و سوزش را کاهش دهد. سعی کنید در طول دو ساعت اول بعد از سیستوسکوپی، در هر ساعت 16 اونس (473 میلی لیتر) آب بخورید.

اگر بعد از سيستوسکوپي هر‌گونه نگراني داشتید، با پزشک خود تماس بگيريد.

در زمان انجام سیستوسکپی بیمار چه حسی خواهد داشت؟


وقتی سیستوسکوپ از طریق مجرای مثانه به مثانه وارد می‌شود ممکن است بیمار اندکی احساس ناراحتی کند. در زمانی که مثانه پر است، ممکن است نیاز قوی و فوری‌ای برای ادرار کردن احساس کند. اگر نمونه‌برداری انجام شود، ممکن است حسی شبیه به نیشگون گرفتن سریع ایجاد شود. پس از خارج شدن سيستوسكوپ، از مجراي ادرار، بیمار ممكن است دچار درد شود. شاید برای یک یا دو روز در زمان ادرار کردن در ادرار خون دیده شود یا  احساس سوزش وجود داشته باشد.

نتایج سیستوسکپی


ممکن است پزشک بتواند بلافاصله  پس از انجام سیستوسکپی نتایج آن را اعلام کند. اگر سيستوسکوپي شامل نمونه‌برداری براي آزمايش سرطان مثانه نیز باشد، نمونه به آزمايشگاه فرستاده مي‌شود. وقتی آزمایشات انجام شود، پزشک  نتایج کامل را اعلام خواهد کرد.

عوارض


عوارض سيستوسکوپي مي‌تواند شامل موارد زير باشد:

  • عفونت: به ندرت، سيستوسکوپي مي‌تواند ميکروب‌هایی را وارد دستگاه ادراري کند و باعث عفونت شود. برای جلوگیری از عفونت، پزشک ممکن است قبل و بعد از سیستوسکوپی آنتی بیوتیک تجویز کند. عوامل خطر ابتلا به عفونت ادراری پس از سيستوسکوپي عبارتند از سن بالا، سيگار کشیدن و آناتومی غير معمول در دستگاه ادراری فرد.
  • خون ریزی: سيستوسکوپي ممکن است باعث خونریزی در زمان ادرار شود. خونریزی شديد به ندرت اتفاق می‌افتد.
  • درد: ممکن است در هنگام ادرار ، درد شکمی و احساس سوزش داشته باشید. این علائم معمولا خفیف هستند و پس از این که روند طی شد به تدریج کاهش می‌یابد.

هزینه


هزینه سیستوسکوپی بسته به محلی که درآن انجام می‌شود، مطب یا کلینیک پزشک ، یا در یک مرکز جراحی یا بیمارستان ، جایی که هزینه‌ی امکانات بیمارستانی، بیهوشی و احتمالا نمونه‌برداری نیز در هزینه‌ها گنجانده شده است متفاوت است.  عامل دیگری که در هزینه تاثیر دارد این است که ارزیابی برای کل دستگاه ادراری انجام شود یا فقط مثانه. شما می‌توانید درباره هزینه‌ها در جلسه مشاوره با پزشک خود صحبت کنید.

رفع بیماری مقاربتی و عفونی سوزاک با آنتی بیوتیک و روش های خانگی

سوزاک یک عفونت باکتریایی واگیردار است که از دوران باستان شناخته شده بود. تخمین زده می‌شود که سالانه بیش از 350000 نفر به سوزاک مبتلا می‌شوند. درصد ابتلا به سوزاک از سال 2013، پنج درصد افزایش یافته و اعتقاد بر این است که این افزایش به دلیل بالا بودن درصد عفونت در بین مردان هم جنس باز و دو جنسیتی است.

ممکن است فرد به سوزاک مبتلا بوده اما هیچ نشانه قابل توجهی نداشته باشد، مخصوصا اگر بیمار مورد نظر زن باشد. اگر علائم قابل توجهی وجود داشته باشد، معمولا در مدت 2 تا 10 روز پس از عفونت، خود را نشان می‌دهد. سوزاک از راه تماس مستقیم با غشاهای مخاطی عفونی اندام‌های تناسلی، مقعد و گلو منتشر می‌شود. در زنان، معمولا باکتری دهانه رحم را عفونی می‌کند و دهانه رحم حساسیت لمسی پیدا کرده و متورم می‌شود. در 15 درصد از زنان مبتلا به عفونت، عفونت به رحم، لوله‌های رحم و تخمدان می‌رود (این بیماری به نام بیماری التهابی لگن شناخته شده است). در مردان معمولا عفونت ابتدا در مجرای ادرار، یعنی لوله‌ی حامل ادرار و اسپرم ایجاد می‌شود.

عفونت سوزاک در گروه خاصی از افراد رایج‌تر است. بیشترین درصد عفونت در نوجوانان و جوانان، ساکنان مناطق شهری (معمولا فقرا) و مصرف کنندگان مواد مخدر گزارش شده است. ممکن است سوزاک مزمن و پیش رونده باشد. اگر سوزاک درمان نشود، باعث ایجاد آرتروز، زخم‌های پوستی، و عفونت قلب یا مغز می‌شود. بیماری التهابی لگنی باعث درد لگنی مزمن شده و به لوله‌های رحم آسیب رسانده و در نهایت باعث بارداری خارج رحمی (که هم برای مادر و هم برای نوزاد کشنده است) و نازایی می‌شود. سوزاک در مردان بر پروستات تاثیر گذاشته و باعث زخم مجرای ادرار شده و دفع ادرار را مشکل می‌سازد. همچنین ممکن است سوزاک باعث نازایی دائم در زنان شده و انتقال HIV که ویروس عامل ایدز است را تسریع کند. نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به سوزاک در معرض خطر نابینایی قرار دارند مگر اینکه به موقع درمان شوند. برای جلوگیری از نابینایی نوزادان، تمام نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به سوزاک از ابتدای تولد، قطره چشمی ضد باکتریایی دریافت می‌کنند. متخصصین ما پس از با بررسی علل و معاینه فیزیکی بیمار، بیماری سوزاک را تشخیص داده و سپس برای درمان این عارضه داروی مناسب را برای بیماران تجویز می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با  ما تماس حاصل فرمایید.

علل سوزاک


سوزاک در اثر باکتری نایسریا گونوره‌آ ایجاد می‌شود. این عفونت از طریق رابطه جنسی واژنی، دهانی یا مقعدی از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود.

  • احتمال ابتلای مردان به سوزاک در اثر برقراری رابطه جنسی با یک زن مبتلا به سوزاک حدود 20 درصد است.
  • احتمال ابتلای زنان به سوزاک در اثر برقراری رابطه جنسی با یک مرد مبتلا به سوزاک حدود 50 درصد است.
  • اگر مادر مبتلا به سوزاک بوده و زایمان طبیعی داشته باشد، بیماری را به نوزاد نیز منتقل می‌کند.

علائم گونوره‌آ در زنان و مردان


احتمال ایجاد علائم ناشی از باکتری گونوره‌آ در مردان بیشتر از زنان است. در مردان، معمولا علائم پس از 2 تا 14 روز ظاهر می‌شوند اما گاهی علائم ماه‌ها پس از ایجاد عفونت ظاهر می‌گردند. در اکثر مواقع ترشحات زرد یا سبز رنگی از آلت تناسلی مرد خارج شده و فرد تکرر ادرار پیدا می‌کند. معمولا دفع ادرار با سوزش همراه است که در برخی موارد ممکن است سوزش شدید باشد. ممکن است دهانه رحم نیز متورم و قرمز شود.

در اکثر زنان، بیماری علائمی ندارد و ممکن است عوارضی داشته باشند. برخی از افراد ممکن است در هنگام دفع ادرار، درد داشته باشند. برخی از زنان ترشحات واژنی بسیاری دارند که معمولا از دهانه رحم خارج می‌شود. این ترشحات زرد یا سبز هستند اما ممکن است دارای خون نیز باشند. اغلب این ترشحات بوی نامطبوعی دارند. در زنان علائم بیماری اگر ظاهر شوند، دیرتر، یعنی بین 7 تا 21 روز پس از عفونت، ظاهر می‌شوند. در اکثر زنان بیماری زمانی تشخیص داده می‌شود که شریک جنسی آنها به دنبال درمان است.

با اینکه علائم در زنان کمتر هستند، اما زنان نسبت به عوارض سوزاک آسیب پذیرتر هستند. اگر سوزاک درمان نشود، می‌تواند به مجرای ادرار و دهانه رحم و دیگر اندام‌های لگنی نیز رسیده و باعث بیماری التهابی لگن (PID) شود. بیماری التهابی لگن یک بیماری رایج است که هر سال بیش از یک میلیون زن در آمریکای شمالی به آن مبتلا شده و ممکن است باعث ناباروری شود.  مهم‌ترین عارضه‌ی سوزاک در مردان اپیدیدیمیت (التهاب قسمتی از بیضه‌ها که محل ذخیره‌ی اسپرم است) می‌باشد که اگر درمان نشود می‌تواند باعث ناباروری شود. عوارض دیگر سوزاک زمانی به وجود می‌آیند که باکتری وارد جریان خون شود. در این صورت باعث التهاب و درد مفاصل (آرتروز) و کبد (پره هپاتیت) و عفونت شدید دریچه‌های قلب (اندوکاردیتیس) شود.

سوزاک گلو معمولا نشانه‌ای ندارد اما گاهی باعث تورم گلو و مشکل بلع می‌شود. سوزاک چشم‌ها نیز یک بیماری جدی است که اگر درمان نشود باعث کوری می‌گردد.

برخی از افراد مبتلا به سوزاک علائمی همچون خارش و ترشح یا احتمالا درد در هنگام دفع در مقعد دارند.

تشخیص سوزاک


برای تشخیص سوزاک، پزشک یک معاینه جسمی انجام می‌دهد.

  • در زنان، حساسیت ناحیه تناسلی، ترشحات عفونی از واژن یا آلت تناسلی مردان و همچنین افزایش سلول‌های سفید در خون و تب نشان دهنده‌ی وجود عفونت در بدن است.
  • نمونه‌ای از ترشحات برای بررسی به آزمایشگاه فرستاده می‌شود. آزمایشگاه نمونه را روی یک صفحه‌ی باکتری مخصوص قرار می‌دهد تا ببیند آیا باکتری سوزاک رشد می‌کند. این کار  حداقل 2 روز طول می‌کشد. همچنین پزشک آزمایش‌های تشخیصی برای بررسی نمونه‌های ترشحات در زیر میکروسکوپ برای بیمار تجویز می‌کند.
  • امروزه اکثر بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها کیت‌های ادراری نشان دهنده‌ی سوزاک دارند. این تست‌ها به اندازه‌ی کشت ترشحات واژن دقیق نیستند اما به عنوان تست اولیه خوب هستند.

درمان سوزاک


درمان‌های موثر برای رفع سوزاک شامل موارد زیر می‌باشد:

دارو

سوزاک با مصرف آنتی بیوتیک درمان می‌شود. روش‌های درمانی مختلفی برای درمان سوزاک  وجود دارد که معمولا شامل یک تزریق یا مصرف مقدار مشخصی قرص است. این قرص‌ها در صورتی تجویز می‌شوند که پزشک به وجود کلامیدیا (بیماری مقاربتی) شک کند. اکثر افراد مبتلا به سوزاک، به کلامیدیا نیز مبتلا هستند. معمولا برای درمان سوزاک مقدار مشخصی از یک دارو، مانند داروی سفیکسیم یا سفتریاکسون همراه با آزیترومایسین تجویز می‌شود.

فلوروکینولون‌ها، پنی سیلین‌ها، و تتراسایکلین برای درمان داروهایی مفید هستند اما امروزه بسیاری از باکتری‌ها در برابر این آنتی بیوتیک‌ها مقاوم شده‌اند. نکته‌ای که از اهمیت زیادی برخوردار است این است که دارو باید به طور دقیق و طبق دستور پزشک مصرف شود و یک تا 3 هفته پس از درمان، بیمار دوباره آزمایش دهد (بیمار باید بر اساس تستی که انجام شده، از پزشک تاریخ تست بعد را بپرسد).

گاهی علائم بیماری تا مدتی پس از درمان نیز باقی می‌مانند. مردان ممکن است از اورتریت پست گنوکوکال (التهاب مجرای ادرار، یعنی لوله‌ای که به مرکز آلت تناسلی می‌رود) رنج ببرند. این شرایط معمولا در اثر وجود کلامیدیا که به درمان‌های اولیه پاسخ نمی‌دهد به وجود می‌آید. معمولا درمان با آنتی بیوتیک‌های مختلف این مشکل را حل می‌کند.

درمان‌های گیاهی و خانگی برای سوزاک

رعایت دستورات پزشک و تکمیل آن با درمان‌های خانگی برای بهبود علائم سوزاک بهترین کاری است که می‌توان انجام داد.

سرکه سیب (ACV)

سرکه سیب با عفونت‌ها مبارزه کرده، و می‌تواند انواع خاصی از باکتری‌ها، ویروس‌ها، و قارچ‌ها را از بین ببرد و بنابراین برای کاهش علائم سوزاک مفید خواهد بود.

معمولا، محل را به وسیله پنبه به سرکه سیب آغشته می‌کنند یا کمی سرکه سیب را در چند فنجان آب ریخته و به مدت 20 دقیقه محل را در آن قرار می‌دهند. برای زنانی که به سوزاک واژن مبتلا هستند، استفاده از تامپون آغشته به سرکه سیب نیز به از بین بردن عفونت کمک خواهد کرد.

از نظر خوراکی نیز مصرف معجون سرکه سیب باعث ورود باکتری خوب به بدن شده و این باکتری خوب با باکتری بد مبارزه می‌کند. می‌توانید از دستوری که شامل سرکه سیب، آب لیمو، دارچین و فلفل هندی است استفاده کنید. این مواد باعث تقویت سیستم ایمنی و تنظیم PH بدن می‌شوند.

نمک اپسوم

نمک اپسوم یک سم زدای بسیار قوی است – که نسل‌های بسیاری از آن به عنوان داروی ضد التهابی و تسکین دهنده درد استفاده کرده‌اند- و حمام با نمک اپسوم به کاهش برخی از علائم سوزاک کمک می‌کند. با اینکه معمولا عفونت‌های ویروسی، از جمله عفونت تبخال، با نمک اپسوم درمان می‌شوند، اما افزودن نمک اپسوم به چند فنجان آب و قرار دادن محل در آن به مدت 20 دقیقه یا بیشتر به پاکسازی غشاء مخاطی مبتلا به سوزاک کمک می‌کند.

عسل

اگر سوزاک گلو را عفونی کرده باشد، افزودن یک قاشق چایخوری عسل خام به آب گرم یا چای برای کاهش درد گلو مفید است. علاوه بر این، عسل با باکتری‌های مختلف مبارزه می‌کند؛ اما جزئیاتی درمورد تاثیر عسل بر باکتری نایسریا گونوره‌آ موجود نیست. برای هزاران سال، عسل خام یک درمان موثر برای بهبود زخم‌ها، درمان ناراحتی‌های گوارشی، عفونت‌های قارچی و ویروسی، و یک داروی ضد التهابی بوده است.

چای سیاه

یکی از رایج‌ترین نوشیدنی‌ها در جهان چای سیاه است که خاصیت ضد باکتریایی قوی دارد. مصرف چای سیاه به همراه عسل یک روش مفید برای جذب فواید رایج‌ترین نوشیدنی جهان است.

اگر سوزاک باعث عفونت چشم‌ها شده و ترشحات چرکی از چشم خارج شود، استفاده از کمپرس چای سیاه برای مبارزه با عفونت و کاهش ناراحتی مفید خواهد بود. یک چای سیاه کیسه‌ای با کیفیت خوب را به مدت یک دقیقه در آب گرم قرار دهید تا روغن‌های موجود در برگ چای فعال شوند. به آرامی آب اضافی آن را بگیرید تا جایی که چای فقط کمی مرطوب بماند. سپس آن را روی چشم قرار داده و 20 تا 30 دقیقه صبر کنید تا چای به چشم رسیده و چشم را خیس کند. برخی افراد در ابتدا احساس خارش یا سوزش دارند اما سوزش نشان دهنده‌ی این است که چای در حال اثر کردن است.

پیشگیری از سوزاک


با انجام کارهای زیر می‌توان از ابتلا به سوزاک پیشگیری کرد:

  • شناخت شریک جنسی: قبل از ایجاد صمیمیت، شریک جنسی خود را بشناسید. از برقراری رابطه با افرادی که از سلامت آنها اطمینان ندارید پرهیز کنید. همچنین کاهش تعداد شریکان جنسی باعث کاهش خطر ابتلا به بیماری می‌شود.
  • از کاندوم استفاده کنید: کاندوم‌های لاستیکی برای جلوگیری از گسترش عفونت سوزاک مفید هستند.
  • تشخیص زود هنگام بیماری: اگر متوجه وجود هر نوع نشانه‌ای شدید، از برقراری رابطه جنسی خودداری کرده و فورا به پزشک یا مراکز پزشکی مراجعه کنید. همچنین پزشک را از شریکان جنسی اخیر خود آگاه سازید تا در صورت نیاز آنها نیز آزمایش شده و تحت درمان قرار گیرند.
  • اگر در معرض خطر ابتلا به سوزاک قرار دارید، به طور منظم آزمایش دهید:افرادی مانند زنان جوان (زیر 25 سال) که رابطه جنسی در آنها بیشتر است؛ زنان و مردانی که در گذشته دوره‌ای به سوزاک مبتلا بوده‌اند؛ و مردان هم جنس گرا بیشتر در معرض خطر ابتلا به سوزاک قرار دارند. همچنین اگر فرد باردار شده و دارای چند شریک جنسی باشد، حتما باید آزمایش دهد.   

درمان عود فتق مغبنی (کشاله ران) در اثر شل شدن دیواره تحتانی شکم

فتق مغبنی در شکم در نزدیکی ناحیه کشاله ران رخ می‌دهد. هنگامی که بافت‌های چربی یا روده‌ای از طریق ضعف در دیواره شکمی در نزدیکی کانال مغبنی راست یا چپ فشار وارد می‌کنند، فتق‌های مغبنی ایجاد می‌شوند. هر کانال مغبنی در پایه‌ی شکم ساکن است. هر دو مرد و زن کانال‌های مغبنی دارند. در مردان، بیضه‌ها معمولا در حدود چند هفته قبل از تولد، از طریق کانالشان نزول می‌کنند. در زنان، هر کانال محل عبور برای رباط گرد رحم است. اگر در این محل عبور یا نزدیک آن فتق دارید، منجر به برآمدگی بیرون زده می‌شود، که ممکن است در حین حرکت دردناک باشد. اکثر افراد برای این نوع فتق به دنبال درمان نیستند، زیرا ممکن است کوچک باشد یا علائمی ایجاد نکند. درمان پزشکی سریع می‌تواند به جلوگیری از بروز پیش آمدگی و ناراحتی بیشتر کمک کند.

چه زمانی جراحی نیاز است؟ (اکوردیون)
معمولا فتق خود به خود بهتر نمی‌شود، اما بزرگ‌تر می‌شوند. در برخی موارد، آنها می‌توانند به عوارض تهدید کننده زندگی منجر شوند. به همین دلیل پزشکان اغلب جراحی را توصیه می‌کنند. جراحی معمولا در صورتی توصیه می‌شود که فتقی دارید که منجر به درد، علائم شدید یا مداوم، می‌شود و یا در صورتی که باعث ایجاد هر گونه عارضه‌ی جدی می‌شود. درمان این بیماری‌ها به اندازه و علائم بستگی دارد. عوارض ناشی از فتق مغبنی شامل موارد زیر هستند:

  • انسداد: جایی که یک بخش از روده در کانال مغبنی گیر می‌کند و موجب تهوع، استفراغ و درد معده و همچنین یک توده دردناک در کشاله ران می‌شود.
  • اختناق: جایی که بخشی از روده به دام می‌افتد و جریان خون آن قطع می‌شود؛ این نیاز به جراحی اورژانسی در عرض چند ساعت برای آزاد کردن بافت به دام افتاده و بازگرداندن دارد، بنابراین نمی‌میرد.

متخصصین ما پس از تشخیص بیماری اینگوینال یا مغبنی (کشاله ران)، عمل جراحی را تنها راه برای درمان این بیماری می‌دانند و به بیماران مبتلا به این عارضه برای درمان سریع توصیه می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با ما تماس حاصل فرمایید.

انواع فتق مغبنی


فتق‌های مغبنی می‌توانند غیر مستقیم یا مستقیم، گیر افتاده، یا مختنق باشند.

فتق کشاله ران غیر مستقیم

فتق مغبنی غیر مستقیم رایج‌ترین نوع است. این اغلب در زایمان زودرس رخ می‌دهد، قبل از اینکه کانال فتق مغبنی بسته شود. با این حال، این نوع فتق ممکن است در هر زمان در طول زندگی شما رخ دهد. این عارضه در مردان شایع‌تر است.

فتق کشاله ران مستقیم

فتق مغبنی مستقیم اغلب در بزرگسالان با افزایش سن رخ می‌دهد. باور متداول این است که تضعیف عضلات در طول بزرگسالی منجر به فتق مغبنی مستقیم می‌شود. بر طبق گفته‌ی مؤسسه ملی دیابت و بیماری‌های کلیوی و گوارشی (NIDDK) این نوع فتق در مردان بسیار شایع است.

فتق کشاله ران گیر افتاده

یک فتق مغبنی گیر افتاده زمانی رخ می‌دهد که بافت در کشاله ران گیر می‌کند و تقلیل‌پذیر نیست. این بدان معناست که نمی‌تواند به عقب باز گردانده شود.

فتق مختنق

فتق مغبنی مختنق یک وضعیت پزشکی جدی‌تر است. این زمانی است که روده در یک فتق مختنق جریان خون خود را قطع کرده است. فتق‌های مختنق تهدید کننده حیات هستند و نیاز به خدمات اورژانسی دارند.

علل و عوامل فتق کشاله ران


علتی برای این نوع فتق وجود ندارد. با این حال، نقاط ضعف درون عضلات شکمی و کشاله ران، به عنوان یکی از مهمترین عامل تصور می‌شوند. فشار اضافی در این ناحیه بدن می‌تواند در نهایت منجر به فتق شود. برخی از عوامل خطر می‌توانند احتمال ابتلا به این بیماری را در شما افزایش دهند. این عوامل عبارتند از:

  • وراثت
  • داشتن فتق مغبنی قبلی
  • مرد بودن
  • زایمان زودرس
  • اضافه وزن یا چاق بودن
  • بارداری
  • فیبروز سیستیک
  • سرفه مزمن
  • یبوست مزمن

علائم فتق کشاله ران


فتق‌های مغبنی با ظاهرشان بیشتر قابل توجه هستند. آنها در امتداد ناحیه شرمگاهی یا کشاله ران منجر به برآمدگی می‌شوند که هنگام ایستادن و یا سرفه ظاهرشان می‌تواند افزایش یابد. این نوع فتق ممکن است دردناک و حساس به لمس باشد.
سایر علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • درد هنگام سرفه، تمرین یا خم شدن
  • احساس سوزش
  • درد وحشتناک
  • احساس سنگینی یا پری در کشاله ران
  • تورم کیسه‌ی بیضه در مردان

فتق مغبنی چگونه تشخیص داده می‌شود؟


ارائه کننده مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است از شما بخواهد خم شده یا سرفه کنید تا ببیند آیا فتق شما را احساس می‌کند یا نه. ممکن است به آزمایشات خون یا ادرار نیاز داشته باشید تا عملکرد کلیه شما بررسی شود یا علائم عفونت یافت شوند. اشعه ایکس، ام آر آی، سی تی اسکن، و یا عکس‌های اولتراسوند ممکن است انسداد در روده‌ها و یا عدم جریان خون به اندام را نشان دهند. به شما ممکن است مایع کنتراست برای کمک به بهتر ظاهر شدن اندام‌ها در تصاویر داده شود. اگر تا به حال یک واکنش آلرژیک به مایع کنتراست داشته‌اید، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی را از این موضوع آگاه کنید. با چیز فلزی وارد اتاق ام آر آی نشوید. فلز می‌تواند باعث آسیب جدی شود. در صورتی که روی بدن یا داخل بدنتان چیز فلزی دارید، ارائه دهنده مراقبت‌های پزشکی را مطلع کنید.

چگونه باید خودم را برای تعمیر فتق مغبنی آماده کنم؟


هنگامی که قبل از جراحی با پزشک خود ملاقات می‌کنید، لیستی از تمام داروهای تجویزی و بدون نسخه را که مصرف می‌کنید، ارائه دهید. اطمینان حاصل کنید که درباره دستورالعمل‌های داروهایی که لازم است قبل از عمل جراحی متوقف کنید، از پزشک سوال کنید. این معمولا شامل داروهایی است که مانع از توانایی خون در لخته شدن می‌شود، مانند آسپیرین. مهم است که اگر باردار هستید یا فکر می‌کنید ممکن است باردار باشید، به پزشک خود اطلاع دهید. برای دستورالعمل‌های خاص در مورد فرآیند عمل و عارضه پزشکی خود از پزشک سوال کنید. شما احتمالا باید بعد از نیمه شب در شب قبل از عمل جراحی، خوردن و آشامیدن را متوقف کنید. شما همچنین باید کسی را همراه خود داشته باشید که پس از جراحی شما را از بیمارستان به خانه ببرد.

جراحی فتق مغبنی

دو نوع جراحی به شرح زیر توسط پزشکان برای درمان فتق مغبنی انجام می‌شود:

جراحی تعمیر فتق مغبنی باز

برای جراحی تعمیر فتق مغبنی باز، یک برش طویل تک در کشاله ران ایجاد می‌شود. اگر فتق از دیواره شکم برآمده است (فتق مستقیم)، برآمدگی به محل خود عقب زده و بازگردانده می‌شود. اگر فتق در داخل کانال مغبنی می‌افتد (غیر مستقیم) کیسه فتق به عقب میرود یا بسته شده و برداشته می‌شود. نقطه ضعف در دیوار عضلانی- جایی که برآمدگی‌های فتق از طریق سنتی به وسیله دوخت لبه‌های بافت عضلانی سالم با هم (herniorrhaphy) ترمیم شده است. این برای فتق‌های کوچکتر که از زمان تولد (فتق‌های غیر مستقیم) وجود داشته‌اند و برای بافت‌های سالم مناسب است، جایی که امکان استفاده از بخیه بدون اضافه کردن فشار بر بافت وجود دارد. اما رویکرد جراحی بسته به ناحیه دیوار عضله برای تعمیر و اولویت جراح متفاوت است. تکه‌های مش از مواد مصنوعی، در حال حاضر به طور گسترده‌ای برای تعمیر فتق (هرنیوپلاستی) مورد استفاده قرار می‌گیرند. این به خصوص برای فتق‌های بزرگ و برای فتق‌های که مجددا رخ می‌دهند مورد استفاده قرار می‌گیرد. پس از آن که فتق به عقب باز می‌گردد، وصله‌ها روی ناحیه ضعیف شده در دیوار شکم دوخته می‌شوند. وصله، فشار روی دیوار ضعیف شده شکم را کاهش می‌دهد و خطر ابتلای دوباره به فتق را نیز کاهش می‌دهد. جراحی باز برای تعمیر فتق مغبنی ایمن است زمانی که تعمیر فتق باز با جراحان با تجربه با استفاده از تکه‌های مش انجام می‌شود، میزان عود (فتق‌هایی که نیاز به دو یا چند تعمیرات دارند) کم است. تکه‌های مصنوعی در حال حاضر به طور گسترده‌ای برای تعمیر فتق در جراحی باز و لاپاروسکوپی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

جراحی لاپاروسکوپی

در این جراحی، شکم شما با گاز بی‌ضرر پر باد می‌شود. این باعث می‌شود جراح بتواند اندام‌ها را بهتر ببیند. او چند برش کوچک (شکاف) را در نزدیکی فتق ایجاد می‎کند، و یک لوله نازک با یک دوربین کوچک در انتها (لاپاراسکوپ) وارد می‌کند. جراح از تصاویر لاپاراسکوپ به عنوان یک راهنمای برای تعمیر فتق با مش استفاده می‌کند. برای جراحی لاپاروسکوپی، شما بیهوشی عمومی دریافت خواهید کرد. بهبودی با عمل جراحی لاپاروسکوپی معمولا سریعتر است: به طور متوسط، بیماران یک هفته زودتر نسبت به عمل جراحی باز به حالت معمولی خود باز می‌گردند. نوع جراحی که نیاز دارید، معمولا به سایز، نوع و مکان بستگی دارد. پزشک شما همچنین سبک زندگی، سلامت و سن شما را در نظر خواهد گرفت.

بهبودی در تعمیر فتق مغبنی چگونه است؟


پزشک احتمالا شما را تشویق می‌کند که 1 ساعث پس از جراحی بلند شوید. گاهی اوقات مردان ساعتی پس از جراحی مشکل ادرار کردن دارند، اما یک کاتتر می‌تواند به این مشکل کمک کند. کاتتر لوله‌ای است که ادرار را از مثانه تخلیه می‌کند. ترمیم فتق مغبنی اغلب یک روش سرپایی است. این بدان معنی است که شما می‌توانید در همان روز جراحی به خانه برگردید. با این حال، اگر عوارض وجود دارد، ممکن است مجبور شوید در بیمارستان بمانید تا عوارض از بین بروند. اگر جراحی باز دارید، ممکن است برای رسیدن به بهبودی کامل 6 هفته نیاز باشد. با لاپاراسکوپی، احتمالا می‌توانید طی چند روز به فعالیت‌های عادی خود بازگردید.

خطرات همراه با تعمیر فتق مغبنی کدامند؟

خطراتی که در هر جراحی وجود دارد عبارتند از:

  • مشکلات تنفسی
  • خونریزی
  • واکنش‌های آلرژیک به بیهوشی و داروهای دیگر
  • عفونت

موارد زیر برخی از خطرات مربوط به تعمیر فتق مغبنی می‌باشند:

  • فتق ممکن است در نهایت باز گردد.
  • ممکن است درد طولانی مدت در محل داشته باشید.
  • عروق خونی ممکن است دچار صدمه شوند. در مردان، در صورتی که عروق خونی متصل آسیب دیده باشند، ممکن است بیضه‌ها آسیب ببینند.
  • ممکن است آسیب عصبی یا آسیب به اندام‌های اطراف وجود داشته باشد.

پرسش‌های متداول برای فتق مغبنی


سوالات رایجی که ممکن است قبل و بعد از جراحی فتق برای افراد پیش آید عبارتند از:

آیا نادیده گرفتن فتق خطرناک است؟

اکثر فتق‌ها، اگر درمان نشوند، بیشتر بزرگ نمی‌شوند. با این حال، فتق‌ها می‌توانند دردناک باشند، اغلب بدون هشدار و در بدترین حالت می‌تواند خفقان ایجاد کند، که به آمبولانس و جراحی اورژانسی فوری نیاز است و یا عواقب آن می‌توانند شدید باشند.

حالا هیچ نشانه‌ای ندارم، اما فتق من کوچک‌تر نمی‌شود. آیا باید عمل جراحی ترمیم فتق را در حال حاضر انجام دهم؟

اینکه آیا جراحی تعمیر فتق بدون علائم انجام می‌دهید یا خیر، یک تصمیم بین شما و جراح شماست. به طور معمول، پزشکان در جراحان نیوتن ولز توصیه نمی‌کنند که بلافاصله جراحی انجام دهید چرا که احتمالا ممکن است نیاز به جرای روز دیگری داشته باشید.

انتظار چه مقدار درد باید داشت؟

درد می‌تواند بین افراد متفاوت باشد.
مردان جوان درد بیشتری نسبت به مردان مسن‌تر دارند.
همه بیماران به داروهای خوراکی ضد درد نیاز دارند.
اغلب، ایبوپروفن هر 6 ساعت توصیه می‌شود.
ویکودین هر 4 تا 6 ساعت به مدت 1 هفته مورد نیاز است.
ویکودین و Tylenol را به طور همزمان مصرف نکنید.
چند روز اول نرم کننده مدفوع مصرف کنید.
یخ 24 ساعت اول مفید است.

چقدر باید از کار مرخصی بگیرم؟

شغل پشت میز، حدود یک هفته. کار با بلند کردن اجسام سنگین 3 تا 6 هفته.

کی دوباره می‌توانم ورزش کنم؟

معمولا حداقل 2 تا 3 هفته.

چه زمانی می‌توانم رانندگی کنم؟

هنگامی که شما راحت هستید و داروهای ضد درد مصرف نمی‌کنید. 5 تا 7 روز بعد از عمل معمول است.

چه زمانی می‌توانم پس از جراحی تعمیر فتق به کار بازگردم؟

شما می‌توانید به اکثر مشاغل 1 تا 3 روز پس از عمل جراحی تعمیر فتق بازگردید. اگر کار شما مستلزم بلند کردن اجسام سنگین است، ممکن است برای بهبودی از عمل به مدت 2 هفته نیاز به مرخصی از کار داشته باشید.

چه کسی دچار فتق مغبنی می‌شود؟


این در 2٪ تا 3٪ از نوزادان پسر، اما کمتر از 1٪ از دختر بچه‌ها رخ می‌دهد. در حدود 1 نفر از هر 4 مرد، در یک زمان در زندگی خود یک فتق خواهد داشت. این عارضه در مردان بالای 40 ساله بیشتر رایج است. جراحی شکم می‌تواند احتمال بیشتری برای ایجاد فتق مغبنی مستقیم ایجاد کند. سابقه خانوادگی این عارضه نیز موجب افزایش احتمال مبتلا شدن به این عارضه در شما می‌شود. افراد سیگاری ممکن است احتمال بیشتری از داشتن فتق مغبنی و همچنین بسیاری از مشکلات دیگر داشته باشد.

چگونه می‌توانم از علائم فتق پیشگیری کنم؟

شما می‌توانید از این بیماری‌ها جلوگیری کنید اگر شما:

  • هیچ چیز سنگینی بلند نکنید. بلند کردن چیز سنگین می‌تواند فتق شما را بدتر کند یا فتق دیگری ایجاد کند. از ارائه دهنده مراقبت‌های پزشکی خود بپرسید بلند کردن تا چه وزنی برای شما ایمن است.
  • همانطور که دستور داده شده مایعات بنوشید. مایعات ممکن است در طول حرکت روده‌ای از یبوست و زور زدن جلوگیری کنند. بپرسید که چه مقدار مایعات برای هر روز بخورید و چه مایعاتی برای شما مناسب هستند.
  • غذاهای حاوی فیبر بالا بخورید. فیبر ممکن است در طی حرکت روده از یبوست و زور زدن جلوگیری کند. غذاهای حاوی فیبر عبارتند از میوه‌ها، سبزیجات، لوبیا، عدس و غلات کامل.
  • وزن سالم را حفظ کنید. اگر وزن اضافه وزن دارید، کاهش وزن ممکن است از بدتر شدن فتق جلوگیری کند. این ممکن است از فتق دیگری نیز جلوگیری کند. در صورت داشتن اضافه وزن، با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود درباره ورزش کردن و چگونگی از دست دادن وزن به طور ایمن، صحبت کنید.
  • سیگار نکشید. نیکوتین و مواد شیمیایی دیگر در سیگار و سیگار برگ می‌توانند دیواره شکمی را تضعیف کنند. این ممکن است خطر ابتلا به فتق دیگری را افزایش دهد. در صورتی که در حال حاضر سیگار می‌کشید و برای ترک آن به کمک نیاز دارید، از ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود سوال کنید. سیگار الکترونیکی و یا تنباکوی بدون دود باز هم حاوی نیکوتین است. قبل از استفاده از این محصولات، با ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود صحبت کنید.
  • همانطور که دستور داده شده است از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی استفاده کنید. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، به کاهش تورم، درد و تب کمک می‌کنند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌توانند باعث خونریزی معده یا مشکلات کلیه در افراد خاص شوند. اگر از داروهای رقیق کننده خون استفاده می‌کنید، در صورتی که داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی برای شما امن هستند، از ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود سوال کنید. همیشه برچسب دارو را بخوانید و دستورالعمل‌ها را دنبال کنید.

درمان رسوبات رنگی،شنی و مخاط در ادرار با دارو و تغییر رژیم غذایی

منظور از رسوبات ادرار ذرات ریز میکروسکوپی یا مخاطی‌ای است که در ادرار وجود دارند و از طریق آزمایش ادرار تشخیص داده‌می‌شوند.  این ذرات  شناور در ادرار اغلب مخلوطی از انواع سلول‌ها و ذرات مختلفی است که از قسمت‌های داخلی دستگاه ادراری داخل ادرار ریخته می‌شوند.  وجود رسوبات در ادرار در افرادی که عفونت دستگاه ادراری (یو‌تی‌آی) دارند، بیشتر است و ممکن است حاوی باکتری، گلبول های سفید و پروتئین باشند.


وجود رسوب در ادرار امری معمولی است، اما مقدار بیش از حد و غیر‌طبیعی  آن ممکن است  نشانگر وجود برخی مشکلات برای سلامتی باشد.این رسوبات معمولا بی ضرر هستند؛ با این حال ممكن است با نشانه‌های دیگری از قبیل احساس سوزش در زمان دفع ادرار، کدر بودن ادرار و غیره نیز همراه باشد. به هر حال باید در نظر داشت که این رسوبات ممکن است به خودی خود نشانه مشكلات متنوع  اساسی دستگاه ادراری، مثل بیماری‌های كلیوی، عفونت دستگاه ادراری (یو‌تی‌آی) و غیره باشد.  بنابراین بسیار ضروری است که هر گاه با موردی مربوط به دستگاه ادراری مواجه شدید، به یک پزشک مراجعه کنید. با این حال، از آنجا که صرفا با نگاه کردن به نمونه ادرار، غیرممکن است که تعیین شود آیا شرایط طبیعی است یا خیر، رسیدن به یک تشخیص درست اهمیت دارد. علاوه بر این، ممکن است پزشک شما بخواهد آزمایش‌های تشخیصی نیز انجام شود.متخصصین ما در کلینیک (کسب و کار) پس از سالها تجربه در زمینه درمان بیماری‌های اورولوژی، علت رسوبات سیستم ادراری را تشخیص داده و سپس روش‌های درمانی مناسبی را به بیماران مبتلا به این عارضه توصیه می‌کنند.برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره ما  تماس حاصل فرمایید.

چه عواملی باعث وجود رسوب در ادرار می شود؟


عوامل زیادی ممکن است در ایجاد تغییرات در ادرار موثر بوده  و سلامت فرد را در معرض خطر قرار دهند. عوامل زیر ممکن است باعث ایجاد رسوب در ادرار شوند:

عفونت دستگاه ادراری (یو‌تی‌آی)

عفونت مجاری ادراری یا (یو‌تی‌آی)  با وجود رسوب یا ذرات در ادرار نیز همراه است.  در واقع وجود رسوبات ادراری در افرادی که عفونت مجاری ادراری دارند نسبت به افرادی که عفونت ندارند، شایع‌تر است.
رسوبات ادراری مرتبط با عفونت مجاری ادراری، اغلب شامل ذرات پروتئین، باکتری، لکوسیت‌ها و گلبولول‌های سفید خون نیز می‌باشند.

سنگ مثانه

سنگ مثانه ممکن است باعث ایجاد رسوبات و ذرات در ادرار شود. این وضعیت ممکن است به دلیل رشد پروستات، که باعث ایجاد فشار داخل مجرای ادراری، و انسداد ادرار می‌شود، به وجود آمده باشد.
وقتی جریان ادرار قطع می‌شود، ادرار در مثانه شروع می‌کند به تبدیل شدن به ذرات کریستال. ذرات کوچک کریستال از طریق مجرای ادرار ،همراه با ادرار جریان پیدا می‌کند.
علاوه بر پروستات بزرگ شده، عوامل دیگری نیز وجود دارد که می‌تواند باعث باقی ماندن ادرار در مثانه شود. از جمله: فشار ضعیف مثانه و آسیب‌دیدگی اعصاب مثانه. سنگ‌های کلیه ‌ای که از کلیه به مثانه می‌روند نیز، ممکن است عامل ایجاد رسوبات ادراری باشند.

دیابت

 دیابت یک بیماری متابولیک است که نشانه آن میزان بالای قند خون است. این بیماری اغلب به مشکلات کلیوی و همچنین دفع قند از طریق ادرار منجر می‌شود. این گلوکوز (قند) اضافی،  در قالب رسوبات از بدن خارج می‌شود. دیابت بر سوخت و ساز چربی نیزتاثیر گذاشته و منجر به تولید نوعی از فرآورده‌های فرعی انرژی به نام ” کتون” می‌شود. ” کتون” هم ممکن است همراه ادرار به شکل رسوب دفع شود.

گلبول های قرمز یا (آر‌بی‌سی) در ادرار

 هماتوریا یا ادرار خونین نیز می‌تواند به وجود رسوبات در ادرار منجر شود. وجود گلبول‌های قرمز خون در ادرار یکی از شایع ترین و قطعی ترین علل رسوب در ادرار است. هماتوری می‌تواند به واسطه علل فراوانی همچون  بیماری‌های کلیه، بد عمل کردن” گلومرول”،  رشد تومور در هر بخشی از دستگاه ادراری و عفونت کلیوی ایجاد شود. وجود گلبول‌های قرمز خون در ادرار ممکن است به علت عبور سنگ کلیه از کلیه به مثانه، آسیب‌دیدگی  یا جراحت فیزیکی دستگاه دفع ادرار، و یا استفاده خیلی زیاد از” کاتترهای ادراری” باشد.

کست‌های ادراری

کست‌های ادراری ممکن است، سلول‌هایی با شکل غیر طبیعی یا بخش‌هایی از سلول‌ها یا فقط یک سری ناخالصی‌ باشند. وجود کست در رسوبات ادراری می‌تواند نشانه یک اختلال جدی در سلامتی باشد، از این رو نیازمند توجه فوری پزشکی است.

بیماری‌های کبد

وجود مشکلات در کبد نیز با وجود رسوب یا ذرات در ادرار ارتباط دارد. در واقع، کبد بیلیوبین، که یک نوع پروتئین است تولید می‌کند. مقدار بیش از حد این پروتئین از طریق ادرار از بدن خارج می‌شود. ممکن است رسوبات و ذرات موجود در ادرار حاوی این پروتئین باشند.

تشخیص علل وجود رسوب در ادرار


هیچ راه واقعی برای بیان علت این عارضه، به صرف نگاه کردن به ادرار وجود ندارد. برای تشخیص مناسب علت وجود این رسوبات، چند نوع آزمایش ادرار وجود دارد که می‌توان انجام داد، از جمله آزمایش ادرار کتون. همچنین آزمایش معمولی و بدون نیاز به نسخه‌ای به نام آزمایش “نوار ادرار” وجود دارد که هر کسی می‌تواند آن را در خانه انجام دهد. به طور کلی، برای رسیدن به تشخیص صحیح علت این علائم، همواره عاقلانه‌ترین راه  رجوع به شخصی است که در این زمینه کاملا متخصص است.

علائم و درمان رسوب در ادرار


وجود رسوب در ادرار عموما علامت یک بیماری دیگر است. با در نظر گرفتن تعداد علل وجود رسوبات مختلف درادرار، نشانه‌شناسی بیماری‌ها  از مورد به مورد متفاوت است. گفته می‌شود که اغلب علائم مشترک متعددی همراه  با رسوبات  ادراری وجود دارند. از جمله :

 درمان وجود ذرات در ادرار


درمان  عارضه رسوبات و ذرات در ادرار بستگی به علت یا بیماری اصلی دارد. در بعضی موارد، وجود رسوب در ادرار طبیعی است،  به خصوص اگر رسوبات ذرات نمکی باشند ، و ممکن است نیازی به درمان نباشد.

  • در موارد معمولی، ممکن است پزشک فقط توصیه کند که مصرف مایعات خود را افزایش دهید تا هر نوع رسوب نمکی از مثانه‌دفع شود و ادرار به راحتی جریان پیدا کند.
  • هنگامی که تشخیص درستی صورت بگیرد، می‌توان به مداوا و درمان درست اقدام کرد. به عنوان مثال، اگر وجود عفونتی تشخیص داده شود، آنتی بیوتیک تجویز می شود. از سوی دیگر، اگر وضعیت جدی‌تری مانند سنگ کلیه تشخیص داده شود، برنامه درمان جامع تری آغاز خواهد شد.

جلوگیری از ایجاد رسوب در ادرار


  • وجود میزان غیر طبیعی رسوب در ادرار، اغلب نتیجه عدم تعادل در سوخت و ساز پروتئین، اختلالات کلیوی یا سایر بیمار‌های بیولوژیکی است. با پیروی از یک سبک زندگی سالم که حاوی یک برنامه غذایی متعادل، ورزش منظم و نوشیدن مقدار زیادی آب است، می‌توان از ابتدا، از ایجاد این مشکلات پیشگیری کرد و احتمال وجود رسوبات در ادرار را کاهش داد.
  • همانطور که می‌دانید میوه‌ها و سبزیجات سرشار از ویتامین ها و مواد معدنی هستند که برای سلامت بدن ضروری‌اند. رژیم غذایی‌ای انتخاب کنید که غنی از میوه و سبزیجات و همچنین غذاهایی با آنتی اکسیدان‌های فراوان باشد. این غذاها سوخت و ساز بدن را تنظیم کرده و  شما را سالم و شادمان نگه می‌دارند.

سوزش ادرار (درد هنگام ادرار) در زنان و مردان: علت، علائم و درمان

سوزش ادرار که تحت عنوان ادرار دردناک شناخته می‌شود، عارضه ای که می‌تواند اولین علامت عفونت مجاری ادراری باشد. سوزش ادرار منجر به درد، ناراحتی و سوزش شدید هنگام دفع ادرار می‌شود. هنگامی که به سوزش ادرار مبتلا می‌شوید باید علت ابتلا به آن را یافت و هرچه زودتر به پزشک مراجعه کرد. هرچه زودتر به پزشک مراجعه کنید درد زودتر تسکین می یابد. سوزش ادرار در زنان بیشتر از مردان رخ می‌دهد و یکی از موارد شایع مراجعه به پزشک است. پزشک برای درمان صحیح سوزش ادرار باید همه آزمایشات لازم را برای رد کردن سایر علل درد و ناراحتی را درخواست کند.

بیمار هنگام دفع ادرار درد بسیار زیادی را تجربه می‌کند. بیمار در طول روز به کرات به دستشویی می‌رود و دفع ادرار با درد بسیار زیادی همراه است، بنابراین بیمار از رفتن به دستشویی اجتناب می‌کند که این مساله باعث بدتر شدن وضعیت او می‌شود. برخی از افراد هنگامی که شروع به دفع ادرار می‌کنند، درد بسیار زیادی را احساس می‌کنند. التهاب مجرای ادرار باعث ایجاد درد می‌شود و نیازی به درمان ندارد. با این حال اگر درد ناشی از دفع ادرار مدت زیادی ادامه یابد و به مرور زمان بدتر شود باید حتما به پزشک مراجعه کرد. پزشک به بررسی علائم بیمار می‌پردازد و آزمایشات لازم را درخواست می‌کند تا بتواند علت اصلی درد ناشی از دفع ادرار را تشخیص دهد، سپس درمان مناسب را پیشنهاد می‌دهد.

برای دریافت مشاوره در خصوص مشکلات ادراری مانند سوزش و درد هنگام ادرار می توانید با ما تماس حاصل فرمایید . همکاران ما جهت ارائه مشاوره یا تعیین وقت ملاقات از متخصص شما را راهنمایی خواهند کرد.

علل سوزش ادرار چیست؟


عفونت مجرای ادرار

ادرار دردناک یکی از علائم شایع عفونت مجاری ادراری است. عفونت ادراری به علت عفونت باکتریایی ایجاد می‌شود. التهاب مجرای ادرار می‌تواند در ابتلا به عفونت ادراری نقش داشته باشد. مثانه ، کلیه ، حالب و مجرای پیشاب ، اجزای تشکیل دهنده مجرای ادرار هستند. حالب به لوله‌هایی گفته می‌شود که ادرار را از کلیه به مثانه حمل می‌کنند. التهاب هریک از این اعضا می‌تواند منجر به درد هنگام دفع ادرار شود. احتمال بروز عفونت مجاری ادراری در زنان بیشتر از مردان است، زیرا حالب زنان کوتاه تر از حالب مردان است. کوتاه بودن حالب به این معنا است که مسیر کوتاه تری پیش روی باکتری است و می‌تواند سریع به مثانه برسد. زنان باردار و یائسه بیشتر در معرض ریسک ابتلا به عفونت مجرای ادرار قرار دارند. برخی از بیماری‌ها می‌توانند منجر به ادرار دردناک در زنان و مردان شوند.

التهاب غده پروستات


التهاب غده پروستات باعث دردناک شدن ادرار می‌شود. این عارضه در پی التهاب غده پروستات رخ می‌دهد و علت اصلی درد، سوزش و ناراحتی در هنگام دفع است.

عفونت ناشی از روابط جنسی

افراد مبتلا به بیماری‌های مقاربتی درد زیادی را هنگام دفع ادرار تحمل می‌کنند. برخی از بیماری‌های مقاربتی از قبیل تبخال تناسلی، سوزاک، کلامیدیا نیز می‌توانند منجر به ادرار دردناک شوند. بیمار باید به لحاظ این نوع عفونت‌ها مورد ارزیابی قرارگیرد زیرا این اختلالات همیشه با علائم و نشانه‌های خاصی همراه نیستند. برخی از روابط جنسی پرخطر مانند استفاده نکردن از کاندوم در روابط جنسی، یا داشتن چندین شریک جنسی، ریسک ابتلا به بیماری‌های مقاربتی را افزایش می‌دهد. افرادی که روابط جنسی بالایی دارند باید به لحاظ بیماری‌های مقاربتی تحت درمان قرار بگیرند.

سیستیت مثانه

سیستیت مثانه یا التهاب جدار مثانه یکی دیگر از عوامل دردناک بودن مثانه است. سیستیت بینابینی (IC) تحت عنوان سندروم مثانه دردناک نیز شناخته می‌شود، که شایع ترین نوع سیستیت است. علائم سیستیت بینابینی شامل درد و التهاب مثانه و ناحیه لگن است. بنابراین بیمار باید فورا تحت درمان قرار بگیرد.

سنگ کلیه

افرادی که سنگ کلیه دارند هنگام دفع ادرار درد زیادی را تحمل می‌کنند. سنگ کلیه، توده ای از مواد معدنی سفت شده در کلیه است.

محصولاتی که بیمار در ناحیه تناسلی خود استفاده می‌کند.

گاهی اوقات ادرار دردناک به علت عفونت مجاری ادراری رخ نمی‌دهد، بلکه محصولاتی که فرد برای شستشوی ناحیه تناسلی خود استفاده می‌کند باعث دردناک شدن ادرار می‌شود. صابون، لوسیون، خوابیدن درون وان پراز کف می‌تواند باعث تحریک بافت ناحیه تناسلی شود. رنگ موجود در محصولات شوینده و سایر محصولات بهداشتی می‌توانند باعث التهاب بافت و دردناک شدن ادرار شوند.

علائم سوزش ادرار


بیمار قبل و بعد از دفع ادرار درد زیادی را احساس می‌کند. برخی از افراد ادعا می‌کنند که هنگام تخلیه ادرار دچار سوزش و درد در مجرای ادرار و به ویژه مجرای پیشاب می‌شوند. برخی از افراد نیز درد در ناحیه شکم، کمر یا پهلو را تجربه می‌کنند. بیمار از دفع مکرر ادرار در طول روز(تکرر ادرار) یا نیاز به دفع فوری ادرار (دفع ادرار فوریتی) شکایت دارد که هر بار فقط مقدار کمی ادرار دفع می‌کند. زنان از این موضوع شکایت دارند که پس از نیاز به دفع ادرار مدت زیادی طول می‌کشد تا ادرار شروع به تخلیه شدن نماید که به این عارضه تردید ادرار گفته می‌شود.

تشخیص سوزش ادرار


پزشک از بیمار در خصوص علائم، عادات فردی و روابط جنسی سوال می‌پرسد. پزشک در هنگام معاینه بیمار به بررسی التهاب کلیه و وضعیت ناحیه تناسلی می‌پردازد، که در زنان معاینه لگن نیز انجام می‌شود. مردانی که مشکوک به اختلالات پروستات هستند باید آزمایش دیجیتال رکتوم را نیز انجام دهند.
در مواردی که پزشک به عفونت مثانه مشکوک شود، می‌توان با انجام دادن آزمایش ادرار در مطب خود این موضوع را تایید کند. برای تشخیص عفونت و التهاب واژن و حالب باید نمونه عفونت، آماده و به آزمایشگاه فرستاده شود. اگر پزشک به عفونت کلیه شک کند، برای تشخیص گونه باکتری نمونه ادرار را به آزمایشگاه می‌فرستد. در مواردی که بیمار تب داشته باشد یا مریض به نظر برسد، برای تشخیص وجود باکتری در خون، انجام آزمایش خون نیز ضروری خواهد بود.

درمان سوزش ادرار


معمولا برای درمان بیماری‌های عفونی مانند عفونت مجرای ادرار، پزشک مصرف آنتی بیوتیک را تجویز می‌کند و از بیمار می‌خواهد مایعات بیشتری بنوشد تا میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا از بدن خارج شوند. بخش عظیمی از آنتی بیوتیک‌هایی که به این منظور تجویز می‌شوند توسط کلیه دفع می‌شوند، به این ترتیب پس از پاک سازی خون از عفونت، بدن آنها را در مجرای ادرار جمع می‌کند و میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا را از بین می‌برد. سیپروفلوکساسین، لووفلوکساسین، نیتروفورانتوئین، سولفامتوکسازول و تری متوپریم ازجمله آنتی بیوتیک‌هایی هستند که برای درمان سوزش ادرار مورد استفاده قرار می‌گیرند. انتخاب مناسب‌ترین آنتی بیوتیک به نتیجه کشت نمونه ادرار بستگی دارد. از داروهای ضد التهاب و آنتی بیوتیک برای درمان بیماری‌های مقاربتی و بیماری‌های التهابی استفاده می‌شود. در مواردی که بیمار به سرطان مثانه یا پروستات مبتلا شده است، پزشک اقدام به خارج کردن این اعضا می‌کند. سنگ کلیه نیز براساس اندازه، محل قرارگیری و علائم ناشی از آن، درمان می‌شود. در مواردی که سنگ بزرگ باشد باید سنگ را شکست و سپس به کمک عمل جراحی از بدن خارج کرد. سنگ شکن به کمک امواج التراسوند یک روش موثر برای دفع سنگ کلیه است.

پیشگیری از سوزش ادرار


تغییر سبک زندگی کمک شایانی به تسکین علائم بیماری می‌کند. تعویض محصولات شوینده و بهداشتی می‌تواند ریسک التهاب را کاهش دهد. استفاده از کاندوم در روابط جنسی می‌تواند از ابتلا به بیماری‌های مقاربتی جلوگیری کند. اصلاح رژیم غذایی و حذف کردن مواد غذایی و نوشیدنی‌هایی که مثانه را تحریک می‌کنند یک اقدام مهم در پیشگیری از ابتلا به سوزش ادرار است. تحقیقات نشان داده است که مصرف برخی از مواد غذایی باعث التهاب مثانه می‌شود. مواد غذایی التهاب آور عبارتند از کافئین، غذاهای ادویه‌دار، مرکبات و آبمیوه، محصولات گوجه فرنگی و شیرین کننده‌های مصنوعی. بنابراین بیمار باید از مصرف این موادغذایی اجتناب کند. بیمار باید از مصرف غذاهای ترش و اسیدی خودداری کند تا مثانه بهبود یابد، درعوض باید سعی کند به مدت چند هفته از رژیم غذایی سالم استفاده کند و از اقدامات درمانی بهره بگیرد.

درمان اختلال (عدم) نعوظ در مردان با مکمل های هورمونی و دارو خوراکی

اختلال نعوظ، یا ناتوانی جنسی، به معنی عدم توانایی نعوظ آلت است که برای انجام دخول در رابطه‌ی جنسی، ضروری می‌باشد. بیشتر مردان، در زمان‌هایی در طول زندگی خود، اختلال نعوظ را تجربه می‌کنند. این اتفاق ممکن است گاه به گاه برای هر کسی بیفتد. تخمین زده شده است که اختلال نعوظ، بیش از یک میلیون مرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد اما این اختلال در مردان مسن‌تر، شایع‌تر است. اختلال نعوظ دارای علت‌های مختلفی است که می‌توانند هم فیزیکی و هم روانی باشند. خوشبختانه، با فناوری‌های پیشرفته‌ی امروز، می‌توان این مشکل مردان را حل کرد.

چه زمانی باید برای مشکل اختلال نعوظ، به پزشک مراجعه کنید؟

اگر مشکل شما در آغاز یا ادامه یافتن نعوظ، دائمی است، ملاقات و مشورت با یک پزشک بهترین کار است. همچنین در صورتی که زود انزالی یا دیر انزالی دارید، بهتر است با یک پزشک متخصص صحبت کنید.
برخی از مردان، خجالتی‌تر از آن هستند که درباره‌ی علائم خود با پزشک صحبت کنند. به خاطر داشته باشید که شغل پزشک، کمک به شما در یافتن یک برنامه‌ی درمانی موفق برای حل مشکلتان و نیز، گوش کردن به دغدغه‌های شما می‌باشد. بنابراین نباید درباره‌ی به اشتراک گذاری مشکلات خود با پزشکتان، نگرانی داشته باشید. اگر بیماری اختلال نعوظ درمان‌نشده باقی بماند، می‌تواند باعث بروز مشکلات جدی‌تری در زندگی شود. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با ما  تماس حاصل فرمایید.

انواع مختلف اختلال نعوظ


مشکل اختلال نعوظ در همه‌ی افراد به صورت یکسان نیست. پزشکان، میان انواع مختلف اختلال نعوظ، تمایز قائل می‌شوند:

  • ناتوانی جنسی اولیه: در این عارضه، مرد هیچ گاه به خودی خود دارای نعوظ نشده و هیچ گاه هم به آن دست نخواهد یافت. این مشکل معمولاً به دلیل وجود یک مشکل فیزیکی در آلت مانند عصب گیر افتاده است.
  • ناتوانی ثانویه: مردانی که از این مشکل رنج می‌برند، قبلاً دارای نعوظ کامل می‌شده اند اما اکنون دچار بیماری اختلال نعوظ می‌باشند.
  • ناتوانی جنسی وضعیتی: این مشکل به معنی این است که مرد تنها در موقعیت‌های معینی می‌تواند نعوظ را تجربه کند. برای مثال می‌تواند در هنگام خود ارضایی نعوظ داشته باشد اما در هنگام رابطه با همسر قادر نیست.
  • ناتوانی جنسی جزئی: در این اختلال، آلت سفت می‌شود اما کمی بعد از آن شل و نرم می‌گردد. این حالت نیز محتمل است که آلت نیمه سفت گردد.
  • ناتوانی جنسی کلی: این حالت به معنی عدم وجود نعوظ به صورت کلی است. در این حالت مرد حتی نعوظ‌های صبح‌گاهی را هم ندارد.

چه چیزهایی باعث اختلال نعوظ در مردان می‌شوند؟


اختلال نعوظ، دو علت اصلی دارد: فیزیکی و روانی. بیشتر پزشکان موافق هستند که در اغلب موارد، اختلالات فیزیکی ایجادکننده‌ی مشکل هستند اما این مسئله نیز روشن است که بیشتر مردان مبتلا به ED به سرعت مضطرب، استرسی یا افسرده می‌شوند. این احساسات به سادگی می‌توانند علائم ED را بدتر کنند.

دلایل فیزیکی

علت‌های فیزیکی اختلال نعوظ شامل موارد زیر می‌باشند:

  • دیابت: نزدیک به 25% مردان مبتلا به دیابت که در سن 30- 34 سال قرار دارند، و 75% مبتلایان به دیابت که در سن 60- 64 سال قرار دارند، مبتلا به ED می‌باشند.
  • جریان خون ناکافی به آلت تناسلی: به این دلیل که رگ‌ها سخت شده یا آسیب دیده اند (عارضه‌ای که به نام تصلب شرایین شناخته می‌شود). این علت، باعث ایجاد 40% از موارد ED در مردان بالای 50 سال است. سیگار کشیدن، که  در نزدیک به 80% از موارد مبتلا به ED وجود دارد، رگ‌های خونی را تنگ کرده و دلیل اصلی آسیب به شریان‌هایی است که به آلت تناسلی می‌رسند. یک دلیل کوچک شناخته شده‌ در آسیب به رگ‌های کلیدی خون، دوچرخه‌سواری است.
  • عوارض جانبی داروهای تجویز شده: بخصوص آنها که برای درمان فشار خون بالا، بیماری قلبی، افسردگی، زخم معده و سرطان استفاده می‌شوند. نزدیک به 25% از موارد مبتلا به ED ممکن است به دلیل داروهایی ایجاد شوند، که برای درمان بیماری‌های دیگر مورد استفاده قرار گرفته اند.
  • آسیب به نخاع: نزدیک به یک چهارم مردان، که از آسیب به نخاع رنج می‌برند، مبتلا به اختلال نعوظ هستند.
  • جراحی غده‌ی پروستات (یا دیگر جراحی‌ها در ناحیه‌ی لگن): ریسک بروز ED به نوع عمل جراحی بستگی دارد، اما نزدیک به 30% از مردانی که پروستاتکتومی رادیکال انجام داده اند (حذف کامل غده‌ای که دچار سرطان شده است)، اختلال نعوظ را تجربه می‌کنند.

دلایل روانی

علت‌های روانی عمده‌ی ایجاد ED شامل موارد زیر هستند:

  • تضادهای ارتباطی
  • استرس و اضطراب
  • افسردگی (90% مردان مبتلا به افسردگی دارای ED کامل یا خفیف می‌باشند)
  • تمایلات حل نشده‌ی جنسی
  • ملال جنسی
  • دیگر اختلالات سلامت ذهن
  • خجالتی یا نگران بودن در هنگام سکس

یک روش خوب برای فهمیدن اینکه آیا اختلال نعوظ شما دلیل فیزیکی دارد یا خیر، بررسی این مسئله است که آیا موقعیت‌هایی هست که در آنها نعوظ داشته باشید یا خیر. اگر در زمان خود ارضایی در شما نعوظ اتفاق می‌افتد اما در هنگام ارتباط با شریک جنسی خیر، اگر در هنگام بیدار شدن یا در طول شب نعوظ دارید، به احتمال زیاد، اختلال شما به دلایل روانی می‌باشد.

علائم این مشکل چه چیزهایی هستند؟


علائم اختلال نعوظ شامل موارد زیر می‌باشند:

  • نعوظی بسیار نرم که برای دخول در رابطه‌ی جنسی مناسب نیست (اختلالات جنسی).
  • نعوظی که آنقدر کوتاه است که برای دخول در رابطه‌ی جنسی مناسب نیست.
  • عدم توانایی در رسیدن به نعوظ

مردانی که نمی‌توانند به نعوظ برسند یا نعوظ آنها آنقدر شل یا کوتاه مدت است که نمی‌توانند دخول در رابطه‌ی جنسی را کامل کنند، مبتلا به اختلال نعوظ شناخته می‌شوند.

خطرات آن چه چیزهایی هستند؟


  • بیشتر مردان، لااقل یک بار مشکل نعوظ را تجربه می‌کنند. این تجربه می‌تواند به دلیل استرس، خستگی یا به سادگی نبودن در مود رابطه‌ی جنسی باشد.
  • تخمین زده می‌شود که اختلال دائمی نعوظ (ED)، در هر زمان بر روی 10% مردان اثر بگذارد.
  • گرچه سن به خودی خود دلیلی برای اختلال نعوظ نیست، با این وجود خطر بروز این اختلال با افزایش سن، بالا می‌رود: 18% از افرادی که در 50 تا 59 سال دارند، دارای مشکل در نعوظ هستند. در مقایسه، تنها 7% از افراد 18 تا 29 ساله با این مسئله دست و پنجه نرم می‌کنند.

تشخیص اختلال نعوظ: معاینه‌ی فیزیکی


برای تشخیص ED، پزشک پرسش‌هایی را درباره‌ی علائم شما و سابقه‌ی پزشکیتان مطرح می‌کند. او یک معاینه‌ی کامل را ترتیب خواهد داد تا از نشانه‌هایی مانند گردش خون ضعیف یا مشکلات عصبی، باخبر شود. پزشک همچنین به دنبال موارد غیر طبیعی در ناحیه‌ی تناسلی می‌گردد که می‌توانند باعث ایجاد مسائلی در نعوظ شوند. یک آزمایش ساده، به نام ‘آزمون تمبر پستی’، می‌تواند در تعیین این موضوع که علت مشکل، فیزیکی است یا روانی، کمک‌کننده باشد.

مردان در طول شب معمولاً سه تا پنج نعوظ را تجربه می‌کنند. این آزمایش، وجود نعوظ در طول شب را با چک کردن ترتیب تمبرهای پستی که قبل از خواب در اطراف آلت قرار داده شده اند، بررسی می‌کند. دیگر آزمایشات برای بررسی نعوظ شبانه شامل تست poten و تست Snap-Gauge می‌باشند.

درمان‌های اصلی اختلال نعوظ چه چیزهایی هستند؟


درمان‌های احتمالی که توسط پزشکان توصیه می‌شوند، شامل موارد زیر می‌باشند:

داروهای خوراکی

این روش، تا مدت زیادی، رایج‌ترین درمان مورد استفاده بوده است. امروز تعدادی درمان خوراکی موجود هستند و بیشتر آنها با کمک به آزاد شدن رگ‌های خونی در آلت و جریان یافتن خون در آن، به حل مشکل کمک می‌کنند. این داروها کار نمی‌کنند مگر زمانی که شما از نظر جنسی، تحریک شده باشید. شایع‌ترین عوارض جانبی این داروها سردرد و قرمز شدن و سوزش صورت می‌باشد. همچنین این داروها نباید توسط مردانی مصرف شود که از داروهای شامل نیترات (که معمولاً برای آنژین تجویز می‌شود) استفاده می‌کنند. تعدادی از درمان‌های خوراکی موجود شامل سیالیس، لویترا، آپریما و ویاگرا می‌باشند. هر کدام از این داروها مزایا و معایبی داشته و مهم است که درباره‌ی این خصوصیات با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

تزریق درمانی

این روش، یک راه مؤثر و قابل اعتماد برای ایجاد نعوظ است اما، همانطور که قابل درک است، بیشتر مردان دوست ندارند در هر بار رابطه‌ی جنسی، سوزنی به آلتشان متصل باشد. در این روش، داروی تزریق شده (که معمولاً آلپرستادیل که به نام‌های کاورجکت و ویریدال شناخته می‌شود)، رگ‌های خونی و مفاصل را ریلکس کرده، جریان خون را افزایش داده و یک نعوظ را در طول 15 دقیقه ایجاد می‌کند.

MUSE (سیستم مجاری ادراری پزشکی برای نعوظ)

در این روش از آلپرستادیل هم استفاده می‌شود اما امروزه با استفاده از پلت کوچکی که در مجاری ادراری وارد می‌شود، انجام می‌گیرد. این کار از طریق یک اپلیکاتور پلاستیکی یک بار مصرف تک دوز، انجام می‌گیرد. مجاری ادراری، راه ورود به آلت می‌باشند.

پمپ‌های مکش

در این روش، آلت درون یک سیلندر شفاف پلاستیکی قرار داده شده و هوای موجود در سیلندر خارج می‎شود. این کار باعث ایجاد خلأ می‌گردد. آلت با خون پر شده و زمانی که به قدر کافی سفت شد، یک حلقه‌ی جمع‌کننده‌ی پلاستیکی در اطراف پایه‌ی آلت قرار داده می‌شود تا خون را در آلت گیر بیندازد. عوارض جانبی این روش (بدون در نظر گرفتن کبودی‌های خیفیف گاه به گاه) کم بوده و این دستگاه برای بیش از 90% مردان جواب می‌دهد. با این حال، بسیاری از مردان این روش را غیر طبیعی و ناخوشایند می‌یابند و ترجیح می‌دهند که از روش‌های دیگر برای مقابله با اختلال نعوظ استفاده کنند.

مکمل‌های هورمونی

در موارد نسبتاً کمی که سطوح پایین هورمون‌ها باعث ایجاد ED شده است، می‌توان به مردان تستسترون داد، بخصوص اگر تمایل جنسی آنها نیز کم است. قبل از مصرف تستسترون، پافشاری داشته باشید که سطح تستسترون شما توسط پزشک اندازه‌گیری شود، تا تصدیق نماید که سطح آن در بدن شما واقعاً کم است.

ایمپلنت‌های آلت

اکنون که انواع مختلف درمان‌ها برای مقابله با این مشکل وجود دارند، ایمپلنت‌ها تنها به عنوان راه حل آخر استفاده می‌شوند. در این روش، یک وسیله‌ی مکانیکی با استفاده از عمل جراحی به درون آلت وارد می‌شود. این وسیله می‌تواند به صورت دائمی سفت باشد و یا دارای عملکرد هیدرولیک باشد که از طریق یک دریچه در اسکروتوم اعمال می‌شود.

سکس تراپی

دلیل و درمان ED هر چه که باشد، بسیاری از مردان می‌توانند از مشاوره یا تراپی، سود ببرند. در واقع، بهترین مراکز مشاوره، این نوع مشاوره را به صورت یک دسته‌ی خاص، ارائه می‌دهند. سکس تراپی بخصوص زمانی لازم است که ED دارای دلایل روانی باشد که در واقع نمی‌تواند با درمان‌های فیزیکی، حل شود. برای مثال اگر یک مرد در نتیجه‌ی تضاد احساسی با همسر خود دچار اختلال نعوظ شود، ارائه‌ی دارو به او برای ایجاد نعوظ، تضاد موجود را حل نخواهد کرد؛ در واقع، می‌تواند باعث بدتر شدن آن نیز بشود. مردانی که دارای اختلال نعوظ با دلایل فیزیکی هستند هم ممکن است در حفظ اعتماد به نفس کلی و اعتماد به نفس ایجاد رابطه‌ی جنسی دچار مشکل باشند. سکس تراپی می‌تواند به بازیابی این اعتماد به نفس کمک کند. معمولاً منطقی است که شریک جنسی دائمی مرد در جلسات سکس تراپی حضور داشته باشد و درگیر آنها شود، چرا که فقدان و همچنین بازیابی عملکرد جنسی مرد، به شکل اجتناب‌ناپذیری، عمیقاً رابطه‌ی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

چطور می‌توانم به خودم کمک کنم؟


اگر هم اکنون از اختلال نعوظ رنج می‌برید و به فکر رفع این مشکل هستید، کارهای زیر را برای مقابله با ED، سلامت بهتر خود و زندگی جنسی بهتر، انجام دهید.

پیاده‌روی را شروع کنید

تنها سی دقیقه پیاده‌روی در روز، با 41% کاهش خطر ED مرتبط است. دیگر تحقیقات بیان می‌کنند که ورزش ملایم می‌تواند به بازیابی عملکرد جنسی در مردان چاق میان‌سال مبتلا به ED، کمک کند.

رژیم غذایی خود را اصلاح کنید

در تحقیقی نشان داده شده است که داشتن یک رژیم غذایی غنی از میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل و ماهی، با گوشت قرمز و فراوری شده‌ی کمتر و نیز دانه‌های تصفیه شده‌ی کمتر، احتمال بروز ED را کاهش می‌دهد.

به سلامت عروق خود اهمیت دهید

فشار خون بالا، قند خون بالا، کلسترول بالا و تری گلیسیرید بالا همگی می‌توانند باعث آسیب به رگ‌های قلب (که باعث حمله‌ی قلبی می‌شود) و مغز (که باعث سکته‌ی مغزی می‌شود) شده و رگ‌های متنهی به آلت می‌شوند (که باعث ایجاد ED می‌گردد). زیاد شدن دور کمر نیز مؤثر است. سیستم عروقی خود – و همچنین قلب، مغز و آلت خود- را با پزشک خود بررسی کنید و ببینید که آیا در وضعیت خوبی قرار دارد یا باید آن را از طریق ایجاد تغییراتی در سبک زندگی خود و اگر لازم است، داروها، بهبود ببخشید.

سایز اندام‌های شما مهم است، بنابراین باریک اندام شده و باریک اندام باقی بمانید

حالت خوب کمر، خود یک دفاع خوب در برابر ED است، مردی که دارای دور کمر 42 اینچی است 50% بیشتر از مردی که دارای دور کمر 32 اینچی است، در معرض ED قرار دارد. کاهش وزن می‌توان به مقابله با اختلال نعوظ کمک کند بنابراین رسیدن به وزن ایده‌آل و ماندن در آن، یک استراتژی خوب برای پرهیز از ED یا مقابله با آن است. چاقی، ریسک بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت را بالا می‌برد: دو عامل مهمی که در ایجاد ED نقش دارند. در نهایت، چاقی مفرط در هورمون‌های متعددی دخالت کرده می‌تواند بخشی از علت این مسئله باشد.

عضلات خود را حرکت دهید، اما در اینجا درباره‌ی عضلات بازوی شما صحبت نمی‌کنیم

عضلات لگن قوی به بهبود سفتی آلت در طول رابطه کمک کرده و با فشار دادن یک رگ کلیدی، از تخلیه‌ی خون از آلت جلوگیری می‌کند. در تحقیقی، سه ماه انجام دو مجموعه‌ تمرین کگل به صورت روزانه (که این عضلات را تقویت می‌کند)، در ترکیب با بیوفیدبک و توصیه به تغییرات سبک زندگی – ترک سیگار، کاهش وزن، ترک الکل- بسیار بهتر از توصیه‌ی تنها به ایجاد تغییر در سبک زندگی، مشکل را حل کرده است.

درباره‌ی نگرانی‌های خود صحبت کنید

البته که مجبور نیستید درباره‌ی مشکلات آلت خود با همکارانتان صحبت کنید، اما حرف زدن با کسی که به او اعتماد دارید، کمک فوق‌العاده‌ای به شما می‌کند. بخصوص مهم است که با همسر خود ارتباط مؤثر داشته باشید. بعضی از مردان تلاش می‌کنند تا با پنهان کردن مشکل از همسر و آوردن بهانه‌های متعدد برای سرباز زدن از رابطه‌ی جنسی، با مشکل عدم نعوظ مقابله کنند. این کار می‌تواند باعث گیج شدن همسر، پس زدن او و همچنین ظنین شدن او به خیانت از طرف شما شود. بهترین کار این است که تا حد امکان با همسر خود باز و صادق بوده و از او درخواست حمایت کنید.

صمیمیت جنسی

تمرکز خود را بر روی دخول کمتر کرده و بیشتر بر روی ایجاد شکل‌های دیگر صمیمیت جنسی، متمرکز شوید. صرف زمان برای بغل کردن، بوسیدن، استفاده از زبان و ماساژ دادن، می‌تواند خوشایند بوده و به نزدیک نگه داشتن شما و همسرتان به هم، کمک کند.

کارهایی که نباید بکنید

  • تلاش نکنید تا خود را با تماشای پورنوگرافی یا درخواست از همسر خود برای پوشیدن لبا‌س‌ها و انجام کارهای عجیب و غریب یا انجام فانتزی‌های ذهنی شما، درمان کنید. این کارها قطعاً جواب نخواهند داد و حتی می‌توانند باعث ناتوانی بیشتر شما شوند.
  • برای خرید مواد مکمل گیاهی یا به اصطلاح داروهای تقویت قوای جنسی از طریق اینترنت یا تبلیغات مجله‌ها، وسوسه نشوید. شما نمی‌توانید درباره‌ی آنچه از این طریق به شما ارائه می‌شود مطمئن باشید و این روش‌ها نیز به احتمال بسیار زیاد جوابگو نخواهند بود.
  • خودتان را به خاطر این بیماری، مقصر ندانید و سرزنش نکنید. این اختلال، یک بیماری بوده و انعکاس‌دهنده‌ی میزان مردانگی شما نیست. همسر خود را نیز به خاطر وجود این مشکل، مقصر ندانید.

درمان بیماری پیرونی(پلاک فیبری)،نعوظ دردناک و مشکلات جنسی مقاربتی

جسم اسفنجی

Corpus spongiosum

اجسام غاری

Corpus covernosum

غشای سفید فیبروزی

(یا یافت نعوذی یا تونیکا آلبگوینا)

Tunica albuginea

پلاک فیبروزی

Fibrous plaque

بیماری پیرونی، به وضعیتی گفته می‌شود که در آن بافتهای فیبروزی (پلاک فیبروزی) بر روی آلت تناسلی تشکیل می‌شود. تشکیل این بافتها می‌تواند موجب تغییر شکل آلت (خم شدن یا کج شدن) آلت، درد در هنگام نعوظ و مشکل در مقاربت جنسی (دخول) شود. روش‌های درمانی مختلفی از جمله داروهای خوراکی، داروهای موضعی و تزریق برای درمان این بیماری وجود دارد. کشش آلت، الکتروتراپی، لیزر و جراحی از دیگر روش‌های درمانی هستند. در موارد نادری، این مشکل به طور کامل برطرف می‌شود اما اغلب مردان متوجه می‌شوند که بیماری آنها با گذشت زمان تغییری نمی‌کند و یا شدت می‌گیرد.

بسیاری از مردان، خمیدگی کوچکی در آلت خود دارند. اگر آلت شما همیشه به همین شکل بوده است، پس این موضوع برای شما کاملا طبیعی و عادی است. اما اگر آلت شما اخیرا تغییر شکل داده است، لازم است به پزشک مراجعه کنید. بیماری پیرونی بیشتر در افرادی دیده می‌شود که به دیابت، فشارخون بالا، چربی خون، بیماری‌های عضله قلب، بیماری دوپویترن (جمع شدگی انگشتان دست و پا) مبتلا هستند. این بیماری همچنین در افرادی که زیاد سیگار می‌کشند نیز بسیار شایع است. با مشاوره‌ی تخصصی در زمینه‌ی علل و تشخیص بیماری پیرونی، روش‌های درمانی مناسبی از جمله روشهای جراحی و غیر جراحی را برای درمان به بیماران خود توصیه می‌کند.جهت کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علت بروز بیماری پیرونی چیست؟
علت اصلی بروز این بیماری مشخص نیست اما پزشکان تصور می‌کنند که احتمالا آسیب رسیدن به آلت تناسلی (یکبار یا چندین بار) موجب خونریزی در بافت‌هایی می‌شود که در حالت عادی با خون در تماس نیستند. این موضوع موجب تحریک سیستم ایمنی بدن می‌شود و در این ناحیه، بافت فیبروزی تشکیل می‌شود. سایر فرضیه‌ها بر این اساس است که اختلالی در ژن‌های فرد وجود دارد که موجب ترشح کمتر هورمون‌های مردانه می‌شود. این موضوع بدین معناست که احتمالا این بیماری می‌تواند از طریق ژن‌ها به اعضای خانواده منتقل شود. همچنین احتمال دارد که نوزاد همراه با این اختلال به دنیا بیاید (پیرونی مادرزادی) اما این مشکل تا زمان بلوغ او شناسایی نشود.

علائم بیماری پیرونی چیست؟


اگر شما دچار بیماری پیرونی شوید، اولین نشانه‌ای که مشاهده می‌کنید، درد در هنگام نعوظ و احساس تورم و یا بافت فشرده در ناحیه‌ای از آلت تناسلی است. همچنین ممکن است آلت تناسلی شما شروع به کج شدن کند و قوس پیدا کند. این موضوع بیشتر در حالت نعوظ آلت نمایان است اما در موارد ممکن است در حالت عادی نیز قابل مشاهده باشد.  دوره‌ی درد در هنگام نعوظ معمولا بین 18 تا 24 ماه طول می‌کشد و با عنوان دوره‌ی التهابی شناخته می‌شود. بعد از این دوره، دوره‌ی  فیبروزی آغاز می‌شود که در آن، درد بیمار تسکین پیدا می‌کند اما بافت فیبروزی همچنان به رشد خود ادامه می‌دهد و انحراف آلت بیشتر می‌شود. در حدود نیمی از مردانی که به بیماری پیرونی مبتلا می‌شوند، دچار افسردگی نیز خواهند شد.

چه کسانی دچار بیماری پیرونی می‌شوند؟


تعداد واقعی مردانی که به این بیماری مبتلا هستند مشخص نیست چرا که برخی از این افراد از مراجعه به پزشک و صحبت درباره این مشکل احساس خجالت‌زدگی زیاد می‌کنند و از این کار منصرف می‌شوند.  اما تصور می‌شود که از هر 100 مرد بین 3 تا 9 نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند. این بیماری معمولا در سنین 50 سالگی بروز می‌کند. نوع مادرزادی این بیماری بسیار نادر است. تعداد بسیار کمی از نوجوانان نیز به این بیماری مبتلا می‌شوند.

بیماری پیرونی چگونه تشخیص داده می‌شود؟


توجه به علائمی مانند نعوظ دردناک و انحراف و کج شدن آلت تناسلی برای پزشک کافی است تا احتمال ابتلا به بیماری پیرونی را بدهد. پزشک معمولا می‌خواهد که میزان انحراف آلت در حالت نعوظ را بررسی کند. برای ارزیابی این موضوع از دو روش ممکن است استفاده شود:

  • توجه به عکس‌هایی که خود شما از آلت خود گرفته‌اید

استفاده از یک وکیوم (دستگاه مکش) یا تزریق در آلت در مطب برای تحریک حالت نعوظ و سپس اندازه‌گیری میزان انحراف آلت. این روش بسیار دقیق‌تر است.
پزشک سوالاتی از شما می‌پرسد تا ببیند این مشکل تا چه حد بر زندگی شما اثر گذاشته است.

آیا باید آزمایش یا تستی برای این بیماری بدهم؟


در اغلب موارد هیچ نیازی به انجام تست دیگری نیست اما در موارد خاصی ممکن است پزشک از شما بخواهد که تستی به نام سونوگرافی داپلر بدهید که در این تست، جریان خون در آلت بررسی می‌شود.

روش‌های درمان بیماری پیرونی چیست؟


ممکن است در صورت داشتن شرایط زیر، تصمیم بگیرید که هیچ اقدام درمانی انجام بدهید:

  • بیماری شما خفیف است و درد چندانی ایجاد نمی‌کند.
  • شما هیچ فعالیت جنسی ندارید.

این بیماری در مقاربت جنسی شما تاثیر چندانی نداشته و یا اصلا مشکلی ایجاد نکرده است.

روش‌های درمانی غیرجراحی مختلفی برای درمان بیماری پیرونی عرضه شده‌اند اما تاکنون تحقیقات انجام شده در این زمینه، تاثیر گذاری هیچ یک از این روش‌ها را تایید نکرده است.

کشش آلت


نام تخصصی این روش، تراکشن خارجی آلت است. در این روش بیمار از دستگاهی استفاده می‌کند که آلت تناسلی را می‌کشد. در برخی موارد این دستگاه موجب افزایش طول آلت  و کاهش انحراف آن شده است.

دستگاه‌های وکیوم (مکش)

روش عملکرد این دستگاه‌ها نیز مانند دستگاه کشش آلت است. این دستگاه‌ها در اطراف آلت، ایجاد نیروی مکش می‌کنند که این کار موجب کشیده شدن آلت می‌شود.

دارودرمانی

داروهای مختلفی برای درمان بیماری پیرونی ارائه شده‌اند، از جمله:

  • داروهای خوراکی: در گذشته برخی داروها در این زمینه آزمایش شده‌اند از جمله  پارا آمینبنزوات (para-aminobenzoate)، کلشیسین (colchicine)، پروپولیم (propoleum)، پنتوکسیفیلین (pentoxifylline)، ویتامین E، تاموکسیفن (tamoxifen) و استیل- ال کارنیتین (acetyl-L carnitine).
  • داروهای موضعی (که به پوست آلت زده می‌شوند): داروی موضعی وارپامیل بدین منظور استفاده می‌شود که در برخی موارد، موفقیت نسبی در کاهش انحراف آلت و ضخامت بافت فیبروزی داشته است.
  • داروهای تزریقی (که در آلت تزریق می‌شود) در این زمینه داروهای مختلفی از جمله داروهای مختلفی از جمله وراپامیل، اینترفرون و ماده‌ای به نام کلستروییدی کلاژناز مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. نتایج مطالعات، در برخی موارد، کاهش درد و اندازه‌ی پلاک فیبروزی و کم شدن انحراف آلت بعد از تزریق را گزارش کرده‌اند.
  • جریان الکتریکی. اصطلاح تخصصی برای این روش، یونتوفروزیس است. داروی مخصوصی روی سطح آلت زده می‌شود و سپس جریان الکتریکی ضعیفی به آلت اعمال می‌شود علت استفاده از جریان الکتریکی، کمک به جذب دارو در لایه‌های عمقی آلت است، جایی که دارو بیشترین تاثیر را دارد.

    رادیوتراپی

    این روش درمانی معمولا برای از بین بردن تومورهای سرطانی به کار می‌رود. دقیقا به همان روشی که این کار مانع رشد سلول‌های سرطانی می‌شود، می‌تواند سلول‌های فیبروزی در آلت را نیز هدف قرار دهد.

جراحی برای درمان بیماری پیرونی

جراحی تنها روشی است که به طور قطع، اثر نتیجه‌بخش بر بیماری پیرونی دارد.  با این حال تنها در صورتی جراحی به شما پیشنهاد می‌شود که تغییرات ناشی از بیماری پیرونی متوقف شده باشند (بیماری در حال پیشروی نباشد). این روند معمولا 12 تا 18 ماه طول می‌کشد و انجام جراحی نیز بدن خطر نیست و احتمال کوتاه شدن آلت و بازگشت مجدد فیبروز و انحراف آلت وجود دارد. اگر پوست روی آلت شما کم باشد ممکن است برای پیشگیری از جمع شدن بیشتر پوست آلت نیاز به انجام عمل دیگری بعد از جراحی اولیه است. برخی از بیماران، وجود بخیه‌ها در زیر پوست آلت را حس می‌کنند. قبل زا انجام جراحی باید تمامی این موارد را در نظر بگیرید و سپس تصمیم‌گیری کنید.
روش‌های مختلفی برای انجام این جراحی وجود دارد:

  • شاکویو تراپی خارجی:  در این روش امواج صوتی با انرژی بالا که ارتعاش فیزیکی ایجاد می‌کنند،  بر روی بافت فیبروزی اعمال می‌شوند. این امواج توسط دستگاهی که خارج از آلت تناسلی قرار داده می‌شود، به ناحیه فیبروزی اعمال می‌شوند. ممکن است قبل از انجام این کار، بیحسی موضعی اعمال شود. این روش کاملا ایمن است اما نتایج و اثربخشی آن  کاملا مشخص نیست.
  • جراحی باز: در این روش پوست آلت کنار زده می‌شود و به صورت فیزیکی روی بافت آلت جراحی انجام می‌شود. برخی تکنیک‌های جراحی عبارتند از:
  • روش Nesbit  : در این روش مقداری از بافت آلت در جهت مخالف با بافت فیبروزی برداشته می‌شود. بدین صورت، آلت صاف می‌شود اما اندازه آن نیز کوتاه‌تر می‌شود.
  • روش خم کردن (Plication ):  در این روش به جای برداشتن بافت آلت، تنها بافت خمیده می‌شود.
  • برداشتن پلاک فیبروزی :   در این روش بافت فیبروزی برداشته می‌شود و گاهی یک میله پلاستیکی کوچک نیز در محل خمیدگی قرار داده می‌شود تا از کوتاه شدن و خمیده شدن مجدد جلوگیری شود.
  • جراحی لیزری :  برای از بین بردن پلاک فیبروزی از لیزر دی‌اکسید کربن استفاده می‌شود.

ّ

درمان ناباروی مردان با دارو،مشاوره جنسی و جراحی

ناباروری به معنای عدم توانایی باردار شدن یک زوج پس از یک سال داشتن رابطه‌ی جنسی منظم و محافظت نشده است. در حدود یک‌سوم از ناباروری‌ها به علت مشکلات زنان در باروری است و در یک‌سوم دیگر نیز مشکل باروری از مردان است. در موارد باقی‌مانده، هر دو نفر مشکل باروری دارند و یا علت ناباروری مشخص نیست. مرد برای آن که بتواند بارور باشد باید توانایی نعوظ  داشته باشد، تعداد اسپرم‌های او بالا باشند، میزان مایع منی کافی داشته باشد و اسپرم‌های او بارور و بالغ باشند. در صورتی که هر یک از این موارد اشکالی داشته باشد، ممکن است مرد نابارور شود.

ناباروری همیشه هم مشکل زنان نیست. 40 درصد از موارد ناباروری زوج‌ها به علت مشکلات زنان است، اما 40 درصد دیگر نیز به خاطر مشکلات باروری مردان است. 20 درصد باقی‌مانده به خاطر مشکلات هر دو طرف و یا عوامل ناشناخته است. زمانی که به این آمار نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که در مواردی که زوجین مشکل باروری دارند، مردان نیز لازم است به طور کامل تحت آزمایش قرار بگیرند. اگر در باردار شدن مشکل دارید، متخصصین باتجربه‌ی ما  علت اصلی ناباروری شما را تشخیص داده و بهترین و مناسبترین روش درمانی را به شما پیشنهاد می‌دهند.برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت جهت درمان مشکلات  باروری مردانه  با شماره تلفن‌های ما  تماس حاصل فرمایید.

چه عواملی سبب ناباروری در مردان می‌شود؟


علل ناباروری در مردان عبارتند از:

اختلالات اسپرم

اختلالات اسپرمی بر اثر عوامل متعددی ایجاد می‌شوند از جمله: نقص‌های ژنتیکی و مادرزادی، بیماری، قرارگیری در معرض مواد شیمیایی مضر و عادات غلط در زندگی. در بسیاری از موارد، علت اختلال اسپرمی بیمار، ناشناخته است.

انزال عقب‌گرد

انزال عقب‌گرد زمانی رخ می‌دهد که عضله‌ی دیواره‌ی مثانه به درستی عمل نمی‌کند و اسپرم‌ها به جای ا که به سمت جلو و مجرای خروجی آلت هدایت شوند، به سمت عقب و داخل مثانه فشار داده می‌شوند. در این موارد کیفیت اسپرم دچار مشکل می‌شود. انزال عقب‌گرد بر اثر عوامل مختلفی ایجاد می‌شود:

  • انجام جراحی در پایین مثانه یا پروستات
  • ابتلا به دیابت و ام اس
  • مشکلات طناب نخاعی و جراحی در این ناحیه
  • داروهایی مانند بلوکرهای آلفا که برای بزرگی پروستات  مصرف می‌شوند. داروهای آرام‌بخش، برخی داروهای ضدروانپریشی و داروهای فشار خون می‌توانند به طور موقتی موجب انزال عقبگرد شوند.
  • بالا رفتن سن

اختلالات ساختاری

هر گونه اختلال ساختاری که موجب آسیب رساندن یا مسدود کردن بیضه‌ها، لوله‌ها یا سایر ساختارهای تولیدمثل شود، بر باروری مرد اثر می‌گذارد:

  • اکتوپی بیضه (نهان بیضگی ) یا كريپتوركيديسم. این مشکل در نوزادان دیده می‌شود که بیضه‌ی آنها از داخل شکم به داخل کیسه بیضه نرفته است. بیضه نهان با اختلال در تولید اسپرم در ارتباط است.
  • هیپوسپادیس. هیپوسپادیس  یک اختلال مادرزادی است که در آن، دهانه خروجی ادرار در زیر آلت تناسلی قرار دارد. این حالت  در صورتی که با جراحی درمان نشود، موجب می‌شود که اسپرم‌ها نتوانند به دهانه رحم برسند.
  • انسداد در لوله‌های انتقال دهنده اسپرم: برخی از مردان از بدو تولد دچار مشکل انسداد لوله‌های انزال هستند که این موضوع بعد‌ها بر باروری آنها اثر می‌گذارد.

 

اختلالات هورمونی

کاهش سطح تستوسترون (به هر دلیلی که باشد) موجب کاهش تولید اسپرم می‌شود.

اختلالات ژنتیکی

برخی بیماری‌های ژنتیکی خاص می‌توانند موجب ناباروری شوند از جمله:

  • کیستیک فیبروزی: این بیماری موجب انسداد جزئی یا کامل لوله‌هایی می‌شود که اسپرم از آنها عبور می‌کند.
  • بیماری کلیه‌ی پلی کیستیک: این یک بیماری نسبتا شایع است که موجب تشکیل کیست‌های بزرگ روی کلیه و سایر ارگان‌ها شده و می‌تواند ایجاد ناباروری کند.
  • سندرم کلاین فلتر. این سندرم با دو کروموزوم x و یک کروموزوم Y شناخته می‌شود (حالت عادی، یک X و یک Y است). این بیماری موجب کاهش سطح تستوسترون و اختلالاتی در لوله‌های اسپرم می‌شود.
  • سندرم کارتاگنر:این بیماری نادر موجب نقص حرکتی اسپرم‌ها و همچنین عفونتهای شدید تنفسی و جابه‌جایی ارگان‌های بزرگ بدن می‌شود.

 

 

آیا اختلال نعوظ می‌تواند نشانه‌ی ناباروری در مردان باشد؟


ممکن است شخص تا زمانی که سعی می‌کند بچه‌دار شود، متوجه ناباروری خود نشود و هیچ علائمی نداشته باشد. اما در برخی موارد ممکن است علائم زیر وجود داشته باشند:

  • تغییر در رشد موها
  • تغییر در میل جنسی
  • داشتن بیضه‌های کوچک و سفت که احتمالا دردناک هستند یا متورم هستند یا برآمدگی در آنها هست.
  • مشکل در نعوظ و انزال

چه عواملی ناباروری در مردان را افزایش می‌دهد؟


اگر شما یکی از شرایط زیر را داشته باشید، بیشتر از سایر مردان در معرض خطر ناباروری مردانه هستید:

واریکوسل

واریکوسل بیضه  یک رگ بیش از حد بزرگ و چرخیده در طناب اسپرمی است که به بیضه‌ها متصل می‌شود. در حدود 15 درصد از کل مردان و 40 درصد از مردان نابارور، واریکوسل بیضه دارند. البته هنوز مشخص نیست که این مشکل تا چه حد و چگونه بر باروری فرد اثر دارد.

سن

بالا رفتن سن، تاثیر زیادی بر تعداد اسپرم‌ها و توانایی حرکت کردن سریع آن‌ها دارد. با بالا رفتن سن، کیفیت کلی اسپرم‌ها کاهش پیدا می‌کند.

بیماری‌های مقاربتی

ابتلای مکرر به کلامیدیا یا عفونت سوزاک از جمله بیماری‌های مقاربتی هستند که می‌توانند با ناباروری مردانه در ارتباط باشند. این عفونتها می‌توانند موجب تشکیل بافت زخم و انسداد لوله‌های انتقال اسپرم شوند.

عوامل مربوط به سبک زندگی

تقریبا هرگونه فشار فیزیکی یا روانی شدید می‌تواند به طور موقتی تعداد اسپرم‌ها را کاهش دهد. برخی از شرایطی که اغلب موجب کاهش تعداد اسپرم‌ها می‌شوند عبارتند از:

  • گرما دیدن بیش از حد بیضه‌ها.  گرم شدن بیش از حد بیضه‌ها مثلا در هنگام تب کردن، رفتن در سونا یا وان آب داغ می‌تواند به طور موقتی تعداد اسپرم‌ها را کاهش دهد.
  • سیگار کشیدن. کشیدن سیگار بر کیفیت اسپرم‌ها اثر دارد.
  • چاقی. چاقی بر عادل هورمونی اثر می‌گذارد و بنابراین تاثیر زیادی بر باروری نیز دارد.
  • دوچرخه‌سواری. دوچرخه‌سواری به مدت طولانی می‌تواند بر عملکرد نعوظ اثر داشته باشد. فشار ناشی از نشستن روی صندلی دوچرخه می‌تواند به رگ‌های خونی و ریشه‌های عصبی آلت تناسلی صدمه بزند.
  • فشارهای روانی. استرس بر ترشح برخی هورمون‌ها که در تولید اسپرم موثرند، اختلال ایجاد می‌کند. البته پزشکان مطمئن نیستند که استرس تاثیر چندان مهمی در ناباروری دارد یا خیر.

عوامل محیطی

ممکن است شخص به خاطر شغلش یا دلایل دیگر، به طور مولانی مدت در معرض مواد شیمیایی سمی (مانند علف‌کش‌ها و سموم دفع آفت) باشد که این مواد می‌توانند موجب تاثیر بر عملکرد بیضه‌ها یا تغییر ترشح هورمون‌ها شده و در نتیجه باعث کاهش تعداد اسپرمها شوند.

بیماریها

بیماری‌ها یا مشکلاتی که می‌توانند در باروری مردانه اثر بگذارند عبارتند از: آسیب‌دیدگی شدید یا جراحی‌های بزرگ، دیابت، ایدز، اختلال تیروئیدی، سندرم کوشینگ، حمله قلبی، نارسایی کلیه یا کبد و کم‌خونی مزمن. مصرف برخی داروها نیز در تولید اسپرم اختلال ایجاد می‌کند.

تشخیص آن چگونه است؟


برای تشخیص ناباروری مردانه، پزشک در ابتدا معاینات فیزیکی کلی را انجام می‌دهد و سپس سوالاتی از بیمار می‌پرسد. این سوالات در مورد عادات جنسی او، چگونگی رشد و شکلگیری حالات جنسی در دوران بلوغ، بیماری‌های مزمن،  داروهای مصرفی و جراحی‌های قبلی و هر چیزی دیگری است که ممکن است بر باروری اثر داشته باشد. تست‌هایی که برای بررسی باروری انجام می‌شوند عبارتند از:

  • تست ارزیابی اسپرم: این تست آزمایشگاهی برای ارزیابی تعداد و کیفیت اسپرم‌ها انجام می‌شود. برای نمونه‌گیری، مایع منی که از آلت خارج می‌شود، درون یک بطری استریل ریخته می‌شود.
  • سونوگرافی پروستات از طریق مقعد: این تست برای ارزیابی غده‌ی پروستات و همچنین بررسی وجود هر گونه انسداد در لوله‌های انتقال دهنده اسپرم انجام می‌شود.
  • سونوگرافی اسکروتال. این روش عکسبرداری برای تشخیص اختلالات در بیضه و کیسه بیضه‌ها انجام می‌شود.
  • نمونه‌گیری از بیضه. با استفاده از یک سوزن استریل قسمت بسیار کوچکی از بافت بیضه برداشته می‌شود و این بافت زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود.
  • تست آنتی‌بادی ضد اسپرم. این تست برای تشخیص آنتی‌بادی‌هایی به کار می‌رود که به اسپرم‌ها حمله می‌کنند.

 

جدیدترین درمان ناباروری مردان


درمان ناباروری مردانه به علت اصلی بروز ناباروری بستگی دارد. گاهش اوقات برای درمان بیمار باید از ترکیبی از چند روش درمانی استفاده شود. این روش‌ها عبارتند از:

آیا دارو تاثیری دارد؟

داروهای آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت‌های دستگاه تناسلی تجویز می‌شوند.

جایگزینی هورمون‌ها

از آنجایی که تغییرات هورمونی از علل شایع ناباروری مردانه است، بنابراین از روش هورمون درمانی برای رفع عدم تعادل هورمونی استفاده می‌شود تا شانس باروری فرد افزایش پیدا کند.

مشاوره چه کمکی می‌کند؟

انجام مشاوره برای رفع مشکلات مربوط به مقاربت جنسی و روابط بین دو فرد می‌تواند شانس باروری را افزایش دهد.

چه زمانی جراحی لازم می‌شود؟

در مورادی که لوله‌ی انتقال منی دچار انسداد شده باشد، برای بهبود حرکت اسپرم‌ها و همچنین برای جلوگیری از عقبگرد مایع منی مکن است لازم باشد که جراحی انجام شود.  برخی از جراحی‌های پرکاربرد برای بهبود باروری مردانه عبارتند از:

واریکوسلکتومی

واریکوسلکتومی جراحی است که برای درمان واریکوسل بیضه انجام می‌شود. واریکوسل بیضه، شایع‌ترین علت ناباروری در مردان است. رگ‌های اتساع یافته در بیضه بسته می‌شوند و به جای آن شریان‌های مجاور و رگ‌های لنفاوی مجاور، جای رگ بسته شده، عمل می‌کنند.

وازو-وازکتومی

در این روش، نتایج عمل وازکتومی قبلی بازگشت داده می‌شود. در روش وازکتومی مجرای وازدفران بریده شده یا مسدود می‌شود. در عمل وازو-وازکتومی جراح مجددا مجرای وازدفران را با بخیه ترمیم می‌کند تا اسپرم‌ها به راحتی از مجرا عبور کنند.

جراحی مجرای خروج منی

در این عمل جراحی، مجرای خروج منی باز می‌شود تا مایع منی به راحتی از آلت خارج شود.

خروج منی به روش تحریک الکتریکی

یک دستگاه الکتریکی در داخل مقعد قرار داده می‌شود به طوری که در مجاور غده پروستات قرار گیرد. سپس فرکانس‌های بالای انرژی برای تحریک پروستات تولید می‌شوند و موجب تحریک خروج مایع منی می‌شوند. ماده‌ی خارج شده جمع‌آوری می‌شود و سپس برای عمل IVF (لقاح مصنوعی) استفاده می‌شود.

تکنیک‌های بازیابی اسپرم‌ها

می‌توان با ایجاد برش کوچک در بیضه یا با کمک یک سوزن، مقداری از اسپرم را از درون اپیدیدیم یا بیضه بیرون کشید و از آن برای لقاح مصنوعی استفاده کرد.