درمان جراحی کیست اپیدیدم (اسپرماتوسل) خوش خیم و حاد روی پوست بیضه

کیست اپیدیدیم یک کیسه‌ی پر از مایع در انتهای فوقانی بیضه است. این کیست خوش خیم بوده (سرطانی نیست) و برخی از آقایان تنها به یکی از آن‌ها مبتلا شده و برخی دیگر به تعدادی از این کیست‌ها بر روی هر دو بیضه مبتلا می‌شوند. به طور نادر ممکن است این کیست‌ها با بیماری‌هایی که منجر به ایجاد کیست در دیگر نقاط بدن می‌شوند مربوط باشند. کیست‌های کوچک نیازی به درمان نخواهند داشت ولی کیست‌های بزرگ‌تر به وسیله‌ی عمل جراحی قابل خارج کردن هستند به خصوص در صورتی که باعث ایجاد درد شوند. خالی کردن کیست با استفاده از یک سوزن (آسپیراسیون) روش دیگری برای درمان این عارضه است که البته به طور رایج به کار نمی‌رود.

کیست‌های نرم خارج بیضه‌ای و کروی بر روی اپیدیدیم در مردان بالغ نادر نیستند. این کیست‌ها خوش خیم بوده و معمولاً نیازی به درمان نخواهند داشت. زمانی که این کیست‌ها بزرگ‌تر بوده و نیازمند بررسی و درمان بیشتر هستند، توجه به آن‌ها اهمیت زیادی خواهد داشت.

برای درمان کیست‌های حاد اپیدیدیم لازم است تحت نظر پزشک اورولوژیست قرار بگیرید. دکتر به عنوان متخصص اورولوژی با تجربه‌ای که در درمان کیست‌های دستگاه تناسلی دارد می‌تواند به آقایان در درمان این بیماری کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره تلفن‌های ما تماس حاصل فرمایید.

توده‌ی بیضه‌ای چیست؟


توده‌ی بیضه‌ای یک جرم غیرطبیعی است که ممکن است بر روی بیضه‌های شما ایجاد شود. بیضه‌ها ارگان‌های تخم مرغی شکل تولیدمثل در مردان هستند که در زیر آلت تناسلی درون کیسه‌ای به نام اسکروتوم آویزان شده‌اند. عملکرد اصلی این ارگان‌ها تولید اسپرم و هورمونی به نام تستوسترون می‌باشد. توده‌ی بیضه‌ای یک عارضه‌ی نسبتاً شایع است که می‌تواند دلایل بسیار متعددی داشته باشد. توده‌های بیضه‌ای ممکن است در مردان، نوجوانان و حتی کودکان ایجاد شوند. این توده‌ها ممکن است بر روی یک یا هر دوی بیضه‌های شما ایجاد شوند. توده‌های بیضه‌ای نشانه‌ای از مشکلات مربوط به بیضه می‌باشند. این توده‌ها ممکن است به دلیل یک آسیب فیزیکی ایجاد شوند ولی همچنین می‌توانند نشان دهنده‌ی عارضه‌های جدی پزشکی باشند. همه‌ی توده‌های بیضه‌ای نشان دهنده‌ی سرطان بیضه نیستند. اکثر این توده‌ها در اثر عارضه‌های خوش خیم و غیر سرطانی ایجاد می‌شوند و معمولاً نیازی به درمان نخواهند داشت. به هر حال پزشک باید هرگونه تغییر در بیضه‌ها به خصوص ایجاد توده یا تورم در آن‌ها را بررسی کند. هیچ تحقیقی مبنی بر مضر یا مفید بودن انجام آزمایشات کلینیکی و یا خانگی بر روی بیضه‌ها وجود ندارد. انجام ماهیانه‌ی معاینه‌ی بیضه توسط خود فرد موضوعی بحث برانگیز است. با این حال در صورتی که متوجه هر مورد غیرطبیعی شدید برای معاینه‌ی بیضه‌ها به پزشک خود مراجعه کنید. پزشک شما می‌تواند مشکلات احتمالی را زودتر شناسایی کرده و برای درمان آن‌ها اقدام کند.

انواع و علل بروز توده‌های بیضه‌ای


ایجاد توده بر روی بیضه‌ها می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد ازجمله آسیب‌های فیزیکی، نقایص مادرزادی، عفونت و برخی عوامل دیگر.

واریکوسل شایع‌ترین نوع این عارضه است. این عارضه تقریباً یکی از هر هفت مرد را درگیر می‌کند. بزرگ شدن وریدها در بیضه باعث ایجاد توده‌ی واریکوسل می‌شوند. این عارضه پس از رسیدن به بلوغ واضح‌تر می‌شود چراکه جریان خون به سمت بیضه‌های رشد یافته افزایش پیدا می‌کند.

تجمع مایعات در بیضه باعث هیدروسل می‌شود. این نوع از توده‌ی بیضه‌ای در یک تا دو نفر از هر 100 نوزاد تازه متولد شده دیده می‌شود. نوزادان نارس در خطر بیشتری برای ابتلا به هیدروسل قرار دارند.

کیست اپیدیدیم زمانی ایجاد می‌شود که لوله‌ی بلند و پیچ خورده‌ی پشت بیضه به نام اپیدیدیم پر از مایع شود و مایعات نتوانند از آن خارج شوند. در صورتی که این مایع حاوی اسپرم باشد، عارضه با نام اسپرماتوسل شناخته می‌شود. این نوع از توده‌ی بیضه‌ای بسیار شایع است ولی در اکثر موارد به صورت خود به خودی از بین می‌رود

پیچ خوردگی بیضه زمانی اتفاق می افتد که بیضه‌های شما به دور یکدیگر بپیچند. این عارضه معمولاً در اثر آسیب فیزیکی و یا ضربه اتفاق می افتد. این عارضه بیشترین شیوع را در پسران 13 تا 17 سال دارد ولی ممکن است مردانی از هر رده‌ی سنی را درگیر کند. این عارضه یک مشکل اورژانسی است که باید فوراً تحت درمان قرار بگیرد.

اپیدیدیم ساختاری است در بالای بیضه‌ها که وظیفه‌ی ذخیره کردن اسپرم را بر عهده دارد. اپیدیدیمیت به التهاب اپیدیدیم گفته می‌شود. یک عفونت باکتریایی معمولاً علت این عارضه است. این عفونت‌ها شامل برخی از عفونت‌های منتقل شده از راه تماس جنسی (STIs) مثل سوزاک و کلامیدیا می‌باشند. عفونت می‌تواند ورم بیضه را نیز ایجاد کند که در طی آن یک یا هر دوی بیضه‌ها ملتهب می‌شوند. انواعی از باکتری‌ها و ویروس اوریون می‌توانند این مشکل را ایجاد کنند.

فتق زمانی اتفاق می افتد که بخشی از روده از قسمت کشاله‌ی ران بیرون بزند. این مشکل می‌تواند باعث بزرگ شدن کیسه‌ی بیضه شود.

برخی از توده‌ها نشان دهنده‌ی سرطان بیضه می‌باشند. تنها پزشک می‌تواند تشخیص دهد که توده سرطانی است. سرطان بیضه شیوع بالایی ندارد ولی شایع‌ترین نوع سرطان در میان مردان آمریکایی با سنین 15 تا 34 سال می‌باشد.

کیست اپیدیدیم چیست؟


کیست به کیسه‌ای گفته می‌شود که پر از مایع یا یک ماده‌ی نیمه مایع باشد. کیست‌ها ممکن است در مناطق مختلفی از بدن ایجاد شده و از بافت‌های متفاوتی منشأ بگیرند. کیست اپیدیدیم یک کیسه‌ی غیر سرطانی (خوش خیم) پر از مایع شفاف است که در انتهای فوقانی بیضه و در محل اتصال مجرای اسپرم بر (واز دفران) ایجاد می‌شود. این ناحیه با نام اپیدیدیم شناخته می‌شود.

آیا به آزمایش نیاز خواهید داشت؟


اکثر افراد نیازی به انجام آزمایش ندارند. پزشک می‌تواند تنها با انجام معاینه، عارضه را تشخیص دهد. در صورت وجود هرگونه شک و شبهه می‌توان از اسکن اولتراسوند استفاده کرد. تخلیه‌ی کیست با استفاده از سوزن (آسپیراسیون) قابل انجام است ولی به ندرت لازم می‌شود.

چه کسانی به کیست اپیدیدیم مبتلا می‌شوند؟


خطر بروز این کیست در مردان حدوداً 40 ساله بیشترین میزان را خواهد داشت. بروز این کیست در کودکان قبل از رسیدن به سن نوجوانی بسیار نادر است. تعداد افرادی که به کیست اپیدیدیم مبتلا می‌شوند مشخص نیست.

انتظار چه علائمی را باید داشت؟


اولین موردی که متوجه آن می‌شوید وجود یک توده است. کیست اپیدیدیم ناراحتی ایجاد نمی‌کند و ممکن است شما از وجود یک کیست کوچک اطلاعی نداشته باشید تا زمانی که کیست بزرگ‌تر شود. برخی از کیست‌های اپیدیدیم به صورت اتفاقی و با انجام اسکن اولتراسوند برای مقاصد دیگر شناسایی می‌شوند. اسکن اولتراسوند روشی برای عکس برداری از بافت‌های بدن با استفاده از امواج صوتی است. ممکن است کیست‌های متعددی در یک طرف کیسه‌ی بیضه ایجاد شوند و یا اینکه این کیست‌ها در هر دو طرف بروز پیدا کنند. توده‌ی ایجاد شده کوچک خواهد بود ولی در صورت بزرگ شدن به احتمال زیاد آن را لمس خواهید کرد. این کیست ممکن است رشد کرده و به اندازه‌ی بیضه برسد. این کیست سطح نرمی داشته و استحکام و ثبات آن ناپایدار توصیف می‌شود. بدین معنی که شما می‌توانید آن را مثل یک بادکنک پر از آب کوچک در بین انگشتان خود فشار دهید. این توده به طور جدا از بیضه قابل لمس است. این مشخصه اهمیت زیادی دارد چراکه سرطان بیضه به شکل توده‌ای متصل به بیضه لمس شده و نمی‌توان آن را جدا کرد. از آن جایی که کیست پر از مایع است به هنگام تاباندن نور مستقیم به آن خواهد درخشید. به این پدیده عبور نور از عضو (transillumination) گفته می‌شود.

احتمال چه عارضه‌های دیگری وجود دارد؟


  • اسپرماتوسل: این کیست همانند کیست اپیدیدیم بوده ولی از اسپرم (مایع منی) پر شده است.
  • التهاب: برخی از بیماری‌ها منجر به ضخیم شدن اپیدیدیم و ساختارهای اطراف آن می‌شوند که ممکن است شبیه به کیست اپیدیدیم به نظر برسد. با این حال پدیده‌ی عبور نور از عضو در مورد این تورم‌ها اتفاق نمی‌افتد.
  • هیدروسل: در طی این عارضه کیسه‌ی بیضه پر از مایع می‌شود.
  • واریکوسل: این عارضه شبیه به واریس برای وریدهای کوچک اطراف بیضه‌ها می‌باشد. افراد مبتلا به این عارضه آن را به شکل “کیسه‌ای از کرم‌ها” توصیف می‌کنند.
  • لیپوما: این عارضه توده‌ای از چربی است که بعضاً می‌تواند باعث مشکلاتی شود چراکه می‌توان همانند کیست اپیدیدیم آن را نیز جدا از بیضه لمس کرد.

توصیف


بیماران معمولاً زمانی که توده را احساس می‌کنند خود را به پزشک معرفی خواهند کرد. احساس این توده معمولاً منجر به استرس زیادی خواهد شد و معاینه‌ی کلینیکی می‌تواند آرامش فرد را بازگرداند.

  • کیست اپیدیدیم معمولاً چند عدد بوده و در دو طرف وجود خواهد داشت.
  • کیست‌های کوچک ممکن است شناسایی نشده و علائم خاصی را نیز بروز ندهند. کیست‌های کوچک به راحتی توسط بیمار تحمل می‌شوند با این حال زمانی که کیست اپیدیدیم بزرگ‌تر شد (برابر شدن اندازه‌ی کیست با بیضه) احتمالاً خارج کردن آن لازم خواهد شد.
  • از آن جایی که این کیست‌ها پر از مایع هستند، به راحتی قابل لمس بوده، ناپایدار هستند و نور از آن‌ها عبور می‌کند.
  • از آن جایی که این کیست‌ها در اپیدیدیم ایجاد می‌شوند می‌توان بیضه را به طور جدا از آن‌ها لمس کرد (برخلاف هیدروسل که در آن بیضه در درون کیست پر از مایع لمس می‌شود).
  • کیست‌های خارج بیضه و نرم که نور از آن‌ها عبور می‌کند و می‌توان آن‌ها را جدا از بیضه لمس کرد معمولاً کیست‌های اپیدیدیم هستند و نیازی به درمان نخواهند داشت.
  • این کیست‌ها به راحتی قابل تمیز از تومورهای بیضه هستند که بر روی خود بیضه رشد می‌کنند.

آیا بیماری‌های مرتبط با این عارضه وجود دارند؟


اکثر مردان مبتلا به کیست اپیدیدیم سالم هستند. با این حال کیست اپیدیدیم بعضاً به عنوان بخشی از یک عارضه‌ی دیگر دیده می‌شود:

  • سیستیک فیبروز: یک بیماری وراثتی که در طی آن کیست‌هایی در ریه، پانکراس و دیگر نقاط بدن ایجاد می‌شوند.
  • بیماری کلیه‌ی پلی کیستیک: یک بیماری وراثتی که در طی آن کیست‌هایی درون کلیه و دیگر نقاط بدن ایجاد می‌شوند.
  • بیماری فون هیپل لیندو: یک بیماری وراثتی که در طی آن تومورهایی در چشم، کلیه‌ها و دستگاه عصبی ایجاد می‌شوند.
  • کیست‌های اپیدیدیم بعضاً در کودکانی ایجاد می‌شوند که مادران آن‌ها تحت تأثیر یک ماده‌ی شیمیایی (هورمون) به نام دی اتیل استیل بسترول بوده‌اند.

کیست اپیدیدیم چگونه درمان می‌شود؟


در طی عمل جراحی کیست اپیدیدیم می‌توان این کیست را از کیسه‌ی بیضه خارج نمود. یک روش جایگزین برای عمل جراحی باز، تخلیه‌ی مایع درون کیست با استفاده از یک سوزن و با کمک اولتراسوند می‌باشد. هر دوی این روش‌ها در کوتاه مدت مؤثر هستند ولی احتمال بازگشت کیست پس از تخلیه توسط سوزن بسیار بیشتر خواهد بود. برداشتن کیست تحت بیهوشی عمومی انجام خواهد شد. جراح یک برش در منطقه ایجاد می‌کند، کیست را خارج می‌کند و سپس بریدگی در اپیدیدیم و پوست را با استفاده از بخیه‌های جذبی می‌بندد. این عمل جراحی نسبتاً سریع بوده و اکثر بیماران می‌توانند پس از چند ساعت ریکاوری در بیمارستان مرخص شوند. پس از مرخص شدن بیمار معمولاً استراحت، آنتی بیوتیک و داروهای مسکن توصیه می‌شوند. بهبودی کامل ممکن است بین 7 تا 10 روز زمان ببرد. برخی از بیماران ممکن است متقاضیان مناسبی برای انجام عمل جراحی نباشند. افرادی که سیگار می‌کشند و یا اضافه وزن دارند در خطر بیشتری قرار خواهند داشت. همچنین آقایان مبتلا به فشار خون، مشکلات قلبی و ریوی باید قبل از برداشتن کیست تحت بیهوشی عمومی، با پزشک خود مشورت کنند. بهتر است کیست‌های کوچک به حال خود رها شوند. تنها زمانی که کیست‌های در حال بزرگ شدن بوده و برای فرد ناراحتی ایجاد می‌کنند باید عمل جراحی را در نظر گرفت. در نظر داشته باشید که در برخی از موارد حتی پس از خارج کردن کیست ممکن است در کیسه‌ی بیضه احساس درد کنید چراکه عارضه‌های دیگری این درد را ایجاد کرده‌اند.

خطرات


  • بیهوشی عمومی: به زودی پس از بیدار شدن احساس عادی به بدن شما باز می‌گردد ولی ممکن است به مدت 24 تا 48 ساعت احساس خواب آلودگی داشته و واکنش‌های کندی از خود نشان دهید.
  • خونریزی: خطر کمی برای خونریزی در طول عمل وجود خواهد داشت.
  • درد: در صورت احساس درد و ناراحتی در کیسه‌ی بیضه پس از انجام عمل جراحی از داروهای مسکن استفاده کنید.
  • عفونت: در صورت مشاهده‌ی افزایش درد، تورم، حرارت، قرمز شدن اطراف زخم، ترشحات چرکی و یا بروز تب بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید چراکه ممکن است زخم شما عفونت کرده و نیازمند آنتی بیوتیک باشد.
  • تورم و کبودی: ممکن است متوجه تورم و کبودی خفیف در محل انجام جراحی شوید. این مشکل ظرف مدت 1 تا 2 هفته برطرف خواهد شد.
  • عدم بهبودی در علائم و درد.
  • بازگشت دوباره‌ی کیست‌ها در هر طرف.

آیا عوارضی وجود دارد؟


کیست اپیدیدیم به ندرت عوارض جانبی ایجاد می‌کند. در برخی از موارد ممکن است چرخیدگی کیست بر روی ساقه‌ی خود اتفاق بیفتد (پیچ خوردگی). این مشکل باعث درد و تورم ناگهانی در یک طرف کیسه‌ی بیضه خواهد شد. در صورت بروز این مشکل مهم است که بلافاصله به پزشک مراجعه کنید چراکه ممکن است عمل جراحی فوری لازم باشد.

 

درمان دیرانزالی یا عدم انزال در مردان در اثر اختلالات فیزیویوژیک

درمان دیر انزالی

دیرانزالی که گاهی با نام اختلال انزال نیز شناخته می‌شود به وضعیتی گفته می‌شود که در آن، مدت زمان بین تحریک جنسی مرد تا زمان رسیدن به اوج لذت جنسی و انزال او بسیار طولانی می‌شود. برخی از افراد مبتلا به دیرانزالی ، حتی ممکن است نتوانند انزال داشته باشند.

دیرانزالی می تواند موقت یا دائمی باشد
دیرانزالی ممکن است مشکلی موقتی و یا دائمی باشد. برخی ازعلل احتمالی دیرانزالی عبارتند از ابتلا به برخی بیماری‌های مزمن، انجام جراحی‌های خاص و مصرف برخی داروها. روش درمان دیرانزالی به علت زمینه ای بروز آن بستگی دارد. البته این امری کاملا عادی برای مردان است که هر از گاهی دچار دیرانزالی شوند. دیرانزالی تنها در صورتی به عنوان یک مشکل شناخته می‌شود که مداوم باشد و موجب نگرانی شما یا شریک جنسی شما شود. برای رفع مشکلات انزال از جمله دیرانزالی در آقایان لازم است زیر نظر پزشک متخصص اورولوژی اقدام به درمان شود و در صورت نیاز دارو مصرف کرد. دکتر، به عنوان پزشک متخصص اورولوژی می تواند در رفع این مشکلات به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

علل


علل دیر انزالی

دیرانزالی می‌تواند ناشی از برخی بیماری‌های مزمن، جراحی‌ها و یا مصرف داروهای خاص باشد. مصرف موارد مخدر و مشکلات روحی وروانی  مانند افسردگی، استرس و اضطراب نیز  در بروز این مشکل بسیار تاثیر گذار هستند. در بسیاری از موارد، دیرانزالی بر اثر ترکیبی از عوامل فیزیکی و روانی ایجاد می‌شود. علل فیزیکی دیرانزالی عبارتند از:

  • اختلالات مادر زادی خاص
  • آسیب دیدن برخی عصب ها که در رسیدن به ارگاسم نقش دارند
  • عفونت های خاص مانند عفونت مجاری ادراری
  • جراحی پروستات مانند جراحی ریسکشن پروستات از طریق مجرای ادرار یا جراحی برداشتن پروستات
  • بیماری‌های موثر بر سیستم عصبی مانند نوروپاتی دیابتی، سکته مغزی، آسیب عصبی در ستون فقرات و آسیب نخاعی
  • اختلالات هورمونی مانند کم‌کاری تیروئید یا کمبود تستوسترون
  • انزال عقبگرد (در این حالت مایع منی به جای خروج از آلت به سمت مثانه برمی گردد)

علل روحی و روانی دیرانزالی عبارتند از:

  • افسردگی، استرس و اضطراب در زندگی
  • مشکلات مربوط به رابطه بین طرفین بر اثر استرس یا عدم برقراری رابطه به شکل صحیح یا دیگر مشکلات
  • استرس در مورد عملکرد جنسی خود
  • داشتن تصویر بد در مورد بدن خود
  • تابوهای فرهنگی و مذهبی
  • تفاوت زیاد بین خیال پردازی‌های فرد در مورد رابطه جنسی با شریکش و چیزی که در واقعیت وجود دارد.

داروها و سایر موادی که بر دیرانزالی اثر دارند عبارتند از:

  • داروهای ضدافسردگی
  • برخی داروهای کنترل فشار خون
  • داوهای دیورتیک خاص
  • برخی داروهای ضد روان پریشی
  • برخی داروهای ضدتشنج
  • الکل (خصوصا مصرف بیش از حد آن)

در برخی از مردان، وجود یک مشکل روحی و روانی کوچک می‌تواند باعث دیرانزالی شود و سپس بروز دیرانزالی باعث استرس و اضطراب بیشتر در حین برقراری رابطه جنسی می‌شود و این چرخه معیوب ادامه پیدا کرده و موجب تشدید مشکل دیرانزالی می‌شود.

علائم


علائم دیر انزالی

برخی از مردانی مبتلا به دیرانزالی به 30 دقیقه تحریک جنسی یا بیشتر از آن برای رسیدن به ارگاسم و انزال نیاز دارند و یا اصلا نمی توانند انزال داشته باشند. اما هیچ بازه زمانی مشخصی وجود ندارد که بر طبق آن بتوان گفت که شخص به دیرانزالی مبتلا است. اما در صورتی که تاخیر در انزال موجب نگرانی یا مشکل برای زوج شود به عنوان دیرانزالی شناخته می‌شود. تاخیر در انزال همچنین می‌تواند باعث توقف رابطه جنسی به خاطر درخواست شریک جنسی، خستگی زوج و یا حساسیت فیزیکی یا کاهش میزان نعوظ آلت  شود. در اغلب موارد، مرد نمی تواند طی مقاربت جنسی یا سایر فعالیت‌های جنسی با شریک خود با ارگاسم برسد. برخی از مردان تنها در صورت خودارضایی می‌توانند انزال داشته باشند. دیرانزالی با توجه به علائمی که دارد به دو دسته‌ی زیر تقسیم می‌شود:

  • دیرانزالی مداوم و دیرانزالی اکتسابی:  در نوع دیرانزالی مداوم، این مشکل از زمانی که شخص به بلوغ می‌رسد، وجود دارد. دیرانزالی اکتسابی بعد از مدتی که شخص فعالیت جنسی عادی داشته است، بروز می‌کند.
  • دیرانزالی کلی و موقعیتی: دیرانزالی کلی در همه حالات رخ می‌دهد و به یک شریک جنسی خاص، موقعیت خاص یا تحریک جنسی خاصی بستگی ندارد. دیرانزالی موقعیتی تنها تحت شرایط خاصی روی می‌دهد.تعیین نوع دیر انزالی به تشخیص علت اصلی و انتخاب روش صحیح درمان کمک می‌کند.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورتی که فکر می‌کنید به دیرانزالی مبتلا هستید بهتر است در اولین قدم به پزشک عمومی مراجعه کنید. در صورت داشتن شرایط زیر به پزشک مراجعه کنید:

  • تاخیر در انزال برای شما و شریک جنسی شما تبدیل به مشکل شده است
  • شما بیماری یا مشکل دیگری دارید که می‌تواند با دیرانزالی در ارتباط باشد و یا دارویی مصرف می‌کنید که احتمالا می‌تواند موجب دیرانزالی شود.
  • شما علاوه بر دیرانزالی، علائم دیگری دارید که فکر می‌کنید ممکن است با دیرانزالی در ارتباط باشند.

دیرانزالی چقدر شایع است؟


دیرانزالی بعد از اختلال نعوظ و زودانزالی سومین اختلال جنسی شایع در بین مردان است. البته این مشکل به اندازه ی  دو مشکل اول شایع نیست. درمان دیرانزالی چندان آسان نیست  و تنها 58 درصد از بیمارانی که تحت درمان قرار می گیرند، تغییرات چشمگیری را در وضعیت خود مشاهده می‌کنند. تمامی زوج‌های موفق در این زمینه کسانی بوده‌اند که انگیزه بالایی برای درمان داشته‌اند  و درمان خود را به صورت بلند مدت ادامه داده‌اند. از آن جایی که این مشکل در مقابل با دو مشکل دیگر جنسی درمردان شیوع کمتری دارد، تحقیقات و مطالعات بسیار کمتری نیز روی آن انجام شده است.توجه داشته باشید که محصولاتی که تبلیغات آن را در اینترنت می‌خوانید فریب‌دهنده هستند و فقط پول شما را به هدر می‌دهند و نمی‌توانند درمان را به طور قطعی تضمین کنند. به خصوص از خریدن هر گونه قرص برای درمان این مشکل خودداری کنید.

آیا دیرانزالی همیشه یک مشکل روحی  و روانی است؟


تقریبا همیشه، اما برخی استثناها وجود دارند:

  • سن: بسیاری از مردان متوجه می‌شوند که با بالا رفتن سنشان مانند گذشته به راحتی به ارگاسم نمی‌رسند. آلت آنها به خوبی نعوظ می‌کند اما به راحتی به انزال نمی‌رسد. البته این موضوع با دیرانزالی کمی تفاوت دارد و مشکل دیرانزالی بیشتر در افراد جوان ایجاد می‌شود.
  • داروها: ممکن است برخی از مردان به طور ناگهانی بعد از مصرف برخی داروهای خاص خصوصا داروهای ضدافسردگی دچار تاخیر در انزال شوند. در این موارد، تغییر دادن دارو موجب درمان دیرانزالی می‌شود.
  • مواد مخدر و الکل: مصرف بیش از حد الکل و برخی مواد مخدر می‌تواند موجب بروز دیرانزالی شود.
  • آسیب‌های نخاعی: آسیب‌های نخاعی جدی نیز می‌توانید مشکلات زیادی در انزال ایجاد کنند.

آیا دیرانزالی درمان می‌شود؟


بله با انجام مشاوره‌ها و درمان‌های مناسب و تحت نظر بودن مداوم بیمار، می‌توان این مشکل را درمان کرد. هرچقدر درمان زودتر آغاز شد شانس موفقیت آن بیشتر است. ابتلا به دیرانزالی می‌تواند بسیار آزاردهنده و ناراحت کننده باشد اما این یک مشکل ذهنی است که به سادگی حل می‌شود.  شما باید باور داشته باشید که حالتان کاملا خوب است و درمان خواهید شد.

اگر برخی متدهای درمانی موثر نبودند چه؟


برای مثال اگر مشاوره روانی موثر نبود، ممکن است پزشک شما برخی متدهای هورمون درمانی را به شما پیشنهاد دهد. قبل از شروع هر تکنیک درمانی، پزشک در مور مزایا و معایب آن به شما توضیح می‌دهد. پزشک همچنین در مورد سوابق پزشکی شما و داروهایی که مصرف می‌کنید سوال می‌کند تا مطمئن شود داروها و روش‌هایی که تجویز می‌کند موجب تشدید بیماری شما نمی شود یا با داروهای مصرفی شما تداخل ندارد.

عوامل خطر


برخی عوامل می‌توانند در بروز دیرانزالی تاثیر داشته باشند از جمله:

  • با بالا رفتن سن، به طور طبیعی در انزال مرد تاخیر ایجاد می‌شود.
  • مشکلات روحی و روانی مانند افسردگی و اضطراب.
  • بیماری‌هایی مانند ام اس و دیابت.
  • مصرف برخی داروهای خاص خصوصا داروهای ضدافسردگی، داروهای کنترل فشار خون و برخی دیورتیک‌ها (داروهای مدر)
  • وجود مشکلاتی در رابطه بین دو فرد
  • مصرف الکل خصوصا اگر فرد برای مدت زمان زیاد سوئ مصرف داشته است.

عوارض


عوارض دیرانزالی عبارتند از:

  • کاهش لذت جنسی برای مرد یا شریک جنسی او
  • استرس و اضطراب در مورد عملکرد جنسی خود
  • بروز مشکلاتی در زندگی زناشویی و رابطه بین زوج‌ها به علت عدم رضایت از رابطه جنسی
  • عدم توانایی مرد در بارور کردن همسر خود (ناباروری مرد)

تشخیص


برای تشخیص دیرانزالی و تجویز درمان مناسب، ممکن است تنها چیزی که نیاز باشد، انجام معاینه فیزیکی و گرفتن شرح حال از بیمار باشد. اما در صورتی که به نظر برسد دیرانزالی بر اثر یک مشکل فیزیکی زمینه ای ایجاد شده است، لازم است ارزیابی‌های بیشتری صورت گیرد از جمله:

  • معاینه فیزیکی. در معاینه دقیق آلت تناسلی و بیضه‌ها، پزشک به آرامی آلت را لمس می‌کند تا مطمئن شود که حس لامسه در تمامی نواحی آلت تناسلی نرمال است.
  • آزمایش خون. نمونه ای از خون شما به آزمایشگاه فرستاده می‌شود تا علائم وجود بیماری قلبی، دیابت و سایر بیماری ها بررسی شود.
  • آزمایش ادرار. آزمایش ادرار برای بررسی علائم ابتلا به دیابت، عفونت و سایر بیماری ها انجام می‌شود.

درمان ها


روش درمان دیرانزالی به علت اصلی بروز آن بستگی دارد. در برخی موارد لازم است داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید را تغییر دهید، یا مشاوره با روانپزشک داشته باشید و یا مشکل مصرف دارو یا الکل را برطرف کنید.

داروها

اگر داروهایی که مصرف می‌کنید بر دیرانزالی شما تاثیر دارند می‌توانید میزان دوز دارو را کاهش دهید یا از داروی جایگزین استفاده کنید. گاهی اوقات اضافه کردن یک داروی دیگر نیز موثر است.هیچ دارویی برای درمان دیرانزالی وجود ندارد و داروهایی که برای دیرانزالی تجویز می‌شوند در واقع برای درمان سایر بیماری هایی هستند که عامل دیرانزالی بوده اند. داروهایی که معمولا بدین منظور تجویز می‌شوند عبارتند از:

  • آمونادین (پارکینسون)
  • بوسپیرون (ضد اضطراب)
  • سیپروهپتادین (آلرژی)

مشاوره با روانشناس (روان‌درمانی)

مشاور روانشناس می‌تواند به شما کمک کند مشکل ذهنی مانند افسردگی یا اضطراب  که موجب دیرانزالی شده است را حل کنید. همچنین مشکلات روحی و روانی که مستقیما منجر به دیرانزالی می‌شوند نیز می‌توانند حل شوند. برای روان‌درمانی ممکن است لازم باشد که به تنهایی به مشاوره یا روانشناس مراجعه کنید و یا همراه با شریک جنسی خود مراجعه کنید. بسته به این که علت اصلی دیرانزالی شما چیست، ممکن است بهتر باشد که به متخصص سکس‌تراپی مراجعه کنید. متخصصین سکس‌تراپی نیز روانشناسانی هستند که دردرمان مشکلات جنسی تخصص دارند. بهترین روش درمانی مناسب برای شما به مشکلات و مسائل خاصی که دارید بستگی دارد و برای تمامی بیماران از روش یکسانی استفاده نمی شود.

حمایت و پشتیبانی

حمایت و پشتیبانی برای درمان دیر انزالی

اگر شخص مرتبا دچار مشکل دیرانزالی شود، این مسئله می‌تواند به لحاظ احساسی و روحی فشار و تنش زیادی به او و همسرش وارد کند. اگر تنها یک بار یا در موارد بسیار خاصی دچار دیرانزالی می‌شوید، این اصلا بدین معنا نیست که شما کلا مشکل دارید و اصلا نباید منتظر باشید که در دفعه بعدی که رابطه جنسی دارید نیز اتفاق تکرار شود. حتما به خاطر داشته باشید که بروز دیرانزالی در برخی موارد خاص می‌تواند بر اثر استرس یا دیگر عوامل موقتی باشد و با برطرف شدن مشکل اصلی، مشکل دیرانزالی نیز به سادگی برطرف می‌شود.علاوه بر این، اگر در موارد خاصی یا به طور دائمی دچار مشکل دیرانزالی می‌شوید، حتما باید این موضوع را به شریک جنسی خود اطلاع دهید، چرا که ممکن است او تصور کند که عدم رسیدن شما به ارگاسم نشانه این است که شما میل جنسی به او ندارید. سعی کنید صادقانه و بی پرده با شریک جنسی خود درباره این مسئله صحبت کنید. معمولا زمانی که زوج‌ها به خوبی با هم مشارکت و تعامل دارند، این مشکل با موفقیت برطرف می‌شود. به هیمن دلیل حتی گاهی لازم است که همراه با شریک خود به روانشناس مراجعه کنید.

آمادگی برای جلسه‌ی مراجعه به پزشک


اگر مشکات مربوط به ارگاسم و دیرانزالی را دارید می‌توانید به پزشک عمومی مراجعه کنید و او در صورت نیاز شما را به متخصص مربوطه ارجاع می‌دهد (مانند متخصص اورولوژی، متخصص غدد، متخصص روانشناس یا دیگر متخصصین) . در ادامه اطلاعات مفیدی در اختیار شما قرار داده می‌شود که به شما کمک می‌کند برای جلسه‌ی مراجعه به پزشک آماده شوید.

برای آمادگی قبل از جلسه با پزشک چه می‌توانید بکنید؟


  • هر علائمی که داشته اید را یادداشت کنید حتی اگر برخی از آنها از نظر خودتان بی ربط بیایند.
  • اطلاعات مهم شخصی  خود را یادداشت کنید از جمله استرس های اصلی شما در زندگی، تغییرات اخیر در زندگی، بیماری ها یا تغییر در داروهای مصرفی
  • از تمامی داروهایی که مصرف می‌کنید، لیستی تهیه کنید از جمله ویتامین‌ها، داروهای گیاهی و مکمل‌ها
  • در صورت امکان شریک جنسی خود را همراه خود بیاورید. او می‌توانید اطلاعات مفیدی در اختیار پزشک قرار دهد که در تشخیص و درمان مشکل شما موثر باشد.
  • سوالاتی که می‌خواهید از پزشک بپرسید را یادداشت کنید.

سوالاتی که باید از پزشک بپرسید


برخی از سوالاتی اصلی که باید از پزشک بپرسید عبارتند از:

  • به احتمال زیاد، علت اصلی دیرانزالی من چیست؟
  • به چه تست‌ها و آزمایشاتی نیاز دارم؟
  • آیا این مشکل موقتی است؟
  • چه روش های درمانی در دسترس هستند و کدام یک را به من توصیه می‌کنید؟
  • من بیماری های دیگری نیز دارم. این‌ها راچگونه با هم می‌توانم کنترل کنم؟
  • آیا داروی دیگری را می‌توان جایگزین دارویی کرد که تجویز می‌کنید؟
  • آیا لازم است به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
  • از کجا می‌توانم اطلاعات بیشتری در مورد بیماری خود به دست بیاورم.

چه انتظاری از پزشک باید داشت؟


اگر در مورد سوالاتی که پزشک احتمالا از شما می پرسد، اطلاع داشته باشید، می‌توانید سریعا و به درستی به این سوالات جواب دهید و همینطور بر روی سوالات مدنظر خود تمرکز بیشتری کنید و وقت بیشتری برای آن بگذارید. پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:

  • چه مدت است که مشکل انزال دارید؟ آیا این مشکل گه گاهی رخ می‌دهد یا همیشگی است؟
  • آیا می‌توانید طی رابطه جنسی انزال داشته باشید؟ یا فقط زمانی می‌توانید انزال داشته باشید که شریک جنسی شما، آلت شما را لمس کند یا خودتان خودارضایی کنید؟
  • اگر می‌توانید انزال داشته باشید، زمان انزال چه مدت بعد از آغاز رابطه جنسی است؟
  • اگر میل جنسی شما تغییری کرده و یا مشکل جنسی دیگری پیدا کرده اید؟
  • آیا در رابطه با شریک خود مشکلی دارید؟
  • آیا به تازگی جراحی انجام داد‌ه‌اید؟ آیا در ناحیه لگن (مانند جراحی پروستات) هرگز جراحی انجام داده‌اید؟
  • چه بیماری‌های مزمن یا سایر مشکلات پزشکی دارید؟ آیا داروی خاصی مصرف می‌کنید؟
  • آیا تا به حال مشکلات جنسی دیگر مانند اختلال نعوظ داشته‌اید؟
  • آیا الکل یا مواد مخدر مصرف می‌کنید؟ چقدر؟

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

برطرف کردن خمیدگی و انحنا آلت تناسلی بااستفاده از جراحی پلیکاسیون

خمیدگی و انحنا الت تناسلی

بیماری پیرونی یکی از اختلالات آلت تناسلی در مردان است که بر اثر تشکیل بافت فیبروزی به نام پلاک در آلت تناسلی ایجاد می‌شود. تشکیل این بافت فیبروزی موجب می‌شود که آلت تناسلی به جای صاف بودن، حالت خمیده پیدا کند.  بسیاری از امردان مبتلا به این بیماری می‌توانند رابطه جنسی داشته باشند اما برخی دیگر دچار درد و اختلالات نعوظ می‌شوند. بسته به علائمی که بروز کرده است، ممکن است تنها وضعیت بیمار تحت نظر باشد، درمان‌های پزشکی انجام شود و یا برای جراحی اقدام شود.  افراد مبتلا به پیرونی معمولا به متخصص اورولوژی  که بیماری‌های جنسی و مجاری ادرار را درمان می‌کند، ارجاع داده می‌شوند.

بیماری پیرونی بر اثر تشکیل بافت فیبروزی به نام پلاک در زی پوست آلت تناسلی ایجاد می‌شود. وجود این پلاک موجب می‌شود که آلت تناسلی در حالت تحریک شده، خمیده و منحرف باشد. پلاک فیبروزی معمولا از زیر پوست با تماس دست حس می‌شود و ممکن است در مواردی دردناک باشد.پزشکان برای درمان این مشکل روش‌های درمانی متعددی ارائه کرده اند. یکی از بهترین روش‌ها درمان با جراحی پلیکاسیون است. یکی از مزایای جراحی پلیکاسیون، سادگی آن است. این جراحی معمولا بهص ورت سرپایی و بدون نیاز به بیهوشی انجام می‌شود که این موضوع، ریسک جراحی را تا حدود زیادی کاهش می‌دهد. جراحی پلیکاسیون درصد موفقیت بالایی دارد و معمولا نتایج آن فوق العاده راضی کننده هستند.

برای دریافت مشاوره و نوبت ویزیت از دکتر متخصص اورولوژی  با شماره ما تماس حاصل فرمایید.

بیماری پیرونی چیست؟


در بیماری پیرونی، بافت فیبروزی به نام پلاک درداخل آلت تناسلی تشکیل می‌شود. پلاک در بافت ضخیم و ارتجاعی تونیکا آلبگوینا (بافت نعوظی) تشکیل می‌شود و موقعیت آن معمولا در قسمت بالایی یا پایینی آلت است. با رشد این پلاک فیبروزی، آلت تناسلی کج یا خمیده می‌شود و در نتیجه نعوظ آلت برای فرد دردناک می‌شود. وجود خمیدگی در آلت همچنین انجام دخول را دردناک و مشکل می‌کند. بیماری پیرونی با التهاب و تورم اغاز می‌شود و به دنبال آن بافت فیبروزی تشکیل می‌شود. پلاکی که در بیماری پیرونی در آلت تناسلی ایجاد می‌شود، با پلاکی که درون رگ‌ها تشکیل می‌شود یکسان نیست. پلاک بیماری پیرونی، خوش خیم است و حالت سرطانی ندارد. بیماری پیرونی نر بر اثر بیماری‌های امیزشی و مسری ایجاد می‌شود و نه خودش، مسری است.در تحقیقات اولیه اینطور تصور می‌شد که بیماری پیرونی نوعی اختلال نعوظ است اما اختلال نعوظ به حالتی گفته می‌شود که شخص قادر به رسیدن به حالت نعوظ به طوری که بتواند در رابزه جنسی دخول داشته باشد را ندارد. اما بیماری پیرونی ارتباطی با اختلال نعوظ ندارد. البته ممکن است برخی از افراد مبتلا به پیرونی، متعقبا دچار اختلال نعوظ نیز شوند.

نعوظ آلت چگونه اتفاق می‌افتد؟


نعوظ زمانی رخ می‌دهد که جریان خون در آلت بسیار افزایش پیدا می‌کند و در نتیجه  آلت بزرگ شده و سفت می‌شود. دو حفره‌ی بزرگ در آلت به نام اجسام غاری وجود دارند که درون آن‌ها بافتی اسفنجی است که خون را به داخل حفره‌ها می‌کشاند. بافت اسفنجی دارای عضلات نرم، بافت فیبروزی، فضای خالی و رگ‌ها و شریان‌ها است. بافت نعوظی، اجسام غاری را احاطه کرده است. مجرای ادراری نیز داین قسمت قار دارد که هم ادرار و هم مایع منی از طریق آن از بدن خارج می‌شود. این مجرا در زیر اجسام غاری قرار دارد. برای آنکه نعوظ کامل رخ دهد، یک سری فرآیند‌ها باید طی شوند:

  • نعوظ در ابتدا با تحریک ذهنی یا فیزیکی آغاز می‌شود. عامل محرک می‌تواند تماس جنسی، یا دیدن یک تصویر یا حتی افکار جنسی باشد.
  • زمانی که مغز پیام مربوط به حالت رابطه جنسی را دریافت کرد، پیام‌هایی به عصب های موجود در آلت تناسلی ارسال می‌کند تا عضلات اطراف اجسام غاری، شل شوند. بنابراین خون در شریان‌های این ناحیه به جریان در می‌آید و درست مانند زمانی که آب درون اسفنج نفوذ می‌کند، خون نیز درون اجسام اسفنجی نفوذ می‌کند.
  • تجمع خون، موجب وارد شدن فشار به اجسام غاری می‌شود و آلت تناسلی بزرگ می‌شود و در نتیجه بافت آلتی تناسلی سفت شده و حالت صاف پیدا می‌کند.
  • حالت نعوظ بعد از انزال یا بعد از برطرف شدن حالت تحریک جنسی، تمام می‌شود. عضلات موجود در آلت تناسلی مجددا منقبض می‌شوند و جلوی جریان خون را می گیرند. رگ‌ها باز می‌شوند و خون اضافی موجود در آلت مجددا به بدن باز می گردد.

علت بروز بیماری پیرونی چیست؟


متخصصان، علت اصلی بروز بیماری پیرونی را نمی دانند اما تصور می‌کنند که احتمالا این بیماری بر اثر علل زیر ایجاد شود:

متخصصین معتقدند که وارد شدن ضربه شدید به آلت تناسلی یا خم شدن آن موجب آسیب دیدن بافت های داخلی آن می‌شود. ممکن است در هنگام برقراری رابطه جنسی، در حین ورزش کردن یا تصادفات به آلت تناسلی آسیب وارد شود. آسیب دیدگی موجب پارگی رگ‌های داخلی آلت و تورم آن می‌شود. تورم در داخل بافت‌های آلت تناسلی موجب مسدود شدن جریان خون به لایه‌ها داخلی آلت می‌شود. در صورتی که جریان خون مختل شود، لخته خون تشکیل می‌شود . زمانی که این آسیب در حال بهبودی است، ممکن است سیستم ایمنی بدن، موادی تولید کند که موجب تشکیل بیش از حد بافت در جای زخم می‌شوند این بافت اضافی در جای زخم به تدریج تبدیل به پلاک فیبروزی می‌شود. تشکیل این پلاک فیبروزی  موجب می‌شود قابلیت ارتجاعی آلت  از دست برود  و آلت انعطاف پذیری کافی در هنگام نعوظ را نداشته باشد و خمیده شود. ممکن است در محل تشکیل پلاک، رسوبات کلسیم نیز تجمع پیدا کنند و پلاک بیش از پیش محکم شود.

بیکاری پیرونی می‌تواند بر اثر اختلالات سیستم ایمنی بدن نیز ایجاد شود. سیستم ایمنی بدن وظیفه حفاظت از بدن در برابر میکروب‌ها و عفونت را بر عهده دارد اما در صورتی که دچار اختلال شود، ممکن است اشتباها به بافت های سالم خود بدن حمله کند.  حمله‌ی سیستم ایمنی به بافت آلت تناسلی می‌تواند موجب التهاب و تشکیل زخم در داخل بافت آلت شود که نهایتا منجر به تشکیل پلاک می‌شود.

علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی چیست؟


علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی چیست؟

علائم و نشانه‌های بیماری پیرونی عبارتند از:

  • وجود یک یا چند برجستگی در کناره‌های آلت تناسلی
  • درد در هنگام نعوظ یا دخول در حین رابطه جنسی
  • وجود خمیدگی در آلت تناسلی (در حالت عادی یا نعوظ)
  • کوتاه با باریک شدن آلت
  • اختلالات نعوظ

این علائم می‌توانند خفیف یا شدید باشند همچنین ممکن ایت به تدریج و یا ناگهانی ایجاد شوند. در بسیاری از موارد با گذشت زمان، درد برطرف می‌شود اما خمیدگی آلت تغییری نمی کند. در مواردی که مشکل بسیار خفیف است، ممکن است علائم بیماری به خودی خود از بین بروند و هیچ خمیدگی دائمی در آلت باقی نماند.

سوالات متداول درباره بیماری پیرونی


بیماری پیرونی چقدر شایع است؟

محققان تخمین زده اند که در حدود 1 تا 23 درصد از مردان 40 تا 70 ساله به این بیماری مبتلا می‌شوند. البته بسیاری از مردانی که به این بیماری دچار می‌شوند به خاطر حس شرم و خجالت زدگی به پزشک مراجعه نمی کنند و بنابراین ممکن است این آمار بیش از این باشد. این بیماری به ندرت در مردان جوان بروز می‌کند اما در موارد کمی در مردان با که در دهه 30 زندگی خود هستند، گزارش شده. احتمال بروز این بیماری با بالا رفتن سن، بیشتر می‌شود.

احتمال بروز بیماری پیرونی در چه کسانی بیشتر است؟


عواملی که در ادامه ذکر شده اند احتمال بروز بیماری پیرونی را افزایش می‌دهند:

فعالیت‌های خشن و پربرخورد (جنسی و غیرجنسی)

اتحام فعالیت‌های خشن و پربرخورد جنسی یا غیر جنسی می‌تواند موجب بروز آسیب‌های میکروسکوپی در آلت شود و بنابراین این دسته از افراد بیشتر در معرض بروز بیماری پیرونی هستند.

بیماری‌های خورایمنی و بافت نرم

مردانی که برخی بیماری‌های خاص خود ایمنی یا بیماری های بافت نرم را دارند، بیش از دیگران در معرض خطر بروز بیماری پیرونی هستند. برای مثال بیماری دوپویترن که به صورت که موجب انقباض و جمع شدگی انگشتان دست می‌شود و در مردانی با سن بالاتر شایع است، یکی ازین بیماری‌ها است. در حدود 15 درصد از مردانی که به بیماری یرونی مبتلا هستند، دوپویترن نیز دارند. سایر بیماری ها و مشکلات بافت نرمی که با بیماری پیرونی در ارتباط هستند عبارتند از:

  • التهاب فاسیای پلانتار: التهاب رباط کف پا و ضخیم شدن رباط در محل اتصال آن به پاشنه‌ی پا
  • اسکلرودرما: تشکیل بافت همبند به طور غیرعادی و ضخیم شدن و سفت شدن آن. این بیماری موجب درد و تورم عضلات و مفاصل می‌شود.

بیماری ها و مشکلات خود ایمنی که با بیماری پیرونی در ارتباط هستند عبارتند از:

  • بیماری لوپوس: این بیماری موجب التهاب و آسیب دیدن بیاری از بافت های بدن از جمله مفاصل، پویت، کلیه‌ها، قلب، ریه‌ها، رگ‌های خونی و مغز می شود.
  • سندرم شوگرن:  التهاب و آسیب دیدن غدد تولید کننده مخاط دهان و غدد اشکی.
  • سندرم بِهچِت (Behcet): التهاب رگ‌های خونی بدن.

داشتن سابقه خانوادگی در ابتلا به پیرونی

متخصصین عقیده دارند که بیماری پیرونی می‌تواند عامل ارثی داشته باشد و به فرزندان به ارث برسد. برای مثال، اگر پدر یا برادر شما نیز به این مشکل مبتلا بوده اند، احتمال اینکه شما نیز به آن دچار شوید بیشتر است.

سن

احتمال بروز بیماری پیرونی با بالا رفتن سن، افزایش پیدا می‌کند.  تغییرات مربوط به سن موجب تغییر قابلیت ارتجاعی در بافت های آلت تناسلی نیز می‌شود و در نتیجه آلت شخص بیشتر مستعد آسیب دیدگی است و از سوی دیگر به سختی بهبود پیدا می‌کند.

عوارض بیماری پیرونی چیست؟

عوارض بیماری پیرونی عبارتند از:

  • عدم توانایی دخول در حین رابطه جنسی
  • اختلالات نعوظ
  • اضطراب، استرس در مورد توانایی‌های جنسی و یا ظاهر آلت تناسلی
  • استرس و فشار روانی در رابطه‌های عاطفی و جنسی
  • مشکل در باروری به خاطر مسائل مربوط به نحوه دخول در حین رابطه جنسی

بیماری پیرونی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

متخصص اورولوژی بیماری پیرونی را با توجه به موارد زیر تشخیص می‌دهد:

سوابق پزشکی و خانوادگی

اورولوژیست در اولین قدم برای تشخیص بیماری پیرونی، در مورد سوابق پزشکی خانواده بیمار سوال می‌کند. پزشک برای به دست اوردن اطلاعات لازم در مورد موارد زیر وسال می‌کند:

  • توانایی شما در داشتن نعوظ کامل
  • مشکلات موجود در مورد دخول در هنگام رابطه جنسی
  • زمان بروز علائم برای اولین بار
  • سوابق پزشکی خانواده بیمار
  • داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید
  • سایر بیماری‌هایی که به آن مبتلا هستید

معاینات فیزیکی

انجام معاینات فیزیکی نیز می‌توانند به تشخیص بیماری پیرونی کمک کنند. در حین معاینه فیزیکیف لدن بیمار و از جمله آلت تناسلی ارزیابی می‌شود. معمولا به لمس کردن آلت تناسلی می‌توان وجود پلاک را حس کرد و نیازی نیست که آلت در حالت نعوظ باشد. گاهی اوقات لازم ایت که اورولوژیست، آلت را در حالت نعوظ معاینه کند. در این حالت دارویی به بیمار تزریق می‌شود که حالت نعوظ را ایجاد می‌کند.

تست های عکسبرداری

برای تعیین محل دقیق وجود پلاک در آلت تناسلی، اورولوژیست یکی از روش‌های زیر را تجویز می‌کند:

  • اولتراسوند (سونوگرافی) آلت
  • تصاویر اشعه ایکس (رادیولوژی) آلت

هر دوی این تست‌ها باید توسط تکنسین رادیولوژی انجام شود. این تست‌ها در اتاق مخصوص در کلینیک، در بیمارستان یا مراکز عکسبرداری پزشکی انجام می‌شوند و نیازی به اعمال بی حسی ندارند.اولتراسوند. این دستگاه امواج صوتی با قدرت بالا که کاملا ایمن هستند را به بافت های داخلی بدن می‌فرستد و با کمک امواج بازخوردی، تصاویر دقیقی از بافت به دست می‌دهد.برای تولید تصاویر اشعه ایکس از پرتوهای رادیواکتیو که روی صفحه‌ی فیلم ثبت می‌شوند استفاده می‌شود. بیمار برای گرفتن تصاویر اشعه ایکس ممکن است در حالت خوابیده یا ایستاده باشد و ممکن است که تکنسین از او بخواهد که برای گرفتن عکس مناسب، موقعیت خود را تغییر دهد.

بیماری پیرونی چگونه درمان می شود؟

اورولوژیست در ابتدا سعی می‌کند بیماری پیرونی را با روش‌های غیرجراحی درمان کند. هدف از درمان، کاهش درد و بازیابی توانایی جنسی بیمار است. در صورتی که بیمار درد چندانی نداشته باشد، میزان انحراف آلت او کم باشد و اختلالی در رابطه جنسی او ایجاد نکرده باشد، ممکن است هیچ نیازی به درمان نباشد، مگر این که در آینده علائم او شدت بگیرند. بیماری یرونی در بسیار موارد به خودی خود برطرف می‌شود. برای کاهش خطر بروز اختلالات نعوظ ممکن است اورولوژیست انجام تغییراتی در سبک و عادات زندگی را به بیمار توصیه کند.در مواردی که انحراف آلت تناسلی نیاز به درمان دارد می‌توان از درمان‌های زیر بهره گرفت:

تغییر عادات زندگی

برای کاهش خطر بروز اختلالات نعوظ لازم است که تغییراتی در سبک زندگی و برخی عادات داده شود:

  • ترک سیگار
  • عدم مصرف الکل
  • ورزش کردن به صورت منظم
  • اجتناب از مصرف داروهای غیرقانونی و مواد مخدر

درمان‌های غیرجراحی

1.داروها: ممکن است اورولوژیست برای کاهش انحراف آلت  برخی داروها را تجویز کند. برخی از این داروها خوراکی هستند و برخی دیگر مستقیما در آلت تزریق می‌شوند. داروی واراپامیل نیز به صورت موضعی روی پوست آلت مالیده می‌شود.

داروهای خوراکی عبارتند از:

  • ویتامین ‌E
  • پالادیوم پارا آمینو بنزوات (پوتابا)
  • کولشیسین
  • استیل-ال کارنیتین
  • پنتوکسیفیلین

داروهای تزریقی عبارتند از:

  • وارپامیل
  • اینترفرون آلفا 2b
  • استروئید
  • کولاژناز

2.درمان‌های پزشکی: ممکن است پزشک از برخی روش های درمانی برای از بین بردن بافت فیبروزی استفاده کند و اندازه‌ی پلاک و میزان خمیدگی آلت را کاهش دهد. برخی از روش‌های درمانی عبارتند از:

  • اولتراسوند با شدت بالا که بر روی پلاک فیبروزی متمرکز می‌شود.
  • پرتودرمانی که در آن اشعه‌های پرقدرت مانند اشعه ایکس به پلاک تابانده می‌شوند.
  • شاکویوتراپی- ارسال امواج الکتروشوک متمرکز و با شدت کم به پلاک .

متخصص اورولوژی ممکن است از روش یونتوفروز برای کاهش سایز پلاک استفاده کند. در این روش از جریان الکتریکی بسیار ضعیف و بدون درد برای اعمال دارو به بافت از طریق پوست استفاده می‌شود. همچنین ممکن است از دستگاه کشش مکانیکی و وکیوم برای کشش دادن و خم کردن آلت استفاده شود تا خمیدگی آلت کاهش پیدا کند.

جراحی

ممکن است متخصص اورولوژی برای برداشتن پلاک و کمک به صاف شدن آلت، انجام جراحی را تجویز کند. پزشکان در صورتی جراحی را تجویز می‌کنند که:

  • علائم بیمار هیچ بهبوده نداشته است
  • نعوظ یا دخول یا هردوی آن‌ها دردناک است.
  • خم شدن یا انحنای آلت ماتع از دخول در حین رابطه جنسی می‌شود.

برخی از بیماران ممکن است بعد از جراحی دچار عوارضی شوند و گاهی اوقات نیز، جراحی تاثیری در اصلاح تاثیرات بیماری (مانند کوتاه شدن آلت) ندارد. حتی ممکن است برخی از متدهای جراحی موجب کوتاه شدن آلت شوند. متخصصین توصیه می‌کنند که بعد از بروز علائم حاد بیماری، حداقل یک سال بگذرد و سپس جراحی انجام شود چرا که دوره‌ های بیماری پیرونی در هر یک از مردان متفاوت است. ممکن است پزشک متخصص، یکی از جراحی‌های زیر را تجویز کند:

  • گرافت بافتی: جراح اورولوژی، پلاک فیبروزی را بر می‌دارد و به جای آن گرافتی از پوست، رگ یا ماده‌ی ساخته شده از بدن حیوانات را پیوند می‌زند. این روش می‌تواند آلت را صاف کند و طول آلت را که بر اثر بیماری کوتاه شده بوده، تا حدی بلند کند. البته در برخی موارد ممکن است بیمار دچار بی حسی آلت یا اختلالات نعوظ شود.
  • کاشت دستگاه کمکی: ممکن است جراح، وسیله خاصی را در آلت قرار دهد که در هنگام نعوظ به صاف شدن آلت کمک می‌کند. کاشت ایمپلنت آلت تناسلی در صورتی انجام می‌شود که شخص هم به بیماری پیرونی و هم اختلال نعوظ دچار باشد. در برخی مواردف ایمپلنت به تنهایی می‌تواند موجب صاف شدن آلت تناسلی شود، در غیر این صورت به جز کاشت ایمپلنت باید یک یا دو جراحی دیگر انجام شوند. زمانی که ایمپلنت کاشته می‌شود، بیمار باید برای رسیدن به نعوظ از وسیله مورد نظر استفاده کند.

جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی

جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی

در جراحی پلیکاسیون، برای اصلاح خمیدگی آلت، قسمتی از جسم غاری در آلت برداشته می‌شود و یا تا زده می‌شود (یا جمع می‌شود). این کار در جهت مخالف خمیدگی آلت انجام می‌شود تا آلت در جهت مخالف کشیده شود و در نتیجه اثر پلاک فیبروزی بر خمیدگی آلت خنثی شود.جراحی پلیکاسیون برای درمان بیماری پیرونی تنها برای مردانی انجام می‌شود که:

  • میزان خمیدگی آلت در حدی است که دخول در رابطه جنسی را غیر ممکن کرده یا موجب آزار شریک جنسی مرد می‌شود
  • سایر روش های درمانی پزشکی پیش از این انجام شده و موثر نبوده اند
  • حداقل 12 ماه از زمان بروز علائم حاد بیماری گذشته باشد
  • بیمار به شرایط ثبات رسیده باشد و دیگ راحتمال بهبودی یا وخامت بیماری وجود نداشته باشد.

درست است که جراحی پلیکاسیون در حد بسیار کمی طول آلت تناسلی را کاهش می‌دهد، اما احتمال بروز عوارضی مانند اختلالات نعوظ در آن کمتر از جراحی‌های دیگر مانند جراحی گرافت است. متخصصان برای مردانی که هم به بیماری پیرونی و هم اختلال نعوظ دچار هستند، انجام روش پلیکاسیون را تجویز می‌کنند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تشخیص و شکستن سنگ حالب و کلیه با استفاده از اورتروسکوپی و لیزر

سنگ کلیه

اگر سنگ کلیه دارید یا در هنگام ادرار کردن احساس درد دارید، احتمالا پزشکتان از شما می‌خواهد که اوروتروسکوپی انجام دهید. در این روش مشکلات موجود در مجاری ادراری شما تشخیص داده شده و حتی در مواردی درمان می‌شوند. در حین انجام اروتروسکوپی، یک لوله بسیار باریک و منعطف از طریف مجرای ادرار شما وارد کلیه و لوله‌های حالب می‌شود. حالب لوله‌هایی هستند که کلیه را به مثانه متصل می‌کنند.  از طریق اروتروسکوپی پزشک می‌تواند سنگ کلیه و حالب و سایر مشکلات را تشخیص دهد.

اوروتروسکوپی روش منتخب برای درمان سنگ‌های کلیه و حالب با اندازه کوچک و متوسط است. این سنگ‌ها ممکن است در هر قسمتی از مجاری ادراری باشند.

این سنگ‌ها توسط دوربین اورتروسکوپی فرستاده شده به داخل مجرای ادرار شناسایی و محل دقیق آن‌ها تعیین می‌شود و پس از آن دکتر با لیزر اقدام به شکستن سنگ‌ها می‌کند.

عمل اورتروسکوپی توسط پزشک متخصص اورولوژی تحت بیهوشی انجام می‌شود. دکتر  به عنوان پزشک متخصص در زمینه درمان و شکستن سنگ‌های کلیه و مجاری ادراری میتواند به بیماران در این زمینه کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

چه زمانی ممکن است اورتروسکوپی انجام دهید؟


اروترسکوپی معمولا زمانی انجام می‌شود که مجاری ادرار ی شما دارای سنگ شده اند. سنگ کلیه، چیزهایی شبیه به دانه‌های شن یا سنگ هستند اما اینها سنگ واقعی نیستند بلکه از تجمع مواد معدنی و نمک‌های مختلف که ادرار هستند، به وجود آمده اند. این سنگ‌ها در کلیه تشکیل می‌شوند اما ممکن است حرکت کرده و وارد حالب شوند. متخصص اورولوژی یا همان متخصص کلیه و مجاری ادرار همچنین در صورتی که حدس بزند شما در مجاری ادرار خود ممکن است پولیپ، تومور، یا سایر بافت‌های غیرطبیعی را داشته باشید، انجام اورتروسکوپی را تجویز می‌کند. پزشک با استفاده از وسیله مخصوصی می‌تواندسنگ‌ها یا پولیپ را بردارد و یا برای انجام آزمایش نمونه برداری کند.  همچنین در صورتی که پزشک تصور کند شما عفونت مجرای ادرار یا سایر مشکلات را مجاری ادرار را دارید، ممکن است علاوه بر اورتروسکوپی، انجام تست‌های دیگری را تجویز کند از جمله:

ام آر آی برای دیدن تصاویر دقیق از کلیه، مثانه، و سایر ارگان‌های داخلی

سی تی اسکن برای تشخیص سنگ کلیه و اندازه و موقعیت آنها

آزمایش ادرار برای تشخیص عفونت

چه کسانی به اورتروسکوپی نیاز دارند؟


کسانی

اگر به مشکلات کلیه و مجاری ادراری مبتلا هستید که تشخیص داده نشده اند (مانند انسداد ادرار) انجام اورتروسکوپی به تشخیص مشکل شما کمک می‌کند. زمانی که شما به خاطر انسداد ادرار یا درد در هنگام ادرار کردن به پزشک مراجعه می‌کنید، ممکن است انجام این تست برای شما تجویز شود. تجویز تست‌های تشخیصی به نوع علائم شما و نتایج سایر تستها بستگی دارد.

گاهی اوقات پزشکان برای کمک به عمل سنگ شکنی برون اندامی کلیه از اورتروسکوپی استفاده می‌کنند تا سنگ‌های کلیه و مجاری ادرار را بشکنند. این روش بیشتر برای کسانی موثر است که:

  • زنانی که باردار هستند
  • افرادی که اضافه وزن زیاد دارند
  • افراد مبتلا به مشکلات انعقاد خون

مزایا و خطرات


اورتروسکوپ کاربردهای مختلفی برای متخصص اورولوژیست می‌تواند داشته باشد از جمله:

  • داشتن تصویری دقیق و واضح از مجاری ادراری
  • برداشتن یا شکستن سنگ‌ها
  • نمونه برداری از بافتهای مشکوک

اورتروسکوپی یک عمل سرپایی است و شما می‌توانید پس از اتمام آن به خانه بازگردید. یکی از عوارض احتمالی این عمل، زخم شدن مجرای ادرار و خونریزی خفیف است. مانند تمامی عمل‌های دیگر، خطر عفونت البته به میزان بسیار کمی وجود دارد. ممکن است بعد از انجام این عمل هنگام ادرار کردن احساس ناراحتی داشتهب اشید. در صورتی که مجرای ادراری تورم کرده باشد ممکن است ادرار کردن برای شما مشکل باشد.

در هنگام انجام اروتروسکوپی از بیهوشی عمومی استفاده می‌شود و بنابراین این عمل با عوارض جانبی احتمالی ناشی از بیهوشی نیز همراه است.

آمادگی قبل از انجام اروتروسکوپی


همیشه در مورد مراحل درمان از پزشک خود سوال کنید و در مورد دستورالعمل‌های لازم که باید قبل یا بعد از درمان انجام دهید، از او توضیح بخواهید. این دستورالعمل‌ها می‌توانند در مورد هر بیمار یا در هر کلینیک یا بیمارستان متفاوت باشند:

دستورالعمل‌های مربوط به اقدامات قبل از عمل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • زمان توقف مصرف داروهای خاص مانند رقیق کننده‌های خون
  • زمان تخلیه مثانه قبل از انجام عمل
  • زمان تهیه داروهای ضد درد (در صورت لزوم)
  • هماهنگی برای این که یک نفر بعد از عمل شما را تا خانه برساند
  • مدت زمانی که قبل از عمل نباید چیزی بخورید و بنوشید. این زمان معمولا بین ۶ تا ۸ ساعت است. و به نوع بیهوشی شما بستگی دارد. بیهوشی می‌تواند از نوع بیهوشی عمومی یا اپیدورال باشد. در روش اپیدورالْ نیمه پایینی بدن بی حس می‌شود.
  • ممکن است لازم باشد قبل از انجام عمل تست ادرار بدهید.

شما و روند پیشروی درمان باشد. بهتر است یکی از دوستان، آشنایان یا اعضای خانواذه همذاه شما باشد و اطلاعات مربوط به انجام عمل را مطالعه کند تا بدین صورت شما احساس راحتی بیشتری داشته باشید. قبل از مراجعه پزشکف تمامی سوالات خود را یادداشت کنید تا به خاطر داشته باشید که همه آن‌ها را با پزشک درمیان بگذارید. اجازه دهید در زمان مراجعه به پزشک یکی از نزدیکانتان همراه شما باشد تا به شما کمک کند مواردی که نیاز دارید را از پزشک بپرسید.

در حین انجام اورتروسکوپی چه اتفاقی می‌افتد؟


اورتروسکوپی

زمانی که بیهوشی اثر کرد، متخصص اورولوژی سر اورتروسکوپ را وارد  مجرای ادراری می‌کند. زمانی که اورتروسکوپ وارد مثانه شد، مایع استریل مخصوصی وارد مثانه می‌شود. این مایع مثانه را پر می‌کند و بنابراین دیواره‌های مثانه را می‌توان با وضوح بیشتری دید. سپس لوله‌ی اورتروسکوپ وارد لوله حال می‌شود. در صورتی که لازم باشد درون کلیه‌ها نیز دیده شود،. اورتروسکوپ تا کلیه نیز هدایت می‌شود مشاهده کامل مجاری ادرار می‌تواند تا 30 دقیقه طول بکشد. در صورتی که این عمل برای برداشتن سنگ یا نمونه برداری از بافت انجام می‌شود، مدت زمان آن بیشتر می‌شود. در یک روش دیگر، فیبر نوری که لیزر را ساطع می‌کند از طریق اورتروسکوپ وارد بدن می‌شود و سنگ‌ها را می‌شکند. در این روش از لیزر هولمیوم استفاده می‌شود و انجام آن حدود 90 دقیقه طول می‌کشد.  بعد از شکستن سنگ‌ها یک جسم شبیه سبد از سر اورتروسکوپ خارج می‌شود و سنگ‌ها را از درون مجرای ادرار جمع آوری می‌کند.

شرایط شما بعد از انجام عمل


شرایط
در برخی از بیماران یک لوله‌ی موقتی به نام استنت یا سوند در مجرای ادراری قرار داده می‌شود. از انجایی که ممکن است مجرای اداری بعداز عمل متورم باشد، این لوله موجب می‌شود که تا زمان بهبودی کامل مجرای ادراری، راه خروج ادرار از مثانه بسته نشود. همچنین ممکن است سرمی به شما تزریق شود تا تعادل مایعات و الکترولیت‌های بدن شما مجددا برقرار شود. بعد از اتمام عمل ممکن است مستقیما به اتاق خود در بخش منتقل شوید و یا مدت کوتاهی در اتاق ریکاوری باشید و سپس به بخش منتقل شوید. در این زمان ضربان قلب، فشار خون و میزان درد شما مرتبا تحت نظر خواهد بود. سوند قرار داده شده معمولا ظرف مدت کوتاهی بعد از عمل برداشته می‌شود. اگر خودتان بتوانید به طور کارامد ادرار کنید، تب نداشته باشید و درد شما چندان زیاد نباشد، از بیمارستان مرخص می‌شوید. ممکن است درد خفیف تا متوسطی در زیر شکم داشته باشید و احساس اضطرار شما برای رفتن به دستشویی شدید شود. این عوارض معمولا به خاطر گذاشتن اورتروسکوپ یا سوند است و بعد از مدتی برطرف می‌شوند. برای رفع این عوارض نیز داروهیی وجود دارند بنابراین اگر مشکلی دارید، تردید نکنید و آن را با پزشک خود در میان بگذارید.  

شرایط شما در هنگام بازگشت به خانه


پزشک یا پرستار در هنگام مرخص شدن در مورد استراحت کردن، رانندگی کردن و انجام فعالیت‌های فیزیکی نکات لازم را به شما می‌گویند. در صورتی که سوند شما قبل از خروج از بیمارستان برداشته نشده است، پزشک در مورد زمان برداشتن سوند به شما اطلاع می‌دهد. ممکن است لازم باشد که سوند بین چند روز تا چند هفته در مجرای ادراری باقی بماند. از آنجایی که وسالی وارد مجرای ادراری شما شده اندف ممکن است دچا برخی از علائم شوید. این علائم معمولا بهد از گذشت چند هفته برطرف می‌شوند:

  • احساس درد در هنگام ادرار کردن
  • وجود مقادیر کم خون در ادرار
  • احساس ناراحتی در ناحیه مثانه یا کلیه در هنگام ادرار کردن
  • ادرار به دفعات بیشر و احساس اضطرار بای ادرار کردن

سعی کنید به صورت مرتب مایعتن بنوشید اما در هر نوبت مقدار کمی مایعات مصرف کنید. گاهی اوقات وجود یک لخته خون باعث بروز درد می‌شود. ادرار دارای ماده ای نام اوروکیناز است که باعث حل شدن لخته خون می‌شود. اگر علی رقم مصرف مسکنف همچنان درد شما ادامه داشت، با بیمارستان یا پزشک خود تماس بگیرید.

اقدامات لازم در هفته‌ی  اول بعد از عمل


  • سعی کنید مایعات کافی بنوشید. در مجموع باید 1.5 لیتر مایعات در طول روز بنوشید تا جریان ادرار به راحتی برقرار شود و تکه‌های ریز سنگ از کلیه و مجاری ادرار خارج شوند.
  • سعی کنید طی یک هفته‌ی بعد از عمل، مقاربت جنسی نداشته باشید تا از بروز عفونت مجرای ادرار جلوگیری کنید.
  • سبزیجات بیشتر و گوشت کمتر مصرف کنید تا مدفوع شما نرم تر بشود. اگر در هنگام دفع مدفوع فشار کمتری به خودتان وارد کنید، این موضوع به روند بهبودی شما کمک می‌کند.
  • طی یک هفتهی اول به بدن خودتان استراحت بدهید. شما می‌توانید نهایتا اجسامی با وزن 5 کیلو را بلند کنید و می‌توانید راه بروید.  بعد از یک هفته می‌توانید ورزش و دوچرخه سواری را آغاز کنید.

چه زمان باید به پزشک یا بیمارستان زنگ بزنید؟


  • در صورت داشتن تب بالای 38.5 درجه
  • داشتن احساس سوزش شدید در هنگام ادرار کردن
  • عدم توانایی ادرار کردن
  • وجود مقادیر زیاد خون در ادرار که با استراحت و مصرف مایعات بهبودی پیدا نمی کند.
  • داشتن درد شدید علی رقم خوردن مسکن

در صورت داشتن درد یا خونریزی شدید و یا در صورت عدم بهبودی علائم یا شدید شدن آنها بعد از مرخصی از بیمارستان حتما باید به پزشک خود مراجعه کنید.  داشتن درد شدیدف تب و لرز از علائم عفونت هستند و در صورت داشتن این علائم باید به پزشک اطلاع دهید. پزشک برای پیشگیری یا درمان عفونت برای شما انتی بیوتیک تجویز می‌کند.

پیگیری جلسات


قبل از ترک کردن بیمارستان زمان مراحعات بعدی شما به پزشک تعیین می‌شود. جلسات بعدی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • بررسی نتایج آزمایش شما
  • چک کردن نتایج عکس‌های رادیولوژی یا سونوگرافی
  • برداتن استنت JJ (سوند)

سنگ‌های برداشته شده از مجرای ادراری به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند تا ترکیب انها مشخص شود.  بازگشت نتایج آزمایش ممکن است چند هفته طول بکشد. بر اساس نتایج این آزمایش و همچنین آرمایش خون و ادرلر، پزشک می‌تواند تعیین کند که شما در معرض خطر بروز مجدد سنگ کلیه و حالب هستید یا خیر.

همچنین ممکن است پزشک انجام عکسبرداری رادیولوژی یا سونوگرافی را تجویز کند تا در صورت وجودف سنگ‌هایی که هنوز خارج نشده اند را شناسایی کند. همچینن با کمک این عکس‌ها پزشک مطمئن می‌شود که ادرار راه خرجی به سمت بیرون دارد و مجرای ادراری بسته شنده است.

معمولا برداشتن سوند کمتر از چند دقیقه طول می‌کشد. در هنگام برداشتن سوند ممکن است در زیر شکم خود احساس درد خفیف تا متوسط داشته باشید و همچنین احساس اضطرار شدید برای رفتن به دستشویی داشته باشید. این علائم معمولا به خطر سوند ایجاد می‌شوند. برای رفع این علائم داروهایی وجود دارد پس در صورت داشن این علائم به پزشک اطلاع دهید.

اگر نتایج آزمایش نشان دهند که ریسک تشکیل مجدد سنگ زیاد است، پزشک شما را ارزیابی متابولیسمی می‌کند.  ارزیابی متابولیسمی یک سری آزمایشات خون ادرار متوالی است که می‌تواند علل احتمالی تشکیل سنگ را نشان دهد. بسته به نتایج این آزمایشات، ممکن است آزمایشات دیگری تجویز شوند و یا پزشک به علت تشکیل سنگ پی ببرد و توصیه‌هایی برای پیشگیری از تشکیل سنگ به شما بکند. علاوه بر تغییر سبک زندگی و رژیم غذایی ممکن است لازم باشد داروهایی مصرف کنید که ریسک تشکیل سنگ را کاهش می‌دهند. این داروها به طور کلی عوارضی ندارند و یا عوارض آنها بسیار خفیف است.

حتی اگر احتمال تشکسل مجدد سنگ در کلیه یا مجاری ادراری شما کم باشد، باز هم پزشک و پرستاران برخی توصیه‌ها را به شما می‌کنند تا در سبک زندگی و عادات خود تغییراتی ایجاد کنید از جمله:

  • افزایش میزان مصرف مایعات در طول روز تا 2.5 الی 3 لیتر
  • داشتن رژیم غذایی متعادل با میزان گوشت کمتر و سبزیجات و فیبر بیشتر و مصرف میزان متعادل از کلسیم و میزان کمتری از پروتئین حیوانی
  • داشتن وزن متعادل و انجام میزان کافی از فعالیت فیزیکی

درمان جراحی و غیرجراحی بیضه نزول نکرده(بیضه نهان یا بیضه داخل شکم)

بیضه نزول نکرده در عموم نامتعارف است، اما در بین نوزادان پسری که قبل از موعد متولد می‌شوند رایج است. اکثر اوقات، بیضه نهفته در اولین ماه‌های تولد، به محل مناسب خود حرکت می‌کند. اگر بیضه نهفته‌ی فرزند شما خودش را اصلاح نکرد، با جراحی می‌توان بیضه را به کیسه بیضه تغییر مکان داد.
بیضه

بیضه نهفته (کریپتورکیدیسم) به بیضه‌ای می‌گویند که قبل از تولد به محل مناسبش در کیسه پوستی آویزان در زیر آلت تناسلی (کیسه بیضه) حرکت نکرده است. معمولا فقط یک بیضه تحت تاثیر قرار می‌گیرد، اما در حدود 10 درصد هر دو بیضه نهفته می‌شوند.

برای درمان مشکل عدم نزول بیضه و بیضه پنهان لازم است به متخصص اورولوژِی با تجربه در مشکلات کودکان مراجعه کرد و با تشخیص و درمان به موقع از بروز مشکلات آتی پیشگیری کرد . دکتر …. به عنوان متخصص اورولوژیست حرفه ای میتواند در درمان این مشکل به مراجعان عزیز کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ماتماس حاصل فرمایید.

علت عدم نزول بیضه چیست؟


دلیل اصلی بیضه نزول نکرده ناشناخته است. ترکیبی از عامل ژنتیک ، سلامتی مادر و دیگر عوامل محیطی ممکن‌است هورمون‌ها، تغییرات جسمی و فعالیت عصب را مختل کنند که روی روند تکامل بیضه‌ها تاثیر می‌گذارد.


اصلی‌ترین علامت بیضه پنهان، ندیدن یا حس نکردن بیضه در محل مورد انتظار در کیسه بیضه است.

بیضه‌ها حین تکامل جنین، در شکم تشکیل می‌شوند. طی چند ماه آخر رشد نرمال جنین، بیضه‌ها بتدریج از شکم ازطریق لوله‌ای شبیه معبر در کشاله ران (کانال مغبنی) به سمت کیسه بیضه پایین می‌آیند. این فرآیند در بیضه نزول نکرده، متوقف شده یا به تعویق افتاده است.

بیضه پنهان

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

بیضه نزول نکرده معمولا کمی بعد از تولد با معاینه کودک مشخص می‌شود. اگر کودکتان بیضه نهفته دارد، از پزشکتان بپپرسید چند وقت یکبار نیاز به معاینه دارد. اگر بیضه تا 4 ماهگی کودکتان به سمت کیسه بیضه حرکت نکرده باشد، احتمالا دیگر خود را اصلاح نمی‌کند.

تا زمانی که سن کودکتان کم است، درمان بیضه نهفته هنوز می‌تواند خطر عوارض بعدی آن در زندگی مثل ناباروری  و سرطان بیضه را کاهش دهد.

پسران بزرگتری – از نوزادی تا قبل از نوجوانی – که در بدو تولد بیضه‌هایشان بطور نرمال پایین آمده اند، ممکن‌است در آینده یکی از بیضه‌ها‌ بنظر نهفته شود. این حالت احتمالا بیانگر موارد زیر است:

  • جمع شدگی بیضه که با حرکت عقب و جلوی بیضه بین کیسه بیضه و کشاله ران اتفاق می‌افتد، و احتمالا براحتی بوسیله دست طی آزمایش فیزیکی به کیسه بیضه هدایت می‌شود. این مشکل غیرطبیعی نیست و بدلیل رفلکس عضله در کیسه بیضه رخ می‌دهد.
  • بیضه بالا رونده یا بیضه نهفته اکتسابی، وضعیتی است که در آن بیضه به کشاله ران بازگشته و نمی‌تواند براحتی با دست به کیسه بیضه هدایت شود.

اگر هر تغییری در اندام تناسلی کودکتان مشاهده کردید یا نسبت به رشد او نگران هستید، با پزشک مشورت کنید.

عوامل پرخطر


عواملی که ممکن‌است خطر بیضه نزول نکرده در نوزاد را افزایش دهند شامل موارد زیر می‌شوند:

  • وزن کم نوزاد
  • تولد زودهنگام
  • سابقه خانوادگی بیضه پنهان یا دیگر مشکلات مربوط به رشد اندام تناسلی
  • وضعیت جنین که می‌تواند رشد او را محدود کند، مثل سندروم داون یا نقص دیواره شکمی
  • مصرف الکل در طول دوران بارداری توسط مادر
  • سیگار کشیدن مادر یا قرار گرفتن در معرض دود غیر مستقیم
  • قرار گرفتن والدین در معرض آفت‌کش‌ها

برای رشد بیضه و عملکرد نرمال آن، بیضه‌ها باید کمی خنک‌تر از دمای نرمال بدن باشند. کیسه بیضه این محیط خنک را مهیا می‌کند. عوارض نبود بیضه در محلی که باید، شامل موارد زیر می‌شود:

سرطان بیضه

سرطان بیضه معمولا در سلول‌هایی از بیضه که اسپرم نابالغ تولید می‌کنند آغاز می‌شود. دلیل سرطانی شدن این سلول‌ها ناشناخته است. مردانی که بیضه نهفته داشته‌اند بیشتر در معرض خطر سرطان بیضه هستند.

این خطر برای افرادی که بیضه نهفته‌شان در شکم است بیشتر است تا کسانی که در کشاله ران است، و همینطور در مورد حالتی که هردو بیضه نهفته اند. جراحی اصلاح بیضه نزول‌نکرده ممکن‌است خطر سرطان بیضه در آینده را کاهش دهد، ولی آن را از بین نمی‌برد.

مشکلات باروری

مقدار اسپرم کم، کیفیت ضعیف اسپرم و کاهش قدرت باروری در بین مردانی که بیضه نهفته داشته‌اند احتمال بیشتری دارند. این موضوع می‌تواند بدلیل رشد غیرعادی بیضه باشد، و اگر دیرتر درمان شده باشد، بدتر هم می‌شود.

دیگر عوارض مربوط به محل عیرعادی بیضه نهفته شامال موارد زیر می‌شود:

پیچ خوردگی بیضه

پیچ خوردگی بیضه  پیچش طناب اسپرماتیک است، که شامل رگ‌های خونی، اعصاب و کانالی است که مایع منی را از بیضه به آلت تناسلی حمل می‌کند. این وضعیت دردناک جریان خون به بیضه را قطع می‌کند.

اگر فورا درمان نشود، ممکن‌است باعث از دست دادن بیضه شود. پیچ خوردگی بیضه اغلب در بیضه‌های نهفته  10برابر بیشتر از بیضه‌های نرمال اتفاق می‌افتد.

تروما

اگر بیضه درکشاله ران باشد، ممکن‌است در اثر فشار استخوان شرمگاهی آسیب ببیند.

فتق کشاله ران

اگر دهانه بین شکم و کانال مغبنی خیلی گشاد باشد، بخشی از روده‌ها می‌تواند به کشاله ران هل داده شود و باعث فتق کشاله ران شود.


بیضه داخل شکم
اگر کودکتان بیضه نهفته دارد، پزشک برای تشخیص و درمان احتمالی، جراحی را توصیه می‌کند:
لاپاروسکوپی.یک لوله کوچک شامل دوربین که از طریق یک بریدگی کوچک به شکم کودکتان وارد می‌شود. لاپاروسکوپی برای جابجا کردن بیضه داخل شکمی انجام می‌شود.
پزشک ممکن‌است قادر به اصلاح بیضه نهفته حین عمل باشد، اما در بعضی موارد جراحی دیگری هم نیاز است. درنهایت، لاپاروسکوپی ممکن‌است بیضه را نشان ندهد یا مقدار کوچکی از بافت بیضه‌ای بی‌فایده‌ای را نشان دهد که کلا برداشته می‌شود.
جراحی باز.در بعضی موارد معاینه مستقیم شکم یا کشاله ران از طریق برش بزرگتری لازم است.
بعد از تولد، اگر پزشک نتواند هیچ بیضه‌ای در کیسه بیضه پیدا کند، ممکن‌است برای تایید اینکه هیچ بیضه‌ای وجود ندارد که بخواهد نهفته باشد آزمایش‌های بیشتری تجویز کند. در بعضی موارد اگر بیضه‌ای وجود نداشته باشد، و بلافاصله بعد از تولد مشخص و درمان نشود می‌تواند باعث مشکلات پزشکی جدی شود.
معمولا تست عکس‌برداری، مثل مافوق صوت و ام‌آر‌آی، برای تشخیص بیضه نهفته تجویز نمی‌شوند.


هدف از درمان، حرکت بیضه پایین نیامده به محل مناسب آن در کیسه بیضه است. درمان قبل از سن 1 سالگی ممکن‌است خطر عوارض بیضه پایین نیامده، مثل ناباروری و سرطان بیضه را کاهش دهد. اقدام هرچه زودتر بهتر است، اما توصیه شده که جراحی قبل از 18 ماهگی انجام بگیرد.

جراحی

بیضه نهفته معمولا با جراحی اصلاح می‌شود. جراح بدقت بیضه را به کیسه بیضه می‌برد و به محل بخیه می‌کند (ارکیوپکسی). این جراحی می‌تواند هم از طریق لاپاروسکوپی هم عمل باز انجام گیرد.

جراحی کودک به چند عامل بستگی دارد، مثل سن کودک و شدت سختی جراحی. جراح احتمالا توصیه می‌کند در سن 6 ماهگی و قبل از 12 ماهگی جراحی انجام شود. درمان زودتر با جراحی بنظر می‌رسد خطر عوارض بعدی را کاهش می‌دهد.

در بعضی موارد، ممکن‌است بیضه به اندازه کافی رشد نکرده باشد، و بافت غیرطبیعی یا مرده‌ای داشته باشد. در این حالت جراح بافت بیضه را کلا برمی‌دارد.

اگر کودکان فتق کشاله ران ناشی از بیضه نهفته، هم دارد، حین جراحی فتق هم درمان می‌شود.

جراح، بعد از جراحی، بیضه را معاینه می‌کند تا ادامه رشد، عملکرد صحیح و باقی ماندن بیضه در محلی که باید، را مشاهده کند. معاینه احتمالا شامل موارد زیر می‌شود:

  • آزمایشات فیزیکی
  • تست مافوق صوت کیسه بیضه
  • آزمایش سطح هورمون

درمان هورمونی

درمان هورمونی شامل تزریق هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) می‌شود. این هورمون می‌تواند باعث حرکت بیضه به سمت کیسه بیضه شود. درمان هورمونی معمولا تجویز نمی‌شود زیرا اثر آن کمتر از جراحی است.

درمان‌های دیگر

اگر کودکتان یک یا هر دو بیضه را ندارد – بطور مادرزادی یا در اثر جراحی – احتمالا پروتز محلول نمک بیضه گزینه خوبی برای قرار گرفتن در کیسه بیضه در اواخر دوران کودکی یا نوجوانی است.

اگر کودکتان حداقل یک بیضه سالم هم ندارد، پزشک احتمالا او را به یک متخصص هورمون و غدد (اندوکرینولوژیست) ارجاع می‌دهد تا درمان‌های هورمونی بیشتری در صورت لزوم برای بلوغ جنسی و جسمی انجام پذیرند.

نتایج

ارکیوپکسی رایج‌ترین روش جراحی برای اصلاح یک بیضه نهفته است که تقریبا 100 درصد احتمال موفقیت دارد. احتمال باروری مردان بعد از جراحی با یک بیضه نهفته تقریبا نرمال است، اما برای مردانی که هردو بیضه آن‌ها نهفته است این احتمال به 65 درصد کاهش می‌یابد. جراحی احتمالا خطر سرطان بیضه را کاهش می‌دهد، اما کاملا این خطر را برطرف نمی‌کند.


حتی بعد از جراحی اصلاحی، بررسی وضعیت بیضه برای اطمینان از رشد نرمال آن، اهمیت دارد. شما می‌توانید با آگاهی از رشد بدن کودکتان، به او کمک کنید. هنگام تعویض پوشک بچه یا حمام کردن او، جایگاه بیضه‌ها را بررسی کنید.

وقتی کودکتان به سن بلوغ نزدیک می‌شود با او راجع به تغییرات نرمال بدنش صحبت کنید و نحوه بررسی بیضه‌ها توسط خودش را به اوتوضیح دهید.بررسی بیضه‌ها توسط خود شخص مهارت مهمی برای تشخیص تومورهای احتمالی است.


اگر فرزندتان یک یا دو بیضه نهفته دارد، ممکن‌است نسبت به ظاهرش حساس شود. او احتمالا از اینکه با دیگر دوستان و هم‌کلاسی‌هایش متفاوت است، احساس نگرانی می‌کند، مخصوصا اگر مجبور به تعویض لباس در رختکن و جلوی دیگران باشد. تمهیدات زیر احتمالا برای مقابله با نگرانی به او کمک می‌کنند:

  • به فرزندتان هنگام صحبت راجع به کیسه بیضه و بیضه‌ها، استفاده از کلمات صحیح را آموزش دهید.
  • به او توضیح دهید که در کیسه بیضه دو بیضه وجود دارد. اگر او یکی از آن‌ها یا هردو را ندارد، با تشریح کامل موضوع به او بفهمانید که هنوز یک پسر سالم است.
  • به او یادآوری کنید که او بیمار یا در معرض بیماری نیست.
  • راجع به اینکه پروتز گزینه‌ی خوبی برای اوست، با او صحبت کنید.
  • به او در تمرین پاسخ به کسانی که او را دست می‌اندازند یا درباره‌ی وضعیتش از او سوالاتی می‌پرسند کمک کنید.
  • برای او شورت بوکس گشاد و مایوای بخرید که وضعیتش به هنگام تعویض لباس و ورزش کمتر جلب توجه کند.
  • از علائم نگرانی و خجالتی بودن، مثل شرکت نکردن در ورزش‌هایی که معمولا از آن‌ها لذت می‌برد، آگاه باشید.

بیضه نهفته معمولا در بدو تولد تشخیص داده می‌شود. پزشک خانوادگی یا متخصص اطفال معمولا با ویزیت یا آزمایش‌های منظم، به معاینه وضعیت فرزندتان ادامه می‌دهد.

برای آمادگی به هنگام ملاقات با پزشک، لیستی از سوالاتی که از او دارید تهیه کنید. سوال‌ها احتمالا به شرح زیراند:

  • چند وقت یکبار برای ویزیت برنامه‌ریزی کنم؟
  • آیا در خانه هم می‌توانم هر تغییری در بیضه نهفته را تشخیص دهم؟
  • پیشنهاد شما برای ملاقات با متخصص چه زمانی است؟
  • فرزندم به چه آزمایش‌هایی نیاز دارد؟
  • گزینه‌های درمانی پیشنهادی شما چه هستند؟
  • آیا دفترچه راهنما یا بروشوری در این مورد وجود دارد؟ چه وب‌سایت‌هایی پیشنهاد می‌کنید؟

برای پرسیدن سوالات بیشتر بهنگام ملاقات دکتر، تردید نکنید.


پزشک کشاله ران نوزاد پسر را معاینه می‌کند. اگر بیضه در کیسه بیضه قرار ندارد، با فشار آهسته روی پوست بدنبال محل دقیق آن می‌گردد. پزشک برای معاینه احتمالا از روغن‌مانند استفاده می‌کند.

اگر پزشک حس کند بیضه در کانال کشاله‌ای قرار گرفته به‌آرامی تلاش می‌کند آن را به سمت کیسه بیضه حرکت دهد. اگر بیضه تا نیمه راه بسمت کیسه بیضه حرکت کرد، اگر با حرکت دادن آن در کودک درد یا رنجشی حاصل شد، یا اگر بیضه فورا به محل اولیه‌اش بازگشت، احتمالا تشخیص پزشک، بیضه نزول نکرده است. اگر بیضه نسبتا براحتی بسمت کیسه بیضه برای یک لحظه حرکت داده شود، احتمالا تشخیص پزشک، جمع شدگی بیضه است.

اگر فرزندتان بیضه نهفته دارد و تا نزدیک 6 ماهگی محل آن مشخص نشود، پزشک برای معاینات بیشتر، شما را به متخصص اختلالات اندام تناسلی و مجاری ادرار کودکان (اورولوژیست کودکان) یا جراح کودکان ارجاع می‌دهد.

رفع تنگی اتصال حالب به کلیه با جراحی پیلوپلاستی لاپاراسکوپیک

رفع تنگی اتصال حالب

حالب ساختار لوله‌ای نازک و بلند است که طول آن 35 تا 4 سانتی متری است که ادرار تولید شده در کلیه را به مثانه منتقل می‌کند. ادرار به‌وسیله یک فرآیند به نام حرکات لوله گوارشی یا پریستالسی منتقل می‌شود. حالب به‌طور فعال ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کند.انسداد مجاری ادراری وضعیتی است که در محل اتصال که در آن اوره به کلیه منتقل می‌شود انسداد رخ می‌دهد. این امر سبب کاهش جریان ادرار در ناحیه کورتور و افزایش فشار مایع درون کلیه می‌شود. افزایش فشار داخل کلیه می‌تواند در طول زمان سبب بدتر شدن عملکرد کلیه شود. انسداد می‌تواند یا مادرزادی باشد (بیمار با آن متولد می‌شود) یا در طول زمان به دلیل ضربه یا تغییر شکل بدنی به دلیل افزایش سن رخ دهد. انسداد می‌تواند به علت بافت اسکار، رگ‌های خونی یا به‌ندرت تومور باشد.

پیلوپلاستی یک روش جراحی برای از بین بردن انسداد در حالب به علت باریک شدن لوله‌ی متصل به کلیه است. پس از رفع انسداد، حالب به کلیه دوباره متصل می‌شود و یک استنت به‌منظور ترمیم و تخلیه ادرار از کلیه قرار می‌گیرد.

برای درمان تنگی محل اتصال حالب به کلیه لازم است با تشخیص پزشک اورولوژیست تحت درمان قرار بگیرید تا در صورت لزوم جراحی پیلوپلاستی انجام شود. دکتر به‌عنوان پزشک اورولوژیست می‌تواند در درمان این بیماری و انجام جراحی پیلوپلاستی به شما کمک کند.برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ما تماس حاصل فرمایید.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی ( UPJ ) چیست؟


تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی

اتصال حالب به لگنچه جایی است که در آن لگنچه کلیوی به حالب متصل می‌شود. تنگی محل اتصال حالب به لگنچه انسداد در این ناحیه را توصیف می‌کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه جریان ادرار را به مثانه متوقف می‌کند، باعث بازگشت ادرار به کلیه‌ها و هیدرونفروز کلیه می‌شود.انسداد یک‌طرفه اتصال حالب به لگنچه شایع‌ترین بیماری انسدادی است که اغلب در هنگام سونوگرافی مادر در دوران بارداری مشخص می‌شود.

علل


انسداد اتصال حالب به لگنچه معمولاً در طول رشد جنین رخ می‌دهد. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که اتصال بین حالب و لگن کلیوی محدود شود. به‌طور معمول در کودکان بزرگ‌تر، انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین ممکن است باعث شود که یک رگ خونی در موقعیت اشتباه قرار گیرد، از حالب عبور و تنگی ایجاد کند. انسداد اتصال حالب به لگنچه همچنین می‌تواند به علت بافت اسکار، عفونت، پولیپ خوش‌خیم یا سنگ کلیه باشد.

علائم و نشانه‌ها


با توجه به افزایش استفاده از تصویربرداری قبل از زایمان، انسداد UPJ ممکن است قبل از ایجاد هرگونه علائم تشخیص داده شود. در صورت تشخيص هرگونه هیدرونفروز، نوزاد در طول بارداري و پس از تولد تحت مراقبت قرار خواهد گرفت. هنگامی‌که نوزاد متولد شود، مطالعات تصویربرداری بیشتر ممکن است برای تائید انسداد استفاده شود. کودکان بزرگ‌تر ممکن است درد کلیه یا کمردرد داشته باشند. درد ممکن است با تهوع و استفراغ مرتبط باشد. سایر علائم ممکن است شامل ادرار خونی، عفونت مجاری ادراری (اغلب همراه با تب) یا حتی ممکن است درد مبهم شکمی باشد.

تست و تشخیص


شما می‌توانید انواع آزمایشات را برای تأیید تشخیص و ارزیابی وضعیت خود انجام دهید.

اولتراسوند مثانه و کلیه (RBUS)  

 این روش از امواج اولتراسوند به‌منظور بررسی کلیه‌ها و مثانه استفاده می‌کند. این روش پزشک را قادر می‌سازد تا درجه هیدرونفروز (انسداد کلیه) را تعیین کند.

اسکن MAG III کلیه

 این بررسی به پزشک کمک می‌کند تا چگونگی عملکرد هر کلیه و درجه انسداد را تعیین کند. تزریق وریدی (IV) راه‌حل مخصوص برای تزریق یک ایزوتوپ در وریدهای کودک است.  ایزوتوپ باعث می‌شود که کلیه‌ها به‌وضوح دیده شوند. تصاویر کلیه‌ها با یک دستگاه بزرگ که در اطراف کودک شما می‌چرخد، گرفته می‌شود.

ام آر آی/ ام آر یو

ام آر آی یک روش تشخیصی بدون تشعشع است که از ترکیبی از یک آهنربای بزرگ، رادیوفرکوما و یک رایانه برای تولید تصاویر دقیق بدن استفاده می‌شود. ام آر یو تصاویر دقیق کلیه‌ها، حفره‌ها و مثانه را ایجاد می‌کند. برای این مطالعه کودک شما نیاز به IV و کاتتر دارید. کودک شما اگر کوچک است ممکن است نیاز به بی‌حسی داشته باشد و ممکن است تحمل مدت‌زمان مطالعه، که معمولاً 40 دقیقه است، برایش دشوار باشد.

تنگی محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی در کودکان


انسداد محل اتصال حالب به لگنچه کلیوی (UPJ) در ناحیه‌ای است که لگن کلیوی (بخشی از کلیه) یکی از لوله‌ها (حالب ها) ادرار را به مثانه منتقل می‌کند. این مشکل معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که یک کودک هنوز در رحم رشد می‌کند و مشکل مادرزادی (از زمان تولد) نامیده می‌شود. اغلب اوقات، انسداد هنگامی ایجاد می‌شود که محل اتصال بین حالب و لگن کلیوی تنگ شود و سبب ایجاد ادرار و آسیب رساندن به کلیه  می‌شود. این حالت همچنین می‌تواند زمانی ایجاد شود که یک رگ خون در جای اشتباه روی حالب قرار گیرد.انسداد UPJ اغلب علت انسداد ادراری در کودکان است و در حال حاضر معمولاً در طول مطالعات اولتراسوند قبل از تولد تشخیص داده می‌شود. در بعضی موارد مشکل تا بعد از تولد دیده نمی‌شود.

لاپاراسکوپی پیلوپلاستی


لاپاراسکوپی پیلوپلاستی روشی ایمن و مؤثر برای انجام عمل جراحی با روش حداقل تهاجمی برای بازسازی تنگی یا زخم محل اتصال حالب و کلیه است.این جراحی برای ترمیم انسداد یا تنگی حالب در محلی که کلیه را ترک می‌کند استفاده می‌شود. این اختلال انسداد مجاری ادرار (UPJ) نامیده می‌شود که منجر به تخلیه ضعیف ادرار از کلیه می‌شود. انسداد UPJ به‌طور بالقوه می‌تواند باعث درد شکم و پهلو، ایجاد سنگ، عفونت، فشارخون بالا و بدتر شدن عملکرد کلیه شود.در مقایسه با روش معمول جراحی باز، پیلوپلاستی لاپاروسکوپی موجب کاهش قابل‌توجه درد پس از عمل، کاهش زمان بستری در بیمارستان و بازگشت سریع‌تر به كار و فعالیت‌های روزانه می‌شود و ازنظر زیبایی نیز بهتر است و نیز همانند روش باز نتایج مطلوب است.

مشاوره قبل از عمل


در طول مشاوره اولیه خود با جراح، او گزارشات پزشکی مانند نتایج معاینات، سوابق پزشکی و عکس‌برداری‌های اشعه ایکس (مانند سی‌تی‌اسکن، ام آر آی، سونوگرافی، اسکن کلیه و غیره) را بررسی خواهد کرد.معاینه فیزیکی کوتاه نیز در زمان مراجعه شما انجام خواهد شد. اگر جراح تعیین کند که شما داوطلب مناسب برای عمل جراحی هستید، تاریخ جراحی برای شما تنظیم خواهد شد.
توجه: بسیار مهم است که شما تمام عکس‌برداری‌های اشعه ایکس خود را جمع‌آوری کرده و در مشاوره اولیه به جراح خود ارائه دهید.

قبل از جراحی


از آنجا که به بیماران اجازه داده نمی‌شود که در روز قبل از عمل جراحی برای انجام آزمایشات در بیمارستان بستری شوند شما باید یک قرار ملاقات برای انجام آزمایش قبل از عمل با پزشک در یک ماه قبل از تاریخ جراحی مشخص کنید.هنگامی‌که تاریخ جراحی قطعی شد شما یک فرم همراه با یک توضیح برای ارائه به پزشک  به‌منظور انجام آزمایش‌های قبل از عمل جراحی دریافت خواهید کرد.  آزمایش‌ها عبارتند از:

  • معاینه بدنی
  • الکتروکاردیوگرام (EKG)
  • شمارش کامل خون (CBC)
  • مشخصات انعقاد خون (PT / PTT)
  • پنل جامع متابولیک (مشخصات شیمی‌درمانی خون)
  • آزمایش ادرار

آماده‌سازی برای جراحی


آسپرین، موترین، ایبوپروفن، ادویل، ویتامین E، تیکلوپیدین، وارفارین، انوکساپرین، سلبرکس، وولتارن، ويوايكس ايكس، پلاویکس و برخی از داروهای دیگر آرتروز می‌تواند باعث خونریزی شود و باید از یک هفته قبل از تاریخ جراحی از مصرف آن‌ها اجتناب شود (اگر مطمئن نیستید که کدام داروها را قبل از عمل جراحی باید متوقف کنید لطفاً با جراح خود مشورت کنید. هیچ دارویی را بدون اجازه پزشک متوقف نکنید.)

از بعد از نیمه‌شب در روز عمل جراحی از خوردن و نوشیدن اجتناب کنید و شب قبل از عمل جراحی یک بطری منیزیم سیترات (از داروخانه خریداری کنید) بنوشید. فقط مایعات شفاف را برای یک دوره 24 ساعته قبل از تاریخ عمل جراحی مصرف کنید. مایعات شفاف مایعاتی هستند که شما می‌توانید طرف دیگر آن را ببینید. لطفاً رژیم زیر را دنبال کنید.

به یاد داشته باشید بعد از نیمه‌شب قبل از عمل جراحی، هیچ غذا و نوشیدنی را مصرف نکنید.مایعات شفاف قابل‌مصرف عبارتند از:

  • آب
  • آب‌گوشت شفاف (بدون خامه، گوشت، رشته‌فرنگی و غیره)
  • آب مرغ
  • آب‌گوشت گاو
  • آبمیوه (غیر از آب‌پرتقال یا آب گوجه‌فرنگی)
  • آب سیب
  • آب انگور
  • آب‌آلبالو
  • لیموناد
  • چای (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • قهوه (شما می‌توانید شیرین‌کننده‌هایی غیر از کرم یا شیر اضافه کنید)
  • ژله شفاف (بدون میوه)

خطرات و عوارض


اگرچه ثابت‌شده است که این روش بسیار امن است اما همانند هر روش جراحی دیگر، خطرات و عوارض بالقوه وجود دارد. میزان ایمنی و عوارض در مقایسه با جراحی باز مشابه است. خطرات احتمالی عبارتند از:

  • خونریزی: از دست دادن خون در این روش معمولاً جزئی (کمتر از 100 سی‌سی) و انتقال خون به‌ندرت موردنیاز است. اگر قبل از عمل جراحي شما همچنان علاقه‌مند به انتقال خون اتولوگ (اهدا خون خود) هستيد، بايد جراح خود را آگاه کنيد.
  • عفونت: برای همه بیماران قبل از شروع عمل جراحی از آنتی‌بیوتیک‌های وریدی وسیع‌تری استفاده می‌شود تا احتمال بروز عفونت را پس از جراحی کاهش دهند. اگر علائم یا نشانه‌های عفونت بعد از جراحی (تب، ترشح از برش، افزایش ادرار، ناراحتی، درد یا هر چیزی که ممکن است در مورد آن نگران باشید) ایجاد شد، لطفاً با پزشک تماس بگیرید.
  • فتق: فتق در محل‌های برش به‌ندرت اتفاق می‌افتد زیرا کلیه نقاط مهم دربرش ها با دقت در پایان عمل جراحی بسته می‌شوند.
  • آسیب بافت / ارگان: اگرچه غیرمعمول است اما آسیب احتمالی به بافت و اندام‌های اطراف مانند روده، ساختار عروقی، طحال، کبد، پانکراس و کیسه صفرا می‌تواند نیاز به جراحی بیشتری داشته باشد. آسیب به عصب و عضلات متصل به محل می‌تواند رخ دهد.
  • تبدیل به عمل جراحی باز: اگر در طول عمل لاپاروسکوپی مشکلات زیادی ایجاد شود این روش جراحی ممکن است نیاز به تبدیل‌شدن به عمل باز استاندارد داشته باشد که منجر به ایجاد یک برش استاندارد باز و احتمالاً دوره بازسازی طولانی‌تر شود.
  • شکست در رفع تنگی اتصال حالب: تقریباً 3٪ از بیمارانی که تحت عمل جراحی برای درمان این بیماری قرار می‌گیرند در معرض عود بیماری هستند. در صورت وقوع این اتفاق جراحی اضافی ممکن است لازم باشد.

در طول بستری 


بلافاصله بعد از جراحی شما به اتاق ریکاوری منتقل می‌شوید و هنگامی که کاملاً هوشیار شوید و نشانه‌های حیاتی شما پایدار شود به بخش عمومی بیمارستان منتقل می‌شوید.

  • بستری در بیمارستان: طول مدت بستری در بیمارستان برای اکثر بیماران حدود 1-2 روز است.
  • رژیم غذایی: شما می‌توانید یک کاتتر وریدی (IV) را برای 1 تا 2 روز داشته باشید. کاتتر وریدی (IV) لوله کوچکی است که به رگ‌های شما منتقل می‌شود تا بتوانید مایعات لازم را دریافت کنید و تا زمانی که قادر به تحمل رژیم غذایی نباشید، آب کافی داشته باشید؛ علاوه بر آن راهی برای دریافت دارو فراهم می‌کند. اکثر بیماران قادر به تحمل تکه‌های یخ و مایعات کم از روز بعد از جراحی و غذای منظم از دو روز بعد هستند. زمانی که بیمار توانایی داشتن رژیم معمولی را پیدا کند داروهای مسکن را می‌توان به‌جای IV یا تزریق از روش خوراکی تجویز کرد.
  • درد بعد از عمل جراحی: داروهای مسکن را می‌توان توسط پمپPCA یا تزریق توسط پرستاران انجام داد. ممکن است درد شانه‌ای کوتاه‌مدت (1-2 روز) مربوط به گاز دی‌اکسید کربن مورداستفاده در طول عمل جراحی لاپاروسکوپی وجود داشته باشد.
  • تهوع: ممکن است تهوع در اثر مواد بیهوشی یا مسکن ایجاد شود. دارو ضد تهوع در دسترس است.
  • کاتتر ادراری: شما می‌توانید انتظار داشته باشید که یک کاتتر ادراری تخلیه مثانه (که در اتاق عمل هنگام بیهوشی بیمار استفاده می‌شود) تا حدود 2 روز پس از جراحی استفاده شود. وجود ادرار خونی تا چند روز پس از جراحی عادی است.
  • درن گذاری: درن گذاری جهت تخلیه خونابه پس از انجام عمل جراحی است که با استفاده از برش‌های کوچک انجام می‌شود و در اطراف محل عمل قرار می‌گیرد تا از خون و مایعات در اطراف کلیه و ترمیم  پیلوپلاستی جلوگیری شود. درن معمولاً هم‌زمان با کاتتر ادراری برداشته می‌شود. اگر زهکشی با حجم بالا ادامه یابد بیمار ممکن است مجبور شود با آن به خانه برود و سپس در مطب پزشک برداشته شود.
  • خستگی: خستگی شایع است و در عرض چند هفته پس از جراحی باید کاهش یابد.
  • اسپیرمتری: انتظار می‌رود که تمرینات تنفسی بسیار ساده‌ای برای کمک به پیشگیری از عفونت‌های تنفسی با استفاده از دستگاه اسپیرومتری انگیزشی انجام دهید (این تمرین‌ها در طول بستری در بیمارستان شما توضیح داده می‌شود). سرفه و تنفس عمیق بخش مهمی از احیاء شما است و به جلوگیری از پنومونی و سایر عوارض ریه کمک می‌کند.
  • آمبولیزاسیون: در روز بعد از عمل جراحی بسیار مهم است که از رختخواب بیرون رفته و شروع به راه رفتن تحت نظارت پرستار یا اعضای خانواده خود کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود. شما می‌توانید از ابزارهای فشرده‌سازی متوالی (SCD) همراه با جوراب‌های سفید تنگ استفاده کنید تا از لخته شدن خون در پاها جلوگیری شود.
  • یبوست: تا چندین روز پس از عمل جراحی ممکن است یبوست را به‌عنوان پیامد بیهوشی تجربه کنید. به‌طور معمول شیاف و مسهل برای بیماران تجویز می‌شود تا به رفع مشکل کمک کنند.. مصرف یک قاشق چای‌خوری از روغن معدنی روزانه در خانه نیز برای جلوگیری از یبوست کمک می‌کند. داروهای مسکن نارکوتیک نیز می‌توانند باعث یبوست شوند و به همین دلیل بیماران تشویق می‌شوند تا جای ممکن درد بعد از جراحی را تحمل کنند.

پس از ترخیص از بیمارستان 


  • کنترل درد: انتظار می‌رود که تا یک هفته پس از جراحی دردی را تجربه کنید که نیاز به مصرف دارو داشته باشد و سپس تیلنول برای کنترل درد کافی است.
  • دوش گرفتن: پس از بازگشت به خانه از بیمارستان می‌توانید دوش بگیرید. محل‌های زخم شما می‌توانند خیس شوند اما باید بلافاصله پس از دوش گرفتن خشک شوند. استحمام در 2 هفته اول پس از جراحی توصيه نمی‌شود، زيرا اين کار برش‌ها را خیس می‌کند و خطر عفونت را افزايش می‌دهد. چسب‌هایی روی برش‌ها قرار می‌گیرد که تقریباً در حدود 5 تا 7 روز خود به خود کنده می‌شوند. بخیه‌های زیر پوست در 4 تا 6 هفته حل می‌شوند.
  • فعالیت: پیاده‌روی توصیه می‌شود. از طولانی شدن حالت نشستن یا دراز کشیدن در رختخواب اجتناب کنید. بالا رفتن از پله‌ها مانعی ندارد اما باید به‌آرامی انجام شود. رانندگی باید حداقل 1 تا 2 هفته پس از جراحی انجام شود. تا زمانی که پزشک شما اجازه نداده است نباید هیچ بار سنگین (بیش از 20 پوند) بلند کنید یا ورزش (دویدن، شنا، تردمیل، دوچرخه‌سواری) انجام دهید. اکثر بیماران به‌طور متوسط ​​3 هفته پس از جراحی به فعالیت کامل بازمی‌گردند. شما می‌توانید انتظار داشته باشید که در حدود 2 تا 4 هفته به کار بازگردید.
  • استنت: استنت لوله‌ی توری مصنوعی از جنس فلز است که در مجرای طبیعی در بدن قرار داده می‌شود تا از نقص ناشی از انقباض موضعی جریان درون آن مجرا جلوگیری شود. استنت در حدود یک ماه باقی می‌ماند و سپس از طریق یک سیستوسکوپ از طریق یک مرکز پزشکی (یک تلسکوپ کوچک که از طریق مجرای ادرار برای بازیابی استنت وارد می‌شود) برداشته می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

علائم و درمان جراحی تورم و باد فتق بیضه،کشاله ران و ناف در کودکان

هنگامی که بخشی از یک اندام یا بافت در بدن (همچون قوس یا لوپ روده) از طریق محلی ضعیف یا دهانه مانند در دیواره ماهیچه‌ای بیرون بزند، می‌تواند به فضایی وارد شود که به آنجا تعلق ندارد. این پیش‌آمدگی را فتق  گویند، که ممکن است شبیه یک بیرون‌زدگی یا برآمدگی دیده شود.

برخی از کودکان با سوراخ‌های زیادی در بدن به دنیا می‌آیند که با گذشت زمان بسته می‌شود. بافت‌های نزدیک به این محل‌ها می‌توانند در چنین سوراخ‌هایی فرو رفته و تبدیل به فتق شوند. برخلاف فتقی که در بزرگسالان پیش می‌آید، این نقاط همیشه یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای نیستند، بلکه این سوراخ‌ها، نقاطی طبیعی هستند که هنوز بسته نشده‌اند.

گاهی اوقات بافت می‌تواند در سوراخی فرو رود که در واقع جای یک ورید یا بافت دیگر بوده است. در سایر موارد، کشیدگی یا آسیب‌دیدگی می‌تواند باعث ایجاد یک نقطه ضعیف در دیواره ماهیچه‌ای شود و بخشی از اندام‌های نزدیک به آن ناحیه می‌توانند از طریق آن نقطه ضعیف بیرون زده و ایجاد برآمدگی کنند که به این حالت فتق گفته می‌شود.

بسیاری از افراد تعجب می‌کنند از این که گفته شود فتق در کودکان بسیار شایع است. نوزدان (بخصوص نوزادان نارس) ممکن است حتی با فتق به دنیا بیایند.

فتق در کودکان را می‌شود درمان کرد (درمان فتق یکی از متداول‌ترین جراحی‌های بر کودکان است)، ولی باید علائم آن را شناخت تا در صورت لزوم بتوان برای کودک مراقبت‌های پزشکی مناسب را فراهم کرد.

برای شناسایی و درمان انواع فتق در کودکان لازم است فورا به متخصص اورولوژی مراجعه شود تا با تشخیص و درمان سریع از ناراحتی و درد کشیدن نوزاد و کودک جلوگیری شود. دکتر به عنوان متخصص اورولوژی با سالها تجربه در زمینه مشکلات کودکان میتواند به درمان دلبندان شما کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع فتق


انواع مختلفی از فتق وجود دارد و هرکدام از آنها سطح متفاوتی از مراقبت‌های پزشکی را می‌طلبد. در بسیاری از موارد فتق کودکان و نوزادان، بافت بیرون زده ممکن است فقط با فشار فیزیکی یا فشار بیرون بزند. شاید بیرون‌زدگی بیش از حد فقط هنگامی قابل تشخیص است که کودک در حال گریه، سرفه یا کشش عضلات خود است و ظاهراً در سایر اوقات عقب‌ نرفته و از بین نمی‌رود. به فتق در این مرحله، فتق قابل جااندازی گفته می‌شود و بلافاصله خطرناک نخواهد شد.

گاهی اوقات ممکن است بافت در سوراخی کیسه مانند گیر کرده و عقب نرود. این نوع فتق، فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) گفته شده و یکی از عارضه‌های خطرناکی است که نیاز به درمان فوری پزشکی دارد. برای مثال، قوس روده‌ای که در ناحیه شکمی فرو رفته و گیر کرده است می‌تواند مسیر غذا را در میان مجرای گوارشی مسدود کند. علائم فتق گیرکرده شامل درد، تهوع و کج‌خلقی است. اگر به ناحیه برآمده دست بزنید، احتمالاً سفت خواهد بود.

پزشک معمولاً سعی می‌کند تا بافت گیرکرده را با فشار نرم بر برآمدگی آزاد کرده و سعی کند آن را دوباره به دهانه بدن بازگرداند. از آنجایی که فتق گیرکرده بسیار دردناک است، معمولاً پزشک از مسکّن برای کاهش درد این عمل استفاده می‌کند. معمولاً برای پیشگیری از پیشرفت یک فتق گیر کرده دیگر، نیاز به جراحی در چند روز پس از بستری است.

جدی‌ترین نوع فتق، فتق مختنق است که در آن خونرسانی به بافت‌های گیر کرده فتقی قطع می‌شود. بدون خونرسانی، در واقع اکسیژن‌رسانی به بافت فتقی قطع شده و آن بافت خواهد مرد. در این صورت، بلافاصله نیاز به جراحی برای درآوردن بافت است، تا اکسیژن رسانی به بافت دوباره از سر گرفته شود. دو نوع از شایع‌ترین فتق‌های کودکان فتق مغبنی یا فتق اینگوینال در ناحیه کشاله ران و فتق ناف یا فتق آمبلیکال است.

فتق مغبنی (اینگوینال)

 فتق مغبنی (اینگوینال)

در نوزادان، شایع‌ترین علت فتق مغنبی بیرون زدگی قوس یا قسمتی از روده یا چین خوردن غشایی از شکم (یا در دختران، از تخمک یا لوله فالوپ) به سوراخی در کشاله ران است (ناحیه‌ای که شکم و بالای ران بهم می‌رسند). این سوراخ بعلت وجود چین غشای پریتونيال (صفاقی) ایجاد می‌شود که ایجاد یک کیسه می‌نمایند. قوس روده می‌تواند در این کیسه بیرون بیاید. فتق مثل یک بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران دیده می‌شود، مخصوصاً هنگامی که کودک گریه یا سرفه می‌کند یا سرپا می‌ایستد.

گاهی اوقات در پسران، فتق اینگوینال فراتر از کشاله ران رفته و در کیسه بیضه بیرون می‌زند (کیسه‌ای که بیضه‌ها را در خود جای داده است). در دختران، می‌تواند تا لابیای خارجی پیشروی کند (لبه‌های بزرگی که دور دهانه واژن را گرفته‌اند). در این موارد، یک برآمدگی یا تورم را می‌توان از کشاله ران تا کیسه بیضه یا لبه واژن دید.

فتق اینگوینال که در سمت راست شایع‌تر است، در پسران بیشتر از دختران اتفاق می‌افتد و بیشتر در نوزادان پسر نارس، دارای بیضه نهان و کودکان مبتلا به فیبروز کیستیک دیده می‌شود. همچنین کودکانی که سابقه خانوادگی فتق دارند نیز در خطر این بیماری هستند.

سایر عارضه‌هایی که ممکن است شبیه به فتق بنظر برسند ولی فتق نیستند، عبارتند از:

  • بیماری هیدروسل ارتباطی بسیار شبیه به فتق است، با این تفاوت که علت بیرون زدگی بافت فتقی نیست بلکه مایع درون بیضه است. بسته به ناحیه آن، هیدروسل می‌تواند بدون درمان رها شود تا در یک الی دو سال ناپدید شود یا می‌توان آن را جراحی کرد. در نوزادان، شاید هیدروسل نیازی به جراحی نداشته باشد، زیرا در بسیاری از موارد تا سالگرد دوم تولدشان، هیدروسل از بین می‌رود. برخی از موارد هیدروسل می‌تواند تغییراتی در اندازه نشان بدهد بسته به میزان مایعات ورودیو خروجی، برخی از موارد آن نیز ممکن است آبی رنگ به نظر برسد زیرا غشایی که باعث هیدروسل می‌شود آبی است.
  • گاهی اوقات، بیضه متحرک (شناور)، (بیضه‌ای که از کیسه بیضه بصورت گهگاه به بیرون حرکت می‌کند) نیز باعث بیرون زدگی در ناحیه کشاله ران می‌شود. شاید نیازی به درمان این عارضه نباشد ولی باید توسط متخصص کودکان معاینه شود.
  • فتق فمورال (رانی) در کودکان به ندرت دیده می‌شود و معمولاً با فتق اینگوینال اشتباه گرفته می‌شود. این نوع فتق شامل بافت‌هایی است که در طول ورید در بالای ران فشرده شده‌اند. فتق فمورال همانند یک برآمدگی در بالای ران بنظر می‌رسد، کمی پایین‌تر از کشاله ران.

فتق آمبلیکال (ناف)

فتق آمبلیکال (ناف)

برخی از نوزادان با ضعف یا سوراخی در عضلات شکمی و در اطراف ناف (و در زیر پوست) بدنیا می‌آیند، که از طریق آن غشای شکمی یا روده کوچک بیرون می‌زند.

فتق نرمی که در این حالت ایجاد می‌شود یک فتق ناف یا آمبلیکال است. این فتق در هنگام گریه، سرفه و کشیده شدن پوست مشخص‌تر می‌شود. فتق آمبلیکال در زنان، افراد با نژاد آفریقایی و نوزادان سبک وزن شایع‌تر است. اندازه این نوع فتق، بین نیم اینچ (2 سانتیمتر) تا بیش از 2 اینچ (6 سانتیمتر) متغیر است.

در اکثر موارد فتق ناف، هیچ ناراحتی‌ای ایجاد نمی‌کند. معمولاً پزشک می‌تواند به راحتی آن را به داخل فشار دهد. بر خلاف فتق ناف بزرگسالان، این عارضه در کودکان به ندرت گیر می‌کند یا مختنق می‌شود. در واقع، اکثر موارد فتق آمبلیکال، حتی بزرگترین نوع این فتق، به خودی خود تا سن 2 سالگی خوب می‌شوند. به همین خاطر است که پزشکان توصیه می‌کنند در این نوع فتق منتظر مانده و بهبودی آن را زیر نظر بگیرید به جای آن که کودک را به تیغ جراحی بسپارید.

جراحی تنها در صورتی نیاز است که فتق بسیار بزرگ باشد، پس از سن یک یا دو سالگی بزرگتر شود، تا سن چهار یا پنج سالگی بهبود نیابد یا کودک علائم از گیر کردن یا اختناق آن نشان دهد، برای مثال تورم، برآمدگی، تهوع، تب و درد. اگر چنین علائمی مشاهده شد، بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.

علائم و نشانه های فتق در کودکان


اگر فکر می‌کند کودکتان مبتلا به فتق است، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. همچنین از خود بپرسید:

  • آیا در هنگام ایستادن، گریه یا سرفه کردن و کش آمدن کودک، برآمدگی مشخص است ولی در هنگام خواب یا استراحت پنهان می‌شود؟ این می‌تواند نشانه‌ای از فتق قابل جااندازی باشد.
  • آیا فتق همیشه مشخص است ولی علائم دیگری ندار؟ این می‌تواند هیدروسل یا بیماری دیگری باشد.
  • آیا ناحیه کشاله ران ناگهان متورم شده است؟ آیا هیچ تغییر رنگی در ناحیه برآمده یا شکم “متورم” دیده‌اید؟ آیا کودک بدخلقی کرده، از درد شکایت کرده، یبوست یا تهوع دارد؟ این موارد نشانه‌ای از فتق غیرقابل جااندازی (گیر کرده) است، که نیازمند مراقبت‌های فوری پزشکی است. بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید یا کودک خود را به اورژانس ببرید.
  • آیا ناحیه متورم، قرمز، ملتهب و شدیداً دردناک است؟ آیا کودک مبتلا به تب شده است؟ این موارد می‌تواند علائم فتق مختنق باشد. با پزشک تماس گرفته و سپس مستقیماً به بخش اورژانس بیمارستان بروید.

روش های درمان فتق در کودکان


  • وقتی فتق اینگوینال تشخیص داده شد، برای پیشگیری از تبدیل شدن آن به فتق غیرقابل جااندازی، جراحی انجام می‌شود. در طی جراحی، بافت فتقی را در فضای مناسب خود قرار می‌دهند و بافت ضعیف یا سوراخی که باعث بیرون زدن آن بافت شده را بسته یا ترمیم می‌کنند.
  • جراحی برای ترمیم فتق اینگوینال در بر کودکان تمام گروه‌های سنی انجام می‌شود، گاهی حتی در کودکان زودرس نیز این عمل صورت می‌گیرد.
  • جراحی فتق اینگوینال در کودکان معمولاً بصورت سرپایی انجام شده و نیازی به بستری ندارد، ولی در برخی کودکان، مخصوصاً نوزادان ممکن است برای مراقبت بیشتر او را یک شب بستری کنند.
  • دوران نقاهت برای کودکان تقریباً کوتاه است. در اکثر موارد، کودک خواهد توانست فعالیت‌های خود را تا 7 روز پس از جراحی و با تأیید پزشک از سر بگیرد. تا آن زمان، باید کودک را از فعالیت‌هایی همچون دوچرخه سواری و بالا رفتن از درخت بر حذر داشت. البته، در صورتی که بعد از جراحی نیز علامتی از وجود یک مشکل، مثل خونریزی،تورم یا تب مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

عفونت و درد مثانه: علائم و درمان

عفونت مثانه

منظور از عفونت مثانه عفونت باکتریایی مثانه است. همچنین برخی اوقات منظور از آن همان عفونت مجاری ادراری می باشد زیرا مجاری ادراری شامل مثانه، مجاری ادراری، حالب و کلیه ها است.عفونه مثانه در زنان خیلی بیشتر از مردان شیوع دارد. تخمین زده شده است که 50 درصد خانم ها در طول زندگی خود حداقل یک بار به عفونت مثانه مبتلا می شوند. بیشتر این عفونت ها، عفونت های پیچیده و بغرنجی نیستند. اگرچه این گونه عفونت ها با یک دوره درمانی کوتاه با آنتی بیوتیک ها به راحتی درمان می شوند، اما می توانند در فردی که مبتلا شده است مشکلاتی ایجاد کنند.

  اگرچه عفونت مثانه از نظر پزشکی جزو بیماری های اورژانسی نیست، برخی افراد ریسک بالایی برای ابتلا به عوارض UTI مثل گسترش عفونت به کلیه ها یا قسمت دیگری از بدن را دارند.پزشک معمولا بعد از مشاهده علایم بیماری و یک آزمایش ادرار می تواند عفونت مثانه را تشخیص دهد.  و با تجویز دارویی مناسب باعث درمان عفونت و جلوگیری از مشکلات احتمالی آن شود.برای دریافت مشاوره و یا تعیین وقت ملاقات از متخصصین می توانید با شماره های ما تماس حاصل فرمایید .

علل بیماری        


علل بیماری

 عفونت مثانه در زنان

سیستیت ( عفونت مثانه) در زنان به خصوص در طول بارداری بسیار شایع می باشد. برخی از آن ها چندین دوره از این عفونت ها را درمان کرده اند. چندین دلیل برای مستعد بودن خانم ها برای ابتلا به این نوع عفونت وجود دارد مثل کوتاهی طول مجاری ادراری و نزدیکی آن به واژن و مقعد که باکتری ها معمولا در آن قسمت ها به فراوانی یافت می شوند. آمیزش جنسی نیز می تواند در ابتلا به این عفونت نقش داشته باشد زیرا که این عمل باعث می شود باکتری هایی که از مجاری ادراری به سمت مثانه پایین آورده شده اند با این عمل دوباره به سمت بالا و مجاری برسند و باعث عفونت گردند. زنان باردار به عفونت مثانه مستعد ترند زیرا خود حاملگی می تواند با عمل تخلیه محتوایی مثانه تداخل ایجاد کرده و باعث عفونت شود.استفاده از دیافراگم خطر ابتلا به عفونت مثانه را افزایش می دهد، احتمالا به این دلیل که اسپرم کش هایی که همراه دیافراگم ها استفاده می شوند، فلور طبیعی باکتریایی واژن را سرکوب می کنند و  به عوامل بیماری زا اجازه رشد و ایجاد عفونت مثانه را می دهند. نزدیکی با مردانی که از کاندوم های حاوی اسپرم کش استفاده می کنند نیز امکان ابتلا به عفونت را افزایش می دهد.کاهش تولید استروژن در طول یائسگی با آتروفی کردن بافت واژن در مجرای پیشاب (واژنیت آتروفیک و التهاب مجاری آتروفیک) می تواند زمینه ابتلا به عفونت های مثانه ای مکرر را فراهم آورد. علاوه بر این در افتادگی ( پرولاپس) رحم یا مثانه با تخلیه نامناسب و کم ادرار از مثانه امکان ابتلا به عفونت در این قسمت فراهم می شود. افتادگی رحم یا مثانه در زنانی که بچه های زیادی به دنیا آورده اند شایع تر است.زمانی که واژن و مثانه با هم ارتباط غیر طبیعی دارند( واسکوواژینال فیستولا)،به ندرت عفونت مثانه ای رخ می دهد.

عفونت مثانه در مردان

عفونت مثانه در مردان شیوع کمی دارد. در مردان، معمولا عفونت باکتریایی پروستات باعث عفونت مثانه و مجاری ادراری مکرر می شود. اگرچه بیشتر آنتی بیوتیک ها باکتری ها را سریعا از ادرار در مثانه پاک سازی می کنند، اما بیشتر این دارو ها قدرت نفوذ به پروستات و درمان سریع عفونت در این محل را ندارند. معمولا آنتی بیوتیک ها در این موارد باید هفته ها مصرف شوند. درنتیجه، اگر مصرف دارو ها به صورت نا به جا متوقف شود، باکترهایی که در پروستات باقی مانده زمینه ابتلا به عفونت های مجدد در مثانه را فراهم می آورند.

عفونت مثانه در هر دو جنس

اگر مسیر عبوری ادرار در طول مجرا به دلایلی مانند انسداد در مجاری یا مثانه به علت وجود سنگ، یا پروستات بزرگ شده ( در آقایان ) یا تنگی ( فشردگی ) در مجاری ادراری، مختل شود، باکتری هایی که به مجاری ادراری برای شسته شدن و خارج شدن از بدن وارد شده اند، از بدن خارج  نمی شوند. این باکتری ها در مثانه به سرعت تکثیر می یابند. افرادی که ادرار خود را مدت زیادی نگه می دارند یا انسداد های مکرر در مجاری ادراری دارند، مبتلا به بیماری زدگی مثانه یا ( مجاری ) می شوند. ادرار در این بیرون زدگی ها در زمان تخلیه ادرار باقی مانده و احتمال ابتلا به عفونت های ادراری را افزایش می دهد.عفونت مثانه همچنین بوسیله کاتتر یا هر وسیله ی دیگری که وارد مجاری ادراری می شود، باعث ورود باکتری ها به مثانه می شوند.

علائم بیماری


عفونت مثانه معمولا باعث تکرر ادرار و احساس درد و سوزش هنگام ادرار کردن می شود. این علایم در طول چندین ساعت یا روز بوجود می آیند. نیاز فوری به ادرار کردن در این بیماران باعث از دست دادن کنترل ادرار (incontinence urge) در فرد به ویژه در افراد پیر، می شود. تب به ندرت رخ می دهد. درد معمولا در بالای استخوان پوبیس و قسمت های پایین کمر احساس می شود. ادرار مکرر در طول شب (nocturia) می تواند از دیگر علایم این بیماری باشد. ادرار معمولا غیرشفاف و  می تواند حاوی رگه های قابل رویت خون در ادرار باشد. در موارد نادر، وقتی علت عفونت ارتباط مثانه و دستگاه گوارش یا واژن است (fistula)، هوا نیز ممکن است از ادرار دفع شود (pneumaturia).بعضی اوقات عفونت های مثانه به خصوص در افراد پیر، هیچ علایمی ندارند، و تنها زمانی که آزمایش ادراری  داده می شود بیماری فرد مشخص می شود. در میان افراد پیر، عفونت مثانه ممکن است  علایم ادراری نداشته باشد و با سایر علائم مانند تب و احساس گیجی خود را نشان دهد . در افرادی که مثانه آن ها به علت مشکلات عصبی (neurogenic bladder) دچار آسیب دیدگی شده است، و یا افرادی که کاتتر دارند، ممکن است علائم عفونت مثانه را تا زمانی که کلیه ها درگیر نشده یا تب نداشته باشند، بروز نمی دهند.

تشخیص بیماری


پزشکان معمولا عفونت مثانه را براساس علائم مشخصی که دارد، تشخیص می دهند. نمونه ادراری میداستریم ( نمونه ادراری که جریان ابتدایی آن بیرون رفته و جریان وسط آن در ظرف نمونه گیری جمع آوری می شود) که عاری از باکتری های موجود در ابتدای واژن یا آلت تناسلی مردان است، برای آزمایش جمع آوری می شود. یک نوار ادراری برای آزمایش سریع و ساده موادی که به طور معمول  در ادرار نباید وجود داشته باشند درون ادرار فرو برده می شود. این نوار آزمایش ادرار می تواند نیتریتی که از باکتری ها ترشح می شود را شناسایی کند. این نوار همچنین می تواند لوکوسیت استراز ( آنزیمی که توسط گلبول های سفید خونی ترشح می شود) را شناسایی کند که بیانگر این است که بدن سعی دارد عفونت باکتریایی را از ادرار پاک سازی کند. در زنان جوان ممکن است، همین تست کافی باشد. به علاوه، نمونه ادراری می تواند زیر میکروسکوپ برای آزمایش و شمارش تعداد سلول های قرمز و سفید خونی و وجود باکتری بررسی شود.برخی اوقات کشت باکتری، روشی که در آن باکتری های نمونه ادرار در شرایط آزمایشگاهی رشد داده می شوند، برای شناسایی تعداد و نوع باکتری موجود در نمونه ادراری انجام می شود. اگر فردی عفونتی داشته باشد، یک گونه از باکتری خاص معمولا در تعداد بالا در ادرار شناسایی می شود. در مردان معمولا یک نمونه ادراری میداستریم برای انجام کشت ادراری کافی است. در خانم ها، امکان آلودگی نمونه با باکتری های واژن و یا مهبل وجود دارد. وقتی ادرار حاوی تعداد کمی باکتری است، و یا انواع مختلفی از باکتری ها به طور همزمان وجود دارند، به احتمال زیاد نمونه ادرار هنگام جمع آوری ادرار در ظرف آلودگی پیدا کرده است. برای اطمینان از اینکه ادرار آلوده نشده است، پزشکان در برخی موارد با استفاده از یک کاتتر نمونه را مستقیما از مثانه جمع آوری می کنند.

درمان


آنتی بیوتیک ها

عفونت مثانه معمولا با آنتی بیوتیک ها درمان می شود. قبل از تجویز آنتی بیوتیک ها، پزشک بیمار را از نظر شرایطی که می تواند عفونت مثانه را تشدید کند، مثل دیابت یا نقص سیستم ایمنی (که توانایی فرد را برای مقابله با عفونت کاهش می دهد)، یا شرایطی که حذف بیماری از بدن فرد را سخت تر می کند مانند معلولیت های جسمی،بررسی می کند. بیمارانی با این شرایط آنتی بیوتیک های خاص تر برای دوره مصرف طولانی تری نیاز دارند، زیرا که عفونت به محض پایان  دوره مصرفی دارو توسط بیمار، دوباره عود می کند. این بیماران ممکن است دچار عفونت قارچی یا عفونت باکتریال غیر معمولی شده باشند که نیازمند داروهای آنتی بیوتیکی خاص تری هستند.برای زنان، در عفونت هایی که پیچیده و بغرنج نشده اند مصرف روزانه سه عدد آنتی بیوتیک به مدت یک ماه، معمولا موثر است، اگرچه برخی پزشکان ترجیح می دهند روزانه یک عدد قرص تجویز کنند. برای عفونت های مقاوم تر، یک آنتی بیوتیک معمولا برای 7 تا 10 روز استفاده می شود. برای مردان، عفونت مثانه معمولا به علت التهاب پروستات ایجاد می شود، و درمان آنتی بیوتیکی معمولا برای هفته ها مورد نیاز است.دارو های مختلفی می توانند علایم بیماری به خصوص علایم معمول آن مانند تکرر ادرار و احساس سوزش و درد در ادرار، را کاهش دهند. فنازوپیریدین با کاهش التهاب بافت ها برای کاهش درد به مدت چند روز قابل استفاده است، تا زمانیکه آنتی بیوتیک ها عفونت را کنترل کنند.

جراحی

جراحی ممکن است برای برداشت هرگونه عامل سد کننده مجاری، یا برای هرگونه مشکلات بافتی مثل افتادگی رحم یا مثانه، که امکان ایجاد عفونت در فرد را فراهم می آورد، مورد نیاز باشد. تا زمانی که جراحی بخواهد انجام شود، خارج کردن ادرار با استفاده از یک کاتتر به پیشگیری از عفونت کمک می کند. معمولا قبل از جراحی، تجویز آنتی بیوتیک به منظور جلوگیری از پخش عفونت در بدن، صورت می گیرد.   

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

التهاب پوست کلاهک آلت تناسلی(بالانیت یا بالینیت) بر اثر عفونت پوستی

بالانیت

بالانیت به معنای التهاب (قرمزی، سوزش و درد) در کلاهک آلت تناسلی است. علل مختلفی برای این التهاب‌ وجود‌دارد که شامل عفونت (عفونت‌های مقاربتی، سایر عفونت‌های باکتریایی یا قارچی)، سوزش پوست و برخی بیماری‌های پوستی می‌باشد. درمان بالینیت بستگی به علت اصلی دارد.

بالانیت التهاب انتهای آلت تناسلی (گلن) است. غالبا پوست ختنه‌گاه نیز همزمان با گلن دچار عفونت‌می‌شود. (پوست ختنه‌گاه پوستی شل است که در صورتی که فرد ختنه نشده‌باشد این پوست روی کلاهک آلت تناسلی را می‌پوشاند.)

برای رفع مشکلات آلت تناسلی از جمله عفونت ها و التهابات حتما باید زیر نظر‌ پزشک اورولوژیست قرار‌گرفت و با مشورت و صلاح دید وی اقدام به درمان و یا مصرف دارو کرد. دکتر، با تخصصی که در رفع مشکلات و بیماری های آلت تناسلی دارد می‌تواند در این زمینه به بیماران کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

انواع بالانیت کدامند؟


سه نوع بالانیت وجوددارد که عبارتند از:

التهاب نوک آلت تناسلی و پوست ختنه‌گاه است. این نوع بالانیت معمولا در مردان میانسال و سالخورده‌ای رخ‌می‌دهد که ختنه‌نشده‌اند.

این نوع بالانیت معمولا در اثر آرتریت واکنشی رخ‌می‌دهد.

دارای نوعی ضایعات پوستی، زگیل مانند و ناهمواری بر روی سر آلت تناسلی است.

بالانیت زون

بالانیت حلقوی

بالانیت کراتوتیک و میکایی

عوامل بروز بالینیت چیست؟


عوامل مختلفی برای بروز بالانیت وجوددارد که برخی از آنها عبارتند از:

بهداشت ضعیف و تنگی پوست ختنه‌گاه منجر به تحریک پوست توسط اسمگما می‌شود. اسمگما ماده‌ا‌ی پنیرمانند است که در صورتی که سر آلت تناسلی تمیزنباشد زیر پوست ختنه‌گاه شکل‌می‌گیرد. می‌توان گفت که بهداشت ضعیف شایع‌ترین علت بالانیت است.

 تعداد اندکی از میکروب‌های مختلفی (باکتری‌ها) که بر روی پوست زندگی‌می‌کنند، تکثیرشده و موجب عفونت‌می‌شوند. یکی از علل شایع عفونت مخمر به نام کاندیاز است. کاندیاز همان میکروبی است که موجب بروز برفک واژینال در زنان می‌شود. معمولا تعداد کمی از کاندیاز بر روی پوست زندگی‌می‌کنند و گاهی‌اوقات باعث عفونت در فرد می‌شوند.همچنین برخی از باکتری‌ها از جمله علل شایع‌ بالانیت می‌باشند. هر مردی ممکن‌است که دچار عفونت‌شود اما امکان عفونت کلاهک آلت تناسلی زمانی بیشتر می‌شود که:

  • اگر فرد به علت آلرژي یا تحریک دچار التهاب آلت تناسلی شده‌باشد.
  • اگر فرد دیابت داشته‌باشد. مخصوصا اگر دیابت فرد به خوبی کنترل‌نشود و ادرار وی حاوی قند باشد.در این حالت ممکن‌است که پس از رفتن فرد به توالت قطره ادرار حاوی قند در پشت پوست ختنه‌گاه باقی‌مانده و امکان تکثیر راحت برای میکروب ها را فراهم‌می‌کند.
  • اگر فرد فیموز داشته‌باشد. بالانیت در پسران جوان غالبا با فیموز یعنی شرایطی که در آن پوست ختنه‌گاه تنگ‌شده و از روی کلاهک آلت تناسلی عقب‌ نخواهدرفت، همراه است. معموملا بعد از اتمام 5 سالگی به راحتی می‌توان پوست ختنه‌گاه را عقب‌برد‌ و به آرامی کلاهک آلت تناسلی را تمیزکرد. چنانچه به فمیوز مبتلا باشید، احتمال مبتلاشدن شما به بالانیت نیز هست، زیرا عرق، باقی‌مانده‌ی ادرار و خود ادرار ممکن‌است در زیر پوست ختنه‌گاه جمع‌شده و به‌طور مستقیم پوست را تحریک‌کند و یا موجب رشد باکتری‌ها و نهایتا ایجاد عفونت شود.

برخی از عفونت‌های مقاربتی می‌توانند منجر به بالانیت شوند. مخصوصا احتمال عفونت ناشی از رابطه جنسی زمانی بیشتر می‌شود که اگر فرد دچار التهاب در لوله (مثانه) نیز شده‌باشد که ادرار (یک بیماری به نام اوریت) از طریق آن خارج‌می‌شود. انواع مختلفی از عفونت های مقاربتی می‌توانند باعث بروز اورتریت و بالانیت – مثلا تبخال تناسلی، کلامیدیا و گونوره – شوند. علائم اورتریت عبارتند از:

  • احساس درد به هنگام ادرار
  • خروج ترشحاتی از مجرای ادرار

پوست سر آلت تناسلی حساس است. پوست این قسمت از بدن در صورتی که با مواد شیمیایی و یا سایر مواد مختلف تماس پیداکند از خود واکنش نشان‌داده و ملتهب‌می‌شود.

  • در صورتی که زیر پوست ختنه‌گاه را نشویید، پوست پیر، ادرار، عرق و سایر موارد در این قسمت تجمع‌ پیدامی کنند و ممکن‌است که باعث تحریک‌شدن کلاهک آلت تناسلی شده و نهایتا منجر به التهاب‌می‌شود.
  • می‌توانید از صابون‌ها و ضدعفونی‌کننده‌های خاصی برای تمیزکردن آلت تناسلی خود استفاده‌کنید.
  • شستن بیش از حد و یا ساییدن پوست نازک کلاهک آلت تناسلی ممکن‌است پوست آن را تحریک‌کند.
  • کاندوم، اسپرمیسیدها و روان‌کننده‌هایی که در هنگام داشتن رابطه جنسی از آنها استفاده‌می‌شود و یا حتی روان‌کننده داخل کاندوم نیز می‌تواند باعث ایجاد التهاب‌شود.
  • ممکن‌است که مواد شیمیایی موجود بر روی دستان به هنگام رفتن به توالت به آلت تناسلی منتقل‌شود.
  • برخی از پودرهای شستشو یا تهویه مطبوع پارچه‌ای لباس زیر که به خوبی شسته‌نشده‌ باشند.

بیماری‌های پوستی

برخی از بیماری‌های پوستی ممکن‌است که باعث ایجاد بالانیت ‌شوند و یا با بیماری بالینیت اشتباه‌گرفته‌شوند – به عنوان مثال، پسوریازیس و بعضی از بیماری‌های غیرمعمول پوستی می‌توانند آلت تناسلی فرد را تحت‌تاثیر قراردهند. گاهی‌اوقات ممکن‌است که نوع اولیه‌ی سرطان پوست به شکل التهاب سر آلت تناسلی خود را نشان‌دهد. معاینه علائم این از اهمیت بالایی برخوردار است.دیابت، مخصوصا اگر سطح میزان قند به شکل ضعیفی کنترل‌شود می‌تواند خطرات ابتلا به عفونت را افزایش‌دهد. چنانچه که در ادرار فرد قند مشاهده‌شود در این صورت این احتمال وجود دارد که این قند در پوست ختنه‌گاه باقی‌بماند و به تکثیر باکتری‌ها کمک‌کند.فيوموز زماني اتفاق‌می‌افتد که پوست‌ ختنه‌گاه بيش از حد تنگ باشد و عقب‌رفتن‌ و یا عقب‌کشیدن آن  بر روی نوک آلت تناسلی دشوار يا غيرممكن باشد. عرق، ادرار و سایر مواد می‌تواند در زیر پوست ختنه‌گاه تجمع‌ پیدا‌کنند و موجب تحریک و تکثیر میکروبها شوند. فیموز در بین نوجوانان و مردان بالغ نادر است.رابطه جنسی ناامن،بهداشت ضعیف و همچنین داشتن کاتتر ادراری خطر ابتلا به بالانیت را افزایش‌می‌دهد. زنی که به تورم واژن مبتلا است، می‌تواند یک مرد را آلوده‌کرده و خطر ابتلا به بالنیت را در وی افزایش‌دهد.

علائم بالانیت


علائم و نشانه‌های بالانیت عبارتند از:

  • پوست تنگ و براق روی کلاهک آلت تناسلی
  • قرمزبودن اطراف سر آلت تناسلی
  • ورم، زخم، خارش یا سوزش کلاهک آلت تناسلی
  • ترشحات زیاد و نابهنجار در زیر پوست ختنه‌گاه
  • بوی بد
  • تنگی پوست روی نوک آلت تناسلی، بطوری که عقب‌کشیده نشود.
  • ادرار همراه با درد
  • غده‌های متورم در نزدیکی آلت تناسلی
  • زخم بر روی کلاهک آلت تناسلی

ممکن‌است که زخم، سوزش و ترشحات در زیر پوست ختنه‌گاه دو الی سه روز بعد از مقاربت جنسی رخ‌دهد.برخی از علائم و نشانه‌های بالانیت مشابه علائم  ناشی از عفونت‌های مقاربتی یا برفک باشد.

عوارض بیماری بالانیت


درمان بالانیت بسیار راحت است اما در برخی از موارد با عوارضی همراه است برخی از این عوارض‌جانبی عبارتند از:

  • زخم‌شدن ورودی آلت
  • تامین خون ناکافی در قسمت آلت
  • عقب‌کشیدن پوست ختنه‌گاه دردناک خواهدبود.

عدم‌عقب‌رفتن پوست ختنه‌گاه می‌تواند در اثر بالانیت درازمدت و درمان‌نشده اتفاق‌بیفتد. هرچه این بیماری زودتر تحت‌درمان قراربگیرد، چشم‌انداز آن نیز به همان اندازه بهتر خواهدبود.

چگونه می‌توان علل بیماری التهاب کلاهک آلت تناسلی را تشخیص‌داد؟


پزشک به راحتی می‌تواند از روی سرخی و ملتهب‌شدن سر آلت تناسلی، بیماری بالانیت را تشخیص‌دهد. در برخی از موارد علت بالانیت از روی ظاهر التهاب قابل‌تشخیص‌ است. برای مثال، التهاب ناشی از کاندیاز در اغلب موارد کاملا عادی بنظرمی‌رسد لذا در برخی از شرایط خاص پزشک می‌تواند علت بالانیت را تشخیص‌داده و بلافاصله درمان آن را تجویزکند.چنانچه پزشک قادر به تشخیص علت التهاب کلاهک آلت تناسلی نباشد و یا با درمان‌کردن بالانیت رفع‌نشود، می‌توان از یک و یا بیشتر آزمایشات زیر استفاده‌کرد:

  • نمونه‌برداری به کمک یک توپ کوچک پنبه‌ای در انتهای یک چوب نازک (سواب). از این نمونه برای یافتن برخی از میکروب ها (باکتری‌ها) عامل عفونت استفاده‌می‌شود.
  • در صورتی که وضعیت بیمار مشکوک‌باشد، می‌توان از طریق آزمایش دیابت وی را بررسی‌کرد.
  • گر احتمال‌رود که فردبه عفونت مقاربتی دچار باشد در این صورت به درمانگاه ژنتیک (GUM) مراجعه‌کنید.
  • چنانچه که بیماری پوستی یا آلرژی عامل التهاب کلاهک آلت تناسلی است در این شرایط به متخصص پوست مراجعه‌کنید. اگر احتمال می‌رود که آلرژی عامل بالانیت باشد در اینصورت ممکن‌است که از آزمایش‌های آلرژیک استفاده‌شود.
  • در شرایط نادر، اگر التهاب همچنان ادامه‌یابد، ممکن‌است که نمونه‌ی کوچکی از بافت پوست التهاب را برداشته‌شود(بیوپسی). این نمونه را به زیر میکروسکوپ برده‌شده و مورد بررسی قرارخواهدگرفت. این روش می‌تواند به یافتن علت ابتلا به بالانیت کمک‌کند.

درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی (بالینیت) چیست؟


درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی

صرف نظر از علت بالانیت، رعایت نکات زیر توصیه‌می‌شود:

  • در صورت وجود التهاب از شستشو با صابون اجتناب‌کنید. شما می‌توانید به جای صابون از یک کرم مرطوب‌کننده یا پماد (نرم‌کننده) استفاده‌کنید.
  • جهت تمیزکردن آلت تناسلی خود از آب ولرم‌ استفاده‌کرده و سپس به آرامی آن را خشک‌کنید.
  • بعضی افراد معتقدند که همراه با مصرف درمان، حمام‌کردن با آب شور نیز می‌تواند تسکین‌دهنده باشد.

درمان التهاب کلاهک آلت تناسلی به علت آن بستگی‌دارد و در اغلب موارد مصرف داروهای زیر توصیه‌می‌شود:

  • اگر بالنیت ناشی از کاندیاز باشد در این صورت یک کرم ضد‌مخمر یا مصرف یک دوره قرص های ضد‌مخمر یکی از موارد درمانی شایع است.
  • مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها باعث رفع‌ عفونت ناشی از میکروب‌ها (باکتری‌ها) و همچنین عفونت‌های مقاربتی می‌شود.
  • استفاده از کرم استروئید خفیف جهت کاهش التهاب بالنیت ناشی از آلرژی و تحریک‌کننده مفید‌ است. گاهی‌اوقات از کرم استروئیدی به همراه دارو ضد مخمر یا آنتی‌بیوتیک برای کاهش التهاب ناشی از عفونت استفاده‌می‌شود. (توجه‌داشته باشید: اگر سرآلت تناسلی (گلن) دچار عفونت شده باشد در اینصورت کرم استروئیدی نباید به تنهایی مصرف‌شود زیرا استروئید موجود در این کرم می‌تواند عفونت را تشدیدکند.)

چنانچه به بالنیت برگشتی (عودکننده) مبتلا‌هستید و در وضعیتی‌ هستید که پوست ختنه‌گاه شما بر روی کلاهک آلت تناسلی به عقب‌نمی‌رود (فیموز) در این صورت یکی از گزینه‌های موجود ختنه‌کردن است تا بدین طریق پوست ختنه‌گاه برداشته‌شود. در این وضعیت، پزشک شما را به یک دکتر متخصص ارجاع‌می‌دهد تا در این خصوص جزئیات بیشتری را برای شما توضیح‌دهد.

آیا می‌توان از بالینیت پیشگیری‌کرد؟


بالینیت قابل‌پیشگیری است و برخی از نکاتی که ممکن‌است از ملتهب‌شدن کلاهک آلت تناسلی پیشگیری‌کنند عبارتند از:

  • هر روز سر آلت تناسلی خود را بشویید. به هنگام دوش‌گرفتن و حمام‌کردن پوست ختنه‌گاه را به آرامی عقب‌بکشید و سپس با استفاده از آب خالی و یا آب و صابون سر آلت خود را تمیزکنید. از خشک‌بودن آلت و کلاهک‌ آن قبل از پوشیدن زیرشلواری اطمینان‌ حاصل‌کنید.
  • اگر علائم بالانیت ناشی از کاندوم است از کاندومی استفاده‌کنید که مخصوص پوست های حساس است.
  • چنانچه با موادشیمیایی سروکار دارید که ممکن است باعث تحریک‌شدن پوست حساس‌ شود، قبل از رفتن به توالت دست های خود را بشویید.
  • به هنگام برقراری رابطه جنسی با شریک جدید از کاندوم‌ تازه استفاده‌کنید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آیا عملکرد پروتز بیضه (یا بیضه مصنوعی) با بیضه واقعی یکسان است؟

پروتز بیضه

پروتز یک وسیله مصنوعی است که برای جایگزینی بخش‌هایی از بدن استفاده می‌شود. هنگامی که یک مرد بدون بیضه متولد شود یا باید به علت آسیب یا بیماری آن را بردارد، پزشک ممکن است پروتز بیضه را برای پر کردن فضای خالی ساقه اسکروتوم (کیسه حاوی بیضه‌ها) قرار بدهد. پروتز تنها برای بهبود ظاهر و آرام کردن ترس روانی استفاده می‌شود. این پروتز به عنوان هیچ کار یک بیضه واقعی را انجام نمی‌دهد. در اغلب موارد، درخواست پروتز بیضه بیشتر از سوی کسانی است که سالم متولد شده‌اند و سپس بیضه خود را از دست می‌دهند، نه از سوی کسانی که همیشه بیضه نداشته‌اند.پروتز بیضه وزن، شکل و احساس یک بیضه طبیعی را دارد و در اندازه‌های مختلف در دسترس خواهد بود، به طوری که متناسب بدن بیمار ساخته می‌شود.

به دلایل مختلفی، در کودکان و بزرگسالان، ممکن است بیضه‌ها از دست رفته یا حذف شوند. این حالت می‌تواند به دلیل جراحی برای سرطان، آسیب‌های ناشی از تصادف، پیچ خوردگی یا عدم توسعه بیضه طبیعی اتفاق بیفتد.بیضه مصنوعی، که اغلب به عنوان پروتز بیضه نامیده می‌شود، می‌تواند برای بازگرداندن ظاهر نرمال اسکروتوم و بازگرداندن کیفیت زندگی امیدوار کننده باشد.برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد پروتز بیضه، و برنامه ریزی مشاوره لطفا با ما تماس بگیرید.

چه شرایط یا حوادثی میتواند منجر به از دست رفتن یک بیضه شود؟


  • هنگام تولد ناقص بوده یا اصلا نباشد
  • جراحی و برداشتن آن به علت آسیب، مانند پیچش شدید (چرخش)
  • عدم رسیدن به اسکوتوم
  • حذف به علت عفونت
  • حذف به منظور درمان سرطان بیضه
  • به عنوان بخشی از جراحی تغییر جنسیت

خصوصیات یک پروتز خوب بیضه چیست؟


پروتز مطلوب بیضه باید:

  • واکنش شیمیایی نداشته باشد
  • باعث التهاب نشود
  • در برابر فشار مکانیکی مقاومت کند
  • استریل باشد
  • قادر به گرفتن و نگه داشتن شکل صحیح باشد
  • برای بیمار راحت باشد

جراحی پروتز بیضه


روش‌های متعددی برای ایمپلنت بیضه وجود دارد. رایج‌ترین روش پروتز بیضه این است که از طریق برش اسکروتوم، یا کشاله ران قرار داخل اسکروتوم می‌گیرد. انتخاب محل برش به طور جزئی براساس آناتومی و همچنین موقعیت آن انجام می‌شود.اگر پروتز بیضه در زمان برداشتن و تخلیه بیضه به کار گرفته شود، معمولا از طریق همان ییک برش که در کشاله ران انجام می‌شود و یا برش دیگری که برای همان عمل انجام می‌شود، پروتز وارد بیضه می‌شود. وقتی که عمل بیضه به عنوان یک روش انتخابی انجام می‌شود، اغلب با یک برش در ناحیه اسکروتوم استفاده می‌شود. با این حال در بیماران مبتلا به بیضه توسعه نیافته (اسکروتوم که در کنار بیضه از بین رفته است)، برش در ناحیه کشاله ران و یا زیر کشاله ران  انجام می‌شود که اجازه می‌دهد انعطاف پذیری بیشتری در قرار دادن بیضه در این روش ایجاد شود.

توصیههای مربوط به عمل


شما باید بدانید که ایمپلنت‌های بیضه، مانند سایر دستگاه‌های ایمپلنت پزشکی، نباید مادام العمر در نظر گرفته شوند.احتمال کمی حداقل وجود دارد، که بدن واکنش نامطلوبی به ایمپلنت داشته باشد، یا اینکه ایمپلنت می‌تواند ریزش یا نشت (یا هر دو) داشته باشد. این اتفاق باعث می‌شود که ایمپلنت برداشته شود.در مورد تخلیه طولانی مدت، زمانی که ایمپلت با محلول نمکی پر شده باشد، جراحی مجدد برای این حالت هنوز امکان ندارد، با این حال، مطالعات گسترده‌ای در حال بررسی این مسائل است.بر اساس اطلاعات حاصل از مطالعات بالینی ایمپلنت بیضه پر شده با نمک منتور، تقریبا یکی از هر 30 بیمار نیازمند جراحی مجدد در طول سال اول برای حذف یا تنظیم ایمپلنت است.اگر فرزند یا والدینش آرزو دارند که اندازه بیضه متناسب با بیضه سالم دیگر کودک باشد، ایمپلنت‌های کوچکی که در یک کودک کوچک قرار می‌گیرند، باید با یک ایمپلنت بزرگتر جایگزین شود. علاوه بر این، عفونت یا اکستروژن (هنگامی که ایمپلنت به سمت پوست منتقل می‌شود و از پوست خارج می‌شود) ممکن است نیاز به عمل جراحی دیگری نیز داشته باشد.

مراقبتهای پس از عمل


اکثر بیماران در طی 24 تا 48 ساعت اول پس از عمل، احساس ناراحتی می‌کنند. مراقبت‌های پس از عمل به شرح زیر است:

  • پزشک برای پیشگیري از درد و ناراحتی، مسکن تجویز می‌کند.
  • احتمالا به شما آموزش داده خواهد شد که باند جراحی خود را حداقل تا چند روز نگه دارید.
  • به احتمال زیاد شما احساس خستگی می‌کنید که پس از گذشت مدت زمان کوتاهی از بین می‌رود. با این حال، توانایی شما برای ادرار کردن نباید تحت تاثیر قرار گیرد.
  • زمان بهبودی هر فرد متفاوت است، شما باید قادر به بازگشتن به بسیاری از فعالیت‌های روزانه خود در عرض یک هفته تا ده روز باشید.
  • به یاد داشته باشید که صبور باشید و سعی نکنید زمان بهبودی خود را کوتاه‌تر کنید. در صورت بروز هر گونه مشکلی بعد از عمل، بلافاصله با دکتر خود تماس بگیرید.
  • این امر مخصوصا مهم است که اگر درجه حرارت بالا دارید، یا اگر اسکروتوم شما بیش از حد متورم (بزرگتر از اندازه طبیعی آن)، دردناک، قرمز یا ملتهب شود، حتما به پزشک اطلاع دهید.

خطرات این عمل چیست؟


تمام این روش‌ها دارای پتانسیل ایجاد عوارض جانبی هستند. اگرچه این عوارض به خوبی شناخته شده است، و در اکثر بیماران پس از عمل، مشکلی ایجاد نمی‌کند.ریسک بیهوشی باید با متخصص بیهوشی مورد بررسی قرار گیرد که در طول عملیات مراقب شما خواهد بود و از قبل، از شما بازدید خواهد کرد.خطرات خاصی برای این روش جراحی وجود دارد و قبل از عمل شما با آنها آشنا خواهید شد. به عنوان یک راهنما برای اطلاع از مطالبی که جراح به شما خواهد گفت، این موارد را در ذهن داشته باشید:

موارد مشترک

  • ناراحتی، چندین روز طول می‌کشد

موارد نادر

  • خونریزی که نیاز به یک عمل جزئی دارد
  • عفونت در محل برش که نیاز به آنتی بیوتیک دارد

موارد بسیار نادر

  • کبودی بزرگ در آن ناحیه که عفونی می‌شود، نیازمند یک عمل بزرگتر و حذف احتمالی پروتز است.
  • عفونت پروتز، که نیاز به حذف آن دارد.
  • بی حسی طولانی مدت در پایین کشاله ران و سمت اسکروتوم که ناشی از آسیب به عصب ایلئوس کشاله ران است.

اگر با تورم دردناک در اسکروتوم یا محل برش مواجه شدید، یا درجه حرارت بالا و یا احساس ناخوشایندی در خودتان داشتید، با پزشک تماس بگیرید. اکثر افراد تورم و کبودی را تجربه می‌کنند، اما اگر میزان آن نگران کننده بود، کمک بخواهید. به همین ترتیب، بعضی از ناراحتی‌ها معمول است. این ناراحتی‌ها به زودی بهبود خواهند یافت. اگر میزان درد نگران کننده بود، به پزشک مراجعه کنید.

هزینه پروتزهای بیضه


4 بخش هزینه بر در جراحی پروتز بیضه وجود دارد:

  • اولین هزینه: هزینه بیضه مصنوعی یا خود پروتز بیضه است که متفاوت است. برای مردانی که نیاز به دو ایمپلنت دارند هزینه آن دو برابر می‌شود.
  • هزینه دوم مربوط به اتاق عمل است. این به شدت متفاوت است و بسته به این است که آیا این روش در مرکز جراحی اورژانس انجام می‌شود یا خیر، و یا در بیمارستان است که معمولا گران‌تر است. بیمارستان‌های مختلف هزینه‌های بسیار متفاوتی را اعلام می‌کنند.
  • سومین هزینه مربوط به هزینه بیهوشی است که معمولا از هزینه بیمارستان جدا می‌شود.
  • هزینه جراحی ایمپلنت بیضه: معمولا متخصص ارولوژی این روش را انجام می‌دهد.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”